ενημέρωση 1:26, 27 July, 2026
Φυσικό αέριο μέσω Βουλγαρίας

Φυσικό αέριο μέσω Βουλγαρίας

Γράφει ο Τάσος Τέλλογλου

Μόλις πριν από τρεις εβδομάδες αποφάσισε η υπουργός για την περιφερειακή ανάπτυξη της Βουλγαρίας, Ντεσίσλαβα Τερσίγιεβα, να υπογράψει την άδεια για έναν σταθμό αντλιών (αντλιοστάσιο) και ένα τέρμιναλ αερίου στην κοινοπραξία της Gazprom και της βουλγαρικής εταιρείας ΒΕΗ που θα υλοποιήσουν το εγχείρημα του «Νότιου Αγωγού» (south stream) παρά το γεγονός ότι η κυβέρνησή της είχε δεσμευθεί στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι θα «πάγωνε» το εγχείρημα. Η ΕΕ είχε προειδοποιήσει τη Βουλγαρία, την Κροατία, τη Σλοβενία, την Ουγγαρία, την Αυστρία, την υποψήφια για μέλος Σερβία και τη χώρα μας ότι οι συμβάσεις για τον αγωγό αντίκειται στο ευρωπαικό δίκαιο.

Ο αγωγός είναι μια προσπάθεια της Ρωσίας να «περάσει» αέριο παρακάμπτοντας την Ουκρανία προς την Ευρώπη. Η Ρουμανία αρνήθηκε να δεχθεί τη διέλευση του αγωγού, δεν συνέβη όμως το ίδιο και με τη Βουλγαρία που δεν διαθέτει δικό της αέριο, όπως οι Ρουμάνοι, και συμφώνησε έναντι μειωμένης τιμής ρωσικού αερίου τα επόμενα χρόνια. 

Στις αρχές του καλοκαιριού η ΕΕ εισήγαγε στα αρμόδια όργανα μια κατηγορία για παραβίαση των συνθηκών της Ένωσης. Αν καταδικασθούν οι Βούλγαροι θα αναγκασθούν να πληρώσουν τρία εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο λιγότερο από το κόστος που έχει για τον ρώσικο ενεργειακό γίγαντα η αγορά χαρτιού τουαλέτας... Ίσως για αυτό, παρά τις διαβεβαιώσεις του Βούλγαρου πρωθυπουργού Πλάμεν Ορεσάρσκι, στις 8 Ιουνίου, ότι το έργο δεν θα γίνει, η Σόφια προχωρά. Έπειτα ακολούθησε η άδεια για την κατασκευή του τερματικού στη Βάρνα αλλά και η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της κοινής ρωσοβουλγαρικής εταιρείας SSB-South Stream Bulgaria. Ταυτόχρονα, το βουλγαρικό κράτος πούλησε πολύ κάτω από τις τιμές αγοράς τη γη για την εγκατάσταση στη Βάρνα στην κοινή εταιρεία όπως αποκάλυψε η ιστοσελίδα bivol.gr.

Για να αποφύγουν τα εμπόδια από την ΕΕ, Βουλγαρία και Ρωσία αποφάσισαν να περάσουν τον «αγωγό» μέσα από τη θάλασσα χαρακτηρίζοντας τον «θαλάσσιο αγωγό» ένα εγχείρημα που δεν εμπίπτει στο κοινοτικό δίκαιο. Μόνο που η βουλγαρική αντιπολίτευση δημοσίευσε έγγραφα σύμφωνα με τα οποία οι αλλαγές είχαν συνταχθεί αποκλειστικά από τη ρωσική εταιρεία και τους ειδικούς της και είχαν σταλεί στον υπουργό Ενέργειας της Βουλγαρίας τον Δεκέμβριο του 2013.

Ο Ρώσος ολιγάρχης Γκενάντι Τιμσένκο, που με την εταιρεία του επρόκειτο να κατασκευάσει τον αγωγό, αποσύρθηκε αφότου οι Αμερικάνοι τον έβαλαν στη λίστα των κυρώσεων και τη θέση του ανέλαβε μια θυγατρική εταιρεία της Gazprom. To κόστος για την κατασκευή του αγωγού μόνο για τη Βουλγαρία αυξήθηκε στα 4,2 δισ. ευρώ και ειδικοί όπως ο πρώην πρέσβης της Σόφιας Ιβάν Βασίλιεφ θεωρούν ότι ένα μεγάλο μέρος του ποσού θα δοθεί σε πληρωμές «κάτω από το τραπέζι». Ο Βασίλιεφ ήταν πρώην πρέσβης της Βουλγαρίας στη Μόσχα.

Πηγή : protagon

Γελώντας για να μην κλάψεις

Γελώντας για να μην κλάψεις

Γράφει ο Αύγουστος Κορτώ

«Γιατί πίνεις τόσο;»
«Γιατί πονάω τόσο.»

Αυτό το σπάραγμα στιχομυθίας βολοδέρνει εδώ και μέρες στο μυαλό μου, αποκομμένο από κάθε περιεχόμενο πέρα απ’ τη λύπη που το διαπνέει. Και υποπτεύομαι το γιατί.

Ζόρικη υπόθεση το γέλιο – ιδίως όταν καλείται, ως μέτρο απελπισίας, να κρύψει το τρεμούλιασμα στα χείλη και στα μάτια που προμηνύει το κλάμα.

Οι τεφρές τούτες σκέψεις ανέβηκαν πάλι στην επιφάνεια του νου μου με την αυτοκτονία του Ρόμπιν Γουίλιαμς, και τη συζήτηση που άνοιξε σχετικά με τη βαθιά κι ορισμένες φορές ανίατη πίκρα που κουβαλά, καλά κρυμμένη, ο γελωτοποιός.

Κι όπως κάθε τι που μας συνθέτει είναι πλασμένο απ’ το ίδιο ανθρώπινο υλικό μ’ όλους τους άλλους – όπως εξαίσια το θέτει ο Ουίτμαν στο "Τραγούδι το εαυτού μου" – η σκέψη της απόγνωσης του ηθοποιού αυτού που γιάτρεψε κόσμο και κοσμάκη, έστω κι επιδερμικά, για λίγο, όσο διαρκεί η μαγεία μιας ταινίας, με την ιλαρότητα που ανάβλυζε από κάθε αυτοσαρκαστική γκριμάτσα του κι απ’ τη βαθιά ερμηνευτική του μαεστρία, ήρθε και κάθισε πάνω στο πρόσφορο έδαφος του πόνου που κουβαλώ.

Όχι, δεν είναι μεγαλύτερος απ’ των περισσότερων ανθρώπων – έχω προ πολλού ξεπεράσει αυτόν τον διαστροφικό ανταγωνισμό του καημού – ούτε είναι τόσο δυσβάσταχτος ώστε ν’ αξιώνω κάποιον σπάνιο οίκτο ή τη μεταχείριση εύθραυστου αντικειμένου. Ο πόνος μου είναι όσος είναι: τόσος μου δόθηκε, τόσον έχω μάθει να αντέχω.

Απλώς η συγγένεια με τον αυτόχειρα κωμικό με τρομάζει. Η μνήμη του γέλιου που πάσχιζα με νύχια και με δόντια να χαράξω στο τόσο συχνά συννεφιασμένο πρόσωπο της μητέρας μου, μα και σε ανθρώπους που μου ήταν αδιάφοροι – συμμαθητές, γνωστοί, ομοτράπεζοι σε μια τυχαία μάζωξη – εκτός από ένα σημείο: ότι δεν ήθελα να μάθουν, μήτε καν να υποψιαστούν, πόσο βαθιά δυστυχής ήμουν κάτω απ’ το γελαστό μου προσωπείο: η γνωστή, δοκιμασμένη άμυνα του "Ridi, pagliaccio".

Και είναι τόσο κακό το κλάμα; θα με ρωτήσετε δικαίως. Δεν είναι λυτρωτικό να δίνεις διέξοδο στην οδύνη αντί να την καταπίνεις, κρύβοντάς την κάτω από μια μάσκα που μοναχά τονίζει την ερημιά που νιώθεις;

Μόνο που ορισμένοι φοβόμαστε ότι έτσι κι αρχίσουμε να κλαίμε, δεν θα μπορέσουμε να σταματήσουμε ποτέ. Και η θλίψη – ή ακόμα περισσότερο η υπέρθλιψη, όπως την ορίζει ο ψυχίατρος και ποιητής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης – μπορεί και να σκοτώσει. Κάθε φορά που μαθαίνω ότι ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε, η πρώτη μου σκέψη είναι: "Κουράστηκε να κλαίει".

Εξ ου και η καταφυγή στο θυμοαναληπτικό του αλκοόλ, κι ας οδηγεί τόσο συχνά σε λάθος μονοπάτια, ή στο επιμελές μακιγιάζ του σπαραγμού μέσα απ’ τη μετάπλασή του σε μια μανιακή σχεδόν ευθυμία. Οτιδήποτε για να σκάσει το χειλάκι.

Και βέβαια ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι – ταίρια και φίλοι κι αδέλφια που συναντάς στο διάβα της ζωής – που μπορούν να κάνουν το γέλιο μας αληθινό, και να ξορκίσουν ό,τι ζόφο λουφάζει από κάτω. Χάρη στην ευεργεσία τους κάποιοι εξ ημών είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Μόνο ένα πράγμα σας ζητώ να ’χετε κατά νου όταν βρίσκεστε με ανθρώπους που σας κάνουν να ξεκαρδίζεστε, που κοντά τους ανοίγει η καρδιά σας: να θυμάστε πως την ίδια στιγμή που δίνουν φτερά στην ψυχή σας, η δική τους δεν μπορεί να πετάξει απ’ το βάρος που την πλακώνει – κι όσο μπορείτε, όσο αντέχετε, να ψάχνετε κάτω απ’ την επιφάνεια του χαμόγελού τους, και βρίσκοντας τον σκοτεινό πυρήνα του, να του δίνετε όση αγάπη και φροντίδα σας περισσεύει.

Δεν φαντάζεστε πόσο πολύτιμη είναι αυτή η παρηγοριά κάποιες στιγμές.

Πηγή : protagon

Nikos-Mobile: Νέο όχημα ασφαλείας για τον Ν. Χιωτάκη μετά την επίθεση στο δρόμο.

Nikos-Mobile: Νέο όχημα ασφαλείας για τον Ν. Χιωτάκη μετά την επίθεση στο δρόμο.

Με νέο αυτοκίνητο, ειδικών αντιτρομοκρατικών προδιαγραφών, σαν αυτό που έχει ο Πάπας, προσαρμοσμένο ειδικά στις ανάγκες ασφαλείας του «πυλώνα σταθερότητας», θα μετακινείται στο εξής ο πρώην Δήμαρχος

  • Ο Nick Χιωτάκης, κατά την άφιξή του στο δρόμο του Δημαρχείου, με το νέο του ασφαλές όχημα

Θορυβημένος από την επίθεση-φάντασμα στο δρόμο, όπου για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε το νέο τρομοκρατικό υπερ-όπλο, το αθόρυβο Καλάσνικωφ, ο Nick Χιωτάκης αποφάσισε να αυξήσει την ασφάλειά του με ένα νέου τύπου όχημα, ώστε να διασφαλιστεί πρωτίστως η δημοτική σταθερότητα.

Βασισμένο πάνω στο Pope Mobile (το αυτοκίνητο του Πάπα), το Nick Mobile, είναι σχεδιασμένο ώστε ο πρώην Δήμαρχος, να μπορεί να κυκλοφορεί ανάμεσα στους οπαδούς του με ασφάλεια, αποφεύγοντας δυσάρεστες επαφές και αποδοκιμασίες όπως συνέβη πρόσφατα.
 
Επίσης, τo νέο Nick-Mobile, διαθέτει ειδικό αναλόγιο ώστε ο πρώην Δήμαρχος να μπορεί πλέον να μιλάει ενώ μετακινείται, χωρίς να αναγκάζεται να διακόψει, ενώ τα τζάμια έχουν ειδική επεξεργασία στην εσωτερική πλευρά, ώστε να λειτουργούν σαν καθρέφτες, για να μπορεί να βλέπει τον ευγενή εαυτό του.
 

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

H σιωπή είναι συμβιβασμός

H σιωπή είναι συμβιβασμός

Γράφω και κονομάω

Γράφει Ο Γιάννης Γ. Κατσίμπας

Η δημοσιογραφία των κεραιών των πάσης φύσεως εκβιασμών

Πάνε βδομάδες, ίσως και μήνες, που σκέφτομαι συνεχώς πόσο χαμηλά έχει πέσει το επίπεδο της δημοτικής ζωής. Όχι γιατί δεν έχω πλέον την ανάγκη να εξωτερικεύσω την άποψή μου για όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μας. Άλλωστε, για ποιο πράγμα να πρωτομιλήσει κανείς και τι να πρωτοσχολιάσει από τα όσα τραγελαφικά διαποτίζουν καθημερινά τη ζωή μας, δηλητηριάζοντας το μυαλό και τη συνείδησή μας. Υπάρχει όμως κάτι σαν μια αόρατη δύναμη που με απωθεί από οποιαδήποτε απόπειρα συμβολής στον δημόσιο διάλογο γύρω από τις τρέχουσες υποθέσεις.

Η αλήθεια που θέλω να εκμυστηρευτώ, είναι ότι νιώθω βαθύτατα αποκαρδιωμένος από όλα εκείνα τα οποία αν και με εξοργίζουν, εντούτοις έχουν επιτύχει -θέλω να ελπίζω «πύρρειο»- νίκη σε βάρος της αντίληψής μου για τα πράγματα. Μέχρι πρότινος πίστευα ότι η αρθρογραφία είναι ένα από τα «εργαλεία» που έχει ένας δημοσιογράφος -μαζί, φυσικά, με το ρεπορτάζ- με τα οποία μπορεί να ξυπνήσει συνειδήσεις και να ταρακουνήσει ένα παχύδερμο σύστημα, που είθισται να κινητοποιείται μόνο προς εξυπηρέτηση ημετέρων συμφερόντων, αδιαφορώντας πλήρως για την αγωνία και ενίοτε τις κραυγές της κοινωνίας.

Τους τελευταίους μήνες όμως αισθάνομαι κάτι σα να με συμπαρασύρει κι εμένα σε ένα τέλμα που προσδιορίζεται από μία ματαιότητα, η οποία κατά την άποψή μου είναι το συστατικό στοιχείο με το οποίο το ελληνικό σύστημα εξουσίας «γαλουχεί» τους πολίτες του. Και που, δυστυχώς, παρεισφρέει στο υποσυνείδητό μας με τρόπο επικίνδυνα ύπουλο.

Έτσι, στο όνομα της αλλαγής, συντελείται στις μέρες μας στην Κηφισιά το μεγαλύτερο έγκλημα χειραγώγησης και καθυπόταξής μας στην πιο ωμή εκδοχή της εξαναγκαστικής παραδοχής ότι «τα πράγματα έτσι είναι, και πρέπει να συμβιβαστούμε με αυτά». Ότι για παράδειγμα ένας δημοτικός παράγοντας είναι φυσιολογικό να απαντά με περισσή περιφρόνηση στον εξαθλιωμένο συμπολίτη χρησιμοποιώντας την τσαμπουκαλίδικη φράση «άκου, αδελφέ...». 

Ότι είναι εξίσου φυσιολογικό κάποιοι δημοσιογράφοι στα μέσα που διαθέτουν να κουνάνε το δάχτυλο στην κοινωνία για τις θυσίες που πρέπει να υποστεί, την ώρα που οι ίδιοι έτρωγαν και συνεχίζουν να τρώνε με δέκα μασέλες. Ή ότι είναι επίσης φυσιολογικό κάποιοι παράγοντες να προσυπογράφουν τις όποιες θέσεις τους για τους άλλους, αλλά τους «δικούς» τους να τους διορίζουν με παχυλούς μισθούς σε δικά τους πόστα. Καθημερινά, λοιπόν, το εξωφρενικό και το μη παραδεκτό μας «βαφτίζεται» ως φυσιολογικό, μας πλασάρεται πολλές φορές ως κάτι το οποίο φαινομενικά είναι δεκτικό κριτικής αλλά επί της ουσίας μας επιβάλλεται να το υιοθετήσουμε, και από απορριπτέο να καταλήγει να καθίσταται συνειδησιακά ανεκτό. Και αυτός ο κύκλος παραγωγής της ανοχής μας σε κάθε τι που ενώ θα έπρεπε να εκδιώκουμε, αντ' αυτού συμβιβαζόμαστε με αυτό, δημιουργεί και συντηρεί τις συνθήκες αέναης τροφοδότησης της αντίληψης δια της οποίας συντηρείται αυτό που ονομάζουμε «σύστημα». Και το οποίο δεν εμπίπτει μόνο στην πυραμίδα της διαπλοκής μεταξύ πολιτική και δημοσιογραφίας, αλλά εκπροσωπεί το ευρύτερο πλέγμα ανήθικων συμπεριφορών και νοοτροπιών μέσω των οποίων το ίδιο το σύστημα φροντίζει να ανακυκλώνεται.

Φυσικά, μέσω της παραπάνω περιγραφής δεν ισχυρίζομαι ούτε εγώ ούτε κανείς ότι ανακάλυψε την πυρίτιδα. Σε αυτό όμως που όλοι μας σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό νιώθουμε να μας συμβαίνει καταθέτοντας πολλές φορές τα όπλα και παραιτούμενοι από κάθε διάθεση να ανατρέψουμε ή να στηλιτεύσουμε κάποιες καταστάσεις, εντοπίζω τη βαθύτερη αιτία όσων ανέφερα στην αρχή του κειμένου μου. Ξαναζώντας τους τελευταίους μήνες την Κηφισιώτικη πραγματικότητα, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται στα πρόθυρα μίας κατάστασης, από την οποία καλούσα μέσω της αρθρογραφίας μου τους πολίτες να καταφέρουν να ξεφύγουν και να μην υποκύψουν σε αυτήν. Η νωθρότητα για δημιουργία, η ματαιότητα για το μέλλον, το αίσθημα της αποκαρδίωσης για το παρόν, και η τάση φυγής στο παρελθόν είναι όλα συνθέτουν το προφίλ του μέσου ανθρώπου, που θεωρείται ιδανικό από όσους πασχίζουν για τη συντήρηση του ίδιου του συστήματος και μέσω αυτού της ύπαρξής τους.

Όσο γύρω μας συντελείται ένας «πόλεμος» ώστε να απογυμνωθεί η κοινωνία μας από κάθε αισθητήριο έμπνευσης, το μοναδικό «όπλο» που έχουμε είναι να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε νέα ερεθίσματα έμπνευσης του εαυτού μας. Και είναι προφανές ότι τέτοια ερεθίσματα δεν μπορεί να μας τα δώσει κανένα υποτιθέμενο «success story» ή πρωτογενές πλεόνασμα, ούτε πολλώ δε μάλλον καμία παχυλή υπόσχεση ότι κάποιοι ως δια μαγείας θα έρθουν να σκίσουν τα μνημόνια. Όσο ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε κλισέ με πρωταγωνιστές σε κάθε επίπεδο φορείς γραφικότητας τριγύρω μας, όχι μόνο η έμπνευση δεν πρόκειται να έρθει αλλά θα εξακολουθούμε να βουλιάζουμε σε έναν βούρκο που μας καταπίνει αργά αλλά σταθερά.

Κι όμως. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει από το να αντισταθούμε στους θιασώτες και διαμορφωτές μίας παρανοϊκής πραγματικότητας που μας πιέζουν να καταρρίψουμε τα όρια ηθικών, πολιτικών, κοινωνικών και αισθητικών ανοχών μας, και προσπαθούν να μας σερβίρουν το κρέας ως ψάρι. Σε διαφορετική περίπτωση η σιωπή ισοδυναμεί με τον συμβιβασμό.-