Σαν σήμερα 27 Οκτώβρη 2013, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 71 ετών ο Λου Ριντ, εμβληματική φυσιογνωμία της ροκ και σημείο αναφοράς του μουσικού ρεύματος εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια. Με το συγκρότημα Velvet Underground στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα συνδύασε τη μουσική του δρόμου με την ευρωπαϊκή «avant-garde» παντρεύοντας ουσιαστικά την ομορφιά με τη δύναμη και δημιουργώντας μια νέα λυρική διάσταση στην ποίηση του «rock & roll». Ως «σόλο» δημιουργός, από τη δεκαετία του ‘70 μέχρι σήμερα, ο Λου Ριντ ήταν απρόβλεπτος προκαλώντας τους οπαδούς του σε κάθε βήμα του. Έπαιξε με ήχους glam, punk και alternative rock.

Ο Λούις Άλαν «Λου» Ριντ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν το 1942. Στα πρώτα του βήματα εμπνεύστηκε από το «doo-wop» και το «rock & roll», αλλά και από την ποίηση του Ντέλμορ Σβαρτς. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στο «Syracuse University» κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως τραγουδοποιός με την Pickwick Records και το χιουμοριστικό χορευτικό τραγούδι «The Ostrich». 
 

 
Ως Velvet Underground θα τους γνωρίσει και ο Άντι Γουόρχολ, ο οποίος βοήθησε καθοριστικά στο να απογειωθεί η φήμη τους. Το δισκογραφικό ντεμπούτο των Velvet Underground «The Velvet Underground and Nico» αποτελεί ορόσημο για τη ροκ σκηνή, όπως σημειώνεται στο περιοδικό Rolling Stone, ενώ επιτυχία θα σημειώσουν και τα επόμενα τρία άλμουμ. (White Light/White Heat, 1968, The Velvet Underground, 1969, Loaded, 1970).
 

Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν τραγούδια με πολιτικό στίχο, ενώ θα αναπτύξει και πολιτική δράση. Όπως αναφέρεται στο Wikipedia «ο Ριντ έδειξε ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα το 1986 όταν συμμετείχε στην περιοδεία της Διεθνούς Αμνηστίας A Conspiracy of Hope Tour. Στο άλμπουμ του New York το 1989, αποδοκίμασε το έγκλημα, τα υψηλά ενοίκια, τον πολιτευόμενο ιεροκήρυκα Τζέσε Τζάκσον, τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Κουρτ Βάλντχαϊμ ακόμη και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'. Επίσης, συνδεόταν φιλικά με τον Τσέχο αντιφρονούντα συγγραφέα και πολιτικό Βάτσλαβ Χάβελ».
 

Την ιδέα την πήρα από το εξαιρετικό ζαχαροπλαστείο «Σόφη» στα Σέρβια της Κοζάνης. Εκεί, ανάμεσα σε κομψότατους μικροσκοπικούς μπαμπάδες, ανάλαφρες πουτίγκες και παραδοσιακό καρυδάκι γλυκό, μας κέρασαν ένα αριστούργημα: μικρές τραγανές φωλιές από φύλλο κρούστας γεμισμένες με κρέμα λεμονιού.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, αποφάσισα να κάνω τις δοκιμές μου προσθέτοντας σ’ αυτή τη βασική ιδέα κάτι σαν γέμιση στο φύλλο κρούστας. Όχι οτιδήποτε όμως: φιστίκι Αιγίνης και λεμόνι για μένα είναι ο συνδυασμός που σκοτώνει!

Σιροπιαστές φωλιές με κρέμα λεμονιού

Για 18 κομμάτια

Σιρόπι

Κρέμα

Σε ένα φλιτζάνι ανακατεύω τη ζάχαρη με τα τριμμένα φιστίκια. Λιώνω το βούτυρο. Απλώνω το φύλλο στην επιφάνεια εργασίας και με ένα πινέλο το βουτυρώνω καλά. Παίρνω μια κουταλιά ζάχαρη-φιστίκι και πασπαλίζω το φύλλο παντού. Με ένα κοφτερό μαχαίρι κόβω το φύλλο κάθετα σε τρεις λωρίδες. Τυλίγω κάθε λωρίδα σε ένα σφιχτό ρολό και κλείνω τις δυο άκρες του για να σχηματιστεί η φωλιά. Την ακουμπάω σε βουτυρωμένο ταψί και συνεχίζω με τα υπόλοιπα φύλλα.

Όταν είναι όλα έτοιμα, τα ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C, για 25 λεπτά περίπου, μέχρι οι φωλιές να ροδοκοκκινίσουν.

Ετοιμάζω το σιρόπι βάζοντας όλα τα υλικά να βράσουν –πέντε λεπτά από την στιγμή που αρχίζει ο βρασμός και σιροπιάζω τις φωλιές μόλις βγουν από τον φούρνο.

Για την κρέμα λεμόνι βάζω σε μπεν μαρί (ένα μπολ πάνω από κατσαρόλα με λίγο νερό που βράζει) το χυμό του λεμονιού με τη ζάχαρη και το ξύσμα και ανακατεύω μέχρι να λιώσει η ζάχαρη. Χτυπώντας δυνατά με το σύρμα προσθέτω ένα-ένα τα αυγά και συνεχίζω να ανακατεύω μέχρι να αρχίσει η κρέμα να πήζει. Στο τέλος προσθέτω και το βούτυρο σε κομματάκια και μαγειρεύω ανακατεύοντας μέχρι να γίνει αρκετά πηχτή η κρέμα. Την βγάζω από τη φωτιά και την αφήνω να κρυώσει, με ένα κομμάτι λαδόκολλα ακουμπισμένη πάνω στην επιφάνειά της για να μην κάνει κρούστα.

Γεμίζω τις φωλιές με την κρέμα λεμονιού την τελευταία στιγμή πριν τις σερβίρω, για να μη μαλακώσει το φύλλο και να μείνει τραγανό. Οι φωλιές άδειες μπορούν να διατηρηθούν 2-3 μέρες καλά κλεισμένες. Πάντως, μια χαρά τρώγονται και μόνες τους!

Θα αποφύγω να μιλήσω για το πώς διαλέγουμε το λάχανο, το πώς τυλίγουμε τους ντολμάδες, το πώς φτιάχνουμε τη σαλτσούλα τους κλπ. Επιλέγω να μοιραστώ μαζί σας μικρά μυστικά για το γευστικό φαγητό που μου εμπιστεύθηκε η μητέρα μου, η κυρία Σοφία.

Το πρώτο έχει να κάνει με το κρέας. Κιμάς από μοσχάρι κομμένος στη μηχανή μια φορά αλλά και κιμάς από χοιρινό – ένα κομμάτι από το μπούτι χωρίς περιττά λίπη... Το κομμάτι το χοιρινό επιλέγουμε να μην το περάσουμε από τη μηχανή αλλά να το ψιλοκόψουμε με ένα καλό κοφτερό μαχαίρι. Εδώ παίζει ρόλο, εκτός από το μαχαίρι, και η εμπειρία της μητέρας που το έχει κάνει αμέτρητες φορές. Στη συνέχεια ανακατεύουμε τα δύο κρέατα – σε αναλογία 1 προς 2. Ένα μέρος από το ψιλοκομμένο κομμάτι χοιρινό και δύο μέρη από τον κιμά του μοσχαριού.

Το δεύτερο μυστικό έχει να κάνει με το πλιγούρι – εδώ το χρησιμοποιούμε αντί του ρυζιού. Το πλιγούρι μας είναι διανθισμένο με μυρωδικά της αρεσκείας σας – εμείς μπλέξαμε τον βασιλικό με τον δυόσμο.

Το τρίτο είναι η χρήση ενός καρυκεύματος που απογειώνει το φαγητό μας και το κάνει εντελώς... κίτρινο – πλήρες από λονδρέζικη Sun ένα πράγμα. Πρόκειται για το κάρυ. Το προσθέτουμε μετά το αυγόκομα του φαγητού. Ετσι κι αλλιώς το αυγολέμονο – προτιμήσαμε αλανιάρικα αυγά και μοσχολέμονο - είναι εξ αρχής... μετρημένο καθώς η σαλτσούλα σε τέτοια φαγητά λειτουργεί αποπροσανατολιστικά!

Κάρυ – μπόλικο κάρυ- μαζί με καπνιστή πάπρικα έρχονται στο τέλος για να δώσουν μια ιδιαίτερη χρωματική πινελιά στο πιάτο.