Ένα ενδιαφέρον project έφερε εις πέρας φωτογράφος από τη Σλοβακία που τοποθέτησε μια κάμερα πάνω σε ένα ρομποτικό όχημα και απαθανάτισε όμορφες εικόνες από διάφορα σημεία της Ευρώπης. Πόλεις, δημοφιλή αξιοθέατα, αλλά και μαγικά τοπία “τσάκωσε” το drone που κατάφερε να δει τα σημεία αυτά από μια άλλη προοπτική. Η συλλογή των εικόνων είναι εξαιρετική και εντυπωσιάζει…

1. Πέτερχοφ – Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

2. Τεργέστη, Ιταλία

3. Bourtange, Ολλανδία

4. Αμπχαζία

5. Pillar Katskhi, Γεωργία

6. Ερεβάν, Αρμενία

7. Παρίσι, Γαλλία

8. Τιφλίδα, Γεωργία

9. Βουδαπέστη, Ουγγαρία

10. Μαγδεβούργο, Γερμανία

11. Βαρκελώνη, Ισπανία

12. Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

13. Βουδαπέστη, Ουγγαρία

Τα κάστρα ήταν κάποτε κατοικίες βασιλιάδων, εκεί ζούσαν πρίγκιπες και πριγκίπισσες και στα δωμάτια δίνονταν μεγαλοπρεπείς χοροί με λαμπερούς καλεσμένους. Ονειρικοί τόποι, περιτριγυρισμένοι από πλούσια βλάστηση έγιναν οι ιδανικές τοποθεσίες για τα κάστρα που θα δείτε στη συνέχεια. Και όταν τα φώτα έσβησαν σε όλα τα δωμάτια, πρίγκιπες και πριγκιποπούλες κοιμήθηκαν για πάντα τότε αυτά μεταμορφώθηκαν από το μαγικό ραβδί κάποιας νεράιδας σε εκπληκτικά ξενοδοχεία για να συνεχίσουν να… στοιχειώνουν τα όνειρά μας. Τα παραμύθια εκεί καλά κρατούν! Δείτε λοιπόν στη συνέχεια κάστρα που έγιναν πολυτελή resort…

1. Ashford Castle County Mayo, Ιρλανδία

2. Parador de Carmona, Ανδαλουσία, Ισπανία

3. Castello delle Quattro Torra, Σιένα, Ιταλία

4. Schloss Sommersdorf, Βαυαρία, Γερμανία

5. Château du Peyruzel, Aquitaine, Γαλλία

6. Castello del Nero Hotel and Spa, Τοσκάνη, Ιταλία

7. Hôtel de la Cité, Carcassonne, Γαλλία

8. Swinton Park, Masham, Αγγλία

9. Burg Wernberg, Γερμανία

10. Schönburg Castle, Γερμανία

Το Guoliang είναι ένα μικρό χωριό στην επαρχία Huanan της Κίνας. Μέχρι το 1972, το χωριό ήταν σχεδόν αποκλεισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, αφού ο μοναδικός δρόμος που έφτανε εκεί ήταν ένα στενό μονοπάτι στην πλαγιά ενός βουνού. Τότε, οι απελπισμένοι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό.
Έτσι ξεκίνησαν να κατασκευάσουν οι ίδιοι ένα δρόμο που να συνδέει το χωριό τους με την υπόλοιπη περιοχή. Και τα κατάφεραν.

Αρχηγός του χωριού εκείνη την περίοδο ήταν ο Shen Mingxin. Με δικές του εντολές, όλοι οι κάτοικοι συνέβαλαν με κάποιο τρόπο στο παράτολμο αυτό εγχείρημα. Άλλοι με το να πουλήσουν ότι μπορούσαν για να βρεθούν αρκετά χρήματα για τα εργαλεία που θα χρειαζόταν και άλλοι με το να ασχοληθούν με την ίδια την κατασκευή του δρόμου.
Όταν συγκεντρώθηκαν τα απαραίτητα εργαλεία, μια ομάδα 13 χωρικών ξεκίνησαν να σκαλίζουν το βράχο του βουνού. Η ομάδα σύντομα μεγάλωσε και έπειτα από  προσπάθειες 5 ετών, μέσα στα οποία κάποιοι από τους εργάτες σκοτώθηκαν σε ατυχήματα, οι κόποι τους απέδωσαν.

Ο δρόμος που έφτιαξαν είναι ουσιαστικά ένα τούνελ στην πλαγιά του βουνού, με μήκος που ξεπερνάει τα 1.500 μέτρα. Το πλάτος του είναι περίπου 3,5 μέτρα και το ύψος του αγγίζει τα 4,5 μέτρα. Κατά μήκος της εξωτερικής πλευράς του τούνελ υπάρχουν 30 ανοίγματα που μοιάζουν με παράθυρα, τα οποία μάλλον χρησιμεύουν για την είσοδο φωτός -μιας και ο ηλεκτρισμός είναι ανύπαρκτος στο δρόμο- αν και υπάρχει η άποψη ότι ανοίχτηκαν ώστε οι χωρικοί να μπορούν να πετάνε από εκεί το χώμα και τις πέτρες που έβγαζαν από το βράχο.

Όταν αρκετά χρόνια μετά την ολοκλήρωση του δρόμου τα κινεζικά σύνορα άνοιξαν για τους τουρίστες, το χωριό εξελίχθηκε σε ένα πολύ δημοφιλή προορισμό. Πλέον, αρκετές χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο το άλλοτε άσημο Guoliang.
Φυσικά σε αυτό συνέβαλε σε ένα τεράστιο ποσοστό και ο δρόμος που κατασκεύασαν οι χωρικοί. Εκτός του ότι αποτελεί από μόνος του ατραξιόν για τους τουρίστες κυρίως εξαιτίας της ιστορίας του, εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ο μοναδικός τρόπος να φτάσει κανείς στο απομακρυσμένο χωριό της κινεζικής επαρχίας.
Σημειώνεται ότι ο συγκεκριμένος δρόμος, ακόμα και αν δεν είναι πολυσύχναστος, θεωρείται από τους πιο επικίνδυνους του κόσμου λόγω του μικρού του πλάτους.

Απονεμήθηκε η ύψιστη λογοτεχνική διάκριση

Ο Πατρίκ Μοντιανό, Παρίσι (2007).

Πριν από λίγο, ανακοινώθηκε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, το οποίο η Σουδική Ακαδημία απένειμε στον Πατρίκ Μοντιανό. Ο Πατρίκ Μοντιανό γεννήθηκε το 1945 στο Boulogne-Billancourt. Από το 1967 ασχολείται επαγγελματικά με το γράψιμο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς.

Έχει τιμηθεί με το μεγάλο βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1972, με το βραβείο Goncourt το 1976, με το βραβείο του Ιδρύματος Pierre de Monaco το 1984 και με το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας Paul Morand, για το σύνολο του έργου του, το 2000 Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του:

"Οδός σκοτεινών μαγαζιών" (Κέδρος),

"Κυριακές του Αυγούστου" (Καστανιώτης),

"Ντόρα Μπρούντερ" (Πατάκης),

"Η χαμένη γειτονιά" (Χατζηνικολή),

"Άνθη ερειπίων" (Οδυσσέας) και "Το άρωμα της Υβόννης "(Λιβάνης).

Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία του Λουί Μαλ "Lacombe Lucien". Άλλα έργα του:

"La place de l 'etoile",

"Livret de famille",

"Une jeunesse",

"De si παλικάρια σερβιτόρους",

"Vestiaire de l' enfance",

"Voyage de noces",

"Un cirque passe" ,

"Du plus loin de l 'oubli",

"Des inconnues",

"Παρίσι tendresse".    

(2013) Η μικρή Μπιζού, Πόλις (2008) Στο café της χαμένης νιότης, Πόλις (2005) Νυχτερινό ατύχημα, Πόλις (2004) Ήταν όλοι τους τόσο καλά παιδιά ..., Πόλις (1999) Ντόρα Μπρούντερ, Εκδόσεις Πατάκη (1996) Κυριακές του Αυγούστου, Εκδόσεις Καστανιώτη (1995) Το άρωμα της Υβόννης, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (1992) Άνθη ερειπίων, Οδυσσέας (1988) Οδός σκοτεινών μαγαζιών, Κέδρος (1987) Η χαμένη γειτονιά, Χατζηνικολή