Οι δρόμοι και τα μονοπάτια αναφέρονται στη λογοτεχνία, εμπνέουν την ποίηση, την τέχνη, εμπλουτίζουν τις γλωσσικές εκφράσεις αλλά και τη μουσική με εικόνες πανέμορφες και ξεχωριστές. Ακόμα και οι φωτογράφοι δεν μπορούν να αντισταθούν σε έναν όμορφο δρόμο ή μονοπάτι, και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η συλλογή των εικόνων που θα δείτε στη συνέχεια. Τα δρομάκια αυτά εξάπτουν την ανθρώπινη φαντασία και δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μια βόλτα ανάμεσα σε δέντρα, ανθισμένα φυτά ή βράχια, μέσα στο δάσος, στη φύση ή σε αστικό περιβάλλον…

1. Δάσος Hallerbos, Βέλγιο

2. Τούνελ με ροδοδάφνες στο Reenagross Park, Ιρλανδία

3. Φθινόπωρο στα Καρπάθια

4. Landen Path, Οροσειρά Rogers, Βιρτζίνια, ΗΠΑ

5. Μονοπάτι στο δάσος το χειμώνα, Τσεχική Δημοκρατία

6. Φαράγγι Padley, Peak District, Ηνωμένο Βασίλειο

7. Spencer Smith Park, Μπέρλινγκτον, Οντάριο, Καναδάς

8. Dog Mountain, Ουάσινγκτον, ΗΠΑ

9. Jacaranda, Ιαπωνία

10. Μονοπάτι με δέντρα, Ταϊβάν

11. Mount Rainier, Ουάσιγκτον, ΗΠΑ

12. Woodburn, Όρεγκον, ΗΠΑ

13. Hedges, Ιρλανδία

14. Taiping Mountain Path, Ταϊβάν

15. Hitachi Seaside Park Path, Ιαπωνία

16. Forest Trail, Γερμανία

17. Μονοπάτι στο δάσος, Ρωσία

18. Εθνικό Πάρκο Campigna, Ιταλία

19. Πάρκο San Rossore, Πίζα, Ιταλία

20. Μονοπάτι μπαμπού, Κιότο, Ιαπωνία

21. Φθινοπωρινό μονοπάτι

22. Sussex, Ηνωμένο Βασίλειο

23. Φθινοπωρινό μονοπάτι, Κιότο, Ιαπωνία

24. Τούνελ της Αγάπης, Ουκρανία

25. Wisteria Tunnel, Ιαπωνία

26. Ανοιξιάτικο μονοπάτι, Ολλανδία

27. Διαδρομή ανάμεσα στα δέντρα την άνοιξη

28. Μονοπάτι στο δάσος το φθινόπωρο

Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρσνερ ανακοίνωσε σήμερα ότι η χώρα της θα προτείνει στους ιδιώτες πιστωτές η καταβολή του χρέους της στο εξής να γίνεται στο οικονομικό κέντρο του Μπουένος Άιρες, προκειμένου να παρακάμψει το πάγωμα από την αμερικανική δικαιοσύνη των ληξιπρόθεσμων οφειλών της.  

"Για την διασφάλιση της καταβολής στους πιστωτές που δέχθηκαν τις αναδιαρθρώσεις χρέους του 2005 και του 2010, η τράπεζα Banco Nacion έχει οριστεί να αντικαταστήσει την Bank of New York Mellon, χωρίς να προδικάζεται τι θα αποφασίσουν οι ομολογιούχοι.

Είναι ένα μέτρο που βασίζεται σε εθελοντική βάση", δήλωσε η πρόεδρος της Αργεντινής προσθέτοντας ότι σχετικό νομοσχέδιο στάλθηκε στο Κογκρέσο.  

Το νομοσχέδιο προβλέπει τη μεταφορά της καταβολής των ληξιπροθέσμων οφειλών του δημοσίου από το οικονομικό κέντρο της Νέας Υόρκης σε εκείνο του Μπουένος Άιρες.  

"Οι ομολογιούχοι θα μπορούν να επιλέξουν να αλλάξουν εθελοντικά τα χρεόγραφά τους εκπεφρασμένα σε ξένο νόμισμα με τίτλους που εκδίδονται βάσει της νομοθεσίας της Αργεντινής", δήλωσε σε ομιλία της από το προεδρικό μέγαρο που μεταδόθηκε από τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας.  

Η τελευταία καταβολή του χρέους της Αργεντινής στους ιδιώτες πιστωτές, 539 εκατομμύρια δολάρια, έχει παγώσει από τις 26 Ιουνίου σε λογαριασμό της Bank of New York, με απόφαση του αμερικανού δικαστή Τόμας Γκρίζα.      

Πηγή: lifo

"Εκείνη την εποχή ανακάλυπτα τη Leica. 'Εβρισκα σ' αυτή τη μηχανή ένα τέλειο εργαλείο για γρήγορα σκίτσα και την εξάσκηση του βλέμματος πάνω στη ζωή. Πήγαινα σκαλίζοντας, δεν υπάρχει άλλη λέξη, οσμιζόμουνα με τη μηχανή που δεν την άφηνα ποτέ από τον καρπό μου. Το βλέμμα μου περνούσε από συνεχή ακτινογραφία τη ζωή. Τότε αισθάνθηκα πολύ κοντά στον Proust όταν λέει στο τέλος της Αναζήτησης ότι η ζωή, η πραγματική ζωή που ξαναβρίκεις πάλι είναι η Λογοτεχνία. Για μένα ήταν η Φωτογραφία. 'Οσο με αφορά, το να φωτογραφίζω είναι ένας τρόπος κατανόησης που δεν μπορεί να διαχωριστεί από τα άλλα μέσα οπτικής έκφρασης. Είναι ένας τρόπος να φωνάζω, να απελευθερώνομαι, και όχι να αποδεικνύω η να επιβεβαιώνω τη δική μου ιδιαιτερότητα. Είναι τρόπος ζωής.". (Απόσπασμα από τον εισαγωγή "Το Φανταστικό εκ φύσεως" στην 'Εκθεση του 1981 στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού). Πορτρέτο του Henri Cartier-Bresson (γύρω στο 1933) από τον George Hoyningen.  

Κούβα, 1963.  

Henri Cartier-Bresson, ένα σπάνιο γαλλικό ντοκιμαντέρ των Jean Bardin και Bernard Hubrenne που έπεισαν τον φωτογράφο να τον ακολουθήσουν στον δρόμο. Σπάνιο κατόρθωμα, γιατί ως γνωστόν, ο Henri Cartier-Bresson απεχθανόταν να τον φωτογραφίζουν, πόσω μάλλον να τον κινηματογραφούν. Όπως πληροφορούμαστε στην αρχή της ταινίας "Δεν θα δείτε το προσωπό του γιατί δεν του αρέσει να του κάνουν αυτό που κάνει στους άλλους. Χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουμε την πονηριά για να αιχμαλωτίσουμε την εικόνα και τη σκέψη του". Με τα χρόνια, βέβαια, ο Cartier-Bresson κάπως συμβιβάστηκε μ' αυτήν τη δοκιμασία.  

Αριστερό πορτρέτο από τον γεννημένο στη Shanghai φωτογράφο Sam Tata.  

Φωτογραφίες στο σπίτι με την κόρη του Mélanie και τη γυναίκα του Martine.  

Η Martine Franck από τον Henri Cartier-Bresson.  

Henri Cartier - Bresson Just Plain Love (2001),  ντοκιμαντέρ για τον φωτογράφο από τον γεωργιανό σκηνοθέτη Otar Iosseliani.  

Δύο φίλοι. Robert Doisneau, Henri Cartier-Bresson. Φωτ. Martine Franck (1985).   Σκηνές από την ταινία του Otar Iosseliani “Ήταν ένας Τραγουδιστής Κότσυφας" (1970).  

Τρεις φίλοι, τρία μεγάλα ονόματα της φωτογραφίας. Manuel Alvarez-Bravo, André Kertész και Henri Cartier-Bresson στο Céreste της Γαλλίας. Φωτ. Martine Franck (1979).  

L' Espagne vivra (Η Ισπανία θα ζήσει) 1938, Ντοκιμαντέρ του Henri Cartier-Bresson γυρισμένο στον Εμφύλιο της Ισπανίας για τη διεθνή οργάνωση συμπαράστασης στους Ισπανούς Δημοκρατικούς Κόκκινη Βοήθεια.  

O Henri Cartier-Bresson (στο κέντρο) με τον αμερικανό δημοσιογράφο του περιοδικού New Theater Herbert Kline και τον καμέραμαν Jacques Lemare στον Ισπανικό Εμφύλιο  ακολουθώντας τους αμερικανούς μαχητές της ταξιαρχίας Abraham Lincoln. Φωτ. Τamiment Library, NYU, 15th IB.   Το "μεξικάνικο βάλιτσάκι" του Robert Capa, το χαμένο του αρχείο από τον Εμφύλιο της Ισπανίας, όπως ξαναβρέθηκε το 2007 μετά από πολλές περιπέτειες (βλ. σχετικά στο Magic Circus 4-5-2011).  

Le Retour (Η Επιστροφή), 1945. Ντοκιμαντέρ του Henri Cartier-Bresson για το άνοιγμα των γερμανικών στρατοπέδων, την απελευθέρωση των κρατουμένων και τις μαζικές μετακινήσεις μέσα στο χάος της γονατισμένης Ευρώπης.

Dessau, Γερμανία (1945). Μία Βελγίδα, πληροφοριοδότης της Γκεστάπο, αναγνωρίζεται τη στιγμή που ετοιμάζεται να διαφύγει μέσα από το πλήθος.   Dessau, Γερμανία (1945).  

California Impressions (25' ) και  Southern Exposures (26'), δύο έγχρωμα (!) ντοκιμαντέρ, ή αλλιώς ταξιδιωτικές σημειώσεις, του Henri Cartier-Bresson, πού γυρίστηκαν το 1979 για το κανάλι CBS News.  

Νέα Υόρκη. 5th Avenue. Ο Henri Cartier-Bresson ατο παράθυρο. Φωτ. Rene Burri.  

California Impressions, Blair High School στην Pasadena.  

Μόσχα, 1954. Λίγες μόνο εβδομάδες μετά το ταξίδι του Jean-Paul Sartre και της Simone de Beauvoir ατη Σοβιετική 'Ενωση, ήρθε και η σειρά του Henri Cartier-Bresson να απαντήσει σε επίσημη πρόσκληση της σοβιετικής κυβέρνησης και να επισκεφθεί τη Μόσχα. Μετά τον Robert Capa που είχε συνοδέψει το 1947 τον αμερικανό συγγαφέα John Steinbeck, ήταν ο πρώτος δυτικός φωτογράφος που έπαιρνε άδεια εν μέσω ψυχρού πολέμου για να πραγματοποιήσει ένα ρεπορτάζ στην τότε Σοβιετική 'Ενωση.       

Ο ινδός σκηνοθέτης Satyajit Ray αφηγείται πως ανακάλυψε τις φωτογραφίες του Henri Cartier-Bresson μέσα από τις σελίδες του Verve, του περιοδικού του Tériade,  και πως αυτό τον επηρέασε στη διαμόρφωση της πρώτης του ταινίας Pather Panchali.  

Images a la sauvette (Βιαστικές ή "κλεμμένες" εικόνες), το μυθικό πρώτο βιβλίο του Henri Cartier-Bresson στην αυθεντική αγγλική του έκδοση του 1952. Εκδότης ο Tériade (Στρατής Ελευθεριάδης). Το εξώφυλλο είναι του Henri Matisse. Στις διπλανές φωτογραφίες, ο Tériade με τον  Henri Matisse και ο Tériade σε μία χορευτική φιγούρα με την Ειρήνη Ιωαννίδη.  

Ο Henri Matisse στη Vence, Γαλλία (1944) από τον Henri Cartier-Bresson.    Pather Panchali.  

Η ταινία Pather Panchali ανήκει στην τριλογία The Apu trilogy.  

Συνέντευξη του Cartier-Bresson στον δημοσιογράφο και "talk show host" της CBS Charlie Rose. Καλεσμένος για να μιλήσει για το έργο του Cartier-Bresson ο φωτογράφος Richard Avedon.  

To 1970, τη χρονία που παντρεύεται την Martine Franck, o Henri Cartier-Bresson εγκαταλείπει ουσιαστικά το φωτορεπορτάζ και επιστρέφει στην πρώτη του αγάπη, τη ζωγραφική. Πριν ασχοληθεί με τη φωτογραφία, είχε σπουδάσει το 1927-28 κοντά στον κυβιστή ζωγράφο Andre Lhote, "φωτογράφο χωρίς φωτογραφική μηχανή", συχνάζοντας παράλληλα στους υπερρεαλιστικούς κύκλους του Παρισιού όπου συναντούσε τους Andre Breton, Rene Crevel, Max Ernst. Φωτ. Martine Franck/Magnum. Στη μικρή φωτογραφία δεξιά, ζωγραφική στο Νότο της Γαλλίας παρέα με τον μεξικανό ζωγράφο Pedro Diego Alvarado.    

Anna, γυμνό, 1988 (αναδημοσίευση των έργων του Cartier Bresson από το μπλογκ Artes Magazine).    Table, 1943. Τέμπερα.   Γυμνό στη σχολή του Andre Lhote, 1979. Από την ίδια σχολή πέρασαν ο φωτογράφος  William Klein και η ζωγράφος Tamara de Lempicka. Couple in Cambridge, 1928.   Tuileries, 1983. Τέμπερα.     

Ile de France, 1936. Γαλλικό καλοκαίρι στις όχθες της Μάρνης Dessau, 1945. Τα συντρίμμια της Γερμανίας.

Πηγή: lifo

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΗΓΑΔΙΩΝ   “Nihil humani a me alienum puto: Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο.”   

Το προχθεσινό έγκλημα στην Μάνη διαψεύδει κατά τον ανατριχιαστικότερο τρόπο τη φράση του ρωμαίου συγγραφέα Τερέντιου. Το προχθεσινό έγκλημα στην Μάνη μάς αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μπορεί, υπό συνθήκες, να αποξενωθεί εντελώς από την ίδια του τη φύση. Δεν αναφέρομαι σε καλοσύνη, σε αλληλεγγύη, οίκτο, ροπή προς το ωραίο και το ευγενές και σε άλλα τέτοια διαχρονικά ζητούμενα. Μιλάω για το πλέον στοιχειώδες, για το πιο αρχέγονο κύτταρο και όρο της ύπαρξης μας.   

Οι αυτουργοί του εγκλήματος στη Μάνη δεν σκότωσαν από έσχατη ανάγκη ή από ερωτικό πάθος ή από ιδεολογία ή για λόγους τιμής, οι οποίοι τους επιβάλλονταν από κάποιο ηθικό κώδικα. Δεν σκότωσαν εν  βρασμώ ψυχής, εφόσον όλα δείχνουν πως οι πράξεις τους είχαν προσχεδιαστεί. (Εάν ήλπιζαν απλώς να λύσουν αναίμακτα τις όποιες διαφορές τους, δεν θα έδιναν ραντεβού στα θηριώδη θύματά τους σε ερημική τοποθεσία…) Ούτε καν σκότωσαν για να λάβουν πίσω τα χρωστούμενα, τα αναβολικά ή το ποσό των οχτακοσίων εβδομηνταπέντε ευρώ που ισχυρίζονταν ότι τους είχαν υπεξαιρέσει και το οποίο δεν επέστρεψε ποτέ στις τσέπες τους.   

Σκότωσαν επειδή απλώς δεν έβλεπαν κανέναν λόγο να μην σκοτώσουν.   

Η εν συνεχεία συμπεριφορά τους το κάνει προφανές.  

Τι ψυχοσύνθεση πρέπει να διαθέτεις, ώστε να σύρεις στα κατσάβραχα δυό ανθρώπους που μέχρι πριν από ελάχιστα λεπτά ζούσαν, να τους πετάξεις στην καρότσα ενός αγροτικού, να τους δέσεις με σκοινιά για να μην πέσουν στη διαδρομή και -ύστερα από κάμποσα χιλιόμετρα- να τους αδειάσεις σε ένα φαράγγι όπου ρίχνουν οι ντόπιοι τα ψοφίμια, προκειμένου να κατασπαραχθούν από ποντίκια και όρνια;   

Να επιστρέψεις ακολούθως στο σπίτι και στην κανονική σου ζωή ώσπου να σφίξει γύρω σου η μέγγενη της αστυνομίας. Και αφού συλληφθείς, αντί να είσαι ολότελα συντετριμένος, να προσπαθείς να ρίξεις την ευθύνη στον συναυτουργό σου. Να σπεύδεις δε να προσλάβεις –η οικογένεια σου, έστω, για χατίρι σου- κι έναν διάσημο ποινικολόγο. Να σού έχει μείνει δηλαδή μυαλό ύστερα από μια τέτοια πράξη για το πώς θα πέσεις, στο δικαστήριο, στα μαλακά!   Ανάθεμα αν θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα πιο στυγερό έγκλημα.   

Ο Κοεμτζής έσφαξε -διατελώντας σε μέθη και σε πλήρη σύγχυση- εκείνους που απειλούσαν με το τουπέ της αστυνομικής τους εξουσίας ό,τι είχε απομείνει απ’τον ζωτικό του χώρο. Ο Φραντζής κατακρεούργησε το αντικείμενο του απόλυτου έρωτά του. Οι «εκτελεστές» της 17 Νοέμβρη φαντασιώνονταν πως αποδίδουν επαναστατικό δίκαιο. Ακόμα και οι σατανιστές είχαν την πεποίθηση πως υπακούουν στις βουλές του Εωσφόρου. Διαταραγμένοι όλοι οι παραπάνω, ιδεοληπτικοί, ψυχές-συμφορές. Μπορείς ωστόσο να ιχνηλατήσεις τις διαδρομές τους μέχρι να ανταμώσουν και να ταυτιστούν με το κακό.   

Όπως σκιαγράφησε ο Παπαδιαμάντης την πορεία της Φραγκογιαννούς και την ελέησε στο τέλος με έναν θάνατο σαν εξαφάνιση, «εις το ήμισυ του δρόμου μεταξύ θείας και ανθρωπίνης δικαιοσύνης»…  

Οι διαδρομές των δύο δολοφόνων της Μάνης φαντάζουν ανεξήγητες.  

Όταν, στα δεκαεννιά σου χρόνια, φτάνεις σε ένα τέτοιο έγκλημα –ως έγκλημα θεωρώ, επαναλαμβάνω, την όλη συμπεριφορά τους από το βράδυ της Τρίτης μέχρι τώρα- δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή έχεις προφτάσει να συσσωρεύσεις μέσα σου μίσος αβυσσαλέο, το οποίο ψάχνει αφορμή να ξεχειλίσει. Ή έχεις χάσει κάθε επίγνωση της πραγματικότητας.   

Η πρώτη εκδοχή θα διερευνηθεί από τους ψυχιάτρους που θα κληθούν να εξετάσουν τους δολοφόνους.   

Για τη δεύτερη, πολλοί και διάφοροι θα τοποθετηθούν δημόσια είτε με εύκολους αφορισμούς είτε αποπειρώμενοι φιλότιμα να εμβαθύνουν. Θα (ξανά-)διαβάσουμε για την ολέθρια επίδραση που ασκεί στις νεαρές ψυχές το παράλληλο εικονικό σύμπαν της τηλεόρασης και των βιντεοπαιχνιδιών. Για τους χιλιάδες φόνους που έχει παρακολουθήσει στην οθόνη ή έχει διαπράξει, πατώντας το τζόυστικ του, ο μέσος κάτοικος του ανεπτυγμένου κόσμου μέχρι να ενηλικιωθεί. Για τα μηνύματα ωμής επιβολής, φανατισμού και μισαλλοδοξίας που εκπέμπονται από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, καρυκευμένα μάλιστα με μια μυθολογία αντρίλας, εθνικισμού, «τοις κείνων ρήμασι». Για τα αβγά που επωάζονταν εδώ και δεκαετίες στις θύρες των χούλιγκαν, στα μποντυμπιλνεράδικα, στα κατά τόπους γραφεία της Χρυσής Αυγής και σκάνε πλέον με αυξανόμενη ταχύτητα και προβάλλουν από μέσα τους ολοένα και πιο δηλητηριώδη φιδάκια…  

Ό,τι όμως κι αν διαβάσουμε, όσο ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο κι αν είναι, ας μην του επιτρέψουμε να μας εξοικιώσει –έστω κι ελάχιστα, έστω και ανεπαίσθητα- με ένα τέτοιο έγκλημα.   

Ας διαφυλάξουμε ακέραια εντός μας την αρχική αποστροφή, την άφατη φρίκη.   

Ας αρνηθούμε –για μια φορά- να κατανοήσουμε. «Ας μην δώσουμε τίποτες» όπως μας εξορκίζει και ο Νίκος Εγγονόπουλος «στα μαύρα στόματα των πηγαδιών».-    

Πηγή: lifo