«Χρειάστηκε να φτάσουμε στην απογευματινή επίδειξη της προτελευταίας ημέρας ολόκληρης της σεζόν μόδας για να δούμε έναν σχεδιαστή να δοκιμάζει κάτι εντελώς καινούργιο. Επιτέλους!» γράφει η Vanessa Friedman στους New York Times μιλώντας για τη συλλογή SS27 της Chanel.

«Η καινοτομία έλειπε αυτή τη σεζόν» διαπιστώνει η Vanessa Friedman στους New York Times –μια φράση που δε σηκώνει εύκολα διαπραγμάτευση. Είναι απόλυτη. Αυτή η απολυτότητα βρίσκει, ωστόσο, μια χαραμάδα για να μπει ο ήλιος. «Το αίθριο κάτω από τον γυάλινο θόλο του Grand Palais είχε μεταμορφωθεί σε ένα είδος φανταστικού θαλάσσιου τοπίου για την επίδειξη του Matthieu Blazy για τη Chanel: το δάπεδο είχε βερνικωθεί ώστε να δημιουργεί την εντύπωση πράσινου νερού που κυλά πάνω από βράχους καλυμμένους με βρύα, ενώ εκατοντάδες λευκοί γλάροι, κρεμασμένοι από την οροφή, πετούσαν ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας» συνεχίζει η Friendman μεταφέροντας την αρχική αίσθηση του σόου της Chanel για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Φορέματα χορεύτριών που θα άξιζαν να βρίσκονται σε γλυπτά του Ντεγκά, με διαμορφωμένο κορμό και φούστες από στρώσεις τούλι, καθώς και φορέματα φλάπερ με χαμηλή μέση, φτιαγμένα για το Τσάρλεστον

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Διαφάνεια και παραμυθένιοι κόσμοι

«Ήταν υπέροχο, αλλά δεν ήταν αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο. Η δημιουργία παραμυθένιων κόσμων για την παρουσίαση των συλλογών του έχει γίνει ο τρόπος λειτουργίας του Blazy.

»Τα ίδια τα ρούχα είχαν γίνει ακόμη πιο ανάλαφρα, με τον Blazy να διευρύνει το σύμπαν του ώστε να περιλαμβάνει σχεδόν διάφανα κομμάτια κοστουμιών Chanel εμπνευσμένα από τα εδουαρδιανά εσωρούχα, μίνι εκδοχές ταγέρ Chanel για κορίτσια που διασκεδάζουν, καθώς και πολλά κοστούμια Chanel που απλώς έμοιαζαν με κλασικά κοστούμια Chanel, αλλά στην πραγματικότητα ήταν παραλλαγές του «trompe l’oeil» τουίντ (με χάντρες και κεντήματα πάνω σε τούλι σαν ψευδαίσθηση).

»Επίσης, φορέματα χορεύτριών που θα άξιζαν να βρίσκονται σε γλυπτά του Ντεγκά, με διαμορφωμένο κορμό και φούστες από στρώσεις τούλι, καθώς και φορέματα φλάπερ με χαμηλή μέση, φτιαγμένα για το Τσάρλεστον.

»Αυτά προορίζονται αναμφισβήτητα για την επερχόμενη σεζόν των βραβείων, αλλά ούτε αυτό ήταν έκπληξη» παρατηρεί η Vanessa Friedman στους New York Times.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Αnimal print με το στυλ του πιερότου

Πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Blazy είχε μειώσει τη μερικές φορές τετράγωνη σιλουέτα του, οπότε οι φούστες ήταν πιο στενές παρά φαρδιές, με σκισίματα μπροστά και πίσω, ώστε καμία γυναίκα να μην χρειάζεται να αλλάξει το βήμα της.

Όμως, ενώ αυτό ήταν κάτι καινούργιο για τον ίδιο —και μια βελτίωση— δεν είναι ακριβώς μια πρωτότυπη ιδέα. Εξάλλου, υπέκυψε σε μερικές από τις υπερβολικά επιδέξιες παρορμήσεις του και συμπεριέλαβε μερικά παράξενα πλεκτά που συνδύαζαν animal print με το στυλ του πιερότου.

Ο Blazy είχε επινοήσει μια νέα μηχανή που τροποποιούσε την οργάνζα ή το μετάξι, ώστε να μοιάζει με τουίντ, αλλά στην πραγματικότητα το ύφασμα ήταν συμπιεσμένο, προσδίδοντάς του τόση αντοχή σε εφελκυσμό που λειτουργούσε σαν Lycra

Πού ακριβώς βρισκόταν λοιπόν η καινοτομία;

«Με την πρώτη ματιά, ήταν δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Όμως, όταν εμφανίστηκαν τα τελευταία 15 look, παρόλο που έμοιαζαν, για άλλη μια φορά, με πιο παραδοσιακό μπουκλέ, φαινόταν επίσης… κάπως ελαστικά; Κάπως ανεμπόδιστα; Κινήθηκαν… σαν ρούχα γυμναστικής;» παρατηρεί η Friedman.

«Τελικά αποδείχθηκε ότι ο Blazy είχε επινοήσει μια νέα μηχανή που τροποποιούσε την οργάνζα ή το μετάξι, ώστε να μοιάζει με τουίντ, αλλά στην πραγματικότητα το ύφασμα ήταν συμπιεσμένο, προσδίδοντάς του τόση αντοχή σε εφελκυσμό που λειτουργούσε σαν Lycra, τεντώνοντας και ακολουθώντας τις κινήσεις του σώματος, επαναφέροντας το σχήμα ενός σακακιού, ενός πόλο, ενός μικρού μαύρου φορέματος, του κλασικού μαύρου ταγιέρ. Ήταν ελαστικά, με κάθε έννοια της λέξης».

«Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι μπορείς να τα διπλώσεις», είπε ο Blazy σε μια προεπισκόπηση. Είπε επίσης ότι είχε δοκιμάσει ένα από τα σακάκια για δοκιμή κι ενώ θα έπρεπε να φαινόταν πολύ μικρό πάνω του «φαινόταν ωραίο επειδή ήταν ελαστικό».

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Ξεχάστε το «athleisure». Αυτό είναι «athelegance»

Παρά την εμμονή του κλάδου να δηλώνει φιλοφρόνηση προς το καινούργιο, η πραγματική καινοτομία είναι σπάνια στον κόσμο της μόδας.

Είναι ιδιαίτερα σπάνια στους οίκους με μακρά παράδοση, των οποίων οι επικεφαλής συχνά φαίνεται να πιστεύουν ότι το να μένεις πιστός στο πνεύμα μιας μάρκας σημαίνει να μένεις πιστός στα ίδια ακριβώς ρούχα, από σχεδόν τα ίδια υλικά, με τους ίδιους «κώδικες» που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.

Αλλά αν ο Dior ήταν ζωντανός και ενεργός σήμερα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα σχεδίαζε άλλη μια εκδοχή του σακακιού «Bar», αλλά θα έπαιζε με τις προσδοκίες μας -ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε.

Μηχανές και χειριστές – Θέμα νοοτροπίας

Το ίδιο ισχύει και για τον Yves Saint Lauren. Το ίδιο και για τον Pierre Balmain καθώς και για τους Thierry Mugler, André Courrèges, Elsa Schiaparelli και όλους τους άλλους, πλέον αποθανόντες, ιδρυτές των οίκων που συμπληρώνουν την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού.

Ο Blazy το καταλαβαίνει αυτό, και οι ιδιοκτήτες της Chanel ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να του δώσουν το περιθώριο να δοκιμάσει, καθώς και τον χρόνο να το κάνει.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Η απελευθέρωση των γυναικών ώστε να κινούνται και να περνάνε τη μέρα τους χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψουν ούτε ένα δευτερόλεπτο σκεπτόμενες τι φορούν. Αυτό εξηγεί τη «Chanelmania» που εξακολουθεί να σαρώνει τον κόσμο της μόδας

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Καινοτομία και στον τρόπο κεντήματος

Αυτές οι μηχανές τροποποίησης των υφασμάτων, άλλωστε, χρειάστηκαν ενάμιση χρόνο για να κατανοηθούν από τους χειριστές τους, ή τουλάχιστον έτσι είπε ο Blazy στην παρουσίαση. Εν μέρει επειδή «πρέπει να βρεις το σωστό άτομο στο σωστό εργοστάσιο που έχει τη σωστή νοοτροπία».

Και αυτή δεν ήταν η μόνη τεχνική καινοτομία. Η ομάδα είχε επίσης δημιουργήσει μια μηχανή που ύφαινε μαργαριτάρια και πούλιες μέσα στο ίδιο το νήμα, το οποίο στη συνέχεια πλέκονταν σε ρούχα, αντί να ράβεται η διακόσμηση εκ των υστέρων.

Αυτό σήμαινε, για παράδειγμα, ότι ένα αμάνικο πουκάμισο σε ιβουάρ χρώμα, καλυμμένο με μικροσκοπικά μαργαριτάρια και συνδυασμένο με φαρδύ, κομμένο επί παραγγελία παντελόνι, είχε την ελαστικότητα και την αντοχή ενός αμάνικου τοπ, ενώ ένα φόρεμα της δεκαετίας του 1930, εμπνευσμένο από τον κινηματογράφο, με στίγματα από πούλιες, έδινε την εντύπωση ευθραυστότητας -αλλά στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν άφθαρτο.

Μπορούν να χωρέσουν σε μια βαλίτσα, να φορεθούν σε ένα πάρτι που θα κρατήσει όλη τη νύχτα ή να περάσουν από γενιά σε γενιά, όπως η τσάντα που κρατούσε η ίδια η Γκαμπριέλ Σανέλ το 1955, η οποία ανασύρθηκε από το αρχείο για να την κρατήσει το μοντέλο που άνοιξε και έκλεισε την επίδειξη.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Η επίλυση προβλημάτων

Μαζί με την ποικιλία των μοντέλων στην πασαρέλα, με τα διαφορετικά τους σύνολα και τα διαφορετικά τους ζευγάρια παπούτσια (ένα διαφορετικό στυλ για κάθε ένα από τα 83 σύνολα — ο Blazy ξέρει τι αγοράζουν οι φανατικές οπαδοί), αυτό είναι το νόημα της Chanel σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Matthieu: η επίλυση προβλημάτων.

Η απελευθέρωση των γυναικών ώστε να κινούνται και να περνάνε τη μέρα τους χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψουν ούτε ένα δευτερόλεπτο σκεπτόμενες τι φορούν. Αυτό εξηγεί τη «Chanelmania» που εξακολουθεί να σαρώνει τον κόσμο της μόδας.

Είναι επίσης, φυσικά, αυτό που αντιπροσώπευε η Chanel της Coco Chanel. Και αποτελεί ένα πολύ βαθύτερο σημείο σύνδεσης από, ας πούμε, οποιοδήποτε διπλό «C» ή καμέλια ή μαργαριτάρι, επειδή δημιουργεί χώρο για τη νεωτερικότητα.

«Εξάλλου, τα ρούχα φαίνονται πραγματικά υπέροχα» καταλήγει η Vanessa Friedman στους New York Times.

*Με στοιχεία από nytimes.com | Αρχική Φωτό: REUTERS/Sarah Meyssonnier

Ο θείος Σαμ έφυγε με επιταγή για τα εξοπλιστικά, χωρίς να πει μια λέξη ουσίας για τα εθνικά. Ο Τσίπρας τους τη βγαίνει από τα Αριστερά και ο Ανδρουλάκης πας μη ΠΑΣΟΚ τον βαφτίζει εχθρό.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, η Ιστορία κύκλους κάνει, το γνωρίζετε θαρρώ και πολλές φορές δίνει μαθήματα μπας και ξεπεράσουμε τη λήθη. Στις παρυφές ενός Χειμώνα που προαλείφεται δύσκολος, άρχισαν τα όργανα και μάλιστα από που; Από την συνήθη ύποπτο, τη Γαλλία. Εκεί που η κοινωνία φαίνεται ότι διαθέτει αντανακλαστικά ακόμα, ικανά να ανατρέψουν πολιτικές που βάζουν τους αριθμούς πάνω απ’ τους ανθρώπους. Κατά τα λοιπά εξακολουθούν να πανηγυρίζουν αλά αμερικέν όσοι έχουν να βάλουν πετρέλαιο θέρμανσης ή φυσικό αέριο ή ντίζελ και δεν νοιάζονται για τον κοσμάκη που πληρώνει το αντίτιμο της εύνοιας των ΗΠΑ με κάποια επιπλέον δισ. ευρώ.

Η Γαλλία σε συνθήκες … βρασμού

Η Γαλλία έχει μπει σε «άγριο λούκι»! Θα μου πείτε ευλόγως ότι όλα αυτά τα ξέρουμε, διότι τα ζήσαμε «στο πετσί μας» για χρόνια. Σωστά! Όμως άλλο το μέγεθος της Γαλλίας – που είναι το ένα άκρο του περίφημου άξονα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το άλλο είναι η Γερμανία – κι άλλο το μέγεθος της Ελλάδας. Εχει εδώ και κάποιο διάστημα που έχει αρχίσει το «πάρτι» στα γαλλικά ομόλογα. Πλησίασαν το 5%. Αν αυτό συνεχιστεί, στο επόμενο διάστημα θα αρχίσει το «πάρτι» με τα CDs – τα θυμάστε; Είναι τα ασφάλιστρα κινδύνου έναντι πιθανής χρεοκοπίας. Αυτή είναι η πίεση για να περικοπούν κοινωνικές δαπάνες. Η μείωση των κοινωνικών δαπανών θα βγάλει την οργή των Γάλλων στον δρόμο – αυτό είναι το επόμενο στάδιο. Η κοινωνική πόλωση οδηγεί στην πολιτική πόλωση. Στις επικείμενες προεδρικές εκλογές θα είναι αντίπαλοι η Λεπέν κι ο Μελανσόν ή πχ η κυρία Κριστίν Λαγκάρντ, όπως πιθανολογείται, αφού ολοκληρώσει την θητεία της στην ΕΚΤ – παραμονές των εκλογών τελειώνει. Τα όσα συμβαίνουν, λοιπόν, στη Γαλλία μας αφορούν άμεσα. Όχι μόνο στο επίπεδο των ομολόγων, αλλά και στο επίπεδο της κοινωνίας – οι γάλλοι το έχουν αποδείξει κατ΄ επανάληψη στο παρελθόν!

Μαζί με την … σκηνή σας

Ηρθαν και τα δικά μας! Κι ενώ οι μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία και στην Ισπανία βρίσκονται σε εξέλιξη, οι φοιτητικοί σύλλογοι στην Αθήνα ανακοίνωσαν πως την Τρίτη στις έξι το απόγευμα θα … κατασκηνώσουν στην πλατεία Συντάγματος! Ετσι καλούν τους φοιτητές να φέρουν μαζί και την … σκηνή τους! Η προσυγκέντρωση είναι έξω από το υπουργείο Οικονομικών, στην οδό Καραγιώργη Σερβίας, απέναντι από την πλατεία Συντάγματος. Κεντρικό θέμα είναι το στεγαστικό πρόβλημα – να σας θυμίσω ότι όπως δήλωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Πάτρας 400 επιτυχόντες στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου δεν προσήλθαν για να γραφτούν, λόγω οικονομικής ανέχειας. Το αντιλαμβάνεστε στην Ιατρική σχολή! Τώρα εγώ να προβλέψω ότι τα ΜΑΤ καμιά ώρα νωρίτερα θα εγκατασταθούν χωρίς … αντίσκηνα, όμως, στην πλατεία Συντάγματος και θα περιμένουν ως … «επιτροπής υποδοχής» τους φοιτητές;

«Βουλωμένο γράμμα»

Εχω την εντύπωση ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ κ. Αλέξης Τσίπρας … «βουλωμένο γράμμα» διαβάζει! Ελεγε χθες στη συνέντευξη του στα Παραπολιτικά fm πως κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη δημιουργούν «τείχος ψυχολογικό απέναντι στην ΕΛΑΣ κόβουν την προοπτική συνεννόησης για την επόμενη μέρα και άρα ανοίγουν τον δρόμο για στήριξη και συνεργασία με τη ΝΔ. Δεν πιστεύω ότι ο κ. Ανδρουλάκης το έχει αποφασίσει αυτό, κάποιοι όμως το έχουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Οι διαφωνίες είναι θεμιτές, αλλά να παίζουν με ανοιχτά χαρτιά». Κι απ΄ ότι φαίνεται είχε δίκιο. Διότι ο κ. Δημήτρης Κωνσταντόπουλος του ΠΑΣΟΚ καθύβρισε την κυρία Αννα Παπαδοπούλου, αναπληρώτρια εκπρόσωπο τύπου της ΕΛΑΣ, στη διάρκεια εκπομπής της τηλεοπτικού σταθμού ART, ως «σκουπίδι» και δύο φορές κινήθηκε απειλητικά εναντίον της! Η κυρία Παπαδοπούλου ζήτησε τη διαγραφή από το ΠΑΣΟΚ του κ. Κωνσταντόπουλου, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει ζητήσει συγγνώμη – αλλά από την Χαριλάου Τρικούπη δεν εκδόθηκε καμία ανακοίνωση! Εντάξει, το θέμα θα οδηγηθεί στα δικαστήρια μετά από έγκληση της κυρίας Παπαδοπούλου.

Τι συζητάνε

Αυτό που έχει σημασία και αποκάλυψε επί της ουσίας η κίνηση του στελέχους του ΠΑΣΟΚ, είναι το κλίμα που επικρατεί εντός του κόμματος απέναντι στην ΕΛΑΣ – είναι ο «μονομέτωπος αγώνας» που λέει ο κ. Τσίπρας – κι ακόμη περισσότερο απέναντι στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αποχώρησαν κι εντάχθηκαν στο κόμμα του κ. Τσίπρα. Κι η κυρία Παπαδοπούλου είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις – δεν γνωρίζω αν την φωτογραφία τους την έχουν στον τοίχο και πετάνε βελάκια….

Τότε και τώρα

Χθες όλο το σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου με … «μια φωνή» ανέπεμψε ύμνους στον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη για την τόσο επιτυχημένη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών κ. Μάρκο Ρούμπιο! Ο οποίος ήρθε «πούλησε» οπλικά συστήματα – τελικά – τεσσάρων δισεκατομμυρίων ευρώ και αποχώρησε. Τόση ήταν η αξία της επίσκεψης. Ο κ. Τσίπρας στην προαναφερόμενη συνέντευξη του είπε κάτι το οποίο είναι πολύ ουσιώδες. Ανέφερε συγκεκριμένα ότι «το 2016 είχα συναντηθεί με τον Μπάιντεν και, αντιπρόεδρος τότε, μου είχε ζητήσει μια πενταετία για τη βάση στη Σούδα, να την ανανεώνουμε κάθε 5 χρόνια. Είχα αρνηθεί, γιατί ζήτησα περισσότερα ανταλλάγματα και δεν μου τα έδωσε. Ο κ. Μητσοτάκης ήρθε το 2019 και όχι μόνο έδωσε πενταετία της Σούδας, έδωσε επ’ αόριστον τη Σούδα, άλλες 4 εγκαταστάσεις, συν την Αλεξανδρούπολη. Επ’ αόριστον! Και τι κέρδισε; Το East Med πήγε στις καλένδες, F35, F16 στην Τουρκία. Ένα από τα θέματα του East Med Act, της δράσης τότε στην οποία συμμετείχε και ο Ρούμπιο, παρεμπιπτόντως, με τον Μενέντεζ, ήταν ο τερματισμός κάθε συζήτησης για F35 στην Τουρκία. Και τώρα έχει ξεκινήσει η συζήτηση»! Ανευ σχολίων….

«Ευχαριστώ, δεν θα πάρω»

Επειδή ακούγονται διάφορα στην πολιτική «πιάτσα» – είτε ως σενάρια, είτε ως … επιθυμίες. Στην χθεσινή πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του προέδρου της ΕΛΑΣ, ο κ. Τσίπρας είπε ακόμη, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ότι «προκαλώ αισθήματα αγάπης σε ένα μεγάλο μέρος και ένα άλλο κομμάτι αγαπάει να με μισεί (σσ σωστό..!). Είμαι εδώ ως επικεφαλής μιας νέας πολιτικής παράταξης. Ο στόχος μας δεν είναι να δημιουργήσουμε πυροτέχνημα, αλλά ένα εγχείρημα μακράς πνοής, να γίνουμε ο προοδευτικός πόλος. Θα το πετύχουμε ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, είναι στρατηγικό το έλλειμμα ριζοσπαστικής και προοδευτικής απάντησης». Δεν γνωρίζω αν οι διακινούντες τα σχετικά σενάρια ενθουσιάστηκαν – μάλλον όχι!

Πηγή: in

Η πολιτική αλλαγή περνάει από τις εκλογές, αλλά όχι μόνο από αυτές

Παρότι στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, δηλαδή τις μόνες που έχουμε δει να λειτουργούν κάπως δημοκρατικά, τα πράγματα κρίνονται στις εκλογές, αυτό δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι παίζεται μόνο τη μέρα της εκλογικής αναμέτρησης.

Στην πραγματικότητα, στις εκλογές απλώς ολοκληρώνεται η διαδικασία μέσα από την οποία κοινωνικές δυναμικές, αιτήματα, διεκδικήσεις, αγωνίες, ελπίδες μετασχηματίζονται σε πολιτικές προσδοκίες και τελικά σε επιλογές ψήφου.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι απλώς κάθονται σε έναν καναπέ και κοιτάζουν πολιτικές διαφημίσεις ή ακούν πολιτικούς να εκθέτουν το πρόγραμμά τους και όταν έρχεται η ώρα πηγαίνουν να ψηφίσουν αυτόν που τους φάνηκε καλύτερος.

Η διεργασία είναι πολύ πιο σύνθετη. Το ποιες προσδοκίες έχουν οι πολίτες δεν διαμορφώνεται απλώς από τις προτάσεις που τους κάνουν τα κόμματα. Έχει να κάνει και με τη συνολικότερη συζήτηση και διεργασία που γίνεται μέσα στην κοινωνία.

Αυτό είναι πολύ πιο έντονο όταν μιλάμε για πολιτικά κόμματα που επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή. Γιατί τα κόμματα που κατά βάση λένε ότι τα πράγματα δεν πρέπει να αλλάξουν βολεύονται όταν όντως οι πολίτες παρακολουθούν τις εξελίξεις παθητικά και εξατομικευμένα.

Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνεται και από τον τρόπο που ιστορικά στη χώρα μας τα μεγάλα πολιτικά ρεύματα που διεκδίκησαν αλλαγή σε δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση δεν ήταν απλώς εκλογικές τάσεις. Συνδέθηκαν με μεγάλους αγώνες και διεκδικήσεις, είτε ήταν οι αγώνες για δημοκρατία που οδήγησαν στον θρίαμβο του Κέντρου το 1964, είτε ήταν οι σωρευμένες απαιτήσεις για δημοκρατία, κοινωνικό κράτος και αναβάθμιση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων (των «μη προνομιούχων») που οδήγησαν στον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981, είτε ήταν το πλατύ παλλαϊκό αντιμνημονιακό κίνημα που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία το 2015.

Η κυβέρνηση μέχρι τώρα έχει επενδύσει στο ότι δεν αντιμετωπίζει τόσο μεγάλες κινητοποιήσεις – παρότι βέβαια αυτό δεν αναιρεί ότι υπάρχουν πλήθος επιμέρους κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις σχεδόν καθημερινά, ακόμη και εάν δεν πέφτουν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω τους. Ελπίζει δε ότι επειδή δεν υπάρχουν μεγάλες κινητοποιήσεις που να ενοποιούν την οργή στον δρόμο, θα παραμείνει κατακερματισμένη η αντιπολιτευτική ψήφος και έτσι αυτή θα μπορεί να εκβιάζει υποστηρίζοντας ότι είναι η πιο συγκροτημένη πολιτική δύναμη, ακόμη και εάν είναι μειοψηφική.

Όμως, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι τα πράγματα θα εξελιχτούν με αυτόν τον τρόπο. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ιδιαίτερα δύσκολος για τα λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη. Ο πληθωρισμός ήδη κινείται σε σταθερά υψηλά επίπεδα εξανεμίζοντας τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις στα εισοδήματα. Οι τιμές των καυσίμων δεν πρόκειται να υποχωρήσουν σύντομα και το κόστος θέρμανσης θα εκτιναχθεί. Τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση είναι αναποτελεσματικά και αυτό το γνωρίζει ήδη. Το τέλος του Ταμείου Ανάκαμψης σημαίνει υποχώρηση της όποιας αναπτυξιακής δυναμικής, ενώ η παγκόσμια ανοδική τάση των ομολόγων, σε συνδυασμό με την άνοδο του πληθωρισμού θα σημαίνει άνοδο του κόστους δανεισμού για τις επιχειρήσεις κάτι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα μεταφερθεί και στις πλάτες των καταναλωτών. Την ίδια στιγμή, η επιμονή της κυβέρνησης σε μια νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση υπονομεύει και το σύστημα υγείας και τη δημόσια παιδεία, με την τελευταία να αντιμετωπίζει και τις επιπτώσεις της πριμοδότησης των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα τοπίο όπου για να χρησιμοποιήσω ένα παλιό γνωμικό, μια σπίθα θα αρκεί για να ανάψει τον κάμπο, δηλαδή μια συνθήκη όπου η παραμικρή αφορμή θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κοινωνική έκρηξη που θα αλλάξει αναπόφευκτα και το πολιτικό τοπίο.

Από τη μια γιατί η διαμαρτυρία απέναντι στην κυβέρνηση θα γίνει ακόμη πιο έντονη και κυρίως θα πάψει να είναι εξατομικευμένη. Αντιθέτως, θα πάρει χαρακτηριστικά συλλογικότητας και κοινότητας και αυτό θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά. Και ας μην έχουν καμία αυταπάτη στην κυβέρνηση: δεν θα είναι οι «συνήθεις ύποπτοι», οι συνδικαλιστές, οι πολιτικοποιημένοι νέοι. Θα είναι πολύ ευρύτερα στρώματα, θα είναι και οι «νοικοκυραίοι», θα είναι και αυτοί που μέχρι τώρα «απείχαν» από τέτοιες δράσεις.

Αυτό θα είναι καταλύτης πολιτικός. Γιατί σε μια τέτοια συνθήκη οι πολίτες δεν θα αναζητούν απλώς μια ψήφο διαμαρτυρίας ή ακόμη και θα ταλαντεύονται σε σχέση με την αποχή. Θα έχουν νιώσει αυτή την αίσθηση δύναμης αλλαγής που φέρνει η συλλογική δράση και άρα θα είναι πολύ πιο διατεθειμένοι να στηρίξουν προτάσεις εναλλακτικής διακυβέρνησης. Γιατί δεν θα είναι πια απλώς ψηφοφόροι – πελάτες, αλλά θα αισθάνονται συμμέτοχοι σε μια συλλογική προσπάθεια για να γίνουν τα πράγματα στη χώρα καλύτερα. Θα ξαναπειστούν ότι με τη συλλογική δράση και την πολιτική μπορούν να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη. Και όποια πολιτική δύναμη επενδύσει σε αυτό, αυτή και θα εκπροσωπήσει τον νέο πολιτικό συσχετισμό.

Πηγή: in

Από την πρόσφατη μαζική εκδήλωση Δένδια και το σημερινό κάλεσμα Χατζηδάκη στους «ΟΝΝΕΔίτες και ΔΑΠίτες όλων των γενεών», μέχρι το νέο εσωκομματικό «μαχαίρωμα» του Αδ. Γεωργιάδη στον υπουργό Άμυνας, οι κινήσεις των παικτών της επόμενης μέρας στη ΝΔ όλο και πυκνώνουν. Η διαρροή Μαξίμου για συνάντηση με Μεϊμαράκη που δεν υπάρχει.

Όσο η αυτοδυναμία εξακολουθεί να φαντάζει στις δημοσκοπήσεις άπιαστο όνειρο για την κυβέρνηση και όσο οι εκλογές πλησιάζουν, τόσο οι επίδοξοι παίκτες της επόμενης μέρας της ΝΔ στη μετά-Μητσοτάκη εποχή, εντείνουν τις κινήσεις τους στην εσωκομματική σκακιέρα.

Η μαζική εκδήλωση Δένδια

Προηγήθηκε η επίδειξη εσωκομματικής δύναμης από τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια, ο οποίος, μέσα από μια εξαιρετικά μαζική συγκέντρωση στον Άλιμο (όπου η προσέλευση του κόσμου ξεπέρασε τις 3.500, παρά τη βροχή), έστειλε τα μηνύματά του, καθιστώντας εκ νέου, σαφές, ότι λειτουργεί σταθερά ως ο άλλος διακριτός εσωκομματικός πόλος απέναντι στον Κυρ. Μητσοτάκη.

Το κάλεσμα Χατζηδάκη

Την ίδια ώρα, εκδήλωση, με στόχο της συσπείρωση του κομματικού ακροατηρίου, πραγματοποιεί σήμερα στο Γουδή ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης.

Ο κ. Χατζηδάκης καλεί στις 19:30, «με αφορμή τη συμπλήρωση 52 ετών από την ίδρυση της ΟΝΝΕΔ», σε «μια εκδήλωση για ΟΝΝΕΔίτες και ΔΑΠίτες όλων των γενεών», για «να θυμηθούμε τα παλιά, αλλά και για να συζητήσουμε για τις μάχες που έχουμε μπροστά μας», με την επισήμανση ότι «στην ΟΝΝΕΔ άλλωστε έχουμε περάσει μερικά από τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας!».

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υπενθυμίζει ουσιαστικά έτσι τη δική του πολιτική διαδρομή στην παράταξη της ΝΔ, όπου ο ίδιος διετέλεσε γραμματέας της ΔΑΠ και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.

Αξιοποιεί την προβολή του Eurogroup

Από τη δική του πλευρά, ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, αξιοποιεί στο εσωκομματικό παιχνίδι την προβολή που του δίνει η θέση του προέδρου του Eurogroup, στην οποία τον προώθησε ο Κυρ. Μητσοτάκης, προσφέροντάς του ενίσχυση εν όψει της κούρσας διαδοχής του, όποτε και αν αυτή ανοίξει επισήμως.

Χαρακτηριστικές οι δηλώσεις Πιερρακάκη στο συνέδριο του «Βήματος», όπου αναφερόμενος στο πώς βίωσε τον απόηχο της χρεοκοπίας της χώρας, θέλησε, μεταξύ άλλων, να πει ότι «το είδα και από τα μάτια, πολλών αν θέλετε υπουργών Οικονομικών ή στελεχών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την ημέρα της εκλογής μου ή την ημέρα του πρώτου Eurogroup».

Για να προσθέσει: «Με συγκίνηση μου έλεγαν ότι εδώ, σε αυτή την αίθουσα που έρχεσαι εσύ ως Έλληνας πρόεδρος του Eurogroup, να χτυπήσεις το καμπανάκι για πρώτη φορά, εδώ ήταν οι διαπραγματεύσεις που είχαν γίνει με προκατόχους σου. Και βλέπανε οι ίδιοι πώς είχε γίνει όλο αυτή η μεταστροφή μέσα σε δέκα χρόνια».

Ειδικός στα «μαχαιρώματα»

Όσο για τον, προερχόμενο από το ΛΑΟΣ, Άδωνη Γεωργιάδη, έχει γίνει πλέον ειδικός στα εσωκομματικά «μαχαιρώματα», στα οποία προχωρά κάθε φορά στην προσπάθειά του να διεκδικήσει χώρο στο βατήρα των δελφίνων. Και όλως τυχαίως τα «μαχαιρώματα» αυτά του κ. Γεωργιάδη έχουν πάντα στο στόχαστρο τον Νίκο Δένδια.

Μάλιστα, ο υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της ΝΔ, έκανε ολόκληρη ανάρτηση στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, προκειμένου να χτυπήσει τον κ. Δένδια με αφορμή την απουσία του τελευταίου από την επίσημη κομματική εκδήλωση για τα 52 χρόνια της ΝΔ, όπου βρισκόταν στη Βενετία για τη Σύνοδο των υπουργών Άμυνας της Πρωτοβουλίας Αδριατικής και Ιονίου (ADRION Ιnitiative).

Ο κ. Γεωργιάδης θέλησε να πει ότι «αν και σε λίγο πετάω από Ρόδο για Κάλυμνο, διότι εκεί σήμερα θα κάνουμε κάτι το πραγματικά πρωτοποριακό, επέστρεψα χθες το απόγευμα στην Αθήνα για συνεορτάσω με όλους τους Νεοδημοκράτες και τις Νεοδημοκράτισες τα 52α γενέθλια της Παρατάξεώς μας».

Για να προσθέσει: «Απορώ με ορισμένους συναδέλφους μου που επέλεξαν να λείπουν από την χθεσινή μας εορτή, επειδή λέει είχαν άλλες Υπουργικές υποχρεώσεις….Και εγώ είχα αλλά γύρισα, διότι το καθήκον της ενότητας δεν λέγεται σε ομιλίες αλλά σφυρηλατείται στους κοινούς αγώνες και στην κοινή μας παρέα….».

Εκ των υστέρων βέβαια προσπάθησε να τα μαζέψει και να πει (OPEN) ότι έγραψε «κάτι γενικά», μην παραδεχόμενος ότι πήγαινε στον κ. Δένδια, αλλά το εσωκομματικό «μαχαίρωμα» σε βάρος του υπουργού Άμυνας είχε ήδη γίνει.

«Ρίζες»

Από την πλευρά του, ο υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος σταθερά εστιάζει στο DNA της παράταξης, στην ανάρτησή του για τα γενέθλια της ΝΔ έκανε λόγο για «μια παράταξη, λαϊκή πατριωτική, κοινωνική. Που ποτέ δεν ξέχασε από πού ξεκίνησε και ποιους υπηρετεί: τον εργαζόμενο, την οικογένεια, τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας», για να προσθέσει ότι «αυτές είναι και δικές μου ρίζες. Μέσα σε αυτή την παράταξη μεγάλωσα πολιτικά».

Διαχείριση των απουσιών

Την ίδια ώρα το μέγαρο Μαξίμου εξακολουθεί να προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις απουσίες όλων των πρώην προέδρων της ΝΔ από την επίσημη εορταστική εκδήλωση του κόμματος.

Υπενθυμίζεται ότι πέραν του Αντώνη Σαμαρά (ο οποίος έχει διαγραφεί με πρωθυπουργική απόφαση), ο Κώστας Καραμανλής εμμένει σταθερά στην απόφασή του να απουσιάζει από κάθε εκδήλωση που έχει κεντρικό πρωταγωνιστή τον κ. Μητσοτάκη, ενώ και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ο οποίος είχε απουσιάσει και πέρυσι από την αντίστοιχη κομματική εκδήλωση, μετά και τη φετινή του απουσία (αλλά και με άλλες κινήσεις) δείχνει διαρκώς την αποστασιοποίησή του από τη σημερινή ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη.

Το ανύπαρκτο ραντεβού

Στην προσπάθειά του, λοιπόν, να μειώσει τον αντίκτυπο αυτό, το Μαξίμου έφτασε στο σημείο να κάνει διαρροές που μιλούσαν για μια υποτιθέμενη συνάντηση σήμερα Παρασκευή του Κυρ. Μητσοτάκη με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, με στόχο να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για την αποστασιοποίησή του.

Αλλά βέβαια, όπως πληροφορείται το in, τέτοιο ραντεβού δεν υπάρχει και σίγουρα δεν υπάρχει για σήμερα. Μπορεί -λένε οι ίδιες πληροφορίες- ο κ. Μεϊμαράκης να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό, αλλά όχι τώρα. Μπορεί η συνάντηση να γίνει όταν ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ επιστρέψει στην Ελλάδα από τις Βρυξέλλες, με την επιστροφή του να υπολογίζεται γύρω στις 20 Οκτωβρίου. Κάτι που σημαίνει ότι αν είναι να γίνει, θα γίνει από τότε και μετά. Πολύ μακριά δηλαδή από μια ημερομηνία, την οποία το Μαξίμου θα προσπαθούσε να συνδέσει με την απουσία του από τα γενέθλια του κόμματος.