Η πάνδημη θλίψη με αφορμή τον θάνατο του Σπύρου Χαλβατζή υπενθύμισε ότι η αυθεντική στράτευση δεν έχει καμία σχέση με αυτό που συνήθως αντιμετωπίζουμε ως «πολιτική»

Ήταν μεγάλη, ειλικρινής και διακομματική η συγκίνηση για τον θάνατο του Σπύρου Χαλβατζή. Υπερέβαινε τα τυπικά όρια των συλλυπητηρίων για έναν πρώην βουλευτή. Και δεν περιοριζόταν μόνο στο ΚΚΕ, το κόμμα με το οποίο ο Χαλβατζής συνέδεσε την ύπαρξή του, αλλά ήταν ευρύτερη. Το έβλεπε κανείς και στους ανθρώπους που πήγαν στο παλιό ΕΑΤ-ΕΣΑ για την τελετή του αποχαιρετισμού. Και ήταν πολλοί οι λόγοι και για τη συγκίνηση και για τον ξεχωριστό σεβασμό με τον οποίο τον αντιμετώπισαν όλοι.

Καταρχάς γιατί η στράτευσή του δεν ήταν ποτέ απλώς ζήτημα μιας πολιτικής επιλογής. Ήταν μια απόφαση που έβγαινε από την ίδια την ιστορία που καλούσε τον καθένα να πάρει θέση. Όπως είχε συμβεί και με τον πατέρα του που πολέμησε με τον ΕΛΑΣ για να «ανταμειφθεί» με εξορία στη Μακρόνησο. Έτσι κι αυτός στρατεύτηκε στην ΕΔΑ και στη Νεολαία Λαμπράκη σε μια ελληνική επαρχία όπου κυριαρχούσε το αυταρχικό μετεμφυλιακό πνεύμα. Και όταν ήρθε η Χούντα ακολούθησε πρώτη εξορία, μετά στρατιωτική θητεία ως χαρακτηρισμένος «επικίνδυνος κομμουνιστής» και νέα εξορία στη Γυάρο αμέσως μετά το Πολυτεχνείο. Για να απολυθεί μαζί με τους άλλους κρατούμενους μετά την πτώση της Χούντας. Όσοι έχουν δει το φιλμ με την άφιξη των απελευθερωμένων κρατούμενων μπορούν να τον δουν.

Στη συνέχεια θα περάσει από διάφορες θέσεις, θα έχει σημαντική παρουσία και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην Βουλή και προφανώς στο ίδιο του το κόμμα. Πάντα με μια συνέπεια, με προσήλωση σε αρχές αλλά και μια προσήνεια που εξηγεί και τον σεβασμό με τον οποίο τον αντιμετωπίζουν όσοι βρέθηκαν σε άλλους χώρους, ξεκινώντας από τους συντρόφους του που έκαναν άλλες επιλογές.

Και σε όλα αυτά με μια συνέπεια ιδεολογική, που δεν απέπνεε τον φανατισμό του νεοφώτιστου  (ή του καιροσκόπου) αλλά την ώριμη απόφαση που είχε παρθεί καιρό πριν και είχε γίνει υπαρξιακή συνθήκη. Και με μια χαρακτηριστική σεμνότητα και απουσία οποιασδήποτε έπαρσης, οποιασδήποτε εμμονής στο «εγώ», ακριβώς γιατί την ιστορία την φτιάχνουν τα μεγάλα «εμείς». Και με την πειθαρχία που φέρνει η βαθύτερη επίγνωση ότι κανείς πρέπει να εμπιστεύεται τη συλλογική σοφία ενός πολιτικού οργανισμού.

Όλα αυτά φαντάζουν ίσως ξένα και ανοίκεια σε μια εποχή όπου η «επαγγελματική πολιτική» έχει ταυτιστεί με τις «ατομικές στρατηγικές», την προβολή, τον κυνισμό, τις «παρασκηνιακές» διεργασίες, την αντιμετώπιση της εξουσίας ως αυτοσκοπού, τη διαρκή συναλλαγή με την πολιτική και κοινωνική εξουσία. Μια εποχή όπου έννοιες όπως ιδεολογική στράτευση, πολιτικές αξίες, ηθική στην καλύτερη των περιπτώσεων αντιμετωπίζονται ως αναπόφευκτες «σάλτσες» στις πολιτικές ομιλίες.

Άλλες οι εποχές, άλλες οι διαδρομές, άλλα τα οράματα που οδηγούσαν ανθρώπους σαν τον Σπύρο Χαλβατζή να κάνουν τις επιλογές που έκαναν. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ανάγκη από μια πολιτική – και μια σχέση με την πολιτική – που να πατάει πάνω σε αρχές, αξίες και ιδανικά, που να θέλει να αλλάξει τον κόσμο και να θεωρεί τη στράτευση όχι χάσιμο χρόνο, αλλά πραγματική πολιτική αρετή.

Και ο Σπύρος Χαλβατζής με το παράδειγμα, τη στάση, την ανιδιοτέλεια, το ήθος, τη σεμνότητα και την προσήλωση στα ιδανικά του αυτή την πολιτική αρετή δίδαξε.

Ο αμερικανός ράπερ Μάκλμορ θα δώσει 1 εκατ. δολάρια, δηλαδή την αμοιβή του από τις εμφανίσεις του στη Loop tour του Εντ Σίραν, σε οργανώσεις που βοηθούν τον λαό της Παλαιστίνης

Μπορεί τα εκατομμύρια δολάρια να… μίλησαν την περασμένη Τετάρτη και να αποφασίστηκε η «καρατόμηση» του Μάκλμορ από την περιοδεία στις ΗΠΑ του Εντ Σίραν, ωστόσο η υπόθεση δεν τελείωσε εκεί. Το αντίθετο μάλιστα.

Το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις, καθώς φάνηκε για μια ακόμη φορά ότι μερικοί δισεκατομμυριούχοι στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού μπορούν να φιμώνουν όσους δεν λένε αυτά που οι ίδιοι πιστεύουν.

Οι καλλιτέχνες που ήταν να «ανοίξουν» τις συναυλίες του Εντ Σίραν – ο Φινέας Ο’ Κόνελ (αδελφός της Μπίλι Άιλις), οι Boega, ο Άαρον Ρόου και οι Lukas Graham- δήλωσαν τη στήριξή τους στον Μάκλμορ αποχωρώντας από το tour.

Και τώρα ο 43χρονος ράπερ «πετάει το γάντι» στον Ρόμπερτ Κραφτ, τον άνθρωπο που όπως όλα δείχνουν οργάνωσε την απομάκρυνσή του. Για όσους δεν γνωρίζουν ο 85χρονος επιχειρηματίας είναι ιδιοκτήτης των Νιου Ίνγκλαντ Πάτριοτς και του Gillette Stadium, στενός φίλος και υποστηρικτής του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ισχυρός χρηματοδότης του ισραηλινού λόμπι στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

«Θα δωρίσω ένα εκατομμύριο δολάρια, όλη μου την αμοιβή από τη Loop tour του Εντ Σίραν σε έξι οργανώσεις που βοηθούν τον λαό της Παλαιστίνης. Και προσκαλώ τον Ρόμπερτ Κραφτ να κάνει το ίδιο. Παρά τις διαφωνίες μας, ίσως συμφωνούμε σε ένα πράγμα: οι ζωές των Παλαιστινίων αξίζει να προστατευθούν. Η ζωή ενός Παλαιστίνιου δεν έχει λιγότερη αξία από τις άλλες ζωές σε αυτόν τον πλανήτη» συνέχισε ο γνωστός μουσικός.

Η απάντηση του Ρόμπερτ Κραφτ

Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Ρόμπερτ Κραφτ απάντησε με ανακοίνωσή του στην πρόσκληση του Μάκλμορ, αλλα με τον κλασικό διπλωματικό τρόπο του και ουσιαστικά… φλεξάροντας τον εαυτό και το εγώ του.

«Έχω αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου “χτίζοντας” γέφυρες ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους. Και πιστεύω ότι όλες οι ζωές αξίζουν να προστατευθούν» είπε ο Κραφτ.

«Σε όσους στηρίζουν τον λαό της Παλαιστίνης απλά λέω ότι για δεκαετίες έχω προσπαθήσει να φέρω κοντά νέους Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους, να συνεργατούν και να δουλέψουν μαζί» συμπλήρωσε, ενώ αποκάλυψε ότι πριν τον αμερικανό ράπερ και ο Εντ Σίραν του ζήτησε να δωρίσει 2 εκατ. δολάρια σε οργανώσεις για την Παλαιστίνη.

Νιώθει προδομένος ο Εντ Σίραν;

Μετά την άνευρη δήλωσή του, όπου προσπαθούσε να εξηγήσει τους λόγους της απομάκρυνσης του Μάκλμορ από την υπόλοιπη Loop tour, ο Εντ Σίραν δεν έχει μιλήσει ξανά.

Ωστόσο, σύμφωνα με την Daily Mail, ο 35χρονος Άγγλος μουσικός νιώθει προδομένος από τους φίλους του, επειδή τον ενέπλεξαν σε όλη αυτή την κατάσταση

Δείτε ολόκληρη την ανάρτησή του:

Ελπίδα ή περιπέτεια το νέο δίλημμα που θέτει ο Μητσοτάκης, βγήκε από τα ρούχα του ο Ανδρουλάκης και ο λαός μετράει τα κουκιά και βλέπει ότι σε περιπέτεια από τον χειμώνα θα μπαίνει όποιος ανοίγει το καλοριφέρ και η μεγάλη ελπίδα θα ναι να βγει ο μήνας χωρίς δανεικά

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, εάν ανοίγαμε ως χώρα έναν κουμπαρά και έβαζαν οι κυβερνητικοί ένα ευρώ κάθε φορά που προκαλούσαν με το θράσος τους, θα ‘χαμε λύσει το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Τεράστιο λάθος Κυριάκο η μετατροπή του διλήμματος από «Μητσοτάκης ή χάος», στο «ελπίδα ή περιπέτεια». Ποιος το σκέφτηκε αυτό; Και να πεις δεν πέσαν άλλες ιδέες; Δεν βγήκε ο Φλωρίδης, -τεράστια μεταγραφή και μπράβο μας, την ιδρώνει τη φανέλα-, και είπε ότι χωρίς εσένα θα κάνουν ντου οι Τούρκοι; Τι την ήθελες την ελπίδα; Ή ας έλεγες ελπίδα για καλή μετά θάνατον ζωή… τότε μάλιστα. Γιατί σε αυτή τη ζωή ο κόσμος περνάει καλά μόνο στους πίνακες με τα στατιστικά του Ακη (Σκέρτσου).

Αλλα κόλπα (1)

Και τα χειρότερα είναι μπροστά.. να δεις τι σου χω για μετά που λέει και το τραγούδι. Βέβαια όπως σας έχω πει κατ΄ επανάληψη το Μέγαρο Μαξίμου έχει αναγάγει την επικοινωνία σε επιστήμη! Κυρίως όμως επειδή «ο φόβος φυλάει τα έρμα». Προσέξτε να δείτε πως παίζει το «παιχνίδι» με την ακρίβεια κι ότι μέλλεται προκύψει. Επειδή γνωρίζουν τα όσα πρόκειται να συμβούν, ιδιαίτερα μετά από την άνοδο των διεθνών τιμών του πετρελαίου – και κυρίως με το πετρέλαιο θέρμανσης από τα μέσα του Οκτωβρίου – έχουν «γυρίσει την πλάκα». Εχουν «σηκώσει» το θέμα των καυσίμων και της ενέργειας μόνοι τους – ούτε ένας, ούτε δύο υπουργοί έχουν κάνει δηλώσεις για το πρόβλημα που υπάρχει και τους φόβους τους για το πως θα εξελιχθεί – χωρίς η αντιπολίτευση να κάνει το παραμικρό επί της ουσίας. Κι αφού το «σήκωσαν» το θέμα, άρχισαν να λένε πως το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό και καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να το διαχειριστεί μόνη της, ως εκ τούτου πρέπει να το πάρουν πάνω τους οι Βρυξέλλες – και το θέμα θα συζητηθεί στο Eurogroup στην Ιρλανδία. Αλλά και η κυβέρνηση έχει κάνει τα «κουμάντα» της και θα δώσει το κάτι τις της κι αυτή.

Αλλα κόλπα (2)

Τι θέλουν να πετύχουν μ΄ αυτή την διαχείριση; Θέλουν να απενεργοποιήσουν τη … «νάρκη» που βλέπουν μπροστά τους. Και το κρίσιμο μέγεθος θα είναι η τιμή με την οποία θα «ανοίξει» στις 16 Οκτωβρίου το πετρέλαιο θέρμανσης. Διότι με τα σημερινά δεδομένα είναι περί το 1,8 ευρώ το λίτρο! Σκεφτείτε τι έχει να γίνει στη Βόρειο Ελλάδα και στη Θεσσαλία, όπου η Νέα Δημοκρατία έχει εξαιρετικά προβληματικά ποσοστά. Αυτό βλέπουν μπροστά τους και γι΄ αυτό το χειρίζονται κατ΄ αυτό τον τρόπο. Υπάρχει το ενδεχόμενο της έκτακτης φορολόγησης των κερδών των διυλιστηρίων ή η μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης ή η περίπτωση να «κοπεί» ένα fuel pass ακόμη. Θα δούμε αν θα τους βγει και με ποιο τρόπο….

Μπούμεραγκ

Επίσης δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει αλλά όλη αυτή η ιστορία με τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, τους «σκιτζίδες» γιατρούς και το υπουργείο που κάνει τον … «τροχονόμο» στον κάθε απίθανο, έχει γυρίσει σε βάρος πρωτίστως του υπουργού Υγείας κ. Αδωνι Γεωργιάδη και ακολούθως σε βάρος της κυβέρνησης. Στα social media μάλιστα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, που τους έχει στοιχίσει. Να σκεφτείτε πως τους επιτέθηκε ο κ. Παύλος Πολάκης και ο συνήθως λαλίστατος κ. Γεωργιάδης έκανε κατά το κοινώς λεγόμενο … «την μαμούνα»! Σφύριζε κλέφτικα….

Αποτυχία

Εν τω μεταξύ χθες στη Βουλή ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης … «κήδεψε με δόξα και τιμή» την συνταγματική του αναθεώρηση! Όπως σας είχα ενημερώσει προ μηνών «πήγε στο κουβά»! Βέβαια ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία ότι ήταν δυνατόν να περάσει η αναθεώρηση του συντάγματος. Θα μου πείτε τότε γιατί το έκανε; Γιατί ήθελε να «κάνει παιχνίδι» με το ΠΑΣΟΚ! Είτε το ΠΑΣΟΚ θα συναινούσε και θα είχε εσωκομματικά προβλήματα από τα αριστερά του, είτε δεν θα συναινούσε και θα είχε προβλήματα από τα δεξιά του. Και ιδιαίτερα απευθυνόμενος στους δυσαρεστημένους κεντρώους με την κυβέρνηση, ήθελε να αποδείξει την – σε κάθε περίπτωση – αναξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ! Ούτε αυτό του βγήκε κι έτσι την γλύτωσαν και οι δημόσιοι υπάλληλοι – που δεν θέλει να τους βλέπει στα μάτια του…. Τώρα στην επόμενη Βουλή που θα μεταφερθούν οι 33 διατάξεις που ήθελε να αναθεωρήσει ο πρωθυπουργός, όπως αντιλαμβάνεστε δεν πρόκειται να έχουν καμία τύχη – διότι με τη Νέα Δημοκρατία κάτω από το 30%, ποιος θα τολμήσει να τις ψηφίσει;

Νάναι καλά οι άνθρωποι

Εχετε υπόψη σας ότι το ψηφοδέλτιο του Βόρειου Τομέα της Νέας Δημοκρατίας δεν θα μας αφήσει να … πλήξουμε – να είναι καλά οι άνθρωποι! Τελευταίο – αλλά όχι έσχατο… – επεισόδιο είναι αυτό με τον κ. Δημήτρη Καιρίδη. Ο κ. Καιρίδης, με βάση τις υπάρχουσες δημοσκοπήσεις βρίσκεται στην πέμπτη θέση – ναι και δεν του φαινότανε! Χθες, λοιπόν, βρήκε την ευκαιρία να ρίξει μία … «κατακεφαλιά» στον κυβερνητικό εκπρόσωπο και συνυποψήφιο του στο ψηφοδέλτιο του Βόρειου Τομέα κ. Παύλο Μαρινάκη. Γιατί ποιο πράγμα; Μα γιατί άλλο, για το «σφάξιμο» του επιδόματος ανεργίας!

 Το έχει άχτι

Είπε συγκεκριμένα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας «αυτό ισχύει και για τα επόμενα χρόνια, είναι ένα ανταποδοτικό επίδομα, όχι προνοιακό, το οποίο προέρχεται από τις κρατήσεις των εργαζομένων»! Και πρόσθεσε πως «Τίποτα δεν είναι ταμπού, απλώς η συζήτηση όταν γίνει, αν γίνει και εφόσον γίνει, η οποιαδήποτε συζήτηση για το οποιοδήποτε θέμα θα πρέπει να γίνεται οργανωμένα, θα πρέπει να γίνεται συγκροτημένα για να μην αυτο-υπονομεύεται. Ο Παύλος έχει την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου, υπάρχει αυτό το ζήτημα»! Το πρώτο «καρφί». Και συνέχισε λέγοντας ότι «η αλήθεια είναι ότι ο Παύλος, σε αυτά τα τρία χρόνια, έχει υπάρξει άψογος στα καθήκοντά του. Τώρα ότι κάποια στιγμή υπό την πίεση και του σταυρού και της αυτονόμησης του, καθώς θα κατέβει πλέον, εξέφρασε και μια προσωπική άποψη, δεν νομίζω ότι είναι το μείζον, απλώς έγινε η παρεξήγηση ακριβώς επειδή έχει αυτόν τον βαρύ ρόλο»! Να σε κάψω Γιάννη μ΄ να σ΄ αλείψω λάδι!

Μετά την κίτρινη είναι η κόκκινη

Νομίζω πως ο κ. Απόστολος Πάνας, μετά τις ιδέες του για συνεργασία με Τσίπρα, δεν θα μακροημερεύσει για πολύ στη Χαριλάου Τρικούπη. Χθες μετά το τέλος της συζήτησης στη Βουλή ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης βρέθηκε «εν ολομελεία» με τους βουλευτές του κόμματος και τα είπαν. Ο μόνος που απουσίαζε ήταν ο κ. Πάνας! Εχει ήδη μία «κίτρινη κάρτα», στην επόμενη στροφή δεν τον βλέπω καλά….

Μέχρι τώρα το αφήγημα της κυβέρνησης ήταν «Μητσοτάκης ή χάος;», θέτοντας τους πολίτες αντιμέτωπους με ένα δίλημμα. Τώρα δεν υπάρχει κανένα δίλημμα: Και Μητσοτάκης και χάος

Σε πείσμα των εξαγγελιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ και του κλίματος «παροχών» που προσπάθησε να δημιουργήσει, η κοινωνία αυτή τη στιγμή βλέπει με αγωνία ένα νέο κύμα ακρίβειας να έρχεται. Η βενζίνη έχει περάσει για τα καλά τα 2 ευρώ, το πετρέλαιο θέρμανσης και το φυσικό αέριο, άρα και το κόστος ενέργειας έχουν πάρει την ανιούσα και οι επιχειρηματίες, αντιμέτωποι με ολοένα και πιο αυξημένο κόστος παραγωγής, δηλώνουν ευθαρσώς ότι μετά τον Οκτώβριο οι «συμφωνίες κυρίων» για αποφυγή αυξήσεων στα καταναλωτικά προϊόντα θα αποτελούν παρελθόν.

Ο πληθωρισμός ήταν υψηλότερος του αναμενόμενου τον Αύγουστο, ήδη αναθεωρούνται ανοδικά οι προβλέψεις για τον μέσο ετήσιο πληθωρισμό, ενώ η άνοδος του δείκτη τιμών εισαγωγών στη βιομηχανία τον Ιούλιο παραπέμπει σε νέο κύκλο αύξησης της τιμής βασικών προϊόντων.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις μισθών και συντάξεων που ανακοινώθηκαν έχουν ήδη υπερκαλυφθεί από την πραγματική αύξηση του κόστους ζωής και ότι τα νοικοκυριά αντιμετωπίζουν τον χειμώνα που έρχεται με μια ανασφάλεια, που γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν στις έγνοιες για την οικονομία προστίθεται αυτές που αφορούν τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, το νέο γύρο τουρκικής επιθετικότητας, τα ερωτήματα για το εάν όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμη και σε ένα «θερμό επεισόδιο».

Προσθέστε τη διάχυτη πολιτική κρίση στην Ευρώπη, την άνοδο της Ακροδεξιάς, την αμηχανία των περισσότερων κυβερνήσεων, το κόστος από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία (και τα ερωτήματα για τυχόν μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπλοκή), τα ανοιχτά ερωτήματα για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, τις νέες προκλήσεις γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη αλλά και την προοπτική μιας επίμονης και δύσκολης διαπραγμάτευσης γύρω από τον επόμενο Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό, στο έδαφος μάλιστα και αυξημένων αναγκών αντιμετώπισης των επιπτώσεων από την κλιματική αλλαγή, όπως αυτές που καταγράφηκαν στην καλοκαίρι.

Και όλα αυτά την ώρα που στην Ελλάδα μόλις ολοκληρώθηκε το Ταμείο Ανάκαμψης, με την κυβέρνηση να μην μπορεί ακόμη να βεβαιώσει ότι αξιοποιήθηκαν όλα τα κονδύλια και πλήθος ενδείξεις ότι ένα μεγάλο μέρος του σπαταλήθηκε με κριτήριο την «απορροφησιμότητα» και μόνο και όχι το πραγματικό αναπτυξιακό αποτύπωμα, αλλά και το «τάισμα» διάφορων «συμβουλευτικών εταιρειών» που εξασφαλίζουν, πέρα από όλα τα άλλα, και την ύπαρξη ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει πλέον η όποια «τόνωση» της οικονομίας, καθώς δεν είναι δεδομένο πόσο θα αποδώσουν οι κυβερνητικές προθέσεις για στροφή στην αξιοποίηση εθνικών πόρων.

Μέχρι τώρα η κυβέρνηση προσπαθούσε να μας πείσει ότι θα μπορούσαμε να αποφύγουμε όλους αυτούς τους κινδύνους, ή έστω τους πιο μεγάλους, ότι δεν θα καταλήγαμε σε καθοδικό σπιράλ αλληλοτροφοδοτούμενων αρνητικών δυναμικών, εάν εμπιστευόμασταν για άλλη μια φορά τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα οδηγούσε, σύμφωνα με αυτό το αφήγημα, στην οικονομική κατάρρευση, την εθνική διακινδύνευση και την κοινωνική αναταραχή.

Ήταν αυτό που κωδικοποιήθηκε ως «Μητσοτάκης ή χάος», σε μια κακή απομίμηση του «Καραμανλής ή τανκς» των πρώτων μεταπολιτευτικών εκλογών.

Όμως, τώρα είναι σαφές ότι αντικειμενικά το κυβερνητικό αφήγημα μετατοπίζεται. Οι υποσχέσεις ότι η κυβέρνηση θα μπορέσει με στιβαρό και έμπειρο χέρι να κρατήσει σταθερό το τιμόνι της χώρας, μέσα σε όλες τις γεωπολιτικές και οικονομικές αναταράξεις, έχουν υποχωρήσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ούτε λόγος γίνεται επί της ουσίας για αποφυγή προβλημάτων όπως η κρίση κόστους ζωής.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση δείχνει έτοιμη να μετατοπιστεί σε μια ρητορική που θα παρουσιάζει όλες αυτές τις ομολογουμένως αρνητικές εξελίξεις, με το μεγάλο κόστος για την κοινωνία, ως αναπόφευκτες. Ότι, δηλαδή, και οι τιμές των καυσίμων και της ενέργειας θα ανέβουν και ο πληθωρισμός θα αυξηθεί και στα εθνικά θέματα οι εντάσεις θα κλιμακωθούν και η ευρωπαϊκή διαδικασία θα γίνει όλο και πιο προβληματική, γιατί όλα αυτά είναι έξω από τον οποιοδήποτε έλεγχο της κυβέρνησης, οφείλονται αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες, κανένα μέτρο δεν μπορεί να τις ανακόψει, και λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν για να αντιστραφούν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων όταν κάνουν τον κύκλο τους, θα υπάρξουν κάποια ανακουφιστικά μέτρα.

Και αντί όλες αυτές οι παραδοχές να παρουσιάζονται ως αυτό που όντως είναι, δηλαδή ως αποτυχίες της κυβερνητικής πολιτικής, παρουσιάζονται ως το ακριβώς αντίθετο: ως μία συνθήκη απέναντι στην οποία θα πρέπει ο ελληνικός λαός για άλλη μια φορά να εμπιστευτεί την κυβέρνηση που τον έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση. Δηλαδή, πλέον δεν έχουμε το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», αλλά την κυνική πρόταση ότι θα έχουμε «Μητσοτάκη και χάος».

Βεβαίως, μια τοποθέτηση τέτοιου τύπου δεν μπορεί να πάει μακριά. Δεν μπορεί να λειτουργήσει καν ως πολιτικός εκβιασμός. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα προσπαθούσε να λειτουργήσει ως μια συστηματική προσπάθεια αποθάρρυνσης των ανθρώπων ως προς οποιαδήποτε μορφή πολιτικής συμμετοχής, ως μια πρόσκληση να «κάτσουν σπίτι τους» και «να μην κάνουν τίποτα», γιατί «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει». Και γι’ αυτό πολύ δύσκολα μπορεί να διαμορφώσει και τον εκλογικό συσχετισμό που θα ήθελε η κυβέρνηση, εκτός και εάν μιλάμε για μια τεράστια αποχή από τις εκλογές.

Ευτυχώς, όμως, το κλίμα αυτό δεν περνάει στην κοινωνία. Το γεγονός ότι κοινός τόπος όλων των δημοσκοπήσεων είναι ένα ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής, σημαίνει ότι η κοινωνία δεν «τσιμπάει» και επιμένει να διεκδικεί μια άλλη κυβερνητική πολιτική που θα επιτρέψει την αντιμετώπιση όλων αυτών των προκλήσεων με τρόπο που να μην δεχτεί και άλλα πλήγματα η κοινωνία. Γιατί ακόμη και σε μια δύσκολη συνθήκη, εάν υπάρχει πολιτική βούληση και κοινωνική υποστήριξη πάντα μπορούν να βρεθούν λύσεις που δεν θα μεταφέρουν και πάλι το κόστος στις πλάτες των πολλών.

Πηγή: in