Σκηνοθεσία:  Μπερτράν Μπονελό
Με τους: Γκασπάρ Ουλιέλ, Λουί Γκαρέλ, Ζερεμί Ρενιέ, Βαλέρια Μπούνι Τεντέσκι.

Διεκδικώντας τον Χρυσό Φοίνικα στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, η ψυχεδελική, διεισδυτική κινηματογραφική ματιά του Μπερτράν Μπονελό καταγράφει το πορτρέτο μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας που βασανίστηκε από την ίδια την εύθραυστη φύση του. Τα μεγάλα πάθη και οι αυταπάτες καθώς επίσης και το ανοικονόμητο ταλέντο του μεγάλου σχεδιαστή μόδας Ιβ Σεν Λοράν, αναλαμβάνει να φέρει στην επιφάνεια ο γοητευτικός Γκασπάρ Ουλιέλ. Η ταινία που μας βυθίζει στον λαμπερό κόσμο της μόδας, μπορεί να ερμηνευτεί ως αγιογραφία για την άσωτη ζωή ενός αμετανόητου μπον βιβέρ που δεν μπορείς παρά να ζηλεύεις, να φθονείς αλλά και να λατρεύεις ταυτόχρονα.

Στο super market που επισκέπτομαι οι κυρίες στα νωπά -ξέρετε, αλλαντικά, τυριά, κρεοπωλείο- είναι όλες πάνω από 50 και είναι… μάγισσες. Τσακισμένες από την ορθοστασία, με ανατομικά σαμπό οι περισσότερες, αλλά μόνιμα ευγενικές, χαμογελαστές και με μια σπάνια συγκινητική ικανότητα να σε αναγνωρίσουν. «Καλώς την!», μου λένε και γελούν τα μάτια τους σαν να με περίμεναν.

Τις αγαπάω τις κυρίες πίσω απ’ τα ψυγεία. Και τις άλλες στους διαδρόμους και εκείνες στα ταμεία. Αλλά οι κυρίες στα ψυγεία είναι η ησυχία μου. Στα πέντε λεπτά της αναμονής τις παρατηρώ, τις σκέφτομαι από τη στάση του λεωφορείου μέχρι όρθιες με το κλειδί τους στην είσοδο του σπιτιού μετά τη βάρδια. Τι να υπάρχει πίσω απ’ την πόρτα; Μα, κυρίως, τι -άραγε- να λείπει;

Γράφω αυτές τις λέξεις γιατί δεν έχω ακόμα το θάρρος να περάσω μέσα απ’ τα ψυγεία και να τις πάρω αγκαλιά ως η τρελή του super market, για εκείνο το «ευχαριστώ» που δεν είναι της εξυπηρέτησης, αλλά της ανάγκης. Της δικής μου ανάγκης να τους πω «ευχαριστώ» για αυτό που βλέπω. Για το μάθημα αξιοπρέπειας.

Θα πείτε πως ο κόσμος εδώ (κυριολεκτικά εδώ) χάνεται, αποσταθεροποιείται ό,τι μας αφορά. Τι γράφεις; Σας είπα... Οι κυρίες στα νωπά είναι η ησυχία μου. Και όσο τέτοιες μέρες λέγονται και γράφονται τόσα, το μόνο που με ησυχάζει είναι η επιμονή της συνέχειας των πραγμάτων. Ακούραστα αυτές τις μέρες των εορταστικών ωραρίων στέκουν εκεί για το τέταρτο της καπνιστής και του άπαχου.

Υ.Γ.: Ξέρω πως κάποιες αναγνώστριες θα πουν ότι μια γυναίκα πάνω από 50 δεν είναι δα και τόσο μεγάλη. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω κι εγώ τον χρόνο και τις συναρτήσεις. Πιστέψτε με, μια γυναίκα πάνω από 50 στα νωπά είναι μια κουρασμένη γυναίκα.

Η Χορωδία Ηχητικών Εφέ Χολιγουντιανών Φιλμ, γνωστή και ως Χορωδία της Χόντα, είναι ένα σύνολο ερμηνευτών που μπορούν να παράγουν με το στόμα και με το σώμα τους διάφορα ηχητικά εφέ, χωρίς την… αρωγή ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η αναφορά του τίτλου στις χολιγουντιανές ταινίες, οφείλεται στη συμμετοχή τους, το 2007, στην 79η τελετή  απονομής των βραβείων Όσκαρ. Εκεί, δημιούργησαν ένα πρωτότυπο φωνητικό soundtrack, που συνόδευσε την προβολή κινηματογραφικών αποσπασμάτων από τις ταινίες που διαγωνίζονταν.

Ένα χρόνο νωρίτερα, η χορωδία αυτή είχε παρουσιάσει τα θαυμαστά της εφέ σε μια τηλεοπτική διαφήμιση για το μοντέλο Civic της Χόντα. Εξήντα άτομα συνολικά, «τραγούδησαν» τους ήχους του αυτοκινήτου, από την στιγμή που ξεκινά, όσο κινείται στους δρόμους κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μέχρι που φθάνει -ασφαλές- στον προορισμό του. Όχι τυχαία, η διαφήμιση αυτή κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Διαφημιστικών Ταινιών, στις Κάννες.

Ό,τι  ακούγεται στην ταινία, οφείλεται σε μια απόλυτα συγχρονισμένη εκτέλεση ήχων, που παράγονται με το στόμα, τα χέρια, τα δάκτυλα, ή τα νύχια των ερμηνευτών αυτής της παράξενης χορωδίας. Χτυπώντας, για παράδειγμα, τις άκρες των δακτύλων στα δόντια, παράγουν τον ήχο της βροχής στο παρμπρίζ. Συντονίζοντας το ξεφύσημά τους, μιμούνται τον αέρα που φυσά έξω από το αμάξι κ.λπ. Όσο για το στρίγκλισμα των τροχών στις επικίνδυνες στροφές, μια σοπράνο ανέλαβε τη δουλειά με τις υψηλές συχνότητες της φωνής της. Η χορωδία των ήχων διευθύνεται από τον Στιβ Σίντγουελ, που είναι επίσης ο συνθέτης του φωνητικού της ρεπερτορίου. 

Το πρόσφατο άρθρο του Άδωνη Γεωργιάδη, στο οποίο εξηγούσε τους λόγους της καταψήφισης της νομοθετικής ρύθμισης για τις εκπαιδευτικές άδειες των φυλακισμένων, χαρακτηρίζεται από κραυγαλέα μονομέρεια. Επειδή διαπίστωσα ότι είχε θετικό αντίκτυπο σε αρκετούς, θα ήθελα να συζητήσουμε λίγο αυτούς τους λόγους.

Πρώτος λόγος Γεωργιάδη: Το κράτος δεν εκβιάζεται.

Το κράτος ούτε εκβιάζεται ούτε εκβιάζει. Επομένως ήταν απαράδεκτο να ακολουθήσει την αρχή της συλλογικής ευθύνης και, λόγω της απόδρασης του Ξηρού, να αναθεωρήσει προς παραδειγματισμό των υπολοίπων το νομοθετικό πλαίσο χορήγησης αδειών στους φυλακισμένους. Δεν επιτρέπεται το κράτος να χρησιμοποιεί ως ομήρους τους επιμελείς κρατουμένους για να πειστούν οι απείθαρχοι.

Το κράτος δεν εκβιάζεται αλλά προσαρμόζεται. Δεν είναι ανεκτό να είναι αυταρχικό και αδιάφορο για το τι συμβαίνει στη ζώσα κοινωνία. Πρόσφατο παράδειγμα η φορολόγηση της αποζημίωσης που δόθηκε από το κράτος στην οικογένεια του φαντάρου που σκοτώθηκε εν ώρα υπηρεσίας και η στέρηση της πολυτεκνικής έκπτωσης από τη ΔΕΗ, αφού η μάνα είχε πια μόνο τρία παιδιά. Τι κάνει το κράτος στη διαμαρτυρία της; Νιώθει ότι εκβιάζεται από τα μέσα ενημέρωσης, περιμένει τον ουδέτερο πολιτικά χρόνο ή διορθώνει αμέσως το λάθος του; Προφανώς το τελευταίο. Είναι άλλωστε συνήθης πρακτική αυτή στο κόμμα του κ. Γεωργιάδη, ακόμα και όταν δεν είναι επιβεβλημένη όπως στην περίπτωση αυτή. Ήταν η αγαπημένη μέθοδος Καραμανλή, να απαντά σε κάθε κρίση με ένα πακέτο επτά, συνήθως, νομοθετικών ρυθμίσεων. Στις μέρες μας είναι γνωστότερο ως εντολή Σαμαρά.

Δεν θέλω να λαϊκίσω εδώ και να πώ στον κ. Γεωργιάδη ότι το κράτος μας εκβιάζεται κάθε βδομάδα από τους δανειστές.

Δεύτερος λόγος Γεωργιάδη: Διότι είναι παράνομη.

Ο κ. Γεωργιάδης θεωρεί τη ρύθμιση, κακώς, φωτογραφική. Καμιά διάταξη που αναφέρεται σε μία μεγάλη κατηγορία πολιτών δεν είναι φωτογραφική. Όπως ομολόγησε ο κ. Αθανασίου υπήρχε νομικό κενό το οποίο ήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τον Νίκο Ρωμανό. Ήταν εύλογο λοιπόν να προσαρμοστεί ακριβώς στο κενό που κάλυπτε. Και που είχε δημιουργηθεί από τη σπουδή της πολιτείας να αυστηροποιήσει το θεσμικό πλαίσο των αδειών των κρατουμένων, υπό την κατακραυγή του Τύπου για την απόδραση Ξηρού. Εδώ το κράτος καλώς εκβιάζεται; Φωτογραφικές διατάξεις όλοι ξέρουμε ότι είναι αυτές που περιγράφουν ένα ή ελάχιστα άτομα, συνήθως για να διορίσουν ημετέρους στο κράτος που δεν εκβιάζεται αλλά υπερτρέφεται. Και πολλοί συγκάτοικοι του κ. Γεωργιάδη στην κυβερνητική παράταξη τις έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον για να λύσουν προσωπικά τους θέματα, δηλαδή για να επανεκλεγούν.

Τρίτος λόγος Γεωργιάδη: Διότι ανοίγει τον ασκό του Αιόλου.

Κανένας ασκός του Αιόλου δεν ανοίγει εφόσον εφαρμόζονται οι νόμοι και το κράτος είναι συνεπές και ώριμο. Αυτό είναι μια αντιμετώπιση φοβική απέναντι στην κοινωνία που εξελίσσεται. Εδώ εξάλλου, υπήρξε μία ασυνέπεια της πολιτείας να εφαρμόσει έναν ψηφισμένο νόμο, για τα βραχιολάκια, λόγω γραφειοκρατίας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν το κόστος που είχε για αρκετούς έγκλειστους πολίτες η κωλυσιεργία. Το ότι πιέστηκε το υπουργείο Δικαιοσύνης να επισπεύσει είναι ευεργετικό, όχι αρνητικό. Αλίμονο πάντως αν οι πολιτεία δεν νομοθετούσε στην ορθή κατεύθυνση υπό το κράτος του φόβου φαντασιακών μελλοντικών διεκδικήσεων.

Τέταρτος λόγος Γεωργιάδη: Απίστευτη υποκρισία

Παραβλέπει ο βουλευτής, όπως και πολλοί άλλοι, ότι οι άδειες των φυλακισμένων θα συνεχίσουν να κρίνονται από το συμβούλιο των φυλακών, δηλαδή η διαγωγή του φυλακισμένου θα είναι πάλι κριτήριο. Όντως η πρώτη επιστολή Ρωμανού ανέφερε ότι δεν ενδιαφερόταν να σπουδάσει. Οι επόμενες όχι. Ήδη η συμπεριφορά του παιδιού αυτού εμφάνισε αλλαγή. Ο συνήγορός του δεσμεύτηκε προσωπικά, προφανώς με τη συγκατάθεσή του, ότι σκοπεύει να σπουδάσει και όχι να αποδράσει. Το Σωφρονιστικό Σύστημα πρέπει να είναι πιο ευρύχωρο και πιο σοφό από την οργή ενός εικοσάχρονου και να του δίνει τον χρόνο να ωριμάζει. Να του δίνει οδό διαφυγής από το αδιέξοδό του. Δεν λέω ότι είναι εύκολο και πάντα εφικτό αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εδώ θα συμφωνήσω με τον κ. Γεωργιάδη ότι ο Ρωμανός από μια μερίδα ηρωοποιήθηκε αφρόνως, αλλά και από μία άλλη καταδικάστηκε χωρίς ελαφρυντικά. Η Δημοκρατία οφείλει να νομοθετεί ανεξάρτήτως και των μεν και των δε. Και αφού του αρέσουν οι αναφορές στους αρχαίους ας του θυμίσω ότι ο Σόλων θεωρούσε ως μια από τις βασικότερες αρετές της Δημοκρατίας την ηπιότητα.

Ας πούμε και δυο λόγια για την υποτιθέμενη ηγεμονία της αριστεράς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε μια χώρα που οι παπάδες έχουν αποφασιστικό λόγο για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα των σχολείων και που θεωρεί τους ένστολους προνομιακή ομάδα εργαζομένων, δεν θάπρεπε να γίνεται τέτοια συζήτηση. Αυθαιρέτως ο κ. Γεωργιάδης ταυτίζει τους εχθρούς των μεταρρυθμίσεων και τους οπαδούς της ακινησίας και του κρατισμού με την αριστερά. Δηλαδή όλοι οι άλλοι είναι φίλοι των μεταρρυθμίσεων; Ο κ. Παυλόπουλος ήταν άβουλο όργανο στα χέρια των αριστερών και έκανε 850.000 προσλήψεις; Συνδικαλιστές τύπου Μανώλη και Λυμπερόπουλου είναι αριστεροί; Βουλευτές τύπου Τζαμτζή που ξεσηκώνονται για μα μη φορολογηθεί το αγροτικό εισόδημα ή τύπου Ντινόπουλου που αντιμάχονται την αξιολόγηση είναι αριστεροί; Η πραγματικότητα είναι ότι οι εχθροί των πραγματικών μεταρυθμίσεων, είτε φοβικοί, είτε βολεμένοι, είτε δύσπιστοι απέναντι σε ένα αναξιόπιστο κράτος, κατανέμονται οριζοντίως στο πολιτικό φάσμα.

Τέλος ο κ. Γεωργιάδης επιχειρεί μία άστοχη και αχρείαστη σύγκριση του αντίκτυπου που είχαν στην κοινωνία δύο δολοφονίες, του Γρηγορόπουλου και του Αξαρλιάν, καταλήγοντας σε επιδερμικά συμπεράσματα που αγνοούν τις πολύ διαφορετικές συνθήκες και εποχές των δύο περιστατικών. Λέει ότι δεν θυμόμαστε την ημερομηνία του φόνου Αξαρλιάν ενώ η δολοφονία Γρηγορόπουλου είναι επέτειος. Ούτε την ημερομηνία του φόνου του 16χρονου Καλτέτζα από τον αστυνομικό Μελίστα θυμόμαστε, ούτε την ημερομηνία των φόνων της Κανελλοπούλου και του Κουμή από όργανα της τάξης θυμόμαστε, ούτε του φόνου του Τεμπονέρα από τον δεξιό τραμπούκο Καλαμπόκα θυμόμαστε. Οι αντιδράσεις της κοινωνίας είναι γεννήματα της εποχής τους και ποτέ δεν είναι τόσο μονοδιάστατες όπως τις θεωρεί ο κ. Γεωργιάδης. Άλλο αποτέλεσμα έχει ένας αναμμένος δαυλός σε βρεγμένο χορτάρι και άλλο σε ξερά σπαρτά.

Πηγή:protagon