O ταλαντούχος καλλιτέχνης, street artist, και graphic designer Cyril Oz, aka Rylsee (ψάξτε τον λίγο παραπάνω, αξίζει τον κόπο) αρέσκεται, ανάμεσα σε άλλα, να πειραματίζεται συνεχώς με την έννοια της γραμματοσειράς και της τυπογραφίας.

Αυτή τη φορά φαίνεται να περνάει τον χρόνο του σπάζοντας πλάκα, διαστρεβλώνοντας, ανατινάζοντας και... απάγοντας τα γράμματα του αλφαβήτου single- handedly.

Ρίχνουμε μια ματιά. -Α.Γ                                      

Πηγή: lifo

Ένα μυστήριο αντάξιο των ιστοριών της κάλυπτε μέχρι τώρα την ιστορία κάποιων από χρόνια χαμένων κοσμημάτων της Αγκάθα Κρίστι. Η ιστορία έγινε γνωστή από τον οίκο Μπόναμ στη διάρκεια της δημοπρασίας τους. 

Σε μια κατάμεστη αίθουσα, δημοπρατήθηκε μια διαμαντένια καρφίτσα και ένα δαχτυλίδι με τρία διαμάντια της βρετανίδας συγγραφέως. 

Το δαχτυλίδι πωλήθηκε για 21.875 λίρες και η καρφίτσα για 27.500 λίρες. Τα δυο αυτά κομμάτια, η Κρίστι, όπως αναφέρει στην αυτοβιογραφία της τα θεωρούσε χαμένα. Επρόκειτο για δυο οικογενειακά κειμήλια και η τύχη τους ήταν άγνωστη.  

Πριν από 8 χρόνια ένας φανατικός της θαυμαστής πήρε μέρος στην εκποίηση των αντικειμένων του Greenway estate, στο οποίο η Κρίστι είχε περάσει τα παιδικά της χρόνια. Πλήρωσε 100 λίρες για ένα παλιό ταξιδιωτικό μπαούλο που ανήκε στην μητέρα της Κρίστι και ανακάλυψε ότι μέσα υπήρχαν κρυμμένα τα παλιά οικογενειακά κοσμήματα. Ο εκπρόσωπος του οίκου Μπόναμ δήλωσε τον ενθουσιασμό του τόσο για την πώληση, όσο και για την ιστορία πίσω από τα αντικείμενα. 

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής της ιστορίας είναι οι εκπληκτικές τιμές που έπιασαν καθώς η τιμή εκτίμησης ήταν από 3.000 έως 5.000 για το δαχτυλίδι και από 6.000 έως 8.000 για την καρφίτσα.

Πηγή: lifo

Σύμφωνα με τον Edward Snowden, οι άνθρωποι που νοιάζονται για την προστασία της ιδιωτικής ζωής τους θα πρέπει να παραμείνουν μακριά από δημοφιλείς και ευρείας χρήσης υπηρεσίες Internet όπως το Dropbox, το Facebook και η Google.  

Ο Snowden έδωσε συνέντευξη στα πλαίσια του New Yorker Festival, όπου του ζητήθηκε να δώσει εναλλακτικές που θα διαφυλάξουν την προστασία της ιδιωτικής ζωής μας.  

Πρώτη απάντηση του ήταν να απαιτηθεί αλλαγή πολιτικής και μεταρρυθμίσεις από τις κυβερνήσεις. "Μερικοί άνθρωποι απαντούν ότι δεν έχουν τίποτα να κρύψουν αλλά αυτό είναι λάθος που αντιστρέφει το μοντέλο ευθύνης για το πώς λειτουργούν τα ανθρώπινα δικαιώματα", ανέφερε στη δημοσιογράφο Jane Mayer που του έθετε ερωτήματα."Όταν λέτε, «δεν έχω τίποτα να κρύψω», αυτό που ουσιαστικά λέτε είναι πως δεν σας νοιάζει για το δικαίωμα αυτό, ενώ αυτός που θα πρέπει κανονικά να λογοδοτήσει είναι η κυβέρνηση," συμπλήρωσε ο Σνόουντεν.  

"Οι χρήστες θα πρέπει να αναζητήσουν κρυπτογραφημένα εργαλεία και να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες που είναι εχθρικές προς την προστασία της ιδιωτικής ζωής." συνέχισε ο Σνόουντεν. H κριτική του εναντίον του Dropbox, του Facebook και της Google υπήρξε σκληρή. Ο ίδιος συμβούλεψε όσους θέλουν να διατηρήσουν τα προσωπικά τους δεδομένα μακριά από τα χέρια τρίτων, να παραμείνουν μακριά από τις πλατφόρμες των υπηρεσιών. Αν και παραδέχτηκε πως οι ανωτέρω υπηρεσίες έχουν επιδείξει σημαντικές βελτιώσεις σε ζητήματα ασφαλείας των χρηστών, τόνισε πως εξακολουθούν να παραμένουν επικίνδυνες.  

Στην ίδια συνέντευξη ο Σνόουντεν εξομολογήθηκε πως μοιάζει ειρωνικό να βρίσκει καταφύγιο στη Ρωσία που έχει κατηγορηθεί για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά δικαιολογήθηκε πως η μετάβαση του στη χώρα ήταν αρχικά προσωρινή με σκοπό να συνεχίσει το ταξίδι του στη Λατινική Αμερική.  

Δείτε όλη τη συζήτηση με τη δημοσιογράφο του Τhe New Yorker:  

Πηγή: lifo

Βασανίζομαι, όπως έγραφα στο προηγούμενο τεύχος, από μουσικούς και συγκροτήματα της γενιάς μου που φαίνεται να έχουν χάσει την έμπνευσή τους, το κουράγιο τους, τη δημιουργική τους διάθεση, την επαφή με το περιβάλλον και η φλόγα τους τρεμοσβήνει. Να όμως που υπάρχει και η άλλη διάσταση που μου δίνει κουράγιο και ζεσταίνει την ψυχή μου. Πολλοί μουσικοί που είναι πια στην 7η ή 8η δεκαετία της ζωής τους, που έχουν πίσω τους πάνω από 50 χρόνια καριέρας, που κατάφεραν ό,τι ονειρεύτηκαν κι ακόμη περισσότερα, που δεν έχουν ανάγκη από δουλειά ούτε από ένσημα αλλά συνεχίζουν και το κάνουν. Μπορεί να μην είναι επαναστατικοί και ρηξικέλευθοι (όπως στα νιάτα τους), μπορεί να μη φτάνουν τις νεανικές τους επιδόσεις, αλλά έχουν γνώση, μεράκι, ζεστασιά, φροντίδα και αξιοπρέπεια. Είναι οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας, οι θείοι ή οι μεγάλοι μας αδερφοί που μας αφηγούνται ωραίες ιστορίες γιατί και οι ίδιοι έχουν ζήσει ωραία. Όχι απλώς ωραία αλλά συναρπαστικά, μαγικά, ζόρικα και με πολλές δυσκολίες που τροφοδοτούν ακόμη την τέχνη τους. Ακούω τις μουσικές τους ιστορίες με ανακούφιση και ευχαρίστηση, είναι σαν να μου χαμογελάνε ή να μου χαϊδεύουν το μάγουλο άτομα που θαυμάζω, που εκτιμώ, που θα ’θελα να ξέρω, να κάνω παρέα μαζί τους, να είναι γνωστοί μου.

Σε εποχές που οι ταχύτητες είναι ιλιγγιώδεις, που μουσικοί εμφανίζονται και εξαφανίζονται δημιουργώντας διαρκώς ένα υπερθέαμα από πεφταστέρια, υπάρχουν άνθρωποι που φέγγουν σταθερά, ίσως όχι με το ίδιο υπέρλαμπρο φως αλλά σαν φθινοπωρινή λιακάδα που σε ζεσταίνει χωρίς να σε καίει. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, που ζούμε την «ολική επαναφορά» στο παρελθόν, το οποίο έχει γίνει κάτι σαν το «νέο παρόν», μυθικά πρόσωπα της ποπ κουλτούρας ξαναζωντάνεψαν όταν διαλύθηκε η ομίχλη του «καινούργιου», αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητά τους αλλά και την αδυναμία του χρόνου να τους φθείρει όταν με περίσσια ευκολία κάνει να σκουριάσουν δεκάδες νεότερα συγκροτήματα και μουσικοί. Δεν υποστηρίζω πως κάνουν σπουδαίους δίσκους, αλλά δεν είναι αυτό που περιμένεις από ανθρώπους 70 και 80 χρονών. Αρκεί που είναι ανθρώπινοι, ζεστοί, φτιαγμένοι με μεράκι, με αισθητική αξιοπρέπεια, με δοκιμασμένα υλικά και που δεν σε κάνουν να τους «λυπάσαι».

Ο Leonard Cohen μάς κάνει δώρο για τα 80ά του γενέθλια το 13ο άλμπουμ του «Popular Problems» και μας ψιθυρίζει ανθρώπινες ιστορίες, καθώς προσεύχεται με μπλουζ και γκόσπελ, ενώ τα γυναικεία φωνητικά δροσίζουν τις μελαγχολικές του ιστορίες. Ο «σακατεμένος» Ginger Baker, στα 75 του πια, μετά από 16 χρόνια σιωπής χτυπάει τα τύμπανα μ’ έναν τρόπο που δεν μπορείς να περιφρονήσεις κι αναρωτιέται «Why?» σ’ ένα άλμπουμ που φλερτάρει με την τζαζ και το αφρο-μπιτ και με τον Pee Wee Ellis άξιο συμπαραστάτη στο σαξόφωνο. Η τσακισμένη φωνή της Marianne Faithfull φτύνει αλήτικα τις λέξεις, ποτισμένες από τον καπνό του τσιγάρου που βγαίνει από το στόμα της στο εξώφυλλο του «Give My Love To London», καθώς τραγουδάει τις μελωδίες του Nick Cave, του Roger Waters, της Anna Calvi, του Steve Earle, του Tom McRae ή του Ed Harcourt. O Robert Plant αποδεικνύει για μία ακόμη φορά με το «Lullaby and… the Ceaseless Roar» ότι έχει κάτι περισσότερο να πει από το να κάνει το γεροροκά με μια προσοδοφόρα επανασύνδεση των Led Zeppelin τραγουδώντας τα παλιά.

Πηγή:athensvoice