Το Λούβρο ξανάνοιξε την αίθουσα των κλεμμένων κοσμημάτων και την άφησε άδεια

Εννέα μήνες μετά τη ληστεία των 88 εκατ. ευρώ, η Αίθουσα του Απόλλωνα στο Λούβρο άνοιξε ξανά σήμερα άδεια: χωρίς κοσμήματα, χωρίς προθήκες, με την απουσία ως νέο έκθεμα.

Αίθουσα του Απόλλωνα στο Λούβρο φτιάχτηκε για να θαμπώνει το βλέμμα. Χρυσές οροφές, βασιλική μυθολογία, ήλιος, εξουσία, διακόσμηση που κάποτε ενέπνευσε ακόμη και την Αίθουσα των Κατόπτρων στις Βερσαλλίες. Για δεκαετίες, ήταν ένας από τους χώρους όπου το μουσείο έδειχνε κάτι περισσότερο από τέχνη: έδειχνε πλούτο, συνέχεια, κράτος, αυτοκρατορική μνήμη.

Τώρα, εννέα μήνες μετά τη θεαματική ληστεία των κοσμημάτων του γαλλικού στέμματος, η Galerie d’Apollon άνοιξε ξανά στο κοινό. Μόνο που το πιο εντυπωσιακό της έκθεμα είναι αυτό που λείπει.r

Δεν υπάρχουν κοσμήματα. Δεν υπάρχουν οι παλιές προθήκες. Τα εκθέματα που βρίσκονταν εκεί έχουν απομακρυνθεί και, σύμφωνα με το μουσείο, θα παρουσιαστούν σε ασφαλέστερο σημείο του Λούβρου. Οι επισκέπτες μπορούν να κοιτάξουν την αίθουσα, την αρχιτεκτονική, τις τοιχογραφίες, τις χρυσές επιφάνειες. Μπορούν επίσης να κοιτάξουν το σημείο από όπου μπήκαν οι ληστές.Η επαναλειτουργία της αίθουσας δεν κλείνει το τραύμα της ληστείας. Το εκθέτει.

Τον Οκτώβριο του 2025, δύο άνδρες στάθμευσαν ανυψωτικό μηχάνημα μετακόμισης έξω από το Λούβρο, ανέβηκαν στον δεύτερο όροφο, έσπασαν παράθυρο, άνοιξαν προθήκες με γωνιακούς τροχούς και έφυγαν με σκούτερ, με τη βοήθεια δύο συνεργών. Η επιχείρηση κράτησε λιγότερο από επτά λεπτά. Η λεία αποτιμήθηκε στα 88 εκατομμύρια ευρώ.

Τα κλεμμένα αντικείμενα εξακολουθούν να αγνοούνται. Η μόνη εξαίρεση είναι το στέμμα της αυτοκράτειρας Ευγενίας, συζύγου του Ναπολέοντα Γ΄, το οποίο βρέθηκε κατεστραμμένο κοντά στο μουσείο και βρίσκεται υπό αποκατάσταση. Τέσσερις ύποπτοι για άμεση συμμετοχή στη ληστεία έχουν τεθεί υπό κράτηση.

Το Λούβρο, στο μεταξύ, προσπαθεί να ξαναγράψει την εμπειρία του χώρου. Ο νέος διευθυντής του μουσείου, Κριστόφ Λεριμπό, δήλωσε ότι η επαναλειτουργία της Galerie d’Apollon είναι και μια ευκαιρία να ξαναδεί το κοινό την αρχιτεκτονική και τη διακόσμηση της αίθουσας. Με άλλα λόγια, εκεί όπου παλιότερα το βλέμμα πήγαινε στα κοσμήματα, τώρα καλείται να μείνει στο ίδιο το κέλυφος.

Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της επιστροφής. Μια αίθουσα που είχε ταυτιστεί με την επίδειξη αντικειμένων μετατρέπεται προσωρινά (ίσως και μόνιμα ως εμπειρία) σε χώρο απουσίας. Δεν δείχνει πια μόνο τι διαθέτει το μουσείο. Δείχνει τι έχασε, τι δεν μπορεί να δείξει και τι πρέπει πλέον να προστατεύσει αλλιώς.

Η ληστεία είχε εκθέσει σοβαρές αδυναμίες στην ασφάλεια του πιο επισκέψιμου μουσείου στον κόσμο. Μετά το περιστατικό, οι γαλλικές αρχές ανακοίνωσαν ενίσχυση των συστημάτων επιτήρησης και αντιπαραβίασης, ενώ η υπόθεση εντάχθηκε στη μεγαλύτερη συζήτηση για το σχέδιο εκσυγχρονισμού του Λούβρου.

Το μουσείο, ήδη πιεσμένο από τον υπερτουρισμό, τη φθορά των υποδομών και την ανάγκη να επανεφεύρει τη σχέση του με το κοινό, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπο με ένα ερώτημα που δεν ήταν θεωρητικό: πώς προστατεύεις έναν θεσμό όταν το ίδιο του το κύρος τον κάνει στόχο;

Η άδεια Αίθουσα του Απόλλωνα είναι η πιο εύγλωττη απάντηση. Η ασφάλεια δεν μένει πια πίσω από το έργο. Μπαίνει μέσα στην αφήγηση του μουσείου. Αλλάζει πού εκτίθενται τα αντικείμενα, πώς κινούνται οι επισκέπτες, τι επιτρέπεται να φανεί και τι πρέπει να αποσυρθεί.

Και έτσι, η αίθουσα επιστρέφει αλλιώς. Όχι ως θησαυροφυλάκιο βασιλικής λάμψης, αλλά ως σκηνή μετά το έγκλημα. Οι χρυσές οροφές παραμένουν. Οι τοιχογραφίες παραμένουν. Το φως, η κλίμακα και η μνήμη παραμένουν. Εκείνο που λείπει είναι τα αντικείμενα που έκαναν την αίθουσα να μοιάζει άτρωτη.

Η νέα εικόνα του χώρου είναι σχεδόν πιο σύγχρονη από την παλιά. Οι επισκέπτες δεν κοιτάζουν μόνο την τέχνη και την εξουσία του 17ου αιώνα. Κοιτάζουν την ευαλωτότητα ενός μουσείου του 21ου. Ένα παράθυρο, ένα κενό, μια αίθουσα χωρίς κοσμήματα, μια θεσμική αυτοπεποίθηση που ράγισε σε λιγότερο από επτά λεπτά.

Το Λούβρο άνοιξε ξανά την Galerie d’Apollon, αλλά δεν την επανέφερε όπως ήταν. Την άφησε να μιλήσει μέσα από την απουσία της. Και αυτό, ίσως, είναι το πιο παράξενο έκθεμα που έχει σήμερα η αίθουσα: όχι τα κοσμήματα του στέμματος, αλλά το ίχνος της εξαφάνισής τους.

Πηγή: lifo