Η μεγάλη ανάπτυξη που συντελείται στην Κίνα έχει πολλές φορές δραματικές επιπτώσεις στον περιβάλλον και στον άνθρωπο. Οι εικόνες που ακολουθούν μοιάζουν σα να βγήκαν από σκηνές της Αποκάλυψης.

Ο Gordon Ramsey, ο Rene Redzepi, ο Jamie Oliver και άλλοι διάσημοι σεφ είναι γνωστό ότι στα εστιατόριά τους παρασκευάζουν μοναδικά πιάτα τόσο σε γεύση όσο και σε εμφάνιση. Η γκουρμέ κουζίνα μπορεί να έχει τις ιδιαιτερότητες και τις ιδιομορφίες της, που κάποιοι προτιμούν και άλλοι όχι, ωστόσο το αποτέλεσμα στο τραπέζι εντυπωσιάζει γιατί απλούστατα μοιάζει με μικρό έργο μαγειρικής τέχνης. Μια ματιά στα γκουρμέ πιάτα που ακολουθούν από διάφορες κουζίνες, εστιατόρια και σεφ θα σας πείσει…

Δύο θρύλοι της μουσικής μαζί πάνω στην σκηνή το 1995 και το ιστορικό εξώφυλλο της Village Voice

Στο Rolling Stone με αφορμή μια σειρά συναυλιών που έχει προγραμματίσει ο Bob Dylan στην Νέα Υόρκη, πόσταραν ένα βίντεο που έχει ανέβει στο youtube την εποχή που η Patti Smith περιόδευε μαζί του, ανοίγοντας τις συναυλίες του. Ήταν το 1995 και για σύντομο χρονικό διάστημα. Την είχε προσκαλέσει ο ίδιος να τον συνοδεύσει στις τελευταίες συναυλίες της περιοδείας του. Εκτός όμως από αυτό της στάθηκε σε μια αρκετά δύσκολη ψυχολογικά περίοδο  στην ζωή της και την καριέρα της, κάνοντας της μια πρόταση που δεν μπορούσε να αρνηθεί. Να τραγουδήσουν μαζί ένα δικό του κομμάτι πάνω στην σκηνή. Όταν μιλάει για την σύντομη αλλά αρκετά σημαντική συνεργασία τους, η Smith αισθάνεται ευγνωμοσύνη, σαν αυτή του η χειρονομία να της έσωσε την ζωή. Διηγείται χαρακτηριστικά:    

«Μου πρότεινε να διαλέξω όποιο κομμάτι ήθελα από τον κατάλογο του για να το τραγουδήσουμε μαζί. Έτσι κοίταξα στο βιβλίο με τους στίχους του και συνειδητοποίησα τι μοναδική ευκαιρία μου έδινε.  Ήταν κάποιος που θαύμαζα και λάτρευα από τα 15 μου και που μου έδινε την ευκαιρία να ερμηνεύσω μαζί του ένα από τα κομμάτια του. Και διάλεξα το ‘Dark Eyes’ και ο Bob και εγώ το τραγουδούσαμε μαζί για πολλές μέρες έπειτα.»    

Η Smith εκείνο το διάστημα προσπαθούσε να ξεπεράσει τον χαμό του άντρα της Fred "Sonic" Smith των MC5 που είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν. Ταυτόχρονα προσπαθούσε να αναστήσει την καριέρα της μετά από ένα τεράστιο διάλειμμα 17 χρόνων. «Ειλικρινά δεν ήμουν σίγουρη πώς θα με δεχόταν το κοινό ή τι έπρεπε να κάνω. Το να με στηρίξει έτσι - ο Dylan- ήταν κάτι πολύ σημαντικό για μένα.»    

Σχεδόν κάθε βράδυ, η Smith εμφανιζόταν στο τέλος περίπου της συναυλίας και έκαναν μαζί ένα τρυφερό ντουέτο σε ένα ξεχασμένο κομμάτι του από το 1985, το “Dark Eyes” που το είχε παίξει μια φορά μόνο παλιά. «Για μένα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία», είπε η Smith «Πραγματικά ένοιωθα μια τεράστια ευτυχία και αξιοπρέπεια όταν τραγουδούσα μαζί του. Σκεφτόμουν από μέσα μου πόσο σημαντικός μου ήταν, ένας ήρωας που μου έδινε μεγάλη χαρά.»     

Η Patti Smith γνώρισε για πρώτη φορά τον Bob Dylan το 1975 όταν την είδε να παίζει με το συγκρότημα της στα πρώτα βήματα τους. Σε μια συζήτηση που είχε με τον Thurston Moore για το περιοδικό BOMB, το 1996 είχε πει:  

«Τον γνώρισα στα παρασκήνια του Bitter End. Δεν είχαμε ακόμη ντράμερ τότε. Ήμασταν οι 4 μας μόνο και δεν μας είχαν υπογράψει ακόμη. Κάποιος μας είπε ότι ήταν εκεί. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Άρχισα να επαναστατώ. Έκανα κάποιες αναφορές, μερικά λοξά πράγματα για να του δείξω ότι ήξερα ότι ήταν εκεί. Και μετά ήρθε στα παρασκήνια. Ήταν πολύ ευγενικό από μέρους του. Με πλησίασε και γω στριφογύριζα συνέχεια. Ήμασταν σαν δύο πιτ μπουλ που κάνουν κύκλους.  Ήμουν νέα και αφελής. Είχα πολύ αδρεναλίνη μέσα μου. Με ρώτησε, "Υπάρχουν τίποτα ποιητές εδώ πέρα;» Και του απάντησα, «δεν μου αρέσει η ποίηση πια. Η ποίηση είναι μια βλακεία."    

Πραγματικά συμπεριφέρθηκα σαν βλαμμένη. Σκέφτηκα ότι δεν θα μου ξαναμιλούσε ποτέ. Και μετά την επόμενη μέρα είδα μια φωτογραφία στο  εξώφυλλο της Village Voice.  Ο φωτογράφος τον είχε βάλει να με αγκαλιάσει. Ήταν μια πολύ κουλ φωτογραφία. Ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα αλλά μου θύμισε τον τρόπο που είχα φερθεί. Μετά από μερικές μέρες τον είδα να περπατάει στο δρόμο. Έβαλε το χέρι του στο σακάκι του – μου άρεσε που φόραγε ακόμη τα ίδια ρούχα που είχε στην φωτογραφία -  έβγαλε την Village Voice και μου είπε «Ποιοι είναι αυτοί οι δύο; Τους ξέρεις;» Και τότε χαμογέλασε και ήξερα ότι όλα ήταν μια χαρά. Την πρώτη φορά που τον άκουσα να τραγουδάει ήταν το 1964. Είχα πάει να δω την Joan Baez. Είχε αυτόν τον τύπο μαζί της. Τον Bobby Dylan. H φωνή του ήταν σαν να ακούς μοτοσυκλέτα να περνάει σε ένα χωράφι με καλαμπόκια.»    

O Dylan σπάνια πλέον προσκαλεί κόσμο να τον συνοδεύσει πάνω στην σκηνή. 

Η μέση οδός ως πολιτική επιλογή στην παρούσα κατάσταση της χώρας φαντάζει επικίνδυνη και ανεδαφική.

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

Όλοι θέλουμε μια πολιτισμένη πολιτική διαμάχη, μακριά από τη διχόνοια και την εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα. Άλλο όμως αυτό κι άλλο η συναίνεση για χάρη της συναίνεσης. Όταν υπάρχουν βαθιές διαφωνίες για την υφή του «κοινωνικού προβλήματος», όταν οι πολιτικές δυνάμεις αντικατοπτρίζουν εντόνως συγκρουόμενα συμφέροντα και αντιλήψεις, μια επίπλαστη συναίνεση απαξιώνει την πολιτική διαδικασία. Κι όταν απαξιώνεται η πολιτική διαδικασία, οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι πολέμιοι της δημοκρατίας.  

Μια κοινωνία σε κρίση θυμίζει δικαστική διαμάχη, με την κυβέρνηση μονίμως στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Όπως στο δικαστήριο, η μόνη ελπίδα για την «απονομή δικαιοσύνης» είναι η σκληρή σύγκρουση μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, του κατηγόρου και της υπεράσπισης – με την κάθε πλευρά να κάνει ό,τι είναι δυνατόν, εντός του πλαισίου της νομιμότητας και των δικονομικών κανόνων, ώστε να υπονομεύσει το επιχείρημα της άλλης, ενισχύοντας το δικό της.  

Τον καιρό της κρίσης, κυβερνήσεις μεγάλου συνασπισμού (π.χ. της Γερμανίας σήμερα) καταντούν να εξυπηρετούν μόνο την... κρίση, καθώς, όταν οι απόψεις διίστανται σημαντικά, ο κοινός τόπος που απαιτεί μια συναίνεση είναι κάπου στη μέση.  

Μόνον μέσα από αυτή την τιτάνια, αλλά πολιτισμένη και εντός κανόνων, σύγκρουση υπάρχει η πιθανότητα να υπερισχύσει το «δίκιο». Αν, αντί γι' αυτήν τη σκληρή αντιπαράθεση, κατήγορος, υπεράσπιση και δικαστές καθόντουσαν γύρω από ένα τραπέζι «να τα βρουν», καμία δικαιοσύνη δεν θα αποδιδόταν. Αθώοι θα κατέληγαν στη φυλακή, έστω για λίγους μήνες, πλάι-πλάι με τους βαριά ένοχους, που κι αυτοί θα αντιμετώπιζαν σχετικά ελαφριές ποινές (ως απόρροια της «συναίνεσης»). Όλοι θα ήταν «ολίγον ένοχοι».  

Το ίδιο και στην πολιτική. Τον καιρό της κρίσης, κυβερνήσεις μεγάλου συνασπισμού (π.χ. της Γερμανίας σήμερα) καταντούν να εξυπηρετούν μόνο την... κρίση, καθώς, όταν οι απόψεις διίστανται σημαντικά, ο κοινός τόπος που απαιτεί μια συναίνεση είναι κάπου στη μέση. Σε κανονικούς καιρούς αυτή η «μέση» μπορεί να είναι χρήσιμη, π.χ. όταν οι κοινωνικές δαπάνες προσδιορίζονται συναινετικά σ' ένα επίπεδο ούτε τόσο υψηλό, που να χρεοκοπούν το κράτος, ούτε και τόσο χαμηλό, που να καταρρακώνουν την ιδέα ενός κράτους πρόνοιας. Όμως, σε μη κανονικούς καιρούς, τον καιρό της κρίσης π.χ., όταν το κράτος είναι πτωχευμένο, ό,τι και να κάνει με τις κοινωνικές δαπάνες, ο «μέσος» δρόμος είναι η χείριστη επιλογή.  

Στις μέρες που ζούμε, η χώρα δεν αντέχει να μην προβεί σε εκλογές, ακριβώς όπως η δικαιοσύνη δεν αντέχει τη μη σύγκρουση μεταξύ κατηγόρου και υπεράσπισης...  

Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως και στο δικαστήριο, οι «ένορκοι»-πολίτες υποχρεούνται να αποφανθούν ως προς ένα απλό ερώτημα: πτώχευσε το κράτος ή όχι; Εξέρχεται από τη χρεοκοπία του με τις πολιτικές της κυβέρνησης ή βυθίζεται πιο πολύ σε αυτήν; Μέση απάντηση, όπως και στην περίπτωση της αθωότητας ή ενοχής ενός κατηγορούμενου, δεν υπάρχει. Ή, τουλάχιστον, δεν υπάρχει τέτοια απάντηση που να συνάδει με τη δικαιοσύνη στην περίπτωση του δικαστηρίου και με την έξοδο από την κρίση στην περίπτωση της ελληνικής κοινωνικής οικονομίας. Οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να πάρουν θέση (α) είτε υπέρ της κυβερνητικής θέσης ότι βγαίνουμε από την κρίση (και πως γι' αυτό πρέπει να μην αλλάξει η σημερινή πολιτική), (β) είτε υπέρ της θέσης της αντιπολίτευσης πως η σημερινή πολιτική βαθαίνει την κρίση. Ακριβώς όπως δεν πρέπει να φοβόμαστε τη στιγμή που το δικαστήριο θα αποφασίσει, όσο καλύτερα μπορεί, αν ο κατηγορούμενος είναι ένοχος ή αθώος, έτσι είναι και επιθυμητό, ορθό και απαραίτητο, να αποφανθεί ο πολίτης, στην κάλπη, ποια από τις δύο θέσεις, της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, είναι ορθή. Η μέση οδός σε συγκυρίες όπως η σημερινή είναι άκρως επικίνδυνη. Είναι σαν να πλησιάζει το αυτοκίνητο μια διχάλα με μεγάλη ταχύτητα και οι διαφωνούντες επιβαίνοντες, για «να τα βρουν» μεταξύ τους, να συναινούν πως πρέπει να μη στρίψουν ούτε αριστερά ούτε και δεξιά αλλά να συνεχίσουν ευθεία.   Αν η χώρα δεν αντέχει εκλογές –ένα επιχείρημα που πάντοτε επικαλούνταν οι τύραννοι –, τότε δεν αντέχει τη δημοκρατία.  

Επί του (σημερινού) πρακτέου, ακούμε τους συγκυβερνώντες να λένε πως «δεν πρέπει να παίζουμε με τους θεσμούς», πως απαιτείται συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, πως στη «χειρότερη» περίπτωση θα έπρεπε να προχωρήσουμε σε κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αυτό; Επειδή η συναίνεση είναι η βέλτιστη οδός για τη χώρα; Ή επειδή έτσι κάποιοι θα μείνουν στην εξουσία λίγο παραπάνω; Καταρχάς, δεν καταλαβαίνω γιατί αποτελεί «παίγνιο με τους θεσμούς» το να καταψηφίσει ένα κόμμα της αντιπολίτευσης τον υποψήφιο Πρόεδρο που προτείνει η συμπολίτευση με στόχο την προκήρυξη εκλογών. (Αν ήταν πρόβλημα κάτι τέτοιο και δεν ήταν θεμιτή η χρήση αυτού του δικαιώματος για να προκηρυχθούν εκλογές, τότε γιατί το Σύνταγμα προβλέπει αυτή την περίπτωση;) Ούτε κατανοώ τη μόνιμη επωδό πως η χώρα δεν αντέχει εκλογές.

Αν η χώρα δεν αντέχει εκλογές –ένα επιχείρημα που πάντοτε επικαλούνταν οι τύραννοι –, τότε δεν αντέχει τη δημοκρατία.  

Για να το πω λίγο διαφορετικά: στις μέρες που ζούμε, η χώρα δεν αντέχει να μην προβεί σε εκλογές, ακριβώς όπως η δικαιοσύνη δεν αντέχει τη μη σύγκρουση μεταξύ κατηγόρου και υπεράσπισης. Αυτό που πράγματι απαιτείται, ώστε η μη συναίνεση να παραγάγει μια θεραπευτική ετυμηγορία, είναι η συνεννόηση μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, ώστε η διαμάχη να εξελίσσεται πάντα εντός πολιτισμένων κανόνων που να βοηθούν τους πολίτες να λαμβάνουν τις αποφάσεις τους νηφάλια.

Πηγή: lifo