Η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς επιστρέφει με έναν μεγάλο, απαιτητικό ρόλο και μιλά για την Ουαλία, το Χόλιγουντ, τον γάμο της με τον Μάικλ Ντάγκλας και τα παιδιά της. Μια διαδρομή γεμάτη επιτυχίες, επιμονή, ανατροπές και δεύτερες ευκαιρίες

Στο «Kill Jackie», τη βρετανική σειρά που θα κάνει πρεμιέρα στις 2 Οκτωβρίου στο Amazon Prime Video, η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς εμφανίζεται τυλιγμένη σε μωβ γούνες, φορώντας ακριβά κοσμήματα και ένα κόκκινο μεταξωτό μαντήλι στο κεφάλι, ενώ κάθεται στο τιμόνι ενός μικρού σπορ MG. Κουβαλάει αυτόματα τουφέκια, κλέβει μοτοσικλέτες και —σε μια αξέχαστη σκηνή – δαγκώνει το αυτί ενός άντρα και το ξεριζώνει… Οταν όμως κυκλοφόρησε το τρέιλερ της σειράς, ο κόσμος άρχισε να μιλάει κυρίως για την προφορά της. «Ο κόσμος έλεγε: Δόξα τω Θεώ που χρησιμοποιεί την ουαλική της προφορά», είπε η σταρ του Χολιγουντ σε συνέντευξή της στους Times του Λονδίνου.

«Νομίζω ότι το μήνυμα ήταν πως έφτασε η ώρα να είμαι Ουαλή» πρόσθεσε η βραβευμένη με Oσκαρ, Bafta και Tony ηθοποιός Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, η οποία υποδύεται την Τζάκι Πράις μια γυναίκα από το Σουάνσι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουαλίας, από όπου κατάγεται και η ηθοποιός.  Η δημοσιογράφος της βρετανικής εφημερίδας, Φίμπι Λάκχαρστ, παρατηρεί, δε, ότι η προφορά της ακούγεται έντονα ουαλική, παρά το γεγονός ότι ζει κυρίως στη Νέα Υόρκη με τον σύζυγό της, Μάικλ Ντάγκλας. Η σειρά των οκτώ επεισοδίων βασίζεται  στο μυθιστόρημα του Αϊντάν Τρουέν (ψευδώνυμο του γιου του Τζον Λε Καρέ, Νίκολας Κόρνγουελ, ο οποίος υπογράφει συνήθως τα βιβλία του ως Νικ Χάρκαγουεϊ επίσης ψευδώνυμο) με τίτλο «The Price you Pay», ο ήρωας του οποίου, ονόματι Τζακ, μεταμορφώνεται σε Τζάκι Πράις, μια γυναίκα με σκοτεινό παρελθόν και αμείλικτους  διώκτες.

Ο ρόλος της επιβλητικής αντιηρωίδας του «Kill Jackie» είναι στην ουσία ο πρώτος μεγάλος ρόλος της Ζέτα – Τζόουνς, στην σχεδόν 50χρονη καριέρα της. Στο πλευρό της, δε, εμφανίζονται μεταξύ άλλων οι Ντάνιελ Ινγκς (γνωστός μας από τους «Gentlemen»), Σίντσε Μπάμπετ Κνούντσεν, Ράφ Λο, Οσκαρ Τζαενάντα, Χάτι Χουκ, Εντζο Τσιλέντι και Κριστίν Ανταμς. Η Πράις είναι μια πρώην «βασίλισσα» της κοκαΐνης που έχει μετατραπεί σε έμπορο έργων τέχνης, κινούμενη στα όρια της νομιμότητας. Οταν αγνοεί έναν αναξιόπιστο νεαρό κληρονόμο (Ραφ Λο) κατά τη διάρκεια μιας πώλησης έργων τέχνης, εκείνος εξαπολύει εναντίον της επτά αδίστακτες εκπαιδευμένες δολοφόνους, οι οποίες, όμως, έρχονται αντιμέτωπες με κάτι που δεν περίμεναν.

Η Πράις της Ζέτα-Τζόουνς είναι ειρωνική, ψυχρή και ανησυχητική, καθώς αξιολογεί τους εχθρούς της με ένα λιονταρίσιο μειδίαμα πριν  οργανώσει το τέλος τους. «Δεν έχει κανένα φίλτρο», λέει στους Times η 56χρονη σταρ, προσθέτoντας: «Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στις γυναίκες της Ουαλίας που λατρεύω». Η Φίμπι Λάκχαρστ την συνάντησε ένα βράδυ Κυριακής μετά από μια μακριά ημέρα στην Ιρλανδία για τα γυρίσματα του «Wednesday», της δημοφιλούς σειράς του Netflix που αναβιώνει την «Οικογένεια Ανταμς», στην οποία η Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς υποδύεται την επιβλητική Μορτίσια Ανταμς. Ηταν ντυμένη με ένα μπεζ φούτερ, είχε τα μαλλιά της πιασμένα πίσω και υπέφερε από πονόλαιμο.

Παρόλα αυτά εξακολουθούσε να αποπνέει την αύρα μιας σταρ του Χόλιγουντ παλαιάς κοπής, σχολιάζει η δημοσιογράφος των Times. Μια θεατρική περσόνα παλιάς εποχής Είναι θεατρική, μια χαρισματική αφηγήτρια που ξέρει να αναγνωρίζει μια καλή ιστορία. Δεν συμπαθεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης —«το κάνω επειδή μου είπαν να το κάνω», λέει στη συνέντευξή της— και μιλά με ενθουσιασμό για τα είδωλα της δεκαετίας του 1970. Αναφέρει «τη Τζέσικα Λανγκ, τις ταινίες του Τζον Κασσαβέτη, ην Κάρεν Μπλακ… όλες εκείνες τις ταινίες με τους σπουδαίους χαρακτήρες». Το είδωλό της είναι η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, όταν ήταν έφηβη είχε τη φωτογραφία της κρεμασμένη στον τοίχο του υπνοδωματίου της. Ισως αυτή η αίσθηση της παλιάς εποχής να οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν χορεύτρια από την ηλικία των εννέα ετών, σχολιάζει η Φίμπι Λάνκχαρστ στους Times.

Μεγάλωσε στο χωριό Μαμπλς στον κόλπο του Σουάνσι, με τη μοδίστρα μητέρα της Πατρίτσια, τον πατέρα της Ντέιβιντ «Ντάι» Τζόουνς, που διηύθυνε ένα εργοστάσιο ζαχαρωτών, και τα αδέλφια της, Ντέιβιντ και Λίντον. Το σπίτι τους συνόρευε με μια αίθουσα χορού, όπου η Χέιζελ Τζόνσον, μια εξαιρετική δασκάλα χορού δίδασκε φιγούρες τουίστ και πιρουέτες σε μικρά κορίτσια. Οταν οι γονείς της κέρδισαν στο μπίνγκο 100.000 λίρες, πλήρωσαν τα μαθήματα κλακέτας και σύγχρονου χορού της κόρης τους με τη Τζόνσον. Η Κάθριν ήταν τότε πέντε ετών και «μάλλον υπερκινητική». Στα εννέα της, έπαιξε στο Γουέστ Εντ, υποδυόμενη την Τζούλι στο μιούζικαλ «Annie», και στα 13 της, την Ταλούλα  στο «Bugsy Malone».

Στα 16 της, δε, είχε εγκαταλείψει το σχολείο, είχε ήδη εξασφαλίσει την κάρτα μέλους του σωματείου ηθοποιών (Equity card), και περίμενε στην ουρά για μαζικές οντισιόν παραστάσεων του Γουέστ Εντ, αντιμετωπίζοντας τις απορρίψεις με το να πιάνει τα μαλλιά της αλογοουρά και να ξαναδοκιμάζει την τύχη της (τόσο ο Τρέβορ Ναν όσο και ο Αντριου Λόιντ Βέμπερ έπεσαν θύματα αυτού του κόλπου…) Που οφειλόταν το τρομερό πείσμα και η ορμή της; «Είχα πάρει μια γεύση από τη χαρά του θεάτρου σε πολύ νεαρή ηλικία», λέει, «Σκέφτηκα: “Αυτό θέλω να κάνω. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να τελειώνει το σχολείο και να δίνει εξετάσεις στο Σουόνσι”».

Οικογενειακή σχέση με τον χώρο του θεάματος, ουσιαστικά δεν υπήρχε: «Ο πατέρας μου είναι ένας απογοητευμένος τραγουδιστής που τραγουδάει καραόκε», αποκαλύπτει. Καθοριστικά στοιχεία κατά τη γνώμη της ήταν το πείσμα, το χάρισμα και μια ευτυχής συγκυρία, τη στιγμή που ανασύρθηκε από την αφάνεια και από δεύτερη αναπληρώτρια ηθοποιός ανέλαβε τον ρόλο της Πέγκι Σόγιερ σε μια παραγωγή του μιούζικαλ «42nd Street» στο Theatre Royal Drury Lane του Λονδίνου, το 1987. Ηταν μόλις 18 ετών όταν ολοκληρώθηκαν οι παραστάσεις δύο χρόνια αργότερα. «Μέχρι να αποκτήσω τα δικά μου παιδιά, δεν είχα συνειδητοποιήσει την πίεση και το πόσο μεγάλο πράγμα ήταν αυτό για μια νεαρή κοπέλα ή μάλλον για μια έφηβη», λέει.

Για να μην αναφέρουμε ότι μπορεί να είναι κάπως απογοητευτικό —ή ακόμα και να σου κόβει τη φόρα— το να βλέπεις όλα σου τα όνειρα να πραγματοποιούνται στα 18 σου. Στα 22 της, πήρε έναν ρόλο στην δημοφιλή βουκολική σειρά «The Darling Buds of May», και έγινε πασίγνωστη στη Βρετανία. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Αμερική, όπου ήταν μεν άγνωστη, πλην όμως τράβηξε γρήγορα την προσοχή του Στίβεν Σπίλμπεργκ και κατέληξε να πρωταγωνιστεί σε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες όπως «Η Μάσκα του Ζορό» (1998), «Διπλή Παγίδα» (1999), «Traffic» (2000), «Η Συμμορία των Δώδεκα» (2004) και «Σικάγο» (2002), όπου με την ερμηνεία της Βέλμα Κέλι – μιας σαγηνευτικής δολοφόνου που εντυπωσίαζε με τις χορευτικές της φιγούρες- κέρδισε σε ηλικία 33 ετών, το Οσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου.

Παραγωγός του «Σικάγο» ήταν ο Χάρβεϊ Γουάινσταϊν και εκείνη, μια νεαρή γυναίκα μακριά από το σπίτι της, σε μια εποχή ανομίας και αδίστακτων μεγιστάνων, σίγουρα θα είδε πολλά. «Ο κόσμος του κινηματογράφου έχει αλλάξει σημαντικά μετά το κίνημα #MeToo, και μάλιστα προς το καλύτερο. Εχει αλλάξει πραγματικά όσον αφορά τις  ερωτικές σκηνές, αλλά και τα αμφίβολης αισθητικής αστεία, που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα στα γυρίσματα, σαν να βρισκόμαστε σε εργοτάξιο. Θυμάμαι πώς ήταν τα πράγματα παλιά», λέει στους Times. Η Κάθριν Ζέτα – Τζοουνς συνεργάστηκε επίσης με κορυφαίους ηθοποιούς όπως οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Αντόνιο Μπαντέρας, Μπραντ Πιτ, Τομ Χανκς.

Μάλιστα, ο φίλος της Σον Κόνερι — συμπρωταγωνίστησαν στη «Διπλή Παγίδα»— την αποκαλούσε χαϊδευτικά «το παιδί».  Βασικά τότε «υπήρχε ένας πρωταγωνιστής και μια πρωταγωνίστρια», λέει. Αλλά τώρα η σειρά «Killing Jackie» παρουσιάζει μια διεστραμμένη γυναικεία αδελφότητα πληρωμένων δολοφόνων που σκοτώνουν η μία για χάρη της άλλης (να σημειωθεί ότι τη σειρά δημιούργησε η ομάδα του «Killing Eve»). «Η συνεργασία με τις άλλες ηθοποιούς ήταν υπέροχη», λέει στους Times η Ζέτα-Τζόουνς. Και το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο. «Είναι κυρία», προσθέτει η συμπρωταγωνίστριά της Σίντσε Μπάμπετ Κνούτσεν, «και ταυτόχρονα πολύ προσγειωμένη.

Τολμηρή, ατρόμητη… και μπήκε αμέσως στο κλίμα». Στην πραγματική ζωή, συμπρωταγωνιστής της Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς είναι ο σύζυγός της, Μάικλ Ντάγκλας —γιος του Κερκ Ντάγκλας, δύο φορές βραβευμένος με Οσκαρ και κατά 25 χρόνια μεγαλύτερός της. Την πλησίασε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ντοβίλ με την αμίμητη ατάκα: «Θα γίνω ο πατέρας των παιδιών σου». Παντρεύτηκαν στο ξενοδοχείο «Plaza» της Νέας Υόρκης το 2000, με μια γαμήλια δεξίωση, που κράτησε από τις 6 το απόγευμα έως τις 6 το πρωί – τη μεγαλύτερη που είχε ποτέ φιλοξενήσει το ξενοδοχείο – με ζωντανή μουσική, χορό και μια ουαλική χορωδία. Ενας χολιγουντιανός γάμος που κρατάει 26 χρόνια

Ο γάμος τους διαρκεί 26 χρόνια τώρα και το μυστικό του είναι η «δουλειά», λέει η διάσημη ηθοποιός στους Times. «Ο Μάικλ λέει κάτι του στυλ: “Πήγαινε να κάνεις αυτή τη δουλειά, είναι υπέροχη”. Κι έπειτα μπορεί να έρθει αεροπορικώς το Σαββατοκύριακο για να με δει. Είναι πολύ καλύτερο από το να ξυπνάς και να ρωτάς: “Τι θέλεις για πρωινό, αγάπη μου;”. Δεν νομίζω ότι ο γάμος μας θα είχε αντέξει ποτέ αν ήταν έτσι». Αλλά βέβαια τα πράγματα δεν ήταν πάντα ρόδινα.  Το 2010 ο Μάικλ Ντάγκλας εμφάνισε καρκίνο του λάρυγγα και το 2011 εκείνη διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή τύπου ΙΙ και εισήχθη σε νοσοκομείο. Χώρισαν για μικρό χρονικό διάστημα το 2013, αλλά επανασυνδέθηκαν γρήγορα.

Για να αποφύγουν τα κακά της δημοσιότητας («Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα όταν απέκτησα τα παιδιά μου») η οικογένεια μετακόμισε στις Βερμούδες, όπου έζησαν 10 χρόνια και έστειλαν εκεί τα παιδιά στο σχολείο. «Ηταν το καλύτερο πράγμα που κάναμε ποτέ», λέει.  Σήμερα μένουν κυρίως σε μια έπαυλη δέκα υπνοδωματίων στο Ιρβινγκτον της Νέας Υόρκης, ενώ διαθέτουν επίσης κατοικίες στο Κεμπέκ και την Ισπανία, καθώς και ένα παλάτσο κοντά στην Πιάτσα Ναβόνα στη Ρώμη. Δεν υπάρχουν σχέδια επιστροφής της στην Ουαλία, ωστόσο η ίδια δηλώνει: «Νιώθω πολύ δεμένη με τον τόπο». Οι γονείς της και ο αδελφός της, Λίντον, ζουν ακόμη εκεί, όπως και ορισμένα ανίψια και βαφτιστήρια της.

Εχει ένα απωθημένο: «Μιλάω ελάχιστα ουαλικά. Ημουν ένα ανυπόφορο εννιάχρονο παιδί που ωρίμασε πρόωρα, και έλεγα: “Γιατί να μάθω μια γλώσσα που μπορώ να μιλήσω μόνο εδώ; Πότε θα μου χρειαστεί πραγματικά αν πάω κάπου αλλού;” Τα λόγια αυτά ηχούν ακόμα στα αυτιά μου, γιατί τώρα… ναι, μιλάω γαλλικά, μιλάω ισπανικά. Κι όλα μου τα ανίψια και τα βαφτιστήρια μιλούν ουαλικά». Τα παιδιά της, ο 26χρονος Ντίλαν και η 23χρονη Κάρις είναι επίσης ηθοποιοί. «Δουλεύουν σκληρά», λέει τέλος η Ζέτα-Τζόουνς. «Η κόρη μου ήθελε για κάποιο διάστημα να γίνει σαν την Αμάλ Κλούνεϊ. Αλλά πρέπει να ακολουθείς τα όνειρά σου, το πάθος σου». Και τα γονίδιά σου…

«Ναι, αλλά είναι δύσκολο να χαράξουν τη δική τους πορεία. Αυτός ο απαίσιος όρος “nepo baby” είναι φρικτός, γιατί αυτά τα παιδιά δεν ζήτησαν να γεννηθούν μέσα σε αυτό το περιβάλλον· προσπαθούν να βρουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή. Τους αρέσει, όμως, [η υποκριτική] και είναι καλοί σε αυτό. Διαφορετικά, ο Μάικλ κι εγώ θα ήμασταν οι πρώτοι που θα λέγαμε: “Ξέρεις κάτι; Ισως η Νομική Σχολή να είναι μια καλή επιλογή”»… Ακολούθησε το Protagon στο Google News 

«Η τέχνη δεν αφορά την αναπαράσταση της λεγόμενης ομορφιάς, αλλά την αμφισβήτηση των καθιερωμένων κρίσεων», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Άι Γουέιγουεϊ

Εδώ και έξι χρόνια, ο Άι Γουέιγουεϊ ζει μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, σε ένα απομονωμένο αγρόκτημα στην πορτογαλική ύπαιθρο. Εκεί, στην περιοχή Αλεντέζου, έχει δημιουργήσει ένα σχεδόν πιστό αντίγραφο του παλιού στούντιό του στη Σαγκάη, το οποίο είχε κατεδαφιστεί προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Το τεράστιο κτίριο παραμένει σχεδόν άδειο – και αυτό ακριβώς φαίνεται να του αρέσει.

«Οι άνθρωποι ρωτούν σε τι χρησιμεύει αυτό το κτίριο. Ίσως να μη χρησιμεύει σε τίποτα», λέει στον Guardian. «Είναι άδειο. Και το κενό είναι κάτι που οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποδεχτούν».

Από τα μανιτάρια στα κράνη του πολέμου

Ο τίτλος Mushrooms προκύπτει από την ομοιότητα του σχήματος ενός στρατιωτικού κράνους με το καπέλο ενός μανιταριού. Η σύνδεση, όμως, δεν περιορίζεται στην εικόνα. Τα μανιτάρια παραπέμπουν επίσης στη σήψη, στον θάνατο και στην ευθραυστότητα της ζωής – έννοιες που βρίσκονται στον πυρήνα ενός έργου στραμμένου προς τον πόλεμο και τις συνέπειές του.

Ο Άι Γουέιγουεϊ λέει ότι η «περιέργεια» και η «πλήξη» αποτελούν συχνά αφετηρίες της δημιουργικής διαδικασίας του. Στην περίπτωση του Mushrooms, η διαδρομή προς το έργο είχε αρχίσει αρκετά χρόνια νωρίτερα.

Το 2015 ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο ντοκιμαντέρ Human Flow, για το οποίο ο ίδιος και η ομάδα του ταξίδεψαν σε 23 χώρες καταγράφοντας την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση. Η εμπειρία αυτή τον οδήγησε να ασχοληθεί περισσότερο με μία από τις βασικές αιτίες των μαζικών εκτοπισμών: τον πόλεμο.

Θυμάται, μάλιστα, την απόφαση της Γερμανίας να προσφέρει 5.000 στρατιωτικά κράνη στην Ουκρανία, όταν το Κίεβο ζητούσε βοήθεια εν μέσω της ρωσικής απειλής. Η αντίδρασή του τότε ήταν να γελάσει. Για τον ίδιο, η κίνηση έδειχνε πόσο λίγο είχε αντιληφθεί αρχικά η Ευρώπη τη φύση του πολέμου που ερχόταν.

Στην πρώτη γραμμή της Ουκρανίας

Την περασμένη χρονιά ο Άι επισκέφθηκε τέσσερις φορές Ουκρανούς στρατιώτες στην πρώτη γραμμή. Στον δημοσιογράφο του Guardian δείχνει από το κινητό του φωτογραφίες και βίντεο από τα ταξίδια του: σε ένα από αυτά μαθαίνει να χρησιμοποιεί τουφέκι, ενώ σε άλλα εμφανίζονται στρατιώτες με στολές στις οποίες ο ίδιος είχε κεντήσει ηλιοτρόπια.

Μέρος αυτού του υλικού πρόκειται να χρησιμοποιηθεί σε επόμενη ταινία του. Ο ίδιος, ωστόσο, απορρίπτει την ιδέα ότι οργανώνει τις εμπειρίες της ζωής του με σκοπό να τις μετατρέψει αργότερα σε τέχνη.

«Δεν προετοιμάζω ποτέ τη ζωή μου ώστε να μπορέσω να δημιουργήσω ένα έργο τέχνης – ούτε δημιουργώ έργα τέχνης για τη ζωή μου», λέει.

Στη διαμόρφωση του Mushrooms έπαιξε ρόλο και το σημείο όπου θα παρουσιαζόταν. Η εγκατάσταση βρίσκεται απέναντι από την Όπερα του Σίδνεϊ, ένα κτίριο που, στα μάτια του Άι, συμβολίζει μια ειρηνική και ορθολογική απόλαυση της ζωής.

Ακριβώς δίπλα σε αυτή την εικόνα θέλησε να τοποθετήσει μια υπενθύμιση του πολέμου.

«Πρέπει να ανακοινώσουμε ξανά ότι υπάρχουν πόλεμοι σε εξέλιξη και ότι η ειρήνη είναι απαραίτητη για κάθε πολιτισμένη κοινωνία», σημειώνει.

«Προσποιούμαστε ότι δεν ξέρουμε»

Στη συνέντευξή του, ο Άι Γουέιγουεϊ επιστρέφει επανειλημμένα στην ιδέα ότι οι σύγχρονες κοινωνίες γνωρίζουν τι συμβαίνει γύρω τους, αλλά συχνά επιλέγουν να αποστρέψουν το βλέμμα.

«Δεν μπορούμε να είμαστε τυφλοί, δεν μπορούμε να λέμε “δεν ξέρω ποια είναι η κατάσταση”. Ξέρεις ποια είναι η κατάσταση και απλώς προσποιείσαι ότι δεν την ξέρεις», λέει.

Μιλώντας για τη γενοκτονία στη Γάζα, συνδέει αυτή τη στάση με μια ευρύτερη απώλεια της αίσθησης ότι οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους. Όπως το θέτει, «αν συμβαίνει μια αδικία σε έναν άνθρωπο, τότε συμβαίνει και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα».

Από αυτή την άποψη, τόσο η τέχνη του όσο και η φυσική παρουσία του σε μέρη όπως τα πεδία των μαχών στην περιοχή του Χαρκόβου λειτουργούν ως τρόποι επανασύνδεσης με πραγματικότητες που είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν από απόσταση.

«Το 90% όσων βλέπουμε είναι σκουπίδια»

Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι ο Άι Γουέιγουεϊ αντιμετωπίζει την τέχνη ως πηγή αισιοδοξίας. Όταν ερωτάται αν μπορεί να του προσφέρει ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας, η απάντησή του είναι αρνητική.

Και η κριτική του απέναντι στον σύγχρονο κόσμο της τέχνης είναι σκληρή.

«Η τέχνη σήμερα είναι πολύ διεφθαρμένη. Το 90% όσων βλέπουμε στα περισσότερα ιδρύματα ή στους λεγόμενους καλλιτεχνικούς κύκλους θεωρώ ότι είναι απλώς σκουπίδια», υποστηρίζει.

Για τον ίδιο, η ουσία της τέχνης βρίσκεται αλλού: στην ικανότητά της να αμφισβητεί όσα θεωρούνται δεδομένα.

«Η πραγματική τέχνη αμφισβητεί την υπάρχουσα τάξη. Η τέχνη δεν αφορά την αναπαράσταση της λεγόμενης ομορφιάς, αλλά την αμφισβήτηση των καθιερωμένων κρίσεων για τα πάντα: για την πολιτική, τη ζωή, τις προσωπικές σχέσεις, την ατομική κρίση».

Το πρόβλημα, σύμφωνα με τον Άι, είναι ότι αυτού του είδους η τέχνη σπάνια ενθαρρύνεται. Αντίθετα, θεωρεί ότι μεγάλο μέρος όσων παρουσιάζονται σήμερα στα μουσεία είναι «διακοσμητικό και συναισθηματικό», αποκομμένο από τον ανθρώπινο αγώνα και την πραγματικότητα.

Παρά την ένταση με την οποία μιλά για τον πόλεμο, την πολιτική και τον ρόλο της τέχνης, ο ίδιος δεν φαίνεται να οργανώνει τη ζωή του γύρω από κάποιον συγκεκριμένο τελικό προορισμό. Λέει ότι δεν έχει «στόχους» και, όταν καλείται να περιγράψει τι αξίζει τελικά να επιδιώκει κανείς, η απάντησή του είναι πολύ πιο ποιητική από όσα έχουν προηγηθεί.

«Το μόνο πράγμα που πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε είναι να ζούμε μια ζωή που να μπορεί με φυσικό τρόπο να αιχμαλωτίζει το φως».

Το Mushrooms του Άι Γουέιγουεϊ παρουσιάζεται στο Tallawoladah Lawn, έξω από το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σίδνεϊ.

Η Σάρον Στόουν μίλησε για το παρελθόν και το σήμερα σε εκδήλωση του Variety για τις γυναίκες που ορίζουν το Χόλιγουντ

Η Σάρον Στόουν μίλησε για όλα όσα έχει κατακτήσει -πέρα από τον τίτλο του sex symbol που, είτε το θέλησε, είτε όχι, ακολουθεί για πάντα τη μπράντα και περσόνα της.

Η Στόουν αναφέρθηκε στην πορεία της κατά τη διάρκεια της παραλαβής βραβείου για το φιλανθρωπικό της έργο και τους αγώνες της για τα δικαιώματα των γυναικών στην εκδήλωση «Power of Women» του περιοδικού Variety.

«Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι είμαστε όλες γυναίκες με δύναμη και επιρροή, διότι οι γυναίκες, από την ίδια τη φύση της υπόστασής τους, είναι ισχυρές και επιδραστικές», δήλωσε.

Η 68χρονη Στόουν στάθηκε στις καθημερινές αποφάσεις που λαμβάνουν οι γυναίκες στο σπίτι —από την ανατροφή των παιδιών μέχρι τη διακόσμηση και τις επιλογές του φαγητού.

«Είναι η γυναίκα που παίρνει όλες τις βασικές, καθημερινές αποφάσεις στον κόσμο», τόνισε η πρωταγωνίστρια του Καζίνο. «Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να το αναλογιστούμε αυτό. Αυτό εμπεριέχει μεγάλη δύναμη και τεράστια επιρροή».

Η Στόουν παρότρυνε τις γυναίκες να «χρησιμοποιούν αυτή τη δύναμη και την επιρροή με ενσυναίσθηση, σκέψη και ουσιαστικό τρόπο, με τρόπους που φροντίζουν η μία την άλλη».

«Κράτησα τα πόδια μου σταθερά στη γη»

Μέσα στην αίθουσα της τελετής, η πρωταγωνίστρια του Sliver υπογράμμισε τη συνεργασία της με την Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών (ACLU), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ιδρύθηκε για την προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων που ορίζει το Αμερικανικό Σύνταγμα.

«Είμαι προϊόν του αμερικανικού ονείρου», είπε στο κοινό, αναφερόμενη στον πατέρα της, Τζόζεφ Ουίλιαμ, έναν εργάτη εργοστασίου από την Πενσυλβάνια που γεννήθηκε μέσα στη φτώχεια.

«Έχω διανύσει μεγάλη απόσταση από το να είμαι ένα sex symbol… και το πέτυχα κρατώντας αυτά τα δύο κουρασμένα πόδια, που πονούσαν από τα δωδεκάποντα τακούνια πάνω στα τσιμεντένια δάπεδα, σταθερά πατημένα στη γη».

«Τα κράτησα σταθερά στη γη επειδή δεν υπάρχει γκρίζο στην κόκκινη, λευκή και μπλε σημαία μας», πρόσθεσε η Στόουν. «Έτσι, τη δύναμη που νιώθω ανάμεσα στη δύναμη των γυναικών, την αντλώ επειδή στέκομαι ανάμεσά σας —και δεν στέκομαι μόνη όταν βρίσκομαι εδώ».

Οι υπόλοιπες βραβεύσεις της βραδιάς

Η Στόουν ήταν μεταξύ των πολλών γυναικών από τον χώρο του θεάματος που τιμήθηκαν στην τελετή για την κοινωνική προσφορά και τη φιλανθρωπική τους δράση.

Η Περλένα Ιγκμπόκουε, η επικεφαλής των τηλεοπτικών στούντιο της NBCUniversal τιμήθηκε για το έργο της με τον οργανισμό A Better Chance, που βοηθά έγχρωμους μαθητές να εισαχθούν σε κορυφαία σχολεία και πανεπιστήμια.

«Η δική μου ιστορία ξεκίνησε με σκληρή δουλειά, αλλά κάποιος έπρεπε να μου δώσει μια ευκαιρία. Κανείς δεν πετυχαίνει τίποτα μόνος του», ανέφερε κατά την παραλαβή του βραβείου της, έχοντας προλογιστεί από την Queen Latifah.

Η Μελίσα ΜακΚάρθι, 56, βραβεύτηκε για τη δράση της στο Joyful Heart Foundation, που στηρίζει επιζήσαντες ενδοοικογενειακής βίας. Το βραβείο της παρέδωσε η συμπρωταγωνίστριά της στο Gilmore Girls, Λόρεν Γκράχαμ (Lauren Graham), η οποία μοιράστηκε με το κοινό διασκεδαστικές αναμνήσεις από τη μακροχρόνια φιλία τους.

Η τηλεοπτική προσωπικότητα Πέιτζ ΝτεΣόρμπο, 33, παρέλαβε το βραβείο Variety Courage Award για τον αγώνα της κατά της έμφυλης βίας, συγκινώντας το κοινό όταν μίλησε ανοιχτά για την κακοποιητική σχέση που είχε βιώσει σε ηλικία 19 ετών.

Τέλος η 41χρονη δημιουργός της σειράς Insecure Ίσα Ρέι τιμήθηκε με το βραβείο Entertainment Entrepreneur of the Year. Στον λόγο της κάλεσε όλες τις γυναίκες να αξιοποιήσουν τη δύναμη που διαθέτουν για το κοινό καλό. «Ας βρει η καθεμία μας πού έχει επιρροή και ας τη χρησιμοποιήσει για το γαμημ@@ο καλό, παρακαλώ» είπε.

Την εκδήλωση παρουσίασε η κωμικός Ιλίζα Σλέσινγκερ.