Η νέα κατάταξη, που καταρτίστηκε από το Consumer Choice Center, αξιολόγησε 60 από τους πιο πολυσύχναστους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Ευρώπης
Δημοσιεύτηκε η νέα έκδοση του European Railway Station Index, η οποία κατατάσσει τους 60 πιο πολυσύχναστους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Ευρώπης, αναδεικνύοντας κερδισμένους και χαμένους.
Στην κορυφή της φετινής κατάταξης βρίσκεται ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός της Ζυρίχης, Zürich Hbf, ο οποίος αναδείχθηκε ο καλύτερος μεγάλος σιδηροδρομικός κόμβος της Ευρώπης.
Η νέα κατάταξη, που καταρτίστηκε από το Consumer Choice Center, αξιολόγησε 60 από τους πιο πολυσύχναστους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Ευρώπης, εξετάζοντας το ποσοστό των δρομολογίων που καθυστερούν, καθώς και τον μέσο χρόνο αναμονής.
Παράλληλα, συνυπολογίστηκαν παράγοντες όπως οι υπηρεσίες που προσφέρονται εντός των σταθμών, οι δυνατότητες πρόσβασης, η διαθεσιμότητα δωρεάν Wi-Fi, η κάλυψη από εθνικά και τοπικά σιδηροδρομικά δίκτυα, καθώς και τα διαθέσιμα είδη εισιτηρίων.
Ευρώπη: Η Ελβετία κατέκτησε την πρώτη θέση
Η Ελβετία «συνεχίζει να θέτει τα πρότυπα αξιοπιστίας», με το εθνικό ποσοστό έγκαιρης εκτέλεσης των δρομολογίων να ανέρχεται στο 94,1%. Ο Zürich Hbf κατέλαβε την πρώτη θέση συνολικά, με μόλις το 4% των δρομολογίων του να παρουσιάζουν καθυστέρηση, ενώ ο Bern Hbf βρέθηκε στην πέμπτη θέση, μαζί με άλλον σταθμό, με ποσοστό καθυστερήσεων 1,8%. Αν και κατέλαβε τη 14η θέση στη συνολική κατάταξη, ο σταθμός Luzern Hbf είχε τα πιο συνεπή ως προς την ώρα τους δρομολόγια, με μόλις το 0,3% των υπηρεσιών του να καθυστερούν.
Στον αντίποδα, η επίδοση της Γερμανίας «συνέχισε να επιδεινώνεται» σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκδόσεις της κατάταξης.
Από τους 30 σταθμούς που βρίσκονται στις χαμηλότερες θέσεις, οι 15 βρίσκονται στη Γερμανία. Ο υψηλότερα καταταγμένος γερμανικός σταθμός είναι ο Berlin Hbf, στην 18η θέση, όπου το 61,1% των δρομολογίων παρουσιάζει καθυστέρηση και ο μέσος χρόνος αναμονής φτάνει τα 20 λεπτά.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το μέσο ποσοστό καθυστερήσεων ανέρχεται στο 29%, ενώ στη Γερμανία φτάνει το 49,4%. Αντίστοιχα, ο μέσος χρόνος αναμονής στην Ευρώπη διαμορφώνεται στα 8,06 λεπτά, έναντι 14,74 λεπτών στη Γερμανία.
Ευρώπη: Άνοδος για τους σταθμούς της Πολωνίας
Για το 2026, δέκα νέοι σταθμοί προστέθηκαν στην κατάταξη, λόγω της αύξησης του αριθμού των επιβατών που εξυπηρετούν.
Δύο από τους πέντε κορυφαίους σταθμούς μεταξύ των νέων συμμετοχών βρίσκονται στην Πολωνία: ο Kraków Główny κατέλαβε την πρώτη θέση μεταξύ των νέων σταθμών και την ένατη θέση συνολικά, ενώ ο Poznań Główny βρέθηκε στην τρίτη θέση μεταξύ των νέων συμμετοχών και στη 13η συνολικά.
Σύμφωνα με το Consumer Choice Center, ο κεντρικός σταθμός της Κρακοβίας διαθέτει απευθείας συνδέσεις με τη Βαρσοβία, το Ζακοπάνε, το Λοτζ, το Γκντανσκ και το Κατοβίτσε εντός της χώρας, καθώς και με δημοφιλείς προορισμούς της Ευρώπης, όπως το Βερολίνο, το Μόναχο, η Βιέννη και η Πράγα.
Ο Kraków Główny είναι επίσης πλήρως ενσωματωμένος με το εμπορικό κέντρο Galeria Krakowska, προσφέροντας στους ταξιδιώτες πρόσβαση σε καταστήματα και εστιατόρια. Θετικά σχόλια έγιναν επίσης για τις συνδυασμένες υπηρεσίες λεωφορείων και τραμ, τις γραπτές και προφορικές ανακοινώσεις στον σταθμό, καθώς και το lounge πρώτης θέσης.
Κοιτάζοντας προς το μέλλον, το Consumer Choice Center αναφέρεται στον συνεχιζόμενο εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου της Πολωνίας, με ένα σχέδιο για την προσθήκη 4.700 χιλιομέτρων νέων γραμμών, το οποίο «τελικά υπόσχεται να μετατρέψει τους πολωνικούς σιδηροδρόμους σε ένα από τα πιο σύγχρονα σιδηροδρομικά δίκτυα της Ευρώπης».
Οι κορυφαίοι μεγάλοι σιδηροδρομικοί σταθμοί της Ευρώπης για το 2026
Το Ford Escort RS Cosworth κλίκαρε ένα κάρο «κουτάκια» των homologation specials. Πολλά από αυτά συνεχίζει να τα κλικάρει και σήμερα. Αρκεί να είσαι έτοιμος για μια γερή ανάληψη από τον τραπεζικό σου λογαριασμό
Aμαξάρα. Eτσι, μονολεκτικά. Το Escort Cosworth, σχεδιασμένο να «πατάει» στις προδιαγραφές έγκρισης τύπου (homologation) του θρυλικού Group A για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι. Εκεί όπου το δάμασαν οδηγοί όπως ο Μίκι Μπιασιόν και ο Φρανσουά Ντελεκούρ. Τι να γράψεις, όλα έχουν γραφτεί και η ουσία είναι μία, όπως κι ο μπλακλαβάς γωνία: το Escort RS Cosworth έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία.
Οταν το εκρηκτικό Group B έριξε αυλαία το 1986, το ενδιαφέρον των κατασκευαστών μετατοπίστηκε αυτόματα στο Group A. Η Ford, φυσικά, δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ωστόσο, το Sierra (το οποίο επιστρατεύθηκε τόσο στην πισωκίνητη εκδοχή Cosworth όσο και στην τετρακίνητη XR4x4) αποδείχθηκε κατώτερο του ανταγωνισμού. Σε τελείως γενικές γραμμές, το Sierra Cosworth υστερούσε σε απόλυτη πρόσφυση και ευελιξία, ενώ από το XR4x4 μάλλον έλειπε η ωμή δύναμη. Ταυτόχρονα, αμφότερα υπολείπονταν της Lancia Delta Integrale, που ήταν ελαφρύτερη και ασύγκριτα πιο ευέλικτη.
Η Ford επιχείρησε να μειώσει την απόσταση το 1990 με τον ερχομό του Sierra RS Cosworth 4×4. Ομως, κουβαλώντας το DNA ενός οικογενειακού σεντάν, δεν μπόρεσε ποτέ να κοιτάξει στα μάτια τη λαμπερή, ανάλαφρη και συμπαγή Lancia. Η λύση ήταν μία και ολοκάθαρη: το Ford Escort. Καθώς δε η Ford ετοιμαζόταν να λανσάρει την πέμπτη γενιά του Escort, αποφάσισε παράλληλα να σφυρηλατήσει το νέο της «όπλο» για τους στίβους του WRC.
Το «Cossie» είχε το θράσος να συνδυάσει ένα hatch αμάξωμα με μια larger than life πίσω αεροτομή, που έφτυσε στα μούτρα την αισθητική πολιτική ορθότητα της εποχής και παρήγαγε πραγματική αρνητική άντωση στα 240 χλμ/ώ. της τελικής του ταχύτητας
Η σχεδίαση του Escort RS Cosworth είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους βασικούς λόγους που το ανέβασαν στο πάνθεον των αεροδυναμικών συμβόλων των ’90s. Οι Στέφεν Χάρπερ και Φρανκ Στέφενσον φιλοτέχνησαν μια σιλουέτα στιγμιαία αναγνωρίσιμη: μυώδεις αναλογίες, μπολιασμένες όμως με φινέτσα τελείως ασυνήθιστη για αυτοκίνητο τέτοιου χαρακτήρα. Οπως είχε πει ο Στέφενσον, ένας βασικός στόχος ήταν πως το Escort Cosworth είχε αγωνιστικό αλλά και εμπορικό προσανατολισμό. Και έπρεπε να διακριθεί και στους δύο «χώρους».
Η πίσω αεροτομή ήταν ένα βασικό στοιχείο προς διαμόρφωση, καθώς μεγάλο μέρος της δυναμικής συμπεριφοράς των αυτοκινήτων καθορίζεται σε αυτή την περιοχή. Σύμφωνα με τον ίδιο, σχεδιαστική έμπνευση για την αεροτομή του Cosworth αποτέλεσε το μαχητικό αεροσκάφος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου Fokker Dr. I
Το RS Cosworth ήταν ο εκφραστής μιας μακράς παράδοσης της Ford, με αυτοκίνητα που στόχευαν στο δόξα πατρί του θυμικού της σπορ οδήγησης
Οι επιθετικές αεραγωγοί στο καπό και πίσω από τους εμπρός τροχούς ήταν ζωτικής σημασίας για την απαγωγή της θερμότητας που κατέκλυζε τον χώρο του κινητήρα κατά τη διάρκεια των αγώνων. Η δε περίφημη αεροτομή τύπου whale tail (ουρά φάλαινας) στο πίσω μέρος, και το πελώριο, ρυθμιζόμενο εμπρός σπόιλερ, μελετήθηκαν σχολαστικά. Το αποτέλεσμα; Το RS Cosworth έγινε το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής στην Ιστορία με δυνατότητα να παράγει αρνητική άνωση (downforce) και στους δύο άξονες. Η πολιτική έκδοση του RS Cosworth παρέμεινε διαθέσιμη στην γκάμα του Escort από το 1992 έως το 1996 σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό μονάδων.
Αυτή, δε, η σπανιότητα, σε συνδυασμό με τις αγωνιστικές του δάφνες, το καθιστά ένα διαχρονικά εμβληματικό και περιζήτητο σπορ αυτοκίνητο.
Εδώ ξέρεις ότι βρίσκεσαι σε ένα αληθινό αυτοκίνητο, που όσο αρχίζεις να πιέζεις τόσο σου αποκαλύπτει τις όμορφες πτυχές του – όπως όλα τα αυτοκίνητα που δεν αρκούνται στην επιφάνεια της οδήγησης, αλλά ξεδιπλώνουν τις αρετές του σασί και της ομοιογένειάς τους
Το συγκεκριμένο
Σύμφωνα με τον πωλητή, το εικονιζόμενο Escort Cosworth βρίσκεται στην Ελβετία, έχει διανύσει μόλις 21.575 χιλιόμετρα, είχε δύο μόνο προηγούμενους ιδιοκτήτες, είναι η έκδοση με το Τ35 Turbo (μόλις 1.143 μονάδες παρήχθησαν) και είναι κατά 90% άβαφο. Η τιμή του είναι στα 105.547 ευρώ – δείγμα του πόσο ψηλά έχουν σκαρφαλώσει προσεγμένα δείγματα των λεγόμενων youngtimers εν έτει 2026.
Το κομψό νεοκλασικό του αρχιτέκτονα Αλεσάντρο Νταβίντ, κάτω από την Ακρόπολη, σε ταξιδεύει, χωρίς πολλή προσπάθεια, στη Βραζιλία, στον Λίβανο, στη Ρωσία, στη Βιέννη, στην Ιταλία και στην Κωνσταντινούπολη.
Το σπίτι του Αλεσάντρο είναι σαν κόσμημα στον δρόμο. Είναι απ’ τα σπίτια που είχα προσπεράσει πολλές φορές και πάντα αναρωτιόμουν ποιος τυχερός έμενε σε αυτό. Έμελλε λοιπόν και να δω το σπίτι και να γνωρίσω τον ιδιοκτήτη του. Ο Αλεσάντρο είναι έξω καρδιά, φιλόξενος και η αισθητική του είναι απαράμιλλη. Αισθάνομαι σαν παιδί που το πήγαν στο λούνα παρκ για πρώτη φορά. Με το που μπαίνω σε αυτό το κομψό νεοκλασικό οδηγούμαι σε έναν απροσδόκητο μαγικό κήπο που ο Αλεσάντρο έχει επιμεληθεί προσωπικά: έχει σχεδιάσει και φυτέψει τεράστιους φοίνικες και άλλα εξωτικά φυτά που αμέσως σε μεταφέρουν αλλού. Όταν ανεβαίνουμε τη σκάλα, μένω στήλη άλατος.
Τα περισσότερα σπίτια μπορείς να τα περιγράψεις. Mιλάς για τα έπιπλα, τα χρώματα, αναφέρεσαι στα έργα τέχνης και δίνεις μια εικόνα. Το σπίτι του Αλεσάντρο δεν περιγράφεται. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το ετερόκλητο σύμπαν του. Ξέρω εξαρχής πως ό,τι κι αν γράψω, θα το αδικήσει, καθώς εδώ ισχύει το μια εικόνα χίλιες λέξεις!
Η παλιά κουζίνα έγινε μπάνιο, η τραπεζαρία υπνοδωμάτιο, το γραφείο άλλαξε θέση. Το κέλυφος όμως παρέμεινε. Τα κουφώματα αντικαταστάθηκαν για λόγους μόνωσης, αλλά κατασκευάστηκαν στη Γερμανία ως πιστά αντίγραφα των παλιών. Οι αυθεντικές πόρτες αναπαλαιώθηκαν.
Απ’ τα πρώτα λεπτά είχα την αίσθηση πως κοιτούσα σε ένα μαγικό καλειδοσκόπιο. Με κάθε κίνηση άλλαζε εικόνα και με ταξίδευε στον χρόνο. Ένα παλίμψηστο πολιτισμών, εποχών, τόπων, αισθητικής και προσωπικών αναμνήσεων, όπου η Βραζιλία συνομιλεί με τον Λίβανο, η Ρωσία με την Ιταλία, η Βιέννη με την Κωνσταντινούπολη και όλα μαζί, άγνωστο πώς, καταφέρνουν να συνεννοηθούν κάτω από την Ακρόπολη.
Ο Αλεσάντρο είναι έξω καρδιά, φιλόξενος και η αισθητική του είναι απαράμιλλη. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Όσο προχωράω από δωμάτιο σε δωμάτιο καταλαβαίνω ότι όλα είναι μελετημένα. Κάθε αντικείμενο, κάθε έργο, κάθε χρώμα κουβαλά ένα ταξίδι, έναν άνθρωπο, μια ιστορία, μια ζωή που κάποτε άγγιξε τον Αλεσάντρο. Σαν να ανοίγει ένα τεράστιο χαλί και να απλώνει επάνω του ολόκληρη τη διαδρομή του. «Αυτό ακριβώς ήθελα», μου λέει. «Να φέρω το σύμπαν μου εδώ».
Το πρώτο που τον ρωτάω είναι πώς απέκτησε αυτό το τέλειο νεοκλασικό. «Με ένα ουίσκι στις εννιά το πρωί», μου λέει με χιούμορ. Ήρθε να εγκατασταθεί στην Ελλάδα το 2013. Στην αρχή έμεινε στην Καψάλη, σε ένα διαμέρισμα που θυμάται με τρυφερότητα, γιατί ήταν η πρώτη του στάση στην Αθήνα. Το 2016 άρχισε να ψάχνει σπίτι στην περιοχή της Ακρόπολης – ήθελε να βρίσκεται κοντά στον Παρθενώνα, «σε αυτήν τη μαγική ενέργεια», όπως θυμάται. Ταυτόχρονα, τον τραβούσε η αίσθηση της γειτονιάς που αποπνέει αυτή η πλευρά του ιστορικού κέντρου.
Αρχικά είχε πάει να δει το διπλανό σπίτι, αλλά δεν υπήρξε χημεία με τους ιδιοκτήτες του. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης αυτού του σπιτιού και του πρότεινε να συναντηθούν στις 8:30 το πρωί σε ξενοδοχείο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. «Σκέφτηκα, Έλληνας και ραντεβού τόσο νωρίς;» Πήγε. Στις εννιά ήρθε η σερβιτόρα. Ο κύριος παρήγγειλε ουίσκι. Τον κοίταξε. «Και για εσάς;» «Το ίδιο», απάντησε, «αλλά διπλό». Κάπου εκεί, ανάμεσα σε δυο ουίσκι, την ώρα που οι υπόλοιποι ψάχνουμε ακόμη τον πρώτο καφέ, κατάλαβαν ότι θα τα βρουν. Μου εξηγεί ότι πρέπει να βρίσκεις τα κουμπιά των ανθρώπων. Ότι μπήκε στη δική του συνθήκη και αυτό τον «έλυσε». Μισή ώρα αργότερα είχε αγοράσει το σπίτι. «Αυτό, αν μη τι άλλο, λέγεται χημεία», του λέω και γελάμε.
Ο παλιός ιδιοκτήτης τού αφηγήθηκε την ιστορία του κτιρίου που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 20ού αιώνα – τμήμα του προστέθηκε αργότερα, στον Μεσοπόλεμο. Το όνομα του αρχιτέκτονα δεν έχει βρεθεί στα αρχεία, υπάρχουν όμως έντονες βιεννέζικες αναφορές, ιδιαίτερα στα κουφώματα.
«Και κάπως έτσι άρχισε η αποκατάσταση ή, για να το πω σωστότερα, η διάσωση του κτιρίου», εξηγεί. Άλλωστε, ο Αλεσάντρο έχει διαλέξει αυτόν ακριβώς τον δρόμο στην καριέρα του στην αρχιτεκτονική. Δεν τον ενδιαφέρει το καινούργιο. «Νιώθω διασώστης της ομορφιάς». «Και πώς αποφάσισες πώς ήθελες να φτιάξεις αυτό το σπίτι;» ρωτάω. «Κοίταξα το layout και αναρωτήθηκα αν μπορεί να λειτουργήσει σήμερα. Δεν ήθελα να το αλλάξω. Άλλαξα μόνο τις λειτουργίες».
Το σπίτι του Αλεσάντρο δεν περιγράφεται. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν το ετερόκλητο σύμπαν του. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO Ένα παλίμψηστο πολιτισμών, εποχών, τόπων, αισθητικής και προσωπικών αναμνήσεων, όπου η Βραζιλία συνομιλεί με τον Λίβανο, η Ρωσία με την Ιταλία, η Βιέννη με την Κωνσταντινούπολη και όλα μαζί, άγνωστο πώς, καταφέρνουν να συνεννοηθούν κάτω από την Ακρόπολη. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η παλιά κουζίνα έγινε μπάνιο, η τραπεζαρία υπνοδωμάτιο, το γραφείο άλλαξε θέση. Το κέλυφος όμως παρέμεινε. Τα κουφώματα αντικαταστάθηκαν για λόγους μόνωσης, αλλά κατασκευάστηκαν στη Γερμανία ως πιστά αντίγραφα των παλιών. Οι αυθεντικές πόρτες αναπαλαιώθηκαν. Τα γύψινα στοιχεία αντιγράφηκαν με καλούπια και επανήλθαν στις θέσεις τους μετά τις νέες εγκαταστάσεις. «Ό,τι έχει σπάσει, ό,τι είναι παλιό, το φροντίζω με αγάπη. Δεν θέλω να το φτιάξω ώστε να φαίνεται καινούργιο. Θέλω να το αφήσω όπως ήταν, αλλά φρεσκαρισμένο».
Μιλάμε για την Ιταλία, της οποίας την αρχιτεκτονική σέβεται ακριβώς γι’ αυτή τη σχέση που έχει με τον χρόνο. «Στην Ιταλία η αποκατάσταση είναι επιστήμη. Ο Ιταλός βλέπει ότι έχει φύγει λίγο το χρώμα από έναν τοίχο, ότι υπάρχει μια γρατζουνιά, και δεν τον νοιάζει. Ζει μαζί με αυτό, και έτσι τον χρόνο τον κάνει σύμμαχο». Η αναπαλαίωση, λέει, δεν είναι ανακαίνιση. «Δεν θέλω ψέμα. Θέλω την αλήθεια. Την αλήθεια κάθε σπιτιού» μου λέει και όταν κοιτάς γύρω του νιώθεις ότι το εννοεί.
Τον ρωτάω για τα έπιπλα. Όταν αγόρασε το σπίτι, δεν υπήρχαν έπιπλα. «Το άδειασα εντελώς. Ήθελα να βάλω τα δικά μου πράγματα». Και τα πράγματα άρχισαν να καταφθάνουν από παντού. Ένα βαθύ κόκκινο μάρμαρο που έχει βάλει στην κουζίνα μαθαίνω πως ήρθε από την Ανατολία. Μια παλιά μαρμάρινη οθωμανική κατασκευή βρέθηκε στο Çukurcuma της Κωνσταντινούπολης και μετατράπηκε σε νεροχύτη. Ένα φωτιστικό art déco βρέθηκε στην Αθήνα, όπως και ένα γερμανικό της δεκαετίας του ’70. Mουράνo, παλιά γαλλικά έπιπλα, αντικείμενα από δημοπρασίες της Βιέννης, γλυπτά, βιβλία, κεραμικά, όλα έχουν κάτι να πουν.
Στην κουζίνα υπάρχει μια φωτογραφία ενός παιδικού του φίλου, Βραζιλιανο-λιβανέζου φωτογράφου, από ένα ταξίδι στο Αφγανιστάν. Δυο χέρια αγγίζουν ένα ψωμί με σχεδόν τελετουργική ευλάβεια. «Μου άρεσε ο σεβασμός με τον οποίο αγγίζει το ψωμί. Γι’ αυτό την έβαλα στην κουζίνα».
Το τραπέζι της τραπεζαρίας είναι δημιουργία του Mάουρο Mόρι, του Ιταλού καλλιτέχνη με τον οποίο συνεργάζεται εδώ και περίπου τριάντα χρόνια – είναι από χαλκό και βαθυκόκκινο ξύλο. Γύρω του, καρέκλες διαφορετικής προέλευσης και εποχής, γιατί εδώ τίποτα δεν χρειάζεται να είναι σετ.
Ένας καθρέφτης που μοιάζει βασιλικός έχει έρθει από τον βιεννέζικο οίκο δημοπρασιών Dorotheum. Έργα Ιταλών και Βραζιλιάνων καλλιτεχνών συναντούν τον ρωσικό κονστρουκτιβισμό. Τρία παλιά γράμματα ενός φίλου του έχουν κορνιζαριστεί και μετατραπεί σε έργα τέχνης. Κάπου αλλού βρίσκεται ένας Τζίο Πόντι. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ένας Φασιανός. Ένας ολόκληρος τοίχος με χάλκινα πουλάκια στην είσοδο είναι εντυπωσιακός. Μου διηγείται ότι είχε την τύχη να γνωρίσει από κοντά τον Αλέκο Φασιανό και τον θαύμαζε μέχρι το τέλος της ζωής του, όταν πια δεν μιλούσε πολύ, αλλά δεν σταματούσε να δημιουργεί.
H συζήτηση πηγαίνει και στη Βραζιλία, τη χώρα όπου μεγάλωσε. «Τρεις χώρες με έχουν επηρεάσει βαθιά», μου λέει. Και μετά, φυσικά, γίνονται τέσσερις, πέντε, έξι, γιατί η γεωγραφία του Aλεσάντρο αρνείται πεισματικά να χωρέσει σε μια βαλίτσα.
Η Βραζιλία είναι τα παιδικά του χρόνια. Οι άνθρωποι, ο ήλιος, η φύση. «Η φύση στη Βραζιλία είναι καταπληκτική. Μεγάλωσα μέσα σε αυτήν. «Η Βραζιλία όμως είναι πάντα η μητέρα» λέει νοσταλγικά και αναφέρεται σε μια Ρωσίδα μαμά που τον δίδαξε αισθητική και πειθαρχία, που τον έμαθε να αναζητά το ωραίο σε κάθε γωνιά της γης. Ίσως γι’ αυτό έγινε πολίτης του κόσμου. Έζησε στην Ιταλία, στη Γερμανία, στο Λος Άντζελες· διατηρούσε για πέντε χρόνια τη δική του γκαλερί/επιχείρηση interior. Αλλά από όλους τους τόπους, τον κέρδισε η Ελλάδα.
Θυμάται πως πριν από πολλά χρόνια, σε ένα μαγαζί στη Θεσσαλονίκη, άκουσε ένα τραγούδι της Φλέρυς Νταντωνάκη. Δεν καταλάβαινε τη γλώσσα, αλλά κάτι στον ήχο της τον συγκίνησε τόσο βαθιά ώστε θέλησε να μάθει ελληνικά. Και έτσι έγινε. «Η Ελλάδα μού κέρδισε την ψυχή».
Τον ρωτάω τι είναι αυτό που τον κράτησε εδώ. Πρώτα μιλάει για τους ανθρώπους. «Μου έδωσαν τρυφερότητα και φιλότιμο. Ο Έλληνας θέλει παρέα, θέλει σχέσεις, κουβέντα, ωραίο φαγητό. Και αυτή είναι η ωραία πλευρά της ζωής». Μετά το φως. «Έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Υπάρχουν παντού όμορφα μέρη. Δεν λέω ότι η Ελλάδα είναι η ομορφότερη χώρα. Αλλά αυτό το φως…» Και τέλος η θάλασσα.
Ο Aλεσάντρο δεν σταματά να ταξιδεύει. Πρόσφατα ολοκλήρωσε ένα σπίτι στο Μπιλμπάο, όπου χρησιμοποίησε ένα βραζιλιάνικο ημιδιαφανές μάρμαρο που αλλάζει με το φως. Μου δείχνει φωτογραφίες – είναι πανέμορφο. Μου εξηγεί ότι ουσιαστικά δουλεύει μόνος. «Είμαι one-man-show company», διευκρινίζει και σηκώνει τους ώμους σαν να δηλώνει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Θεωρεί ότι έχει την ικανότητα να οραματίζεται έναν χώρο προτού διαμορφωθεί, να τον βλέπει ολοκληρωμένο. Είχε διακρίνει και σε αυτό το σπίτι αρετές όταν ήταν ακόμη «γκρέμι»· το φαντάστηκε έτοιμο και με φρέσκα λουλούδια στα βάζα. «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ομορφιά», δηλώνει.
Το μπάνιο του με το μάρμαρο που ήρθε απ’ την Ανατολία είναι απ’ τα πιο ωραία μπάνια που έχω δει.
Στέκομαι αποσβολωμένη μπροστά στον τοίχο με τα αντικείμενα αυτόχθονων πληθυσμών του Αμαζονίου. Τα συλλέγει εδώ και χρόνια: τελετουργικές μάσκες, περίτεχνες κατασκευές από φτερά και φυτικές ίνες, αντικείμενα φτιαγμένα εξ ολοκλήρου στο χέρι. Είναι τόσο εντυπωσιακά που του λέω ότι πρέπει να τα εκθέσει. Τα αγγίζει σχεδόν με ευλάβεια, δείχνοντάς μου τις λεπτομέρειες. «Αυτό αγαπάω. Τα αντικείμενα που φτιάχνει ο άνθρωπος. Και τώρα το χάνουμε αυτό σιγά σιγά», λέει. Μιλάει για το χειροποίητο, για τις ώρες δουλειάς που κρύβει ένα αντικείμενο, για μια γνώση που εξαφανίζεται.
Μπαίνουμε στο αγαπημένο του δωμάτιο, εκεί όπου κάθεται και διαβάζει. Το «χειμερινό», όπως το αποκαλεί, που είναι γι’ αυτόν καταφύγιο. Εδώ νιώθει προστατευμένος. Ξεχωρίζω τρία επιβλητικά έργα, αυτοπροσωπογραφίες ενός ζωγράφου των αρχών του περασμένου αιώνα, του Γερμενή. «Παίδαρος ο Γερμενής», αναφωνώ αυθόρμητα και γελάμε. Του λέω ότι αυτό το μικρό δωμάτιο είναι πράγματι σαν αγκαλιά και χαζεύω την πλούσια συλλογή από βιβλία, αρχιτεκτονικής και μη.
Τον τελευταίο καιρό διαβάζει πολύ για την αρχιτεκτονική από χώμα και για τον Αιγύπτιο Χασάν Φατί. Τον ενδιαφέρει όλο και περισσότερο το πώς μπορούμε να χτίζουμε απλούστερα και πιο οικολογικά. Μου δείχνει το βιβλίο του και καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοεί.
Η κουβέντα έχει επιστρέψει ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στην ομορφιά. «Ερωτεύτηκα την αναπαλαίωση γιατί ένιωθα ότι την ομορφιά έπρεπε να τη σώσω, γι’ αυτό έκανα μεταπτυχιακό ακριβώς πάνω στην αναπαλαίωση». «Όντως αυτό είσαι. Διασώστης της ομορφιάς» του λέω. Το σκέφτεται για μια στιγμή. Χαμηλώνει το κεφάλι με σεμνότητα. «Είναι σημαντικό να μπορείς να αναγνωρίσεις αυτό που ήδη υπάρχει, να έχεις την υπομονή να το φροντίσεις και την ευγένεια να μην το πειράξεις περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται», λέει. Να αφήσεις τη γρατζουνιά, την πατίνα, το ξεθωριασμένο χρώμα, το σημάδι του ανθρώπου που πέρασε πριν από σένα. Να αφήσεις, δηλαδή, τον χρόνο να φαίνεται. Κάπως έτσι διασώζεις την ομορφιά.
Έφυγα με ένα αίσθημα αγαλλίασης. Όσο υπάρχουν άνθρωποι και σπίτια σαν του Aλεσάντρo, τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά.
Ο Ίθαν Χοκ (Ethan Hawke) μίλησε για τη συγκίνηση που ένιωσε όταν συνόδευσε την κόρη του Μάγια (Maya Hawke), στην εκκλησία την ημέρα του γάμου της.
Σύμφωνα με το People, η Μάγια Χοκ παντρεύτηκε τον μουσικό Κρίστιαν Λι Χάτσον (Christian Lee Hutson), ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου στη Νέα Υόρκη, έχοντας στο πλευρό της τον διάσημο πατέρα της.
Το RS Cosworth ήταν ο εκφραστής μιας μακράς παράδοσης της Ford, με αυτοκίνητα που στόχευαν στο δόξα πατρί του θυμικού της σπορ οδήγησης
