Ο Λέοναρντ Κοέν θα γιορτάσει τα 80ά γενέθλιά του τον επόμενο μήνα με την κυκλοφορία του νέου στούντιο άλμπουμ του, με τίτλο «Popular Problems». Ο διάσημος λογοτέχνης, συνθέτης και τραγουδιστής ακολουθεί μια πορεία σπάνια για έναν καλλιτέχνη μεγάλης ηλικίας. Το «Popular Problems» - το οποίο αποτελεί το 13ο στούντιο άλμπουμ του Κοέν με την Columbia Records από το 1967 - κυκλοφορεί δύο χρόνια μετά το «Old Ideas».

«Για ακόμα μια φορά, ο Λέοναρντ Κοέν σπάει τα μουσικά όρια με νέα δημιουργική έμπνευση» δηλώνει ο Ρομπ Στρίνγκερ, πρόεδρος της Columbia Records. «Αυτά τα εννέα νέα τραγούδια είναι απλά πανέμορφα και καινοτόμα, με ένα ξεχωριστό πνεύμα».

Η Άιρις Μαρόσεκ περνά καθημερινά από πολλές πολυκατοικίες στην καρδιά του Βερολίνου, για να παραδώσει την αλληλογραφία 1.500 περίπου ατόμων την ημέρα. Το ποδήλατο της είναι βαμμένο στα χρώματα του κίτρινου και του μαύρου, θυμίζοντας άγρια μέλισσα, που πηγαίνει από λουλούδι σε λουλούδι. Είναι διακοσμημένο από την μια πλευρά με μια μαύρη κόρνα, που είναι το σήμα κατατεθέν των ταχυδρόμων για χρόνια από τότε που οι υπάλληλοι του ταχυδρομείου διαλαλούσαν με την κόρνα την άφιξη τους στις γειτονιές. Από την άλλη με δύο μπαταρίες, που βρίσκονται κάτω από τη σέλα και αποκαλύπτουν ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα συνηθισμένο ποδήλατο. 

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποδηλάτων, υπάρχουν 250.000 ποδήλατα μόνο στους δρόμους της Ελβετίας. Οι Κάτω Χώρες, που χρησιμοποιούν τα ποδήλατα περισσότερο από κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης, οι πωλήσεις του e-bike αυξήθηκαν κατά 9%.

Ένα e-bike πωλείται περίπου στα 2.700 δολάρια στην Ευρώπη, σύμφωνα με τους λιανοπωλητές. «Έχει μεγάλη ζήτηση τα τελευταία έξι με επτά χρόνια», δήλωσε στους New York Times ο Λαρς Βαν Δερ Βάνσεμ, υπεύθυνος του περιοδικού “Bike Europe”, προσθέτοντας πως η Ολλανδία, η Δανία και η βόρεια Γερμανία είναι στην πρώτη γραμμή της ανάπτυξης των e-bike.

Στις νότιες χώρες της Ευρώπης το e-bike δεν είναι τόσο διαδεδομένο. Ίσως σε αυτό ευθύνεται η αυξημένη του τιμή σε σχέση με τα υπόλοιπα ποδήλατα. Χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, οι πωλήσεις του ποδηλάτου είναι καθοδικές. Από την άλλη, στην Γαλλία οι πωλήσεις του e-bike για το 2013 κατέγραψαν αύξηση 17%.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ορίσει την μέγιστη ταχύτητα των e-bikes στα 25 χλμ/ώρα. Απαραίτητο είναι οι αναβάτες να φορούν κράνος και οι κατασκευαστές να χορηγούν ειδικές πιστοποιήσεις. 

Πηγή : tvxs

Το μεσημέρι της 21ης Αυγούστου του 1911 ολόκληρη η Γαλλία έρχεται αντιμέτωπη με μια συνταρακτική είδηση. Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί. Η είδηση ήταν πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες του κόσμου.

Οι έρευνες αρχικά στρέφονται στους κατώτερους υπάλληλους του Μουσείου και στους νεαρούς καλλιτέχνες της αβάν-γκαρντ, που διάκειτο εχθρικά στην παραδοσιακή τέχνη. Οι παριζιάνοι από την πλευρά τους πίστευαν ότι πίσω από τη θρασύτατη κλοπή μπορεί να βρισκόταν κάποιος αμερικανός μεγιστάνας ή ήταν έργο της Γερμανίας, που ήθελε να δυσφημήσει τη μεγάλη της αντίπαλο.

Στις 29 Αυγούστου το Λούβρο άνοιξε ξανά για το κοινό το οποίο έκλαιγε απαρηγόρητο όταν περνούσε μπροστά από την άδεια θέση της Τζοκόντα. Λίγες ημέρες αργότερα μια νέα είδηση έρχεται να ταράξει τη Γαλλία.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1911, η αστυνομία ανακοινώνει τη σύλληψη του πασίγνωστου γαλλοπολωνού ποιητή Γκιγιόμ Απολινέρ και του ανερχόμενου Ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, ως υπόπτων για την κλοπή.

Ο Πικάσο αφέθηκε ελεύθερος την ίδια ημέρα καθώς δεν προέκυψε κανένα στοιχείο εναντίον του. Ο τύπος έσπευσε να καταδικάσει τον Απολινέρ. «Ο Απολινέρ είναι αρχηγός διεθνούς σπείρας που έχει έρθει στη Γαλλία με σκοπό να ξαφρίσει τα μουσεία μας» έγραφε η «Paris Journal» στις 13 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο, αν και με τη φήμη του να έχει αμαυρωθεί, ο γνωστός ποιητής αφέθηκε ελεύθερος πέντε ημέρες μετά τη σύλληψή του.

Για δύο χρόνια οι έρευνες δεν κατέληγαν πουθενά παρά το γεγονός ότι οι κλέφτες είχαν επικηρυχθεί έναντι τεράστιων ποσών όχι μόνο από το Γαλλικό κράτος αλλά και από ιδιώτες. Στις 29 Νοεμβρίου 1913, όμως, ο Ιταλός γκαλερίστας Αλφρέντο Τζέρι έλαβε ένα γράμμα ταχυδρομημένο από το Παρίσι. Ο αποστολέας του, κάποιος Λεονάρντο Βιτσέντσο, του έγραφε ότι έχει στην κατοχή του τη Μόνα Λίζα και ότι σκόπευε να τη χαρίσει στην Ιταλία, αφού λάμβανε μια εύλογη αμοιβή.

Ο Τζέρι αποφάσισε να συναντήσει τον Βιτσέντσο με αρκετή, ωστόσο, δυσπιστία καθώς ήταν γνωστό πως κυκλοφορούσαν πολλά αντίγραφα της Τζοκόντα. Για να είναι πάντως βέβαιος είχε φροντίσει να καλέσει την αστυνομία η οποία συνέλαβε τον Βιτσέντσο. Όπως αποδείχτηκε κατά την ανάκριση το πραγματικό όνομα του «απαγωγέα» ήταν Βιτσέντζο Περούτζια.

Καταγόταν από το Κόμο της Ιταλίας και είχε δουλέψει ως ξυλουργός στο Λούβρο για ένα διάστημα. Κατάφερε να αφαιρέσει τον πίνακα από τη θέση φύλαξής του παριστάνοντας τον ξυλουργό ενώ το κρησφύγετο του ήταν μόλις ένα χιλιόμετρο μακριά από το Μουσείο.

Όταν έγινε γνωστό ότι ο πίνακας ήταν αυθεντικός η κοινή γνώμη τον είδε με συμπάθεια. Θεώρησε την πράξη του πατριωτική, αφού το βασικό του κίνητρο ήταν να φέρει τη Μόνα Λίζα στην κοιτίδα της.

Την ίδια γνώμη φαίνεται να είχαν και οι δικαστές, που τον καταδίκασαν σε ολιγόμηνη φυλάκιση.

Η Μόνα Λίζα παρέμεινε για ένα μήνα στην Ιταλία, προτού επιστρέψει στη Γαλλία. Εκτέθηκε στο «Ουφίτσι» και στα μεγαλύτερα μουσεία της Ιταλίας και εκατομμύρια Ιταλών θαύμασαν το αινιγματικό της χαμόγελο.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1913, 60.000 άνθρωποι την αποχαιρέτησαν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μιλάνου. Από τις 4 Ιανουαρίου 1914 γύρισε στη θέση της στο Λούβρο, όπου εκτίθεται έως σήμερα, κάτω από πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας.

Πηγή : tvxs

«Αν ο θάνατος με χτυπούσε τούτη τη στιγμή, θα μπορούσα να πω πως εργάστηκα σ' όλη μου τη ζωή για τις εκμεταλλευόμενες και αποικιοκρατούμενες μάζες και για τον αγώνα της απελευθέρωσής τους. Για την ανάγκη να εξελιχθεί ο πολιτισμός και η τέχνη ελεύθερα. Για μια τέχνη που επιτρέπει απεριόριστα την έκφραση στην ανάγκη του ανθρώπου για ανανέωση. Για την εξέλιξη της τεχνολογίας, που από τη στιγμή που θα καταλάβουμε πώς να χρησιμοποιούμε την ενέργεια του ατόμου, θα φωτίσει την ύπαρξή μας. Και πάντοτε στο μυαλό μου, κυρίαρχη σκέψη μου ήταν η παγκόσμια επανάσταση. Μόνον αυτή μπορεί να βάλει τέλος στην εκμετάλλευση, στη βία, στον πόλεμο», έγραφε ο Λέων Τρότσκι στα Φιλοσοφικά Τετράδια: 1933-1935 και με αυτά τα λόγια συνοψίζει τη ζωή του.

Γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1879. Στα 18 του χρόνια ο Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρόνσταϊν υπήρξε ιδρυτικό μέλος της παράνομης εργατικής οργάνωσης Εργατική Ένωση Νότιων Ρώσων, όπου με το ψευδώνυμο Λβοφ έγραφε και μοίραζε επαναστατικές μπροσούρες και προκηρύξεις σε εργάτες και φοιτητές του Νικολάγιεφ. Στα 21 του χρόνια είχε ήδη περάσει δύο χρόνια φυλακή και είχε σταλεί εξορία στη Σιβηρία για την επαναστατική του δράση. Στα 23 είχε δραπετεύσει από τη Σιβηρία με πλαστό διαβατήριο με κατεύθυνση το Λονδίνο, όπου μαζί με το Βλαντιμίρ Λένιν, το Γκεόρκι Πλεχάνωφ και το Τζούλιους Μαρτώφ θα γινόταν από τους βασικούς συντάκτες της εφημερίδας Ίσκρα.

Από εκεί και πέρα η ιστορία και το διεθνές εργατικό κίνημα –και η φιλοσοφία, η τέχνη, η λογοτεχνία-- τον γνωρίζουν ως Λέων Τρότσκι, το όνομα ενός από τους φύλακές του, το οποίο ο ίδιος είχε διαλέξει τυχαία για το διαβατήριό του.

Ο Λέων Τρότσκι, ήδη από τα χρόνια στο Λονδίνο και στην Ίσκρα όρθωσε το πολιτικό και φιλοσοφικό του ανάστημα και διατύπωσε ανεξάρτητο -και ταυτόχρονα συλλογικά διαμορωμένο- πολιτικό λόγο. Συνεργάστηκε αλλά και βρέθηκε αντιμέτωπος με το Λένιν και τους Μπολσεβίκους του, τάχθηκε με αλλά και αντέδρασε στους Μενσεβίκους και άρχισε να αναπτύσσει τη θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης ως μιας παγκόσμιας διαρκούς κατάστασης ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό, την οποία και θα εξέλσσε στη συνέχεια με τον Αλεξάντερ Πάρβους.

Αμέσως μετά την Επανάσταση διορίστηκε από το Λένιν υπουργός Εξωτερικών, ενώ στα χρόνια της Αντεπανάστασης, ίδρυσε τον Κόκκινο Στρατό και επιτέλεσε Κομισσάριος Πολέμου. Διατέλεσε δύο φορές εκλεγμένος πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης, το 1905 και το 1917. Μαζί με το Λένιν, επεξεργάστηκε Μαρξιστικά μια ιδεολογική βάση για την εξήγηση της ηττημένης επανάστασης του 1905 και για την προετοιμασία της νικηφόρας επανάστασης του 1917.

Μετά το θάνατο του Λένιν το 1924, ο Τρότσκι συνέχισε να υπερασπίζεται τις επαναστατικές, δημοκρατικές και διεθνιστικές ιδέες της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ήδη από το 1923 ξεκίνησε να οργανώνει τον αγώνα στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης μέσα από την Αριστερή Αντιπολίτευση, προσπαθώντας να αναζωπυρώσει τον Μαρξισμό και να απομακρύνει το Κόμμα από τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό. Ταυτόχρονα ανέπτυξε και θεωρητικά τις θέσεις του για τα προβλήματα του διεθνούς εργατικού κινήματος στα έργα του «Η Προδομένη Επανάσταση» και «Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού».

Το 1927 με την απαγόρευση της Αριστερής Αντιπολίτευσης, ο Τρότσκι διαγράφτηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα και δύο χρόνια μετά εξορίστηκε από την Ρωσία, για να φτάσει τελικά –μετά από μια περιπλάνηση στην Τουρκία, τη Γαλλία και τη Νορβηγία-- το 1936 στο Μεξικό. Τα δέκα τελευταία αυτά χρόνια της ζωής του (1930-1940), τα οποία και θεωρούνται το απόγειο της επαναστατικής του δράσης, ο Τρότσκι τα αφιέρωσε στο να καταγγείλει διεθνώς τα εγκλήματα του Σταλινισμού και την προδοσία της Οκτωβριανής Επανάστασης με την επικράτηση του γραφειοκρατικού Βοναπατρισμού και στο να διατηρήσει ζωντανό το διεθνές εργατικό κίνημα μέσω της έκκλησής του για σύσταση μιας Δ' Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Με την υπεράσπιση των πρωτεργατών της επανάστασης οι οποίοι βρέθηκαν κατηγορούμενοι στις Δίκες της Μόσχας (1936-38), με την οργάνωση μιας αντι-Δίκης με ανεξάρτητη επιτροπή για την ανάδειξη της αθωότητάς του στα μάτια του κόσμου, ο Τρότσκι πέτυχε να επαναστατήσει για άλλη μια φορά απέναντι στο δεσποτισμό και την αυταρχία, και να πλήξει το σταλινισμό. Εν τέλει το ιδρυτικό συνέδριο της Δ' Διεθνούς πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία, μόλις δύο χρόνια πριν από το θάνατό του. 

Πηγή : tvxs