Όλοι τους είναι διάσημοι φωτογράφοι που οπλισμένοι με μια φωτογραφική μηχανή οργώνουν τις χώρες του κόσμου προκειμένου να απαθανατίσουν τη μαγευτική ομορφιά μιας πλατείας, μιας γειτονιάς, της παλιάς πόλης, ενός πλακόστρωτου, μιας αυλής ή ενός παραθυρόφυλλου. Ψάχνουν για όλες εκείνες τις κρυφές πανέμορφες γωνιές που κρύβει μια μεγαλούπολη στο εσωτερικό της, άγνωστες στους περισσότερους αλλά καθόλου απαρατήρητες. Ο Massimo Vitali, ο Peter Luxem, η Diane Tuft, ο David Herreman είναι διάσημοι φωτογράφοι τοπίων που ξέρουν, όμως, καλά από… περπάτημα! Τι σημαίνει αυτό; «Οι πόλεις και τα χωριά δεν είναι μόνο αυτό που γνωρίζουν οι πολλοί. Τα κλασικά αξιοθέατα, και τίποτα άλλο. Πρέπει να μπεις στην ψυχή της, να βρεις την καρδιά και ν’ ακούσεις τους παλμούς της. Εκεί με έναν τρόπο μαγικό θα βρεις το καλύτερο για να φωτογραφίσεις… Με χρώμα, άποψη, στιλ και προπάντων ιστορία!», επεξηγούν τη διαδρομή τους σε 15 από τις ωραιότερες αστικές γωνιές του κόσμου, αν και η λίστα τους είναι ατελείωτη…

1. Κρήτη, Χανιά

2. Τοσκάνη, Ιταλία,

3. Provense, Γαλλία

4. Mont St. Michel, Γαλλία

5. Βερόνα, Ιταλία

6. Kinsale, Ιρλανδία

7. Μπιλμπάο, Ισπανία

8. Ρώμη, Ιταλία

9. Cotswolds, Βρετανία

10. Βενετία, Ιταλία

11. Lanke, Νορβηγία

12. Μαδρίτη, Ισπανία

13. Γκουαντάχο, Μεξικό

14. Πράγα, Τσεχία

15. Σαντορίνη, Ελλάδα

Η 27χρονη Emma Fay από το Λέστερ αφήνει άφωνους τους θεατές που βλέπουν τα αποτελέσματα των έργων της. Ο λόγος για τα υπέροχα body painting που δημιουργεί πάνω σε σώματα τα οποία παραπλανούν το μάτι του θεατή! Μια ζέβρα, ένας ιππόκαμπος, μια καμηλοπάρδαλη, μια αράχνη και άλλα δημιουργούνται πάνω στο σώμα -ή στα σώματα- που λειτουργούν ως καμβάς. Η καλλιτέχνις περνά μέχρι και 6 ώρες πάνω σε ένα σώμα για να ολοκληρώσει τα έργα της. Ο φακός συνέλαβε όχι μόνο τις εξαιρετικές δημιουργίες αλλά και την προεργασία της Emma και την προετοιμασία των μοντέλων, την προσπάθεια και όλη τη διαδικασία της ζωγραφικής στο σώμα.

O Steve McCurry μέσα σε 35 χρόνια έχει τραβήξει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες που δείχνουν την καθημερινή ζωή σε τόπους μακρινούς. Οι περισσότεροι έχουν δει την φωτογραφία του με την 12χρονη Αφγανή πρόσφυγα που θεωρείται και ως η πιο αναγνωρίσιμη φωτογραφία στην ιστορία του National Geographic (ήταν κι εξώφυλλο τον Ιούνιο του 1985.
Αξίζει να ρίξετε μία ματιά και στα υπόλοιπα δείγματα της δουλειάς του.

Ινδία

Ταϊλάνδη

Θιβέτ

Σρι Λάνκα

Αφγανιστάν

Μιάνμαρ

Υεμένη

«To προφανές θα μας σκοτώσει»

Απολογισμός  

Κι άλλες χαμένες μέρες,  

Ξεκοιλιασμένες μέρες  

Εξατμισμένες μέρες.  

Κι άλλες χαραμισμένες μέρες,  

σπαταλημένες μέρες,  

δαρμένες μέρες,  

ακρωτηριασμένες.  

το πρόβλημα είναι ότι  

το άθροισμά των ημερών  

μας κάνει μια ζωή,  

τη ζωή μου.  

Κάθομαι εδώ  

Εβδομήντα τριών χρονών  

Ξέροντας ότι ξεγελάστηκα  

Τα ΄κανα θάλασσα,  

Τσιγκλάω τα δόντια μου  

Με μια οδοντογλυφίδα

  που   σπάει.  

Σαν εμπορικό τραίνο που δεν τ’ ακούς όταν  

Έχεις την πλάτη γυρισμένη.   

μια τρομερή ανάγκη  

μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη να  

είναι δυστυχισμένοι, σώνει και καλά θα την βρουν τη  

δυστυχία  

σε οποιαδήποτε κατάσταση  

θα εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία  

να επισημάνουν  

ακόμη και το παραμικρό λάθος  

την απειροελάχιστη έλλειψη  

κι ύστερα θα γεμίσουν από μίσος  

κι εκδικητικότητα    

δεν καταλαβαίνουν ότι  

είναι τόσος λίγος  

ο χρόνος  

για τον καθένα μας  

σ’ αυτήν την παράξενη  

ζωή για να προλάβουμε να  

ολοκληρωθούμε;  

κι ότι το να σπαταλάμε  

τη ζωή μας   έτσι  

είναι σχεδόν ασυγχώρητο;  

κι ότι   δεν υπάρχει  

ποτέ   τρόπος   ν’ ανακτήσουμε  

όσα θα   χαθούν μ’ αυτόν  τον τρόπο   για πάντα;

ζωή στο μισό κέλυφος  

το προφανές θα μας σκοτώσει,  

το προφανές μας σκοτώνει  

η τύχη μας εξαντλήθηκε  

όπως πάντα ανασυντασσόμαστε  

και περιμένουμε.  

Δεν έχουμε ξεχάσει πώς να  

Παλεύουμε  

Αλλά η πολύχρονη μάχη μας έχει  

Κουράσει.   το προφανές θα μας σκοτώσει,  

μας έχει καταβροχθίσει κιόλας το  

προφανές.   εμείς το επιτρέψαμε.  

καλά να πάθουμε.  

ένα χέρι κινείται στον   ουρανό.  

Μια εμπορική αμαξοστοιχία περνάει μες την νύχτα.  

Οι φράχτες είναι ξεχαρβαλωμένοι.  

Η καρδιά μένει μονάχη.  

Το προφανές θα μας σκοτώσει.  

Περιμένουμε, στερημένοι από όνειρα.  

Τρία ποιήματα από την πολυαγαπημένη ποιητική συλλογή «Η λάμψη της αστραπής πίσω απ΄το βουνό» σε μετάφραση Σώτης Τριανταφύλλου. Ο Μπουκοφσκι στα εβδομήντα τρία του παλεύει στο νοσοκομείο με την λευχαιμία γράφοντας μερικά από τα πιο δυνατά του ποιήματα. Μια σκέψη: Αν μπορούσαν οι ποιητές να επηρεάσουν τους πολλούς ,όπως τους επηρεάζουν οι κομπογιαννίτες της ανθρώπινης δυστυχίας, τότε θα είχαμε έναν διαφορετικό κόσμο.

Πηγή: lifo