Η γερμανική φίρμα αποκάλυψε ένα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον πρωτότυπο compact SUV, το οποίο, ενδεχομένως, να αναλαμβάνει να δώσει το στίγμα μιας αντίστοιχης μελλοντικής πρότασης στην γκάμα της Mercedes-Benz, «κάτω» από την GLA και, αφετέρου, να παρουσιάσει την επόμενη ημέρα στην τεχνολογία κυψελών καυσίμου και γενικώς στους τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας.

Αισθητικά, το G-Code Concept, αποτελεί καρπό συνεργασίας των σχεδιαστικών κέντρων της Mercedes-Benz σε Γερμανία και Κίνα, αποτελώντας ενός είδους υπερυψωμένου hatchback με μήκος 4,1 μέτρα, δηλαδή κατά 31,7 εκ. μικρότερο από την GLA, φαρδύτερο (+ 9,6 εκ.) με το πλάτος του να φτάνει τα 1,9 μέτρα, αλλά και λίγο ψηλότερο (+ 0,6 εκ.) με συνολικό ύψος 1,5 μέτρα. 

Σε επίπεδο σχεδίασης, εκτός από τις παραμέτρους που συνιστούν ένα αστικό crossover, στη σιλουέτα του G-Code Concept ξεχωρίζουν οι κοντοί πρόβολοι, η έντονα καμπύλη οροφή, οι σχεδόν αδιόρατες δύο πρώτες κολώνες που δημιουργούν την αίσθηση μιας ενιαίας περιμετρικής γυάλινης επιφάνειας και οι χαρακτηριστικές πίσω κολώνες.

Την εικόνα συμπληρώνουν τα φωτιστικά σώματα τεχνολογίας LED τα οποία, συνδυάζονται με την οικεία όψη των Mercedes-Benz, ενώ στο πίσω τμήμα κυριαρχούν οι δυναμικές καμπύλες γραμμές που ενισχύονται από τα ενιαία, επίσης τεχνολογίας LED φώτα φρένων. 

Το δυναμικό σκαρί του G-Code Concept και η αυξημένη απόσταση από το έδαφος ενισχύονται περαιτέρω από την παρουσία των μεγάλων τροχών με τις χαρακτηριστικές ζάντες των 21 ιντσών. 

Στις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά ενός concept car, αλλά και δίνουν το στίγμα του αύριο, συγκαταλέγεται η επικάλυψη του συνόλου των μεταλλικών επιφανειών του G-Code Concept με μια καινοτόμο πολύ-βολταϊκή βαφή η οποία, ουσιαστικά, μετατρέπει το αμάξωμα του compact crossover σε φωτοβολταϊκό πάνελ το οποίο παράγει ενέργεια απορροφώντας το ηλιακό φως. 

Ωστόσο, οι ιδιότητες της δεν σταματούν εκεί καθώς η συγκεκριμένη βαφή μπορεί να παράγει ηλεκτροστατική ενέργεια από την τριβή, καθώς ο αέρας περνά πάνω από τις επιφάνειες του συμπαγών διαστάσεων crossover. 

Στο ίδιο μήκος κύματος της αποθήκευσης-παραγωγής ενέργειας εντάσσεται και η ανάρτηση η οποία αξιοποιεί την ενέργεια της κίνησης των αμορτισέρ και των ελατηρίων κατά την απόσβεση των κραδασμών και με τη συνδρομή μιας γεννήτριας την μετατρέπει σε ηλεκτρική. 

Στα χαρακτηριστικά εντυπωσιασμού του concept εντάσσεται ο φωτισμός της γρίλιας η οποία αλλάζει χρώματα αναλόγως με το πρόγραμμα οδήγησης που έχει επιλεγεί –από σύνολο τριών και η αντικατάσταση των παραδοσιακών καθρεφτών με πτυσσόμενες κάμερες «κρυμμένες» στις πρώτες κολώνες. 

Στο εσωτερικό κυριαρχεί η μίνιμαλ αισθητική, με ένα ψηφιακό πίνακα να συγκεντρώνει το χειρισμό περιφερειακών και μη συστημάτων ενώ, την εικόνα συμπληρώνουν τα ανθρακονημάτινα καθίσματα και τα στοιχεία από αλουμίνιο. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύστημα κλιματισμού, διοχετεύει στο θάλαμο ποσότητες καθαρού οξυγόνου που προκύπτει από το σύστημα κυψελών καυσίμου και τη διάσπαση του υδρογόνου, προσφέροντας έτσι, καθαρό αέρα στο θάλαμο ακόμα και στο πιο μολυσμένο αστικό περιβάλλον.

Προς το παρόν η Mercedes-Benz δεν αποκαλύπτει τις πλήρεις προδιαγραφές του συνόλου κυψελών καυσίμου με το οποίο εξοπλίζεται το G-Code Concept, αναφέροντας μόνο ότι πρόκειται για ένα «εξελιγμένο υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα που καταναλώνει υδρογόνο και ένα ηλεκτρικό μοτέρ που κινεί τον πίσω άξονα». Όπως και να έχει αυτό σημαίνει ότι το αστικό crossover εκτός από υδρογονοκίνητο είναι και τετρακίνητο, ενώ το σύνολο συμπληρώνεται από ένα κιβώτιο διπλού συμπλέκτη. 

Η γερμανική φίρμα επιφυλάσσεται για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το μηχανικό σύνολο στην πρεμιέρα του G-Code Concept στην επικείμενη έκθεση του Los Angeles. 

Ελπίζω να μη θεωρηθεί πολύ αλαζονική η υπόμνηση πως με το σημερινό σημείωμα ολοκληρώνω την τριλογία που αφιέρωσα φέτος στις τρυφερές αγκινάρες. Μέρος πρώτο: Η βασιλοπούλα με τη ζεστή καρδιά. Μέρος δεύτερο: Σκορδάτες αγκινάρες με μάραθο. Και σήμερα, λοιπόν, ο αποχαιρετισμός- θα δείτε πώς. Προειδοποιώ πάντως πως έχει έναν προσωπικό τόνο η συνταγή (αφήνοντας οπωσδήποτε χώρο και για παραλλαγές), ενώ ομολογώ πως είναι και αρκετά μπελαλίδικη. Υπομονή και χρόνο θέλει δηλαδή, όχι καμιάν ιδιαίτερη δεξιοτεχνία ή γνώση αποκτημένη από την πάντα πολύτιμη πείρα.
Κι αφού είναι έτσι τα πράγματα, ας αφήσουμε τα λόγια στην άκρη κι ας περάσουμε αμέσως στην πράξη.

Μουσακάς με αγκινάρες και λαχανικά
Χρειαζόμαστε:

Και τώρα η μικρή έκπληξη: αντί για κιμαδίσια γέμιση, ψιλοκομμένα μανιτάρια και φρέσκα λαχανικά. Ως ακολούθως:

Σάλτσα μπεσαμέλ αρκετά πηχτή (ενισχυμένη με κρέμα γάλακτος, κρόκο αβγού και τριμμένη παρμεζάνα- κι ήμουν έτοιμος να καυχηθώ πως κοντά σ’ όλα τ’ άλλα, τα υγιεινά και “οικολογικά”, ο μουσακάς μας αυτός είναι και νηστίσιμος. Ε, όχι, με αυστηρούς όρους δεν είναι, δεν παύει ωστόσο να είναι ελαφρύτερος από τον συνηθισμένο κι εξίσου, τολμώ να πω, ορεκτικός.)

Ροδίζουμε πρώτα τις πατάτες μας σε αντικολλητικό τηγάνι με ελάχιστο λάδι ελιάς. Τις αφήνουμε να στεγνώσουν πάνω σε χαρτί από το ρολό της κουζίνας. Δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να πλύνουμε τα μανιτάρια. Τα σκουπίζουμε απλώς, ενδεχομένως με μια ελαφριά βρεγμένη πετσέτα, και φροντίζουμε να μην αφήσουμε ίχνος χώματος επάνω τους. Τα κόβουμε σε χοντρές φέτες που τις βάζουμε σε μια κατσαρόλα με μια ιδέα μόνον λάδι ελιάς- στο άψε σβήσε θ’ αρχίσουν να χύνουν τα νερά τους, που θ’ αφήσουμε τη μέτρια φωτιά να τα ρουφήξει. Έχουμε εν τω μεταξύ προσθέσει και το ψιλοκομμένο φρέσκο σκόρδο μας. Αλατοπιπερώνουμε και σβήνουμε προαιρετικά με λίγο κονιάκ. Βγάζοντάς τα από τη φωτιά, θα τα κόψουμε σε μικροσκοπικά κυβάκια, ίσα περίπου σε μέγεθος με τους σβώλους μιας κιμαδίσιας σάλτσας.

Έχουμε εξάλλου ψιλοκόψει σχολαστικά και τ’ άλλα λαχανικά μας, τα καροτάκια, τα κοτσάνια του σέλινου, το φρέσκο κρεμμυδάκι (εκτός από το λευκό μέρος, μη διστάσετε να κόψετε και μπόλικο χλωρό πρασινάκι). Σειρά τους να ροδίσουν κι αυτά σε λίγο πάντα λάδι (στο ίδιο τηγάνι που χρησιμοποιήσαμε για τις πατάτες μας, που το’ χουμε απλώς αδειάσει από το λάδι της προηγούμενης χρήσης). Δεν παραλείπουμε βέβαια να προσθέσουμε εδώ και τον αρακά μας. Ένα τρίλεπτο ρόδισμα περίπου, πριν τα περιχύσουμε με λίγο νεράκι, ενισχυμένο προαιρετικά μ’ έναν κύβο μυρωδικών. Αλατοπιπερώνουμε ελαφριά και σβήνουμε με ένα ποτήρι άσπρο κρασί. Προσθέτουμε στην τελική φάση και καθώς η γέμισή μας πίνει τα υγρά της άφθονο ψιλοκομμένο πάντα άνηθο. Αφήνουμε την άνυδρη αλλά κάπως σαλτσάτη πάντως γέμιση να κρυώσει.

Οι καρδιές και τα τρυφερά κοτσάνια από τις αγκινάρες μας θα έχουν επίσης ήδη βράσει- όχι πάνω από ένα τρίλεπτο- σε ελαφριά αλατισμένο νερό. Στραγγίζουμε προσεχτικά.
Η μπεσαμέλ ως είθισται βέβαια (με το απαραίτητο τριμμένο μοσχοκάρυδο). Μόνο που ενόσω είναι ακόμα αρκετά αραιή, κλέβουμε τρεις- τέσσερις γεμάτες κουταλιές της σούπας και τις ανακατεύουμε με τη χλιαρή ακόμα γέμιση των λαχανικών μας.
Το στήσιμο του μουσακά μας: Στον πάτο του ταψιού οι ροδισμένες φέτες από τις πατάτες. Στρώνουμε από πάνω τη μισή περίπου γέμισή μας. Ένα δεύτερο πάτωμα με τις αγκινάρες- καλά στραγγισμένες καρδιές και κοτσάνια. Νέα στρώση με την υπόλοιπη γέμιση των ανοιξιάτικων λαχανικών. Κλείνουμε ως χτίστες, μουσακά με την αφράτη αλλ’ αρκετά πηχτή, όπως είπαμε, μπεσαμέλ. Στην κορυφή σκορπίζουμε και λίγα τρίμματα από καλή γραβιέρα. Φουρνίζουμε σε προθερμασμένο μέτριο προς δυνατό φούρνο περίπου για μισή ώρα. 

Ποιοι ξιπασμένοι μύστες του κρασιού έχουν απερίφραστα αποκλείσει τον συνδυασμό της αγκινάρας με την οινοποσία; Τους αφήνουμε στις φοβικές τους προκαταλήψεις. Τη βασιλοπούλα μας, μασκαρεμένη βέβαια σήμερα ως ακαταμάχητος χορταστικός μουσακάς- για να μη ξεχνάμε και τις πρόσφατες νεοελληνικές κινηματογραφικές επιδόσεις-, μπορούμε κι οφείλουμε να την τιμήσουμε μ’ ένα ρωμαλέο Ασύρτικο.

Στα χρόνια που τρέχω, είκοσι τώρα πια, είναι πολλά αυτά που ακούω για το χόμπι μου, από γνωστούς ή απ’ όσους με γνωρίζουν για πρώτη φορά. Από το θαυμασμό ως την περιέργεια και από την απορία ως την απαξία, όλη τη γκάμα των ενδιάμεσων αντιδράσεων την έχω πλέον υποστεί, επειδή υπερασπίζομαι με σθένος, σχεδόν αδιαπραγμάτευτα, την επιλογή μου να τρέχω συστηματικά. Και, παραδόξως, τους καταλαβαίνω.

Δεν θα ξαφνιαστεί κανείς, φαντάζομαι, αν εξομολογηθώ πόση ένταση μαζεύω, όπως όλοι μας, κάθε μέρα – δεν είναι, δα, κάτι το πρωτότυπο. Ή αν αναλογιστώ φωναχτά πόσες απαιτήσεις έχει η ζωή, πόσους ρόλους παίζω, πόσες διαδρομές κάνω καθημερινά, με το σώμα ή το μυαλό. Αρχίζω τη μέρα μου με ξύπνημα πολύ πρωινό, για να προλάβω το πρόγραμμα του σχολείου και να χαρώ μια δόση τον Γιώργο, κι έπειτα φεύγω βιαστική με τα ρούχα και τα σύνεργα της δουλειάς, στη σύντομη διαδρομή ως το γραφείο- διαδρομή που με προετοιμάζει στα γρήγορα για βουτιά στην ενήλικη ζωή. Όλη τη μέρα συναντήσεις και τηλεφωνήματα, αποφάσεις που με περιμένουν, ερωτήσεις και συμβουλές, συνεργασίες. Άνθρωποι, κουβέντες και φωνές –και μαζί δημιουργία με τους ανθρώπους που διάλεξα ως άλλη, επαγγελματική «οικογένεια». Κι έπειτα πάλι συναντήσεις ως αργά και βιασύνη να τα χωρέσω όλα στη μέρα, να προλάβω τη ζωή.

Πίσω από το πρόγραμμα, πίσω από τη ραχοκοκαλιά της κάθε μέρας, υπάρχει η επιταγή μιας ζωής που πρέπει να ζήσω. Μιας ζωής που δεν μπαίνει σε χρονοδιαγράμματα, ασφυκτιά με τους προγραμματισμούς, θυμώνει με την επανάληψη και αντιστέκεται, ζητώντας χρόνο και χώρο ανοιχτό.

Μιας ζωής που φλερτάρει σταθερά με τον εφηβικό εαυτό μου και ψάχνει απεγνωσμένα χαραμάδες για να δει ορίζοντες, να μυρίσει τις εποχές και να νιώσει το ρίγος κάθε πρώτης φοράς. Μιας ζωής που ονειρεύεται τα μεγάλα, στέκεται στα μικρά και ισορροπεί στο ενδιάμεσο. Αυτή τη ζωή αναζητώ όταν δένω τα παπούτσια και βγαίνω στο δρόμο – κι ας μην είναι αυτό ορατό για τους πολλούς.

Για κάποιους η εμμονή μου μοιάζει άχρηστη ταλαιπωρία -ή και πολυτέλεια. Για μένα, όπως φαντάζομαι και για σας, δεν είναι μόνον ένα πολυαναμενόμενο διάλειμμα στην καθημερινότητα. Είναι μια απαραίτητη δόση ισορροπίας, μια βουτιά στα καθαρά νερά της μοναξιάς. Τρέχω σημαίνει σταματώ για λίγο το χρόνο και βρίσκομαι επιτέλους μόνη – χωρίς προγράμματα, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς φωνές ή την ανάγκη για δράση. Σημαίνει πως κάνω παύση για να δω ότι μου ξεφεύγει στην κάθε μέρα, όταν κινούμαι με το ρολόι στο χέρι σε ανάποδες διαδρομές.

Σημαίνει πως μπορώ να χαρώ το φθινόπωρο που μπαίνει, να δω τα πρώτα λουλούδια της εποχής που ανθίζουν στη Κηφισιά και να ανασάνω το αληθινό χρώμα του ουρανού. Να ενωθώ με τον κόσμο γύρω μου, που όλο μου ξεφεύγει στο άλλο «τρέξιμο», και να πάρω μια μυρωδιά της αληθινής ζωής - εκείνης που συνεχίζεται ακόμα, ερήμην μου, στη φύση και στην πόλη.

Μαζί με όλα αυτά, τρέχω σημαίνει βρίσκω χώρο και χρόνο για μια απόλυτα προσωπική συνομιλία. Κλείνω την πόρτα για να βγω στο δρόμο και να ξεφύγω απ’ όλους. Ξεγλιστράω από υποχρεώσεις και προγράμματα, και απολαμβάνω με χαρά μια ώρα απαραίτητης και ευεργετικής μοναξιάς. Θυμάμαι ποια είμαι και ονειρεύομαι ξανά. Ακούω τη φωνή μου, που χάνεται «μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες», και παίρνω δύναμη να συνεχίσω. Δύναμη να ξαναμπώ στους ρόλους μου και στη ζωή γαλήνια, υπομονετική και λιγάκι πιο σοφή από το μικρό ταξίδι της μέρας. Τρέχω για να βγάλω μπροστά τον καλό μου εαυτό – κι αυτό σίγουρα δεν είναι πολυτέλεια.