Το μόνο που προσφέρουμε στη νεολαία αυτή τη στιγμή είναι πλήθος λόγων για να εξεγερθεί

Αξίζει τον κόπο να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είσαι σήμερα νέα ή νέος, να είσαι 15-25 ετών, να είσαι στο σχολείο ή στο Πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ΙΕΚ, ή ακόμη και να έχεις ήδη βγει στην εργασία.

Να καλείσαι να αντιμετωπίσεις ένα σχολείο σε βαθιά κρίση, υποστελεχωμένο, συχνά αποκομμένο από την πραγματικότητα και αμήχανο ως προς την ικανότητά του να σε προετοιμάσει για έναν κόσμο όλο και πιο περίπλοκο και ανασφαλή.

Να σκέφτεσαι ότι η βασική προοπτική που σου προσφέρεται, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, δεν είναι να βρεις μια δουλειά ανάλογη με τις γνώσεις και δεξιότητές σου, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια δουλειά στον ευρύτερο χώρο των «υπηρεσιών», ή, για να το πούμε απλά, να κάνεις «σεζόν».

Να βλέπεις ολοένα και περισσότερο να μην αντιμετωπίζεσαι ως το μέλλον ή η ελπίδα της κοινωνίας, αλλά ως πρόβλημα, και επιπλέον «έξοδο», να σε θεωρούν εξ ορισμού «παραβατικό», να σε στραβοκοιτάνε τα «όργανα της τάξης» και άμα κάνεις το λάθος να διαμαρτυρηθείς και να διεκδικήσεις να αντιμετωπίζεις κλομπ και δακρυγόνα.

Να είσαι 16 ή 20 χρονών και να ξέρεις ότι όταν φτάσεις τα 45 έτη μεγάλες περιοχές του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτες, γιατί παρά τις υποκριτικές διακηρύξεις, τίποτα δεν γίνεται για να ανακοπεί η κλιματική καταστροφή.

Να αντιμετωπίζεις μια κοινωνία που γερνάει με δραματικό τρόπο και αντί, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, να επενδύει στη νεολαία, να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να την αντιμετωπίζει ως βάρος, ως κόστος, ως μπελά, ως ενόχληση.

Αν τα σκεφτούμε όλο αυτά, αντιλήψεις και καταστάσεις που ισχύουν για όλη την Ευρώπη, και όχι μόνο για τη Γαλλία, τότε μπορούμε να καταλάβουμε ότι το θέμα δεν είναι γιατί εξεγείρεται η νεολαία, αλλά γιατί δεν εξεγείρεται ακόμη περισσότερο, ακόμη πιο έντονα, ακόμη πιο μαζικά, ακόμη πιο εκρηκτικά.

Κατανοούμε γιατί σήμερα παίρνουν σκυτάλη οι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας, ενώ και στην Ισπανία οι νέοι βγήκαν ήδη στους δρόμους γιατί είδαν τους ανθρώπους που πετάνε στο δρόμο, τα funds και οι εφαρμοζόμενες πολιτικές.

Ολοένα και περισσότερο φτιάχνουμε κοινωνίες που δεν προσφέρουν μέλλον στη νεολαία, αλλά κατά βάθος της λένε: «κάτσε καλά, γιατί χάρη σου κάνουμε». Κοινωνίες που στο όνομα μιας «ανάπτυξης» που στην πραγματικότητα είναι απλώς συνώνυμη της έκρηξης των κοινωνικών ανισοτήτων, της αναξιοκρατίας και του κυνισμού του μεγάλου πλούτου, δεν προσφέρουν πια ελπίδα, αλλά – στην καλύτερη των περιπτώσεων – πιθανότητες επιβίωσης, και αυτές ως ατομική πρόκληση και όχι ως εγγυημένο κοινωνικό δικαίωμα. Κοινωνίες όπου η διαρκής συναλλαγή, επιχειρηματική, πολιτική, πολιτικοεπιχειρηματική, υποκαθιστά κάθε έννοια λογοδοσίας στην κοινωνία, κάνοντας τη δημοκρατία πουκάμισο αδειανό.

Ποτέ δεν κάνουμε τον κόπο να ακούσουμε τι θέλουν οι νέοι, αυτοί που εύκολα τους απαξιώνουμε λέγοντας ότι «δεν διαβάζουν» ή ότι «είναι κολλημένοι στις οθόνες», όταν στην πραγματικότητα αυτοί που κατεξοχήν ζουν βουτηγμένοι στην εικονική πραγματικότητα των μέσων κοινωνική δικτύωσης είναι όσοι γκρινιάζουν για τα προβλήματα της νεολαίας.

Γιατί εάν τους ακούγαμε, τότε θα βλέπαμε ότι προβληματίζονται και αγωνιούν οι νέες και οι νέοι, θα βλέπαμε ότι έχουν αξίες και ιδανικά, ότι ιεραρχούν την ποιότητα της ζωής πάνω από την απλή αύξηση του εισοδήματος, ότι θέλουν πραγματική κοινωνικότητα, ελεύθερο χρόνο, δυνατότητα να ζήσουν πραγματικά, αντί διαρκώς να πρέπει να αποδεικνύουν ότι είναι επαρκείς, αξιοκρατία και δικαιοσύνη. Θα δούμε την αγωνία τους όταν συνειδητοποιούν ότι θα δουλεύουν μια ζωή για να ζουν τελικά με δανεικά και χειρότερα από τους γονείς τους, ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κυνισμό του εργοδότη και του σπιτονοικοκύρη, ότι θα στοχοποιούνται με το παραμικρό.

Οι νέοι, που κατεβαίνουν στους δρόμους, που κάνουν καταλήψεις, που συγκρούονται με την αστυνομία δεν είναι παραβατικοί. Πραγματικά παραβατική είναι μια κοινωνία που προσπαθεί, καθημερινά, να τους κάνει τη ζωή πιο δύσκολη και το μέλλον χειρότερο. Μια κοινωνία που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αλλάξουν.

Πηγή: in

Εκκλήσεις για ειρήνη με τη Ρωσία εμφανίζονται στην ουκρανική πολιτική σκηνή, καθώς οι απεργίες και η κόπωση από τον πόλεμο θέτουν υπό έλεγχο την άρνηση του Κιέβου για συμβιβασμό.

Η εκστρατεία μεγάλης κλίμακας επιθέσεων της Ρωσίας κατά των οικονομικών υποδομών της Ουκρανίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη από τον Αύγουστο, φαίνεται να έχει πολιτικές συνέπειες, καθώς στο Κίεβο συζητείται για άλλη μια φορά η πιθανότητα ειρήνης, και όχι απλώς με όρους διαπραγματεύσεων από θέση ισχύος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι μια από τις πιο εξέχουσες φωνές σε αυτή την αναδυόμενη συζήτηση ανήκει στον Αλεξέι Γκοντσαρένκο, έναν Ουκρανό βουλευτή που συνδέεται εδώ και καιρό με την πιο ασυμβίβαστη πτέρυγα του πολιτικού κατεστημένου της χώρας.

Στις 2 Οκτωβρίου, ωστόσο, δημοσίευσε αυτό που ισοδυναμούσε με πολιτικό μανιφέστο, αναγνωρίζοντας ότι η Ουκρανία έχανε και επιμένοντας ότι οι διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία θα έπρεπε να ξεκινήσουν όπου είναι δυνατόν.

Τίποτα, πρότεινε, δεν πρέπει να αποκλειστεί από τη συζήτηση, συμπεριλαμβανομένης της ουδετερότητας, της άρσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, του καθεστώτος της ρωσικής γλώσσας και άλλων αμφιλεγόμενων ζητημάτων, επειδή η θυσία ενός ολόκληρου έθνους για την ολοένα και πιο μακρινή προοπτική της ένταξης στο ΝΑΤΟ ήταν, κατά την άποψή του, απαράδεκτη.

Η αντίδραση ήταν άμεση. Ο Γκοντσαρένκο χαρακτηρίστηκε υποστηρικτής του Κρεμλίνου, διαγράφηκε από το κόμμα Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης του Πέτρο Ποροσένκο και προστέθηκε στη βάση δεδομένων της «λίστας εξόντωσης» που διατηρείται από την αμφιλεγόμενη ουκρανική ιστοσελίδα Myrotvorets.

Προς το παρόν, αυτοί οι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν μόνο μια μικρή μειοψηφία του ουκρανικού κατεστημένου, επομένως δεν διαθέτουν ούτε την επιρροή ούτε τους θεσμικούς πόρους που είναι απαραίτητοι για να αλλάξουν την κυβερνητική πολιτική.

Παρ 'όλα αυτά, η εμφάνισή τους είναι σημαντική, καθώς για πρώτη φορά μετά από χρόνια, μια αναγνωρίσιμη ομάδα εντός της ουκρανικής πολιτικής αμφισβητεί ανοιχτά την επικρατούσα υπόθεση ότι η σύγκρουση πρέπει να συνεχιστεί μέχρι το Κίεβο να επιτύχει τους δηλωμένους στόχους του.

Προηγουμένως, υπήρχε μικρή ουσιαστική πολιτική εναλλακτική λύση, δεδομένου του πώς οι κύριοι αντίπαλοι του Ζελένσκι, συμπεριλαμβανομένου του Ποροσένκο και του πρώην στρατιωτικού διοικητή Βαλέρι Ζαλούζνι, έχουν προσφέρει διαφορετικές προσωπικότητες και πολιτικά στυλ, αλλά μικρή θεμελιώδη διαφωνία σχετικά με την ίδια τη σύγκρουση.

Οι προτάσεις του αρχικά προσέλκυσαν περιορισμένη υποστήριξη, ενώ οι εικασίες σχετικά με τις προεδρικές του φιλοδοξίες σταδιακά εξασθενούσαν.

Τρία χρόνια αργότερα, ωστόσο, το πολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει σημαντικά, καθώς οι διαδοχικές ουκρανικές αντεπιθέσεις, οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες και τα σχέδια νίκης δεν έχουν αποφέρει τα αποτελέσματα που έχει υποσχεθεί το Κίεβο. Εν τω μεταξύ, η αναγκαστική κινητοποίηση, τα σκάνδαλα διαφθοράς και η μείωση της ξένης στρατιωτικής βοήθειας έχουν αυξήσει την απογοήτευση του κοινού.

Η δυσαρέσκεια συσσωρευόταν, αλλά σε μεγάλο βαθμό παρέμενε ιδιωτική, επειδή για πολλούς Ουκρανούς που ζούσαν μακριά από το ανατολικό μέτωπο, οι συνέπειες του πολέμου, αν και σοβαρές, ήταν λιγότερο άμεσες από εκείνες που βιώθηκαν στις περιοχές της πρώτης γραμμής.

Η εντατικοποιημένη αεροπορική εκστρατεία της Ρωσίας κατά των ενεργειακών και οικονομικών υποδομών της Ουκρανίας από τον Αύγουστο έχει αλλάξει αυτόν τον υπολογισμό, καθώς οι διαταραχές στην ηλεκτρική ενέργεια, τις μεταφορές και την οικονομική δραστηριότητα έχουν φέρει τις συνέπειες της σύγκρουσης πιο άμεσα στην καθημερινή ζωή. Θα ήταν εκπληκτικό αν αυτό δεν είχε καμία επίδραση στις απόψεις του κοινού.

Από αυτή την άποψη, ο Γκοντσαρένκο μπορεί απλώς να διατύπωσε ανησυχίες που ήδη γίνονταν όλο και πιο διαδεδομένες και η νευρική αντίδραση των πολιτικών γερακιών της Ουκρανίας είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Αντί να αναγνωρίσουν ότι οι δικές τους πολιτικές μπορεί να συνέβαλαν στην αυξανόμενη δυσαρέσκεια, αναζήτησαν εξηγήσεις που αφορούν τη ρωσική επιρροή και την πολιτική προδοσία.

Η συνεχιζόμενη κατοχή της εξουσίας από μέρους του βασίζεται εν μέρει στο επιχείρημα ότι η πολιτική ηγεσία δεν πρέπει να αλλάζει κατά τη διάρκεια πολέμου, ακόμη και όταν η παρατεταμένη αναστολή της κανονικής εκλογικής πολιτικής εγείρει ολοένα και πιο δύσκολα συνταγματικά ζητήματα.

Αλλά αν η συζήτηση για την ειρήνη γίνει πιο εκτεταμένη, αυτό μπορεί τελικά να οδηγήσει τους Ουκρανούς να αμφισβητήσουν κατά πόσον η σημερινή ηγεσία είναι ικανή να την υλοποιήσει.

Το γνωστό επιχείρημα κατά της αλλαγής αλόγων στη μέση του ποταμού χάνει μέρος της ισχύος του όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να υποψιάζονται ότι το άλογο δεν μπορεί να φτάσει στην απέναντι όχθη, αλλά προς το παρόν, ωστόσο, οποιαδήποτε υπόνοια για επικείμενο πολιτικό μετασχηματισμό θα ήταν πρόωρη.

Το αναδυόμενο ειρηνευτικό στρατόπεδο της Ουκρανίας παραμένει πολιτικά αδύναμο και απέχει πολύ από το να επιτύχει την απαραίτητη επιρροή για να αμφισβητήσει την κυβέρνηση, ενώ επίσης δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η δημόσια απογοήτευση θα μεταφραστεί σε ένα οργανωμένο πολιτικό κίνημα.

Όσο η υπάρχουσα ηγεσία διατηρεί τον έλεγχο των κύριων κρατικών θεσμών, του μηχανισμού ασφαλείας και μεγάλου μέρους της πολιτικής ατζέντας, οι θεμελιώδεις αλλαγές στην προσέγγιση του Κιέβου παραμένουν απίθανες.

Παρ 'όλα αυτά, κάτι σημαντικό έχει συμβεί, επειδή επιχειρήματα που κάποτε περιορίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε ιδιωτικές συζητήσεις αρχίζουν να εμφανίζονται στον δημόσιο πολιτικό διάλογο.

Το αν αυτό εξελίσσεται σε μια πραγματική πρόκληση για τον Ζελένσκι παραμένει αβέβαιο, αλλά το πολιτικό μονοπώλιο που απολαμβάνουν οι υποστηρικτές της συνέχισης της σύγκρουσης αρχίζει, τουλάχιστον, να αντιμετωπίζει ανοιχτή διαφωνία.

Πηγή: RT

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επέμεινε ότι η Ουάσινγκτον συνεχίζει να μοιράζεται πληροφορίες με το Κίεβο και «βοηθά» την Ουκρανία.

Η Ουκρανία δεν έλαβε καμία προειδοποίηση από τους Δυτικούς εταίρους της πριν από μια ρωσική πυραυλική επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας, ισχυρίστηκε την Τρίτη ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι.

Η ουκρανική Πολεμική Αεροπορία έθεσε για πρώτη φορά το ζήτημα νωρίτερα μέσα στην ημέρα, λέγοντας ότι εντόπισε εισερχόμενους πυραύλους μόνο κατά την τελική τους προσέγγιση, χωρίς να λάβει εκ των προτέρων πληροφορίες από τη Δύση.

Πλάνα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο φαίνεται να δείχνουν τουλάχιστον έξι βαλλιστικούς πυραύλους να χτυπούν το Κίεβο, με τις σειρήνες αεροπορικής επιδρομής να ηχούν μόνο μετά τις συγκρούσεις.

Ο Ζελένσκι επανέλαβε την καταγγελία, λέγοντας ότι η Ουκρανία δεν είχε λάβει καμία προειδοποίηση από τους «εταίρους» της για την επικείμενη επίθεση. Δεν ξεχώρισε καμία χώρα, αλλά τόνισε ότι οι δυτικές πληροφορίες σχετικά με τα σχεδιαζόμενα ρωσικά πλήγματα παραμένουν «ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα» για το Κίεβο.

«Τους βοηθάμε και ανταλλάσσουμε πληροφορίες», δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους.

Το Κίεβο συνήθως λαμβάνει έγκαιρες προειδοποιήσεις για πυραύλους μέσω του Κέντρου Διοίκησης και Ελέγχου του Χώρου Μάχης, ενός συστήματος που χρησιμοποιείται από τον αμερικανικό στρατό και το μπλοκ του ΝΑΤΟ. Δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης έχουν υποδείξει ότι η υποτιθέμενη έλλειψη προειδοποίησης κατά τη διάρκεια της νύχτας ήταν ένα μεμονωμένο τεχνικό περιστατικό και όχι μια πολιτική απόφαση. Μια πηγή που γνωρίζει το θέμα δήλωσε στο Politico ότι οι ΗΠΑ είχαν ενημερώσει την Ουκρανία ότι «δεν υπήρχε προειδοποίηση λόγω κακών καιρικών συνθηκών». Το Κίεβο, ωστόσο, φέρεται να μην ήταν ικανοποιημένο με την εξήγηση και ότι «αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων» ανησυχεί ότι υπήρχαν άλλοι λόγοι πίσω από την έλλειψη προειδοποίησης.

Πηγή: RT

Η δημόσια ντροπή των συμμάχων από το Κίεβο μπορεί να μην αποδίδει πλέον όταν η Ουάσινγκτον αρχίσει να αντιμετωπίζει τον ηγέτη της, όχι τη Μόσχα, ως το εμπόδιο Δημοσιεύτηκε 13 Οκτ, 2026 17:36

Ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι έχει ένα μοτίβο στην αντιμετώπιση των Δυτικών εταίρων που τον απογοητεύουν: θέτει δημόσια τη διαφωνία, αμφισβητεί την κρίση του εταίρου και εξηγεί γιατί η απόφαση ωφελεί τη Ρωσία και τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο πρώην Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς άκουγε παραλλαγές αυτού του επιχειρήματος για χρόνια, και τώρα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ τις ακούει ξανά. Το ερώτημα είναι αν ο Ζελένσκι μπορεί να συνεχίσει να αυξάνει το πολιτικό κόστος της άρνησης του Κιέβου χωρίς να αυξήσει το κόστος για την Ουκρανία.

Στις 9 Οκτωβρίου, ο Ζελένσκι χαρακτήρισε την απόφαση της Ουάσινγκτον να χαλαρώσει τους περιορισμούς στο ρωσικό ντίζελ ως μια «αδύναμη απόφαση ισχυρών εταίρων». Η ανακοίνωση έγινε ενώ Ουκρανοί αξιωματούχοι συζητούσαν τον τερματισμό της σύγκρουσης Ρωσίας-Ουκρανίας με τους Αμερικανούς ομολόγους τους στο Μαϊάμι. Ο Ζελένσκι υποστήριξε ότι η συμφωνία θα έδινε στη Μόσχα πρόσθετους πόρους για να συνεχίσει τις μάχες. Η κριτική του αμφισβήτησε την κρίση της κυβέρνησης από την οποία εξακολουθεί να εξαρτάται.

Το Κίεβο έχει προφανές συμφέρον να αντιταχθεί σε μέτρα που βελτιώνουν την οικονομική θέση της Ρωσίας. Αλλά όταν ένας εταίρος παίρνει μια απόφαση που δεν αρέσει στον Ζελένσκι, μετατρέπει επανειλημμένα μια πολιτική διαφωνία σε δημόσια δοκιμασία της αποφασιστικότητας και των συνολικών ικανοτήτων αυτού του εταίρου ως πολιτικού.

Οι Γερμανοί ηγέτες αποτελούν στόχο αυτής της χειραγώγησης εδώ και χρόνια.

Τον Μάρτιο του 2022, απευθυνόμενος στην Ομοσπονδιακή Βουλή, ο Ζελένσκι χρησιμοποίησε την ιστορική μνήμη της χώρας για να κατηγορήσει την πολιτική της απέναντι στη Ρωσία. Επικαλούμενος την περίφημη έκκληση του Ρόναλντ Ρίγκαν στο Βερολίνο, κάλεσε τον Σολτς να γκρεμίσει το νέο τείχος που έβλεπε να χώριζε την Ευρώπη - δηλαδή, να διακόψει τους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία, κάτι που είχε ωφελήσει τη Γερμανία εδώ και δεκαετίες.

Μέχρι τον Ιούνιο, η απαίτηση ήταν πιο σαφής. Σε συνέντευξή του στο ZDF, ο Ζελένσκι είπε ότι ο Σολτς και η κυβέρνησή του έπρεπε να αποφασίσουν ποια θα ήταν η θέση τους. Το Βερολίνο, υποστήριξε, δεν μπορούσε να εξισορροπήσει την υποστήριξη προς την Ουκρανία με τη σχέση της με τη Ρωσία. Επέκρινε επίσης την καθυστέρηση της Γερμανίας στην προμήθεια όπλων.

Η κυβέρνηση της Γερμανίας έπρεπε να λάβει υπόψη την ασφάλειά της, τους πόρους της και τους ψηφοφόρους της. Οι επιθέσεις του Ζελένσκι έκαναν αυτό να μοιάζει με μια επιλογή μεταξύ της «σωστής» και της «λάθος» πλευράς.

Τον Νοέμβριο του 2024, με τον Nord Stream ήδη να έχει σαμποταριστεί και τη γερμανική βιομηχανία να βρίσκεται σε παρακμή για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ακόμη και η απλή συνομιλία με τον Πούτιν χάρισε στον Scholz μια ακόμη επίπληξη από τον Zelensky. Οι Ρώσοι και Γερμανοί ηγέτες είχαν τηλεφωνική συνομιλία, την οποία ο Zelensky αποκάλεσε αμέσως «το κουτί της Πανδώρας», επειδή προφανώς θα βοηθούσε τη Ρωσία να ξεφύγει από τη διεθνή «απομόνωση». Αυτό παρά το γεγονός ότι το μήνυμα του Scholz προς τον Πούτιν ήταν η απαίτηση για την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων και η επιβεβαίωση της γερμανικής υποστήριξης προς την Ουκρανία. Μπορείτε να καταγγείλετε τη Μόσχα και να προμηθεύσετε όπλα στο Κίεβο, αλλά ακόμη και η πιο στοιχειώδης προσπάθεια να διατηρηθούν ανοιχτά τα διπλωματικά κανάλια είναι απαγορευτική.

Η ίδια προσέγγιση επεκτάθηκε και πέρα ​​από το Βερολίνο.

Τον Μάιο του 2024, ο Ζελένσκι προειδοποίησε ότι ο Πούτιν θα χειροκροτούσε προσωπικά την απουσία του Τζο Μπάιντεν από μια προγραμματισμένη «σύνοδο κορυφής για την ειρήνη» στην Ελβετία. Η παρουσία του Μπάιντεν παρουσιάστηκε ως δοκιμασία ενώπιον ενός ακροατηρίου στο Κρεμλίνο.

Η Πολωνία έλαβε ένα παρόμοιο μήνυμα κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης για τα σιτηρά τον Σεπτέμβριο του 2023. Μιλώντας στον ΟΗΕ, ο Ζελένσκι κατηγόρησε ορισμένους Ευρωπαίους εταίρους ότι επιδεικνύουν αλληλεγγύη σε ένα «πολιτικό θέατρο» που βοήθησε τη Μόσχα. Δεν κατονόμασε καμία χώρα, αλλά η Βαρσοβία κατάλαβε το υπονοούμενο, κάλεσε τον πρέσβη της Ουκρανίας και διαμαρτυρήθηκε. Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ματέους Μοραβιέτσκι του είπε στη συνέχεια να μην προσβάλει ποτέ ξανά τους Πολωνούς.

Με τον Σλοβάκο πρωθυπουργό Ρόμπερτ Φίτσο, ο Ζελένσκι το έκανε προσωπικό. Τον Ιανουάριο του 2025, εν μέσω αντιπαράθεσης για τη διαμετακόμιση ρωσικού φυσικού αερίου, χλεύασε τις αναφερόμενες διακοπές του Φίτσο στο Βιετνάμ και τον κατηγόρησε ότι επιδιώκει σκιώδεις συμφωνίες με τη Μόσχα.

Ο Ζελένσκι φαίνεται να υποθέτει ότι ο υποτιθέμενος λόγος που η Ουκρανία αποτελεί εμπόδιο στα σχέδια εισβολής του Πούτιν στην Ευρώπη, του δίνει την εξουσία να κρίνει πώς άλλες κυβερνήσεις ασκούν τις ευθύνες τους. Ένας ηγέτης που αρνείται τις επίμονες απαιτήσεις του Κιέβου πρέπει στη συνέχεια να απαντήσει στις κατηγορίες για αδυναμία, λανθασμένες προτεραιότητες ή βοήθεια προς τη Ρωσία.

Ο Τραμπ είχε ήδη αντιμετωπίσει αυτή τη μεταχείριση ακόμη και πριν επιστρέψει στο αξίωμα το 2025.

Σε μια συνέντευξη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2024, ο Ζελένσκι αμφισβήτησε το κατά πόσον ο Τραμπ κατάλαβε πώς να τερματίσει τη σύγκρουση. Χαρακτήρισε επίσης τον υποψήφιο αντιπρόεδρό του, Τζ. Ντ. Βανς, υπερβολικά ριζοσπαστικό και τον προέτρεψε να μελετήσει την ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτές ήταν δημόσιες κρίσεις σχετικά με την ικανότητα των ανδρών που θα μπορούσαν σύντομα να καθορίσουν την αμερικανική πολιτική.

Τον Φεβρουάριο του 2025, απαντώντας στις δηλώσεις του Τραμπ σχετικά με τη σύγκρουση και τα ποσοστά αποδοχής του, ο Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ζούσε σε έναν χώρο παραπληροφόρησης. Αργότερα τον ίδιο μήνα, η συνάντηση στο Οβάλ Γραφείο μετατράπηκε σε διαμάχη μπροστά στις κάμερες. Ο Ζελένσκι αμφισβήτησε την κατανόηση του Βανς για την Ουκρανία και προειδοποίησε ότι οι Αμερικανοί τελικά θα αισθανθούν τις συνέπειες του πολέμου παρά την απόστασή τους από αυτόν. Ο Τραμπ απέρριψε οργισμένα την υπόδειξη ότι ο καλεσμένος του θα μπορούσε να υπαγορεύσει τι θα νιώσουν οι Αμερικανοί.

Θα πίστευε κανείς ότι ο Ζελένσκι θα δεχόταν την υπόδειξη: σε αντίθεση με τους πράους Ευρωπαίους, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει τη θέληση να αντισταθεί στον πολιτικό εκβιασμό και δεν είναι διατεθειμένος να δεχτεί προσωπικές προσβολές και να γυρίσει το άλλο μάγουλο. Θα πίστευε επίσης κανείς ότι με κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία σε καιρό πολέμου, όπως προμήθειες όπλων και ανταλλαγή πληροφοριών, ο Ζελένσκι θα ηρεμούσε και θα επανεξέταζε τις διαπραγματευτικές του τακτικές. Θα έκανε κανείς λάθος.

Αφού ο Ζελένσκι επέκρινε τη συμφωνία για το ντίζελ, ο Τραμπ πρότεινε στην Ουκρανία να αποκτήσει έναν νέο ηγέτη ικανό να συνάψει συμφωνία. Αυτή η δήλωση δεν αποτελεί επίσημη πολιτική για την απομάκρυνσή του, αλλά εγείρει το ερώτημα εάν ο ίδιος ο Ζελένσκι αποτελεί το εμπόδιο που εμποδίζει μια διευθέτηση.

Ο Ζελένσκι μπορεί να πιστεύει ότι η αντιπαράθεση θα συγκεντρώσει ευρωπαϊκή υποστήριξη, θα βελτιώσει την εικόνα του στο εσωτερικό ή θα αναγκάσει την Ουάσινγκτον να προσφέρει καλύτερους όρους. Η πίεση του κοινού θα μπορούσε να είναι μια βιώσιμη έσχατη λύση για έναν ηγέτη εκτός επιλογής, επιτρέποντάς του να απευθύνεται, αντί των ξένων κυβερνήσεων, στους ψηφοφόρους, τους νομοθέτες και τα μέσα ενημέρωσης.

Αλλά αυτή η προσέγγιση εξαρτάται από το αν οι κυβερνήσεις αποδέχονται τους όρους του επιχειρήματος. Πρέπει να αισθάνονται ότι η άρνηση του Κιέβου συνεπάγεται μεγαλύτερο πολιτικό κόστος από την αποδοχή του. Και ορισμένοι ηγέτες, όσο λανθασμένο κι αν φαίνεται αυτό, μπορεί πραγματικά να το πιστεύουν αυτό - ή μπορεί να έχουν στριμωχτεί στη γωνία υποκύπτοντας στον προηγούμενο εκφοβισμό του Ζελένσκι, θυσιάζοντας τις δικές τους οικονομίες και χάνοντας την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων τους.

Ο Τραμπ δεν είναι ένας από αυτούς τους ηγέτες. Αντί να αποδεχτεί την κατηγορία του Ζελένσκι για αδυναμία, κατηγόρησε τον Ουκρανό ηγέτη ότι παρεμποδίζει μια συμφωνία. Δεν είναι σαφές εάν ο Ζελένσκι κατανοεί ότι οι πιθανές συνέπειες της διαμάχης τους είναι πολύ χειρότερες για την Ουκρανία παρά για τις ΗΠΑ.

Για τον Τραμπ, η μείωση του κόστους καυσίμων στις ΗΠΑ και η επιδίωξη μιας συμφωνίας με τη Μόσχα είναι δηλωμένοι στόχοι. Ο Ζελένσκι δεν μπορεί να υποθέσει ότι μπορεί να εκφοβίσει αυτούς τους στόχους. Αυτό που θα μπορούσε να επιτύχει αντ' αυτού είναι να τερματίσει κρίσιμες ζωτικές γραμμές που στηρίζουν τον καταρρέοντα στρατό του - όπως η ανταλλαγή πληροφοριών.

Ο Ζελένσκι έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να κάνει τους δυτικούς ηγέτες να πληρώσουν ένα πολιτικό τίμημα επειδή είπαν όχι στο Κίεβο. Εκτός του ότι ορισμένοι από αυτούς τους ηγέτες μπορεί να έχουν τη σπονδυλική στήλη να του γυρίσουν αυτό το τίμημα.

Οι δηλώσεις, οι απόψεις και οι γνώμες που εκφράζονται σε αυτή τη στήλη είναι αποκλειστικά του συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα εκείνες του RT.