Αλέκος Αλεξανδράκης - Ο νεανικός έρωτας με τη Λαμπέτη, η «Στέλλα» και ο «άσπρος σίφουνας» Νόνικα Γαληνέα

«Σχεδόν κάθε βράδυ πήγαινα στην κουίντα και παρακολουθούσα. Είχα πραγματικά μαγευτεί από την υποκριτική τους τέχνη. Ένα βράδυ, λοιπόν, η Έλλη Λαμπέτη, θέλοντας να μάθει τι κάνω εκεί, με πιάνει από τον ώμο.

– Νεαρούλη, τι κάνεις εσύ κάθε βράδυ εδώ;

– Είμαι μαθητής στη Σχολή, κυρία Λαμπέτη. Σας θαυμάζω και τους δύο. Είστε οι αγαπημένοι μου ηθοποιοί.

– Πόσων χρονών είσαι;

– Είκοσι, κυρία Λαμπέτη!

– Σε περνάω πέντε χρόνια, δηλαδή; Πο, πο, γέρασα, αποκρίνεται γελώντας εκείνη».

«Η Έλλη, όταν έφευγε από το Βασιλικό Θέατρο περνούσε μέσα από το Πεδίον του Άρεως. Από εκεί έφευγε για να πάει σπίτι της. Από εκεί, όμως, ήταν ο δρόμος μου για να πάω στο δικό μου σπίτι. Κάποια φορά μου ζήτησε να τη συνοδεύσω και στο σπίτι και από τότε κάναμε μαζί την ίδια διαδρομή κάθε βράδυ. Περνούσαμε από τη Μαυροματέων και καταλήγαμε στη Σχολή Ευελπίδων».

Σε εκείνους τους ρομαντικούς μεταμεσονύκτιους περιπάτους, δεν θ’ αργήσει να έρθει το πρώτο φιλί…

«Ήταν ένας πολύ δυνατός, νεανικός έρωτας. Με την Έλλη μέναμε συχνά μαζί στο δικό μου σπίτι. Η γιαγιά μου τη λάτρευε και εκείνη λάτρευε τη γιαγιά μου και απολάμβανε τη μαγειρική της. “Δεν έχω φάει ξανά τόσο ωραίο φαΐ, έλεγε συνεχώς, εκθειάζοντας τα φαγητά της γιαγιάς Μαρίας”. Κάθε βράδυ πήγαινα στο Βασιλικό Θέατρο, έπαιρνα την Έλλη και πηγαίναμε σπίτι, κάνοντας πάντα την ίδια διαδρομή.

Με την Έλλη, που υποδυόταν και τη γυναίκα μου, παίξαμε τη “Φθινοπωρινή Παλίρροια”.

– Άλεξ, ήθελα να στο πω εδώ και καιρό. Θα ήθελα πολύ να έχω ένα παιδί από σένα.

Ο νεαρός ζεν πρεμιέ, σαστίζει!

– Σε έχω αγαπήσει πάρα πολύ, αλλά είναι δύσκολο αυτό που ζητάς…

Η Έλλη μού εκμυστηρεύτηκε ότι είχε ήδη χάσει ένα παιδί και αυτό της είχε κοστίσει πολύ. Η αλήθεια είναι ότι ήταν ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας. Σίφουνας για τη ζωή μου. Παίξαμε μαζί και μείναμε έξι ολόκληρους μήνες».

Όταν τελειώνει το καλοκαίρι του ’49, η Κατερίνα τού ζητάει να πάει μαζί της περιοδεία. Τον προλαβαίνει, όμως, η Έλλη Λαμπέτη.

– Άλεξ, έχω κλείσει με τον Μουσούρη ν’ ανεβάσουμε ένα έργο. Θα έχεις θαύμα ρόλο!

Ο Άλεξ τα χάνει. Είναι αναγκασμένος να αρνηθεί, αλλά δεν ξέρει πώς να της το πει.

– Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Ήδη μιλήσαμε με την Κατερίνα να κάνουμε περιοδεία. Αυτή με έβγαλε, αυτή βασίστηκε επάνω μου. Θα κρατήσει όλο το χειμώνα και μετά θα κάνουμε κάτι δικό μας.

– Αποκλείεται. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό σε μένα. Αδύνατον! Σε παρακαλώ, Αλέκο, για μας κάν’ το…

– Δεν μπορώ να το κάνω, Έλλη. Η Κατερίνα με έβγαλε. Κάνε υπομονή και θ’ ανεβάσουμε κάτι άλλο μετά την περιοδεία.

Το γυαλί για τους δύο νέους έχει ήδη ραγίσει και ο Αλέκος ετοιμάζεται να πάει περιοδεία με το θίασο της Κατερίνας σε Πόλη, Κύπρο, Αίγυπτο, Σουδάν.

«Δεν άλλαξε κανείς από τους δυο μας την άποψή του. Ήμασταν και οι δύο ισχυρογνώμονες. Εγώ δεν μπορούσα να παρατήσω την Κατερίνα, τη γυναίκα που με βοήθησε και με πίστεψε. Ούτε όμως και τον Βεάκη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Τίτο Βανδή που αποτελούσαν το θίασο. Έτσι χωρίσαμε, χωρίς να το πιστεύει κανείς από τους δυο μας πως θα συμβεί αυτό. Ήμασταν νέοι και πίστευα πως θα την αποκτούσα ξανά μετά. Ήταν, όμως, αργά».

Τα χρόνια περνούν, ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η Έλλη Λαμπέτη πρωτομιλούν μετά από ένα τυχαίο γεγονός, όταν ο Αλέκος παίζει το «Σλουθ» με τον Δημήτρη Χορν, το ’70. Σε μια από τις παραστάσεις του έργου, η Έλλη κάθεται στις πρώτες θέσεις. Ο Χορν αργεί ν’ ανοίξει την αυλαία. Όταν τελικά την ανοίγει, ακούγεται μια φωνή από ένα θεατή:

– Ό,τι ώρα θέλετε ανοίγετε την αυλαία;

Στο θέατρο γίνεται φασαρία. Ο Χορν εξαγριώνεται.

– Η εποχή των σαλτιμπάγκων δεν υπάρχει πια. Να εξαργυρώσει ο κύριος τα εισιτήρια και να φύγει», έλεγε εκνευρισμένος ο ηθοποιός.

Ανεβαίνει πάνω στη σκηνή η Λαμπέτη και μπαίνει στα παρασκήνια. Εκεί, για πρώτη φορά η Έλλη μιλάει στον Αλέκο.

– Τι έγινε, Αλέκο, τι συνέβη;

– Ένας αναιδέστατος διέκοψε την παράσταση, της λέει.

– Ντροπή, σε ένα τέτοιο έργο! Ο αναιδής, λέει εκείνη αγανακτισμένη.

Έτσι έσπασε ο πάγος μεταξύ τους. Μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια ξαναμίλησαν.

Η γνωριμία με τη Μελίνα Μερκούρη και η «Στέλλα»

Ο Αλέκος Αλεξανδράκης γνωρίζει τη Μελίνα Μερκούρη όταν είναι ακόμα μαθητής. Σε κάποια συγκέντρωση σπίτι του, θα έρθει καλεσμένη και μια πανέμορφη, ψηλή κοπέλα, ήδη γνωστή στους κοσμικούς κύκλους. Δίχως αμφιβολία, ξεχωρίζει ανάμεσα στους καλεσμένους. Ο πατέρας του του συστήνει τη Μελίνα…

– Άλεξ, έλα να σου γνωρίσω την ωραιότερη Ελληνίδα, του λέει.

Ο νεαρός Αλεξανδράκης τα χάνει από την ομορφιά της.

– Χαίρομαι που σας γνωρίζω, της λέει.

– Εσύ είσαι ο Αλέξ, ο γιος του Βάσια; Χαίρω πολύ! Εγώ είμαι η Μελίνα, του λέει…

Χρόνια αργότερα, τα μονοπάτια τους θα διασταυρωθούν. Η Μελίνα έχει εξελιχθεί σε μια λαμπερή ηθοποιό του θεάτρου, αλλά δεν έχει ακόμα κατακτήσει τον κινηματογράφο. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης έχει σκλαβώσει το θεατρικό κοινό, ανεβάζοντας στο θέατρο σπουδαία κλασικά έργα. Στον κινηματογράφο οι ταινίες «Δύο κόσμοι», «Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγταπούν», «Μια νύχτα στον Παράδεισο», «Εύα», «Οι ουρανοί είναι δικοί μας» προβάλλονται στις κινηματογραφικές αίθουσες με μεγάλη επιτυχία.

Ο Αλέκος έχει ήδη κάνει μια ανεπιτυχή προσπάθεια να πείσει τον Φίνο να δώσει το συμπρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Αγνή του Λιμανιού», στη φίλη του, Μελίνα Μερκούρη. Ώσπου ο Μιχάλης Κακογιάννης τους κάνει πρόταση να δουλέψουν μαζί σε μια ταινία, τη «Στέλλα», που στηριζόταν στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια».

– Μιχάλη μου, είναι αδύνατον αυτό που μου ζητάς. Έχω τόσες ταινίες αφήσει στη μέση που δεν θα προλάβω να παίξω και στη «Στέλλα», του απαντώ.

– Έλα, βρε Αλεκάκι μου. Εσύ έχεις κάνει τόσες ταινίες, κάνε το για μένα που είναι η πρώτη μου, λέει η Μελίνα.

– Μελίνα μου, υπάρχουν τόσοι άλλοι που θα ήθελαν να παίξουν αυτόν τον ρόλο, γιατί εμένα;

– Όχι, εγώ εσένα θέλω. Κανέναν άλλον!».

Από τα πολλά, ο Αλέκος Αλεξανδράκης πείθεται να παίξει και στη «Στέλλα».

– Θα την κάνω, αλλά θα πρέπει να κάνουμε τα γυρίσματα όταν θα βρίσκω ελεύθερο χρόνο, απαντώ. “Αλέκο μου, σ’ ευχαριστώ. Σ’ ευχαριστώ που δέχτηκες”, έλεγε η Μελίνα».

Η ταινία, όμως, είναι καλοκαιρινή και μέσα στη βαρυχειμωνιά του ’55, ο Κακογιάννης λέει «ξεκινάμε γυρίσματα»… Έτσι ξεκινούν τα γυρίσματα αμέσως. Και τι γυρίσματα. Επεισοδιακά! Τότε είναι που πιάνει πανικός τον Αλέκο Αλεξανδράκη για το πώς θα μπορέσει να παίξει στην ταινία, αλλά και στην παράσταση που θα έκανε πρεμιέρα σε λίγες ημέρες. Στην ουσία, όμως, τις σκηνές τις γύριζαν βαρυχειμωνιά, στην οδό Καλλιδρομίου, σε μια υποτιθέμενη ταβέρνα, στην «ταβέρνα του κουλού». Εκεί εξελισσόταν η υπόθεση.

«Είχε τόσο κρύο, που ο Κακογιάννης για να μη διακρίνονται τα χνότα στην κάμερα, μας ανάγκαζε να γεμίζουμε με πάγο το στόμα μας. Φτύναμε τον πάγο, λέγαμε τα λόγια μας και ξανά πάλι. Και εγώ είχα τόση αγωνία, γιατί σε δυο ημέρες θα είχα πρεμιέρα. Φοβόμουν πως θα κλείσει η φωνή μου! Όλα όμως πήγαν καλά και στην ταινία και στην παράσταση!».

Η οικογενειακή ζωή με τη Βερένα

Η Ρόδος είναι το νησί που πραγματοποιούνται τα γυρίσματα της ταινίας του Αλέκου Σακελλάριου, «Το δόλωμα». Είναι καλοκαίρι του ’64 και ο Φίνος, ενθουσιασμένος με το σενάριο του Σακελλάριου, ειδοποιεί τους ηθοποιούς, ότι πρέπει να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ώστε η ταινία να κάνει πρεμιέρα το χειμώνα. Αλίκη Βουγιουκλάκη, Αλέκος Αλεξανδράκης, Ντίνος Ηλιόπουλος, Ανδρέας Μπάρκουλης, Βαγγέλης Βουλγαρίδης, Περικλής Χριστοφορίδης, ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους με προορισμό τη Ρόδο.

Θα έμεναν στο ξενοδοχείο Miramare που διαχειριζόταν η εταιρεία του Ελβετού Τζακ Γκάουερ. Εκείνες τις ημέρες, λοιπόν, στο ξενοδοχείο είχε φτάσει η ανιψιά του Τζακ Γκάουερ, Βερένα. Η Βερένα Γκάουερ, έχοντας τελειώσει τις ξενοδοχειακές σπουδές της στη Λωζάνη, έρχεται κάποια στιγμή να εργαστεί και στη Ρόδο. Καθημερινά, ο Αλέκος, με ευγενική συμπεριφορά και πάντα φιλικός, καλημερίζει όλο το προσωπικό του ξενοδοχείου, ενώ βλέπει και τη Βερένα, που εργαζόταν πάντα πίσω από ένα γραφείο στη ρεσεψιόν.

Η όμορφη νεαρή Ελβετίδα θα του κινήσει γρήγορα το ενδιαφέρον και θα τον γοητεύσει. Όσο καιρό διαρκούν τα γυρίσματα της ταινίας, με κάθε ευκαιρία ο Αλέκος και η Βερένα θα διασκεδάζουν και θα περνούν μαζί κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου τους. Τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώνονται και η πρεμιέρα γίνεται τον Οκτώβριο του ’64, ενώ το καλοκαιρινό του ειδύλλιο με τη Βερένα Γκάουερ θα καταλήξει σε γάμο!

«Την αγάπησα πραγματικά. Ήταν και είναι μια σπουδαία γυναίκα. Όταν ήρθαν στη ζωή μου τα δυο παιδιά μου, πρώτα ο γιος μου Βάσιας και τέσσερα χρόνια αργότερα η κόρη μου, η Γιοχάνα, ήμουν πανευτυχής. Η Γιοχάνα, μάλιστα, γεννήθηκε την ίδια μέρα που πέθανε και ο πατέρας της γυναίκας μου. Έτσι, της δώσαμε αυτό το όνομα που στα ελληνικά σημαίνει Ιωάννα. Νονός ήταν ο Τάκης Χορν.

Με τη γυναίκα μου και το γιο μου, είχα πάει μαζί και τουρνέ. Δεν ήθελα να τους αφήνω μόνους. Στην τουρνέ, λοιπόν, που κάναμε όλος ο θίασος, εγώ είχα συνεχώς στην αγκαλιά μου το γιο μου. Τότε, λοιπόν, όσο ο θίασος μου έλεγε:

– Μα να έχεις συνεχώς ένα παιδί στην αγκαλιά σου; Τι θα πει ο κόσμος; Τι θα πουν οι θαυμάστριές σου…

– Δεν με νοιάζει τι θα πουν. Εμένα αυτή είναι η ζωή μου, απαντούσα και δεν είχα μάτια τότε για τίποτε άλλο.

– Μα οι κοπέλες που θα σε δουν, τι θα πουν; μου έλεγαν πάλι.

– Δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου, έλεγα εγώ».

Τα πέντε χρόνια που περνούν με τη σύζυγό του Βερένα και τα παιδιά του, είναι μια από τις καλύτερες περιόδους του Αλέκου Αλεξανδράκη. Καταξιωμένος ηθοποιός πλέον, με μια τεράστια γκάμα έργων στον ενεργητικό του, με μια ευτυχισμένη οικογένεια και με το δικό του θίασο, απολαμβάνει τους κόπους μιας ζωής και ανεβάζει κλασικά έργα που αφήνουν εποχή.

Ένα από αυτά είναι και «Τα Μεγάλα χρόνια» που αναφέρεται στη ζωή του Διονυσίου Σολωμού, το οποίο ανέβασε ο Μινωτής που έκανε και τη διανομή των ρόλων τον Ιούνιο του ’69. Στο έργο αυτό, λοιπόν, ο Αλέκος συμπρωταγωνιστεί με τη Νίκη Τριανταφυλλίδη και τη Νόνικα Γαληνέα, η οποία υποδύεται την κοντέσα Σολωμού. Τα ερωτικά βλέμματα του Αλέκου Αλεξανδράκη και της Νόνικας Γαληνέα θα διασταυρωθούν σ’ αυτή την παράσταση για πρώτη φορά. Χωρίς να θέλουν να το δείξουν από την πρώτη στιγμή, θα θελήσουν να δοκιμάσουν την αλήθεια αυτών των συναισθημάτων στο χρόνο…

«Ήμουν τόσο ερωτευμένος και ικανοποιημένος με την οικογένειά μου, που δεν πίστευα ποτέ πως θα χωρίσω. Είχα μια θαυμάσια σύζυγο στο πλευρό μου, δυο παιδιά που τα λάτρευα, και μια όμορφη οικογενειακή ζωή».

Ο «άσπρος σίφουνας» και το διαζύγιο

Όμως, στη ζωή του Αλέκου Αλεξανδράκη εισβάλλει «ο άσπρος σίφουνας» Νόνικα Γαληνέα, όπως γράφουν τα περιοδικά της εποχής, και τελικά τον συνεπαίρνει! Όταν η φιλία τους μετατρέπεται σ’ έναν μεγάλο έρωτα, εκείνος παίρνει τελικά την απόφαση να μιλήσει στη σύζυγό του Βερένα. Το τέλος του γάμου αυτού έχει ήδη έρθει…

«Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως είχε έρθει το τέλος αυτού του γάμου. Αλλά, ήταν και πάρα πολύ δύσκολο για μένα ν’ αποχωριστώ τα παιδιά μου. Όλα όμως έγιναν με αξιοπρέπεια, απόδειξη ότι ακόμα και σήμερα παραμένουμε φίλοι με τη Βερένα. Είναι πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος!».

Έτσι, ο Αλέκος θα χωρίσει για άλλη μια φορά, συνεπαρμένος από το πάθος για τη νέα σύντροφο και συνάδελφό του, Νόνικα Γαληνέα. Η καρδιά του μπορεί να χτυπάει για τον «άσπρο σίφουνα», όπως αποκαλούσαν τότε τη Νόνικα, όμως το μυαλό του στιγμή δεν φεύγει από τα παιδιά του. Το πρώτο διάστημα μετά το χωρισμό τους, η Βερένα και τα παιδιά μένουν ακόμα στην Ελλάδα. Έτσι, ο Αλέκος μπορεί και τα βλέπει σχεδόν καθημερινά. Αργότερα, η Βερένα με τα παιδιά θα γυρίσουν στην Ελβετία για να συνεχίσουν τη ζωή τους. Εκεί, η Βερένα Γκάουερ παντρεύεται τον Ελβετό Πέντρο Σάκμαν, με τον οποίο θ’ αποκτήσουν αργότερα δυο δίδυμες κόρες…

«Τον αποκαλώ “Άγιο Πέτρο”. Ο τρόπος που μεγάλωσαν τα παιδιά μου κοντά του, και η αγάπη που τους έδειξε, με συγκλόνισε. Του χρωστάω πάρα πολλά».

Η Βερένα με τα παιδιά θα ζήσουν λόγω της εργασίας του Πέτρου εκτός από την Ελβετία, στη Σιγκαπούρη, στη Μαδρίτη και στο Γιοχάνεσμπουργκ. Παρά τις μακρινές αποστάσεις, ο Αλέκος Αλεξανδράκης δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να βρίσκεται κοντά στα παιδιά του, τα οποία περνούν κοντά πάντα τις διακοπές τους μαζί με τον πατέρα τους, ενώ και μαζί με τη Νόνικα τα επισκέπτεται συχνά σ’ όλες αυτές τις χώρες.

Πηγή: Grace