Ποσοστά αυτοδυναμίας πιάνουν... σε αρτηριακή πίεση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάθε φορά που παρεμβαίνει ο Αλέξης Τσίπρας και ο Μητσοτάκης επαναφέρει τον πυρσό μπας και οι... αχάριστοι πολίτες δουν το φως το αληθινό που φέρνει το κράτος το επιτελικό.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί το πολιτικό σκηνικό αρχίζει να παίρνει φωτιά και έχει σίγουρα ενδιαφέρον. Εκτός από τις μετωπικές συγκρούσεις των κομμάτων, κυρίως όταν βγαίνει ο Τσίπρας να μιλήσει, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάνουν αγώνα ταχύτητας ποιος θα τον βρίσει πρώτος (φιλική συμβουλή: βγάζετε πανικό αγαπητοί, έχετε λίγο το νου σας!), ενδιαφέρον έχουν και τα εσωκομματικά «καρφιά» με την Ντόρα Μπακογιάννη να αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως μια ματιά της μόνο φτάνει (αρκετούς) αεροπλάνο να τους κάνει…

Ανακαίνιση

Τι άλλο θα κάνουν μέσα στην απόγνωση τους; Απόφαση τελευταίας «εσοδείας». Ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να αλλάξει το έμβλημα της Νέας Δημοκρατίας και να επαναφέρει τον … πυρσό! Ετσι όπως πάνε τους βλέπω να επαναφέρουν ακόμη και την προσωπογραφία του ιδρυτή του κόμματος, του Κωνσταντίνου Καραμανλή! Για τους νεότερους να σας ενημερώσω ότι στις εκλογές του 1974 και του 1977 το έμβλημα της Νέας Δημοκρατίας ήταν η προσωπογραφία του ιδρυτή της. Στο συνέδριο της Χαλκιδικής, τον Μάιο του 1979 άλλαξε και τοποθετήθηκε ο πυρσός – ο οποίος όμως καταργήθηκε πολύ αργότερα.

Μέχρι που θα φτάσουν;

Ε, τώρα με την πρεμούρα που τους έχει πιάσει, μετά από την κατάρρευση των εκλογικών ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας, την επικείμενη ίδρυση του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά και την πλήρη – μόνο; – αποστασιοποίηση του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή, αποφάσισαν με την επαναφορά του πυρσού να τονίσουν πως ο κ. Μητσοτάκης αποτελεί την ιστορική συνέχεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή! Ακούω κρακ, κρουκ, κρακ – ο Καραμανλής στριφογυρνάει στον τάφο του, εκεί στη Φιλοθέη, κάτι ενοχλεί τον αιώνιο ύπνο του….

Η ο Τσίπρας ή κανείς!

Η χθεσινή συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα στον Σκάι, ήταν «ποταμός» – κι ένας Τσίπρας από τα παλιά. Δεν άφησε τίποτα να πέσει κάτω κι είπε πολλά και άκρως ενδιαφέροντα. Βεβαίως το σημείο που προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον – και τις αντιδράσεις της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά και του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Παύλου Μαρινάκη – ήταν η αναφορά του προέδρου της ΕΛΑΣ «ή εμείς ή κανείς». Με απλά λόγια ή η ΕΛΑΣ θα κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία, ή κανείς γιατί βάσει των δεδομένων κανείς άλλος δεν μπορεί. Κι αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για την περίφημη «βελόνα» του κ. Παύλου Γερουλάνου – να μου το θυμηθείτε ότι αυτή την ατάκα, όταν έρθει η ώρα θα την πληρώσει ο κ. Γερουλάνος, δεν θα του την χαρίσει ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης!

Καλώς να ορίσει ο κ. Σαμαράς

Κατά τα άλλα ενδιαφέρον έχει η αναφορά του πρώην πρωθυπουργού στον κ. Σαμαρά. Είπε συγκεκριμένα ότι «δεν έχω λόγο να εύχομαι να αποτύχει. Ας κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Έχουμε διαφορές τεράστιες. Αν κατέβει, θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό. Όπως το έκανε και η ΕΛΑΣ. Θα δημιουργήσει πιο έντονη την εικόνα ότι υπάρχουν δύο πόλοι. Η διαφορά μας από τη ΝΔ θα μικρύνει. Θα δημιουργήσει νέες συνθήκες σε ό,τι αφορά την επόμενη μέρα». Τα είπε όλα! Ετσι δεν είναι;

Ποια είναι τα ποσοστά;

Επίσης εμμέσως ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στα δημοσκοπικά ποσοστά της ΕΛΑΣ και της Νέας Δημοκρατίας. Είπε χαρακτηριστικά «λένε ότι “βαλτώσαμε” στο… 18%. Στόχος μας είναι η πολιτική αλλαγή και η αλλαγή πολιτικής. Στόχος μου είναι να είμαι χρήσιμος για την παράταξη και τη χώρα. Όσο εφικτό είναι η ΝΔ από το 28% να πάει στο 37%, αλλά τόσο είναι εφικτό να τις πάρουμε εμείς. Είμαστε ένα κόμμα 4 μηνών, πώς να ταβανιάσουμε;»! Δηλαδή με απλά λόγια κατά τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ το ποσοστό του κόμματος του βρίσκεται στο 18% και της Νέας Δημοκρατίας στο 28% – βεβαίως με τις αναγωγές, αλλά έχω την εντύπωση πως είναι πιο … ψύχραιμες!

Ο κ. Αυλωνίτης σε νέες περιπέτειες

Ο κ. Αλέξανδρος Αυλωνίτης – άρτι μεταγραφείς στο ΠΑΣΟΚ – έχω την εντύπωση ότι θα μας απασχολήσει, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές – για μετά δεν το γνωρίζω. Χθες επανήλθε στο θέμα της μετεκλογικής συνεργασίας και δήλωσε πως «μπορούμε να κουβεντιάσουμε και με τον Τσίπρα, να κουβεντιάσουμε και με τον ΣΥΡΙΖΑ, να κουβεντιάσουμε και με το ΜΕΡΑ25, αν έχει μπει στη Βουλή, και με τη Νέα Αριστερά. Όλα αυτά τα κόμματα θεωρώ κινούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς». Τώρα το κάνει γιατί θέλει να κρατήσει την εκλογική του βάση στην Κέρκυρα, διότι θεωρεί ότι κινδυνεύει από την ΕΛΑΣ, γιατί θέλει να κάνει … «τσατάλια» τα νεύρα του κ. Ανδρουλάκη για άγνωστο λόγο, γιατί θέλει να παίξει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στο ΠΑΣΟΚ, διότι ο κ. Χάρης Δούκας έχει χαθεί από το προσκήνιο προς το παρόν; Δεν το γνωρίζω. Αλλά όπως και να το κάνουμε έχει ενδιαφέρον….

Η ταραχή του κ. Γεωργιάδη

Ο υπουργός Υγείας κ. Αδωνις Γεωργιάδης, όπως έχουν διαπιστώσει … ψύχραιμοι παρατηρητές των πολιτικών μας πραγμάτων, το τελευταίο διάστημα βρίσκεται σε μεγάλη ταραχή. Χθες στη συνέντευξη του στο Megaradio ξέφυγε – όπως συμβαίνει συνήθως το τελευταίο διάστημα – και βρέθηκε σε ένα διαρκές παραλήρημα. Επίσης χθες στο Action24 την «έπεσε» στον δημοσιογράφο, παρουσιαστή της εκπομπής, λέγοντας του ότι «καπνίζει μπάφο»! Και μέσα σ΄ όλα έκανε και ανάρτηση για να απολογηθεί για την πώληση των … νανογιλέκων του παρελθόντος – επειδή του το χτυπάνε όλοι, κι όχι άδικα. «Ένα σφάλμα έκανα, πρέπει να το ξεχάσεις…» που τραγουδούσε και η Πόλυ Πάνου….

Η απολαυστική κυρία Μπακογιάννη

Σε ορισμένες περιπτώσεις η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη είναι πραγματική απόλαυση! Χθες – παρά τις εν τω παρασκηνίω αντιδράσεις που προκλήθηκαν σχετικά με τους «καβαλημένους υπουργούς» – επανήλθε για να το κάνει … καλύτερο! Είπε, μεταξύ των άλλων, ότι «πολλές φορές, όμως, η κυβέρνηση αδικείται από φαινόμενα αλαζονικής συμπεριφοράς, τα οποία αδικούν το μέγεθος της προσπάθειας που γίνεται»! Ο πρώτος που της απάντησε ήταν ο πρώην υπουργός κ. Μάκης Βορίδης, που δήλωσε ότι αυτός δεν έχει δει αλαζόνες υπουργούς και – ποιος άλλος; – ο κ. Γεωργιάδης επίσης δήλωσε πως «δε νομίζω ότι κάποιος έχει καβαλήσει το καλάμι»! Την προηγούμενη φορά απολογούμενος από την παρέμβαση της κυρία Μπακογιάννη ήταν ο κ. Μαρινάκης. Όπως και να το κάνουμε η πρώην υπουργός έχει τον τρόπο της….

Το πώς διαμορφώνονται τα πολιτικά διλήμματα και το ποιος εκπροσωπεί τους πόλους της αντίθεσης το αποφασίζει η ίδια η πραγματικότητα όχι το πολιτικό γινάτι του κάθε πολιτικού

Η δημοκρατία έχει ανάγκη την πόλωση και την ύπαρξη πραγματικών πολιτικών διλημμάτων. Και αυτό γιατί σε μια δημοκρατική εκλογική διαδικασία επιλέγουμε σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η χώρα. Κάνουμε επιλογές για τις πολιτικές που θέλουμε να εφαρμοστούν και για το ποια κοινωνικά συμφέροντα και ευρύτερα ανάγκες θα εξυπηρετηθούν από αυτές τις πολιτικές.

Σήμερα, στη χώρα έχουν διαμορφωθεί αντικειμενικά οι όροι ενός κρίσιμου πολιτικού διλήμματος. Μιας βασικής πολιτικής επιλογής. Δυο διαφορετικών δρόμων για το ποια χώρα και κοινωνία θέλουμε να διαμορφώσουμε.

Από την άλλη, είναι ένα πολύ πλατύ αίτημα πολιτικής αλλαγής, που εκφράζει την ανάγκη για αναδιανομή πλούτου, στήριξη των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, αποκατάσταση της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας των θεσμών, καταπολέμηση της γενικευμένης διασπάθισης ευρωπαϊκών και εθνικών δημόσιων πόρων, και εμπέδωση ενός κλίματος μεγαλύτερης αλληλεγγύης και συμπερίληψης απέναντι στη λογική του μίσους και των φοβικών αντανακλαστικών.

Το δίλημμα αυτό έχει τεθεί αντικειμενικά. Αποτυπώνεται στις διαφορετικές στάσεις των ανθρώπων, την αντίθεση ανάμεσα στη στήριξη της κυβέρνησης και την εντεινόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, τα προβλήματα που προτάσσουν όταν ερωτώνται στις δημοσκοπήσεις.

Είναι, στην πραγματικότητα, η επιλογή ανάμεσα σε δύο δρόμους που ανοίγονται για την ελληνική κοινωνία και η βασική διαφορά τους έγκειται στα κοινωνικά συμφέροντα που αναγνωρίζονται σε κάθε μία επιλογή. Μειοψηφικά στην πρώτη, πλειοψηφικά γύρω από το αίτημα πολιτικής αλλαγής.

Εδώ πρέπει να καταλάβουμε ότι το ποιος εκπροσωπεί τον άλλο πόλο ενός διλήμματος, εν προκειμένω τον αντίπαλο πόλο απέναντι στην κυβέρνηση, δεν αποφασίζεται με βάση το τι πιστεύει ο ένας ή ο άλλος πολιτικός χώρος. Ούτε, βεβαίως, κρίνεται με βάση κάποιο κληρονομικό δικαίωμα. Ούτε αφορά το όποιο γινάτι του κάθε πολιτικού. Το αποφασίζουν οι ψηφοφόροι στις κάλπες και το υποδηλώνουν με τη συμπεριφορά τους στην πορεία προς αυτές.

Οι πολίτες επιλέγουν – και αντίστοιχα προκρίνουν – με κριτήρια όχι εικόνας αλλά ουσίας. Σταθμίζουν προγράμματα, αλλά δεν δίνουν «ψήφο εμπιστοσύνης» μόνο σε ρητορικές, αλλά και σε πρακτικές και σε ένα ορισμένο ήθος και ύφος διεκδίκησης της εξουσίας και σίγουρα σταθμίζουν τη διαδρομή κάθε κόμματος και κάθε ηγέτη.

Και έχει σημασία να προκρίνουν γιατί οι εκλογές, ιδίως σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που έχει συγκεκριμένη ιστορία αλλά και συγκεκριμένη πολιτική και κυβερνητική παράδοση, όντως απαιτούν πόλωση, απαιτούν ένα πραγματικό αντίπαλο δέος απέναντι σε μια κυβέρνηση που, καθόλου τυχαία, αυτή τη στιγμή κατεξοχήν θα ήθελε μια αντιπολίτευση κατακερματισμένη και «πολυπολική», ακριβώς για να μπορεί να παίξει το αφήγημα ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εφικτή πρόταση διακυβέρνησης και ότι η «κακοφωνία» μιας πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης απλώς υπόσχεται ακυβερνησία.

Και έχει μια σημασία να υπάρχει επίγνωση πως εάν σήμερα διαμορφώνονται συγκεκριμένοι συσχετισμοί στην αντιπολίτευση, τέτοιοι που να καθιστούν αντικειμενικά την ΕΛΑΣ και τον Αλέξη Τσίπρα τον βασικό αντίπαλο πόλο της κυβέρνησης, αυτό δεν οφείλεται ούτε σε κάποια «στημένη διαιτησία», ούτε σε κάποια συνωμοσία ή μεθόδευση.

Άλλα κόμματα και πολιτικοί είχαν πολιτικό χρόνο, δημοσιότητα και επαρκή κοινοβουλευτική παρουσία για να κατοχυρώσουν αυτό τον ρόλο. Εάν δεν το κατάφεραν, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν κατάφεραν να επικοινωνήσουν επαρκώς με ένα λαϊκό αίτημα αλλαγής για να μπορέσουν να το εκπροσωπήσουν.

Η πολιτική είναι μια διαρκής δοκιμασία και μάλιστα μπροστά σε ένα κοινό ιδιαίτερα αυστηρό, απαιτητικό και πάνω από όλα δύσπιστο, μετά από αρκετές διαψεύσεις. Δεν παρέχει καμία «ευκολία πληρωμής», δεν συγχωρεί λάθη και αναδεικνύει εύκολα ασυνέπειες και ανακολουθίες. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο – ούτε και κυρίως – με την επικοινωνία ή το «πολιτικό μάρκετινγκ» και συνολικά αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «εικόνα», αλλά με το εάν η μία ή η άλλη πολιτική πρόταση αναλογεί, και με ποιο τρόπο, στις πραγματικές εναλλακτικές διαδρομές που ανοίγονται για τη χώρα, αυτές που τελικά ορίζουν τα διλήμματα και το έδαφος της αντιπαράθεσης.

Σε τελική ανάλυση, απέναντι στη συστηματική προσπάθεια όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και σημαντικού μέρους της δημόσιας σφαίρας να πείσουν την κοινωνία ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα εναλλακτικής και το μόνο που απομένει είναι η έστω και αποκαρδιωμένη συμφιλίωση με τα πράγματα όπως ακριβώς έχουν, η επιστροφή της πόλωσης και η σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικούς δρόμους για τη χώρα και το μέλλον της είναι και ο μόνος τρόπος, ώστε να μπορέσει η κοινωνική πλειοψηφία να ελπίσει ξανά ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε διαφορετικά.

Πηγή: in

Σύμφωνα με στοιχεία του Παρατηρητηρίου Μετανάστευσης του Ιράν στην Τεχεράνη, ο αριθμός των ατόμων που ακολουθούν τη διαδρομή προς το Πεκίνο έχει διπλασιαστεί την τελευταία δεκαπενταετία. Μόλις το 1% εξ αυτών επιστρέφει στο Ιράν

Πολλοί νέοι Ιρανοί αναγκάζονται να φύγουν από τη χώρα τους για σπουδές στο εξωτερικό, εξαιτίας του πολέμου, της ακρίβειας και του πληθωρισμού. Η Σίμα είναι μία εξ’ αυτών, μόνο που δεν επέλεξε να μετακομίσει στον Καναδά, τις ΗΠΑ, ή τη Γερμανία, αλλά στην Κίνα. Σε ρεπορτάζ των Times του Λονδίνου, η νεαρή παραδέχεται ότι η επιλογή του Πεκίνου –με καθεστώς εξίσου καταπιεστικό όπως αυτό της Τεχεράνης– δεν είναι ιδανική, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Οι νέοι Ιρανοί εγκαταλείπουν τη χώρα τους για σπουδές εδώ και χρόνια, και πολλοί δεν επιστρέφουν ποτέ.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παρατηρητηρίου Μετανάστευσης του Ιράν στην Τεχεράνη, ο αριθμός των ατόμων που ακολουθούν τη διαδρομή προς το Πεκίνο έχει διπλασιαστεί – από 60.000 στα τέλη της δεκαετίας του 2010, σε 120.000 το 2025. Μόλις το 1% εξ’ αυτών επιστρέφει στο Ιράν. Ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζίνπινγκ ηγείται μιας σημαντικής προσπάθειας προσέγγισης προς τον επονομαζόμενο «παγκόσμιο νότο» και, ειδικότερα, προς στρατηγικούς συμμάχους του, όπως το Ιράν, το οποίο, μαζί με την Κίνα, είναι μέλος τόσο του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης, όσο και της ομάδας των αναπτυσσόμενων χωρών BRICS – σχηματισμών που δημιουργήθηκαν ως αντίβαρο αντίστοιχων δυτικών οργανισμών.

Νέοι που ανήκουν στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα χωρών όπως το Ιράν, επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Τα δίδακτρα και τα έξοδα διαμονής της Σίμα είναι καλυμμένα από την Κίνα, ενώ λαμβάνει και μηνιαίο επίδομα ύψους 2.500 γουάν (315 ευρώ). Λέει στους Times ότι είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει το Ιράν από τον περσινό πόλεμο των 12 ημερών με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, οπότε και άρχισε εντατικά μαθήματα εκμάθησης μανδαρινικών. Μέχρι τον Αύγουστο, το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών προσέφερε ειδική άδεια  γνωστή ως «Γενική Άδεια G», η οποία επιτρέπει κατ’ εξαίρεση (αφού ισχύουν κυρώσεις) ακαδημαϊκές ανταλλαγές και εκπαιδευτικές υπηρεσίες που αφορούν το Ιράν.

Ωστόσο, η εξαίρεση αυτή καταργήθηκε. Ως αποτέλεσμα, ο Οργανισμός Εκπαιδευτικών Εξετάσεων (Educational Testing Service, ETS), ο οποίος ιδρύθηκε το 1947 και έχει την έδρα του στις ΗΠΑ και αποτελεί τον μεγαλύτερο ιδιωτικό οργανισμό εκπαιδευτικών εξετάσεων και αξιολόγησης παγκοσμίως, ανέστειλε τη διεξαγωγή εξετάσεων εντός του Ιράν. Ετσι, ακυρώθηκε η τυποποιημένη εξέταση γλώσσας για ξένους φοιτητές, (το γνωστό TOEFL). Το ίδιο συνέβη και με τις εξετάσεις Graduate Record Examinations (GRE), οι οποίες απαιτούνται παγκοσμίως για την εισαγωγή σε πολλά μεταπτυχιακά και επαγγελματικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Αυτές οι εξελίξεις ματαίωσαν τα σχέδια πολλών ιρανών φοιτητών, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον χαμένο χρόνο και χρήμα. Και η Γερμανία ανέστειλε την έκδοση βίζας για τους Ιρανούς, οδηγώντας σε απόγνωση πολλούς από αυτούς, που είχαν κάνει αιτήσεις στα γερμανικά πανεπιστήμια. Σύντομα, αρκετοί ιρανοί φοιτητές έμαθαν ότι μπορούσαν να υποβάλουν αιτήσεις σπουδών στην Κίνα και στη Ρωσία – δύο εξίσου αυταρχικές χώρες με το Ιράν, που το υποστηρίζουν στον πόλεμο με τις ΗΠΑ, θυμίζουν οι Times. Ειδικά η Κίνα κερδίζει σε δημοτικότητα, καθώς οι υποτροφίες της είναι εξαιρετικές, το κόστος διαμονής χαμηλότερο, και οι διαδικασίες προώθησης των αιτήσεων πολύ γρήγορες, όπως αναφέρουν νεαροί Ιρανοί στους Times.

Μόλις φτάσουν στην Κίνα, οι φοιτητές από το Ιράν χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσουν την ταχύτητα των διαδικασιών μετακόμισης τους στην αχανή ασιατική χώρα. Ενας από αυτούς αναφέρει στους Times ότι η φοιτητική του βίζα εκδόθηκε μέσα σε δύο μόλις ημέρες, ενώ ένας άλλος λέει ότι τα κινεζικά πανεπιστήμια επιδεικνύουν μεγαλύτερο ρεαλισμό στις γλωσσικές απαιτήσεις τους, συχνά βοηθώντας τους υποψηφίους να βρουν εναλλακτικές λύσεις. Μια ιρανή φοιτήτρια, που ζει στην πόλη Σιάν, λέει στους Times ότι έκανε μαθήματα μανδαρινικών για έναν χρόνο πριν πετύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις για ξένους προπτυχιακούς φοιτητές και κερδίσει πλήρη υποτροφία στο πανεπιστήμιο Τζιαοτόνγκ.

Βέβαια, δυσκολεύεται να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό και να βρει δουλειά ώστε να συμπληρώσει το εισόδημά της, ενώ ισχυρίζεται ότι η λογοκρισία στο διαδίκτυο είναι πιο σκληρή από εκείνη του Ιράν. Πολλά κινεζικά πανεπιστήμια συγκαταλέγονται πλέον στα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα του κόσμου, ενώ και οι χρηματοδοτήσεις επιστημονικών ερευνών από τις αρχές της Κίνας προσελκύουν ακαδημαϊκούς από όλο τον πλανήτη. Η Κίνα δεν είναι ο μόνος νέος φοιτητικός προορισμός για τους Ιρανούς, όπως επισημαίνουν οι Times. Η γειτονική μας Τουρκία φιλοξένησε σχεδόν 30.000 Ιρανούς φοιτητές το 2024 –με αύξηση της τάξης του 158% σε σχέση με το 2020– χάρη στη γεωγραφική εγγύτητα, την πολιτισμική οικειότητα, και τους ευκολότερους κανόνες διαμονής. Παράλληλα, ο αριθμός των Ιρανών που σπουδάζουν στη Ρωσία αυξήθηκε κατά 75%.

Η επίπτωση αυτής της τάσης στις παραδοσιακά φιλοδυτικές απόψεις των φιλελεύθερων και μορφωμένων Ιρανών είναι ήδη εμφανής. Εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών αναφέρει στους Times ότι τα στοιχεία δείχνουν πως ο αποκλεισμός των Ιρανών από τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ πυροδοτεί αντιαμερικανικά αισθήματα στις τάξεις της νέας γενιάς, η οποία εκ φύσεως έχει την τάση να αντιτίθεται στο θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Οι περιορισμοί για τους πολίτες του Ιράν στη Δύση επηρεάζει και τους Ιρανούς που ήδη ζουν στο εξωτερικό και συναντούν εμπόδια στην ακαδημαϊκή και επαγγελματική τους ανέλιξη. Αμερικανοί ακαδημαϊκοί τονίζουν στους Times ότι η πολιτική του εκπαιδευτικού αποκλεισμού αυξάνει την αντιδυτική κουλτούρα των Ιρανών, ενώ παράλληλα έχει ελάχιστο αντίκτυπο στο ιρανικό καθεστώς. 

Η Κίνα έτσι κι αλλιώς στηρίζει το Ιράν, αγοράζοντας το μεγαλύτερο τμήμα των εξαγωγών πετρελαίου της. Παράλληλα, όπως αναφέρουν αναλυτές στους Times, το Ιράν αγοράζει όλο και περισσότερα όπλα, τα οποία χρησιμοποιεί τόσο για την καταστολή των αντικαθεστωτικών στο εσωτερικό του, όσο και στον πόλεμο με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Βέβαια, όλα αυτά δεν καθιστούν τον πρόεδρο Σι ένθερμο υποστηρικτή του ιρανικού καθεστώτος.

Η Κίνα παραδοσιακά δεν βλέπει θετικά την εξάπλωση της ισλαμιστικής πολιτικής παγκοσμίως, καθώς τη θεωρεί αποσταθεροποιητικό παράγοντα στη Μέση Ανατολή. Αλλά για τους ιρανούς φοιτητές, η Κίνα είναι το παράθυρο επαγγελματικής ανέλιξης που αναζητούν απεγνωσμένα εδώ και δύο χρόνια, όπως επισημαίνουν οι Times.