Αλίς ντε λα Πορτ: «Σκληρότητα σημαίνει εντιμότητα»
Η γαλλίδα σκηνοθέτρια μίλησε για τη δεύτερη ταινία της «Το τελευταίο χτύπημα», που εξετάζει την προσπάθεια ενός αγοριού να «χτίσει» την οικογένεια που ποτέ δεν έζησε
«Το τελευταίο χτύπημα» είναι μια ταινία «ειπωμένη» από την πλευρά του παιδιού, αλλά η Αλίς ντε λα Πορτ επιμένει ότι «δεν είναι μια ταινία για το παιδί. Η μάνα και ο πατέρας έχουν κι αυτοί τους τρόπους τους, τα εμπόδιά τους, υπόκεινται σε αλλαγές. Στο τέλος δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπουμε στην αρχή».
Γεννημένη το 1969 στο Σατού της Ιβελίν στη Γαλλία, η Αλίς ντε λα Πορτ μπήκε στον χώρο του κινηματογράφου το 2004 σκηνοθετώντας τη μικρού μήκους ταινία «La piege». Ακολούθησε άλλη μια μικρού μήκους και το 2010 (αφού πρώτα πέρασε από την τηλεόραση) η Ντε λα Πορτ γύρισε το «Αngele et Tony» που απέσπασε τα Σεζάρ πολλά υποσχόμενων νέων ηθοποιών για τους Κλοτίλντ Εσμ (γυναίκα) και Γκρεγκορί Γκανεμπουά (άνδρας). Στο «Τελευταίο χτύπημα» οι δύο αυτοί ηθοποιοί υποδύονται τους γονείς του Βικτόρ. Ενα από τα ενδιαφέροντα σημεία στο «Τελευταίο χτύπημα» είναι ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας. Αναφέρεται στο φινάλε της 6ης Συμφωνίας του Μάλερ, γνωστής και ως «Τραγικής».
Η πρώτη φορά που ο μικρός Βικτόρ βλέπει τον πατέρα του είναι όταν μπαίνει στην Οπερα του Μονπελιέ όπου ο πατέρας του βρίσκεται για να διευθύνει την 6η Συμφωνία του Μάλερ. Η σκηνή είναι πολύ σκληρή. Ο πατέρας φέρεται με άκαρδο τρόπο στον μικρό, σαν να μην υπάρχει καν. Αναφέρω τη σκληρότητα του πατέρα στη σκηνοθέτρια. «Σκληρότητα σημαίνει εντιμότητα και ειλικρίνεια» απάντησε η Ντε λα Πορτ. «Είναι πολύ πιο έντιμο να πεις στον άλλον "δεν μου αρέσεις πια" από το να τα μασήσεις πιστεύοντας ότι έτσι δεν θα τον πληγώσεις. Ο πατέρας βρίσκεται στο μέσον ενός πολύ σημαντικού γεγονότος της ζωής του, μιας συμφωνίας που πρέπει να διευθύνει σε δύο εβδομάδες.
Ξέρει ότι στο Μονπελιέ βρίσκεται ένα παιδί που είναι μεν δικό του, μόνο που το έμαθε από τη μητέρα πολύ απότομα και πολύ μετά τη γέννησή του. Η αμηχανία μπορεί να αποβεί σκληρή και αυτό που ο πατέρας νιώθει είναι αμηχανία. Το παιδί όμως μπαίνει στον κόσμο του, κατά κάποιον τρόπο εισβάλλει στον κόσμο του και εκείνος δεν ξέρει πώς να το χειριστεί. Οι μουσικοί είναι τέτοιοι άνθρωποι».
Το παιδί, ο Ρομάν Πολ, είναι πραγματικά μια αποκάλυψη, επάνω του είναι δομημένη όλη η ταινία. Η Ντε λα Πορτ είδε πολλά παιδιά προτού καταλήξει στον Πολ, τον οποίο ανακάλυψε στη Νότια Γαλλία. «Μου άρεσε αμέσως» είπε η σκηνοθέτρια. «Εδειχνε ότι ήθελε στ' αλήθεια να προσπαθήσει γιατί καθώς ασχολείται πολύ με τον αθλητισμό του αρέσουν οι προκλήσεις, είναι συνηθισμένος. Ηταν μια νέα πρόκληση για αυτόν, χωρίς μάλιστα να έχει καμία γνώση από κινηματογράφο».
Πηγή:Το Βήμα