Όπως σημειώνει ο Τομεάρχης Υγείας και Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Παύλος Πολάκης, «το 'Ιατρείο Ευζωίας και τρόπου ζωής' της φυσίατρου κυρίας Καλαϊτζή, συζύγου του υπουργού Χατζηδάκη, στο Κολωνάκι, που στα εγκαίνιά του παρευρέθηκε η μισή κυβέρνηση, είναι παράνομο, δεν στηρίζεται πουθενά και λειτουργεί χωρίς κανένα θεσμικό πλαίσιο» και θέτει το ερώτημα: «Αυτούς πάει να σώσει ο κ. Γεωργιάδης;».

Τη «σπουδή» του υπουργού Υγείας να υπογράψει απόφαση για σύσταση «Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής για τη δημιουργία ολοκληρωμένου θεσμικού πλαισίου που θα διέπει τις πράξεις, ιατρικές ή μη, αντιγήρανσης και μακροβιότητας», μετά το σάλο που ξέσπασε με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, καυτηριάζει ο τομεάρχης Υγείας και Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Παύλος Πολάκης.

«Ο Άδωνης Γεωργιάδης παραδέχεται στεγνά πως η μέχρι τώρα εκρηκτική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, αυτών των ‘Κέντρων Αγυρτείας’ έγινε εντελώς παράνομα, χωρίς καμιά νομιμοποίηση πατώντας πάνω στην κατάργηση των ελεγκτικών μηχανισμών του ΣΕΥΥΠ που η Νέα Δημοκρατία έκανε το 2019-20», τονίζει χαρακτηριστικά το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο τομεάρχης Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ καλεί, επιπλέον, τους γιατρούς που δέχτηκαν να συμμετέχουν σε αυτήν την επιτροπή του Αδ. Γεωργιάδη, να παραιτηθούν «αν θέλουν να διατηρήσουν τη στοιχειώδη σοβαρότητά τους», αλλιώς θα αποτελέσουν «μέρος του σχεδίου των ιδιωτικών συμφερόντων που κάνει ντελίβερι ο Γεωργιάδης!».

Ο Παύλος Πολάκης υπογραμμίζει πως, πριν από οποιοδήποτε «θεσμικό πλαίσιο», «πρέπει να προηγηθεί ο έλεγχος, το κλείσιμο και η ποινική τιμωρία αυτών που μέχρι σήμερα λειτουργούν χωρίς καμιά νομιμοποίηση πουλώντας ‘νερό Καματερού’ και ‘καθαρισμούς από παράσιτα στο αίμα’, τάζοντας ‘αιώνια νεότητα και μακροζωία’».

Και σημειώνει, απευθυνόμενος στον υπουργό Υγείας: «Άλλο πράγμα η Γηριατρική και άλλο η αντιγήρανση. Άλλο η επιστήμη και άλλο η μαγεία. Άλλο οι γιατροί και άλλο οι τσαρλατάνοι!».

Σε χώρες όπου έχει αυξηθεί ο χρόνος εργασίας, όπως η Ελλάδα, η οποία είχε ήδη τις περισσότερες ώρες εργασίας στην ΕΕ και πλέον επιτρέπει εξαήμερη εβδομάδα και 13ωρο, δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι αυτό έχει καταστήσει τη βιομηχανία πιο ανταγωνιστική, λένε οι μελέτες.

Οι εργαζόμενοι, παρά τους περί αντιθέτου ισχυρισμούς κυβερνήσεων και εργοδοτών, δεν αποτελούν το πρόβλημα του κόστους στην Ευρώπη. Όπως αποδεικνύουν σχετικές μελέτες, ενώ τα κέρδη έχουν αυξηθεί σχεδόν δύο φορές πιο γρήγορα από τους μισθούς στην ΕΕ από το 2000, ζητείται από τους εργαζόμενους να εργάζονται περισσότερο, με την Ελλάδα να έχει, για μία ακόμη φορά, την αρνητική πρωτιά, καθώς και καταγράφει την πιο πολύωρη εργασία στην Ένωση, και το «περίφημο» 13ωρο που εγκαινίασε η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν φαίνεται να φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αφορά στο Βέλγιο, καθώς; στις 9 Οκτωβρίου εργαζόμενοι από όλη τη χώρα συγκεντρώθηκαν στις Βρυξέλλες για μια εθνική ημέρα δράσης. Το μήνυμά τους προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ήταν απλό: μην ανακατεύεστε στα πορτοφόλια μας! Όχι σε περαιτέρω παρεμβάσεις στην αυτόματη αναπροσαρμογή των μισθών, η οποία προστατεύει τους εργαζόμενους από τον πληθωρισμό. Όχι σε αύξηση του ΦΠΑ, ο οποίος πλήττει περισσότερο όσους έχουν τα λιγότερα. Και όχι στον ετήσιο υπολογισμό του εργασιακού χρόνου, ο οποίος θα επέτρεπε στους εργοδότες να επιμηκύνουν την εβδομάδα εργασίας.

Ωστόσο, όπως υπογραμμίζει, τα στοιχεία, καθώς και η εμπειρία των βιομηχανικών εργαζομένων της Ευρώπης, δείχνουν το αντίθετο. Από το 2000, τα συνολικά μικτά κέρδη στον μη χρηματοπιστωτικό τομέα της Ευρώπης αυξήθηκαν σχεδόν δύο φορές πιο γρήγορα από τους μέσους μισθούς. Στον μεταποιητικό τομέα, η προστιθέμενη αξία ανά εργαζόμενο ξεπέρασε τον μισθό ανά εργαζόμενο κατά 16 ποσοστιαίες μονάδες. Οι εργαζόμενοι είναι πιο παραγωγικοί από ποτέ. Απλώς δεν έχουν μοιραστεί τον πλούτο που δημιούργησαν οι ίδιοι.

Ούτε το κόστος εργασίας αποτελεί το βάρος που βυθίζει την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Σε πολλούς τομείς, το κόστος εργασίας έχει παραμείνει σταθερό ως ποσοστό των εσόδων εδώ και 25 χρόνια, ενώ στον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας και των προμηθευτών μειώθηκε από 13,9% των εσόδων το 2020 σε 10,7% το 2025.

Στην Ελλάδα, το 13ωρο δεν έκανε πιο ανταγωνιστική την αγορά

Τα επιχειρήματα υπέρ της αύξησης των ωρών εργασίας είναι ακόμη πιο αδύναμα. Τα εργοστάσια αυτοκινήτων, τα χαλυβουργεία και οι χημικές μονάδες σε όλη την Ευρώπη λειτουργούν ήδη πολύ κάτω από τη δυναμικότητά τους. Δεν θα πωληθεί ούτε ένα επιπλέον αυτοκίνητο, ούτε μια ανεμογεννήτρια, ούτε ένα κιλό τσιμέντου, επειδή το εργατικό δυναμικό θα παραμείνει μια ώρα περισσότερο στη δουλειά.

Και προσθέτει πως αυτό το έχουμε ξαναδεί: μετά την κρίση του 2008-09, η Ευρώπη πάγωσε τους μισθούς και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν μια δεύτερη, αυτοπροκαλούμενη ύφεση, επειδή οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν πλέον να αγοράσουν όσα παρήγαγαν. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο οι κανόνες αναπροσαρμογής των μισθών, που υπερασπίζονται τα βελγικά συνδικάτα, αποτελούν το είδος της προστασίας που θα μπορούσε να αποτρέψει την επανάληψη μιας παρόμοιας κατάστασης.

Τα κέρδη δεν κατευθύνονται εκεί όπου θα έπρεπε

Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε η Ευρώπη να ξεπεράσει την τρέχουσα οικονομική δυσχέρεια; Ένας τομέας που αξίζει περισσότερη προσοχή αφορά στους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης, τα κίνητρα για τη διοίκηση και τις δομές ιδιοκτησίας. Καθώς η ευρωπαϊκή βιομηχανία ελέγχεται όλο και περισσότερο από παγκόσμιους διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων και ταμεία ιδιωτικών κεφαλαίων, που δίνουν προτεραιότητα στα βραχυπρόθεσμα κέρδη και τις άμεσες αποδόσεις, οι ηγέτες των επιχειρήσεων ακολουθούν στρατηγικές μεγιστοποίησης της αξίας για τους μετόχους και συχνά ανταμείβονται για περικοπές και όχι για ανάπτυξη. Η αξία που δημιουργείται στα ευρωπαϊκά εργοστάσια καταβάλλεται στη συνέχεια στους μετόχους, οι οποίοι συχνά δεν θα πατήσουν ποτέ το πόδι τους στα εργοστάσια που τους ανήκουν.

Ως αποτέλεσμα, τα κέρδη δεν κατευθύνονται εκεί όπου θα έπρεπε. Οι επιχειρηματικές επενδύσεις στην ΕΕ έχουν μειωθεί από το 13,9% του ΑΕΠ το 2019 στο 12,5% το 2024, κάτι που αποτελεί την άλλη όψη της αυξανόμενης αποζημίωσης των μετόχων. Καθώς τα μερίσματα έχουν αυξηθεί, το ποσοστό των κερδών που επανεπενδύεται έχει μειωθεί.

Γι’ αυτό και οι εναλλακτικές λύσεις που προτείνουν τα βελγικά συνδικάτα έχουν σημασία. Η φορολόγηση της επαναγοράς μετοχών και των εισοδημάτων από κεφάλαιο δεν αποτελεί επίθεση κατά των επιχειρήσεων. Πρόκειται για ένα εύλογο αίτημα, ώστε όσοι έχουν αποκομίσει το μεγαλύτερο μερίδιο των κερδών να συνεισφέρουν περισσότερο στις κοινές προσπάθειες, αντί να αναγκάζονται για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι να πληρώσουν το τίμημα.

Ανάλογες προτάσεις έχουν τα συνδικάτα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα – πλήρη επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, αύξηση και προστασία των μισθών και αυστηρούς ελέγχους της αγοράς εργασίας.

Η ίδια λογική πρέπει να καθοδηγεί ολόκληρη την Ευρώπη. Η δημόσια στήριξη της βιομηχανίας, από τον «Νόμο για την Επιτάχυνση της Βιομηχανίας» έως τον επόμενο προϋπολογισμό της ΕΕ, πρέπει να συνοδεύεται από δεσμευτικούς κοινωνικούς όρους: εγγυημένες ποιοτικές θέσεις εργασίας, δικαιώματα συλλογικών διαπραγματεύσεων, πρόσβαση στην κατάρτιση και προστασία από τη μετεγκατάσταση, χωρίς δημόσια χρήματα για μερίσματα ή επαναγορές μετοχών.

Όλοι αυτοί οι όροι αποτελούν τρόπους με τους οποίους μπορούμε να κατευθύνουμε το κεφάλαιο πίσω στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και προς την παραγωγική ικανότητα, συμβάλλοντας παράλληλα στην επίτευξη κρίσιμων κοινωνικών και περιβαλλοντικών στόχων. Ο «Νόμος για την Επιτάχυνση της Βιομηχανίας» αποτελεί μια άλλη βασική επιλογή, καθώς θα δίνει προτεραιότητα στα προϊόντα ευρωπαϊκής κατασκευής στις δημόσιες συμβάσεις και θα παρέχει δημόσια στήριξη σε στρατηγικούς τομείς, αξιοποιώντας μια σημαντική πηγή ζήτησης για την άμεση στήριξη της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και τη διατήρηση των ευρωπαϊκών αλυσίδων αξίας.

Οι βιομηχανικοί εργαζόμενοι της Ευρώπης βρίσκονται σε σταυροδρόμι, τονίζει IndustriAll Europe. Διαθέτουμε όλα τα απαραίτητα συστατικά για να ευημερήσουμε: εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, τη μεγαλύτερη ενιαία αγορά, ερευνητικά ιδρύματα παγκόσμιας κλάσης, ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και πολιτική σταθερότητα. Κανένα από αυτά δεν απαιτεί να πληρώσουν οι εργαζόμενοι το τίμημα για δεκαετίες υποεπένδυσης.

Νέες αποκαλύψεις για το δίκτυο του Τζέφρι Έπσταϊν προκαλούν αναταράξεις στις ΗΠΑ, με τους Δημοκρατικούς να καταγγέλλουν συγκάλυψη και να ζητούν ποινικές έρευνες

Μια νέα προσπάθεια να αποκαλυφθεί ο ρόλος προσώπων που συνδέονταν με τον μαστροπό και παιδοβιαστή Τζέφρι Έπσταϊν βρίσκεται σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δημοκρατικοί βουλευτές επιχειρούν να φέρουν στο φως ονόματα που είχαν αποκρυφθεί από τα έγγραφα του υπουργείου Δικαιοσύνης, υποστηρίζοντας ότι η δημοσιοποίηση των αρχείων δεν συνοδεύτηκε από την απαραίτητη διερεύνηση πιθανών ευθυνών.

Στο επίκεντρο των τελευταίων αποκαλύψεων βρίσκεται ο Λίον Μπότσταϊν, ο οποίος υπήρξε επί πέντε δεκαετίες πρόεδρος του Bard College, ενός από τα γνωστότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Νέας Υόρκης.

Οι καταγγελίες περιλαμβάνονται σε επιστολή του Δημοκρατικού βουλευτή Τζέιμι Ράσκιν, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο Μπότσταϊν ενδέχεται όχι μόνο να διευκόλυνε την εγκληματική δραστηριότητα του Έπσταϊν, αλλά και να συμμετείχε σε αυτήν.

Το email που προκαλεί ερωτήματα

Στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται ένα ηλεκτρονικό μήνυμα του 2014, το οποίο είχε περιληφθεί στα αρχεία που δημοσιοποίησε το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, χωρίς ωστόσο να εμφανίζονται τα πλήρη στοιχεία του αποστολέα.

Ο αποστολέας ρωτούσε τον Έπσταϊν σχετικά με μια γυναίκα: «Είναι για μένα ή την κρατάς για τον εαυτό σου;».

Κατά τον Ράσκιν, το περιεχόμενο της επικοινωνίας είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικό, καθώς η γυναίκα στην οποία γινόταν αναφορά φέρεται να ήταν μια νεαρή αλλοδαπή, μοντέλο και επίδοξη τραγουδίστρια, την οποία ο Έπσταϊν χειραγωγούσε με σκοπό την εκμετάλλευσή της.

Στα έγγραφα η ταυτότητά της προστατεύεται με το ψευδώνυμο Τζέιν Ντόου.

«Είναι δύσκολο να διατυπωθεί οποιαδήποτε αθώα εξήγηση για την ερώτηση του Μπότσταϊν και τα γεγονότα που τη συνόδευαν», σημείωσε ο Δημοκρατικός βουλευτής.

Οι επισκέψεις στον Έπσταϊν και ο ρόλος του Bard College

Η σχέση των δύο ανδρών είχε ήδη προκαλέσει αντιδράσεις. Εσωτερική έρευνα του Bard College αποκάλυψε ότι ο Μπότσταϊν είχε επισκεφθεί 25 φορές την κατοικία του Έπσταϊν στη Νέα Υόρκη, ενώ είχε φιλοξενηθεί και στο ιδιωτικό του νησί.

Οι αποκαλύψεις είχαν οδηγήσει τον Μάιο στην ανακοίνωση της αποχώρησής του από την προεδρία του κολεγίου. Παρ’ όλα αυτά, συνέχιζε να διατηρεί δεσμούς με το ίδρυμα, να διαμένει στην προεδρική κατοικία και να διευθύνει ορχήστρα του Bard.

Όπως αναφέρουν οι Times, οι νέες πληροφορίες που εξέτασαν οι Δημοκρατικοί δημιουργούν ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο ο Έπσταϊν αξιοποιούσε τις γνωριμίες του στον ακαδημαϊκό χώρο.

Σύμφωνα με την επιστολή του Ράσκιν, ο Έπσταϊν φέρεται να χρησιμοποίησε τη σχέση του με τον Μπότσταϊν για να πείσει τη νεαρή γυναίκα ότι μπορούσε να ακολουθήσει μια επιτυχημένη μουσική σταδιοδρομία. Τον Μάιο του 2014 κανόνισε μάλιστα συνάντησή τους, προκειμένου ο τότε πρόεδρος του κολεγίου να αξιολογήσει τις φωνητικές της ικανότητες.

Η διοίκηση του Bard ανακοίνωσε ότι εξετάζει διεξοδικά τις νέες καταγγελίες. Ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, Μπράντον Γουέμπερ, διαβεβαίωσε ότι το ίδρυμα συνεργάζεται με την έρευνα του Κογκρέσου.

Η άρνηση του Μπότσταϊν και η παραίτηση

Ο ίδιος ο Μπότσταϊν απορρίπτει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς, επιμένοντας ότι δεν συνέταξε ούτε απέστειλε το επίμαχο ηλεκτρονικό μήνυμα.

«Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι γνώριζα ή συμμετείχα στην εγκληματική συμπεριφορά του Έπσταϊν είναι ψευδής», δήλωσε, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι μια δίκαιη έρευνα θα επιβεβαιώσει τη θέση του.

Εξήγησε επίσης ότι αποφάσισε να αποχωρήσει οριστικά από το Bard προκειμένου να μην επηρεαστεί το μέλλον του ιδρύματος από τις καταγγελίες εναντίον του, τις οποίες χαρακτηρίζει αναληθείς.

Οι Δημοκρατικοί καταγγέλλουν συγκάλυψη

Η υπόθεση Μπότσταϊν εντάσσεται σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση σχετικά με τον χειρισμό των αρχείων Έπσταϊν από τις αμερικανικές αρχές.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης είχε ολοκληρώσει την εξέταση της υπόθεσης, ανακοινώνοντας ότι δεν εντοπίστηκε ενοχοποιητική «λίστα πελατών», ούτε επαρκή στοιχεία για εκβιασμούς επιφανών προσώπων ή για τη διερεύνηση τρίτων που δεν είχαν ήδη κατηγορηθεί.

Η δημοσιοποίηση εκατομμυρίων εγγράφων τον Ιανουάριο έφερε στο φως νέες επικοινωνίες του Έπσταϊν με προσωπικότητες της πολιτικής, της επιχειρηματικής και της ακαδημαϊκής ζωής, χωρίς ωστόσο να αλλάξει η επίσημη θέση του υπουργείου.

Ο Ράσκιν υποστηρίζει ότι τα στοιχεία για τον Μπότσταϊν βρίσκονταν στη διάθεση του FBI και του υπουργείου Δικαιοσύνης επί τουλάχιστον 18 μήνες, χωρίς να έχει ξεκινήσει ποινική έρευνα.

«Αυτά τα ηλεκτρονικά μηνύματα εμπλέκουν το υπουργείο Δικαιοσύνης σε μια εκτεταμένη και εν γνώσει του συγκάλυψη», ανέφερε, ζητώντας να διερευνηθούν οι ευθύνες του πρώην προέδρου του Bard και άλλων πιθανών συνεργών.

Κατά τους Times, οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις αποκαλύψεις, θεωρώντας ότι η απουσία ποινικών ερευνών τους αναγκάζει να αναλάβουν οι ίδιοι πρωτοβουλίες. Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι ο Μπότσταϊν πιθανότατα δεν θα είναι το τελευταίο πρόσωπο που θα βρεθεί στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας.

Το δίκτυο του Έπσταϊν και οι παραιτήσεις

Οι αποκαλύψεις έχουν ήδη προκαλέσει σημαντικές αναταράξεις σε πολιτικούς, επιχειρηματικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους.

Περισσότερα από δώδεκα πρόσωπα έχουν παραιτηθεί από τις θέσεις τους μετά τη δημοσιοποίηση των αρχείων, μεταξύ των οποίων ο λόρδος Πίτερ Μάντελσον, πρώην πρέσβης της Βρετανίας στις ΗΠΑ, ο Λάρι Σάμερς, πρώην πρόεδρος του Χάρβαρντ, και ο Σουλτάν Άχμεντ μπιν Σουλαγιέμ, επικεφαλής της εταιρείας  μεταφορών.

Παρά τις αποκαλύψεις, δεν έχουν απαγγελθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες νέες ποινικές κατηγορίες σε βάρος των συγκεκριμένων προσώπων για την υπόθεση.

Για τον Ράσκιν, ωστόσο, το βασικό ζήτημα ξεπερνά την προσωπική δράση του Έπσταϊν. Όπως υπογραμμίζει στην επιστολή του, η συστηματική εκμετάλλευση γυναικών και κοριτσιών δεν θα μπορούσε να συνεχίζεται χωρίς ένα ευρύτερο δίκτυο ανθρώπων που συμμετείχαν, διευκόλυναν ή ανέχονταν τις πράξεις του.

«Η υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν δεν αφορούσε ποτέ μόνο τον ίδιο», σημείωσε, τονίζοντας ότι υπήρχαν και άλλοι δράστες που κακοποιούσαν και χειραγωγούσαν γυναίκες ακόμη και όταν εκείνος δεν ήταν παρών.

Το ερώτημα πλέον είναι εάν η δημοσιοποίηση των ονομάτων που είχαν αποκρυφθεί θα οδηγήσει σε νέες ποινικές έρευνες ή εάν οι αποκαλύψεις θα περιοριστούν, για ακόμη μία φορά, σε παραιτήσεις και πολιτικές αντιπαραθέσεις.