ενημέρωση 7:14, 28 July, 2026

Τίτλοι τέλους

"Όταν ένας σκηνοθέτης  μου ανάβει μια σπίθα,θεωρώ χρέος να τη μεταδώσω". 

 
Νίκος Παππάς
  Συνέντευξη στη Χαριτίνη Μαλισσόβα 

Με αφορμή το  βιβλίο με τίτλο Σινεφίλ 3,Τίτλοι τέλους,(εκδ.Ιστίο) 

η συνομιλία μας με τον Νίκο Παππά. 

Το βιβλίο περιέχει κείμενα δοκιμιακού χαρακτήρα με αφορμή κινηματογραφικές ταινίες. Στις σελίδες του αναλύονται φιλοσοφικές έννοιες που επηρεάζουν την ανθρώπινη κατάσταση μέσα από κινηματογραφικούς χαρακτήρες που άναψαν τη φλόγα για την επινόησή τους. Από τον Ζήκο έως τον Σκότι Φέργκιουσον, κι από την Καμπίρια έως τον Ρόκι Μπαλμπόα. Με το Σινεφίλ 3: Τίτλοι Τέλους, 2016 κλείνει ένας κύκλος που ξεκίνησε με ενθουσιασμό (Σινεφίλ Εμπιστευτικό, 2014), συνέχισε με μελέτη (Σινεφίλ 2: Ζωή σαν έργο τέχνης 2015)για να καταλήξει στην ανάγκη για απλότητα. Τα βιβλία που θα ακολουθήσουν,όπως εξηγεί ο ίδιος, θα έχουν διαφορετική μορφή. 

Το βιβλίο σας «Σινεφίλ3»,Τίτλοι τέλους,κυκλοφόρησε πρόσφατα κι έρχεται να συμπληρώσει τα δύο πρώτα σας βιβλία. Πείτε μας λίγα λόγια.

 Το Σινεφίλ 3: Τίτλοι Τέλους,η πιο πρόσφατη έκδοση του εκδοτικού οίκου Ιστίο,είναι το τρίτο και τελευταίο βιβλίο μου που περιγράφει και αναλύει μία ταινία ανά κείμενο. Από το επόμενο θα ασχοληθώ με περισσότερες ταινίες ανά κείμενο για να προχωρήσω σε συνδέσεις μεταξύ τους και να αναδείξω καλύτερα τις ιδέες που θέλω να επικοινωνήσω στους αναγνώστες. Βλέπω ότι ο χώρος του δοκιμίου εξυπηρετεί τους στόχους μου κι έτσι αποφάσισα να εστιάσω εκεί. 

Θα μας εξηγήσετε  για τη σειρά με την οποία επιλέξατε τις  ταινίες για τις οποίες γράφετε την οπτική σας στο ανά χείρας βιβλίο;

Η σειρά των επιλεγμένων ταινιών είναι κυρίως χρονολογική και όσο προχωρά κανείς προς το τέλος ίσως δείχνει τις συγγραφικές επιλογές που πρόκειται να κάνω στο μέλλον.

 Ποια ήταν  ταινία  για την οποία γράψατε για πρώτη φορά;

Η αλήθεια είναι ότι δεν τη θυμάμαι. Θυμάμαι όμως την ανάγκη να ξεκινήσω να γράφω τις σκέψεις μου και να μην τις αφήνω να χάνονται. Τώρα πιστεύω ότι μονάχα ή παραγωγή σκέψης δικαιολογεί την ύπαρξη.

Ποια ταινία είδατε πρόσφατα  και θέλετε να προτείνετε;

Σας προτείνω την ταινία Sing Street του Τζον Κάρνει (2016). Ο πρωταγωνιστής θέλει να κατακτήσει μία κοπέλα, πιστεύει σε αυτό και τελικά εξελίσσεται τόσο πολύ, αποκτά τόσο εξαιρετικές ικανότητες που φτάνει στο σημείο να γνωρίζει τον τρόπο για να κατακτήσει όσες θέλει, να μάθει να τραγουδά και να δημιουργήσει ένα μουσικό συγκρότημα που λειτουργεί ομαδικά, να ορθώνεται απέναντι στο νταή και να τον πάρει με το μέρος του, να δημιουργεί συνεχώς και να μη σταματά ποτέ να προσπαθεί να κάνει την ψυχή του αισθητή με τον τρόπο που του λέει η καρδιά του. Δύο όμορφα μάτια κι ένα γλυκό πρόσωπο τον έθεσαν σε κίνηση. Κυνηγώντας την ομορφιά ανακάλυψε τη δική του κι έφτασε στο σημείο να μάθει τόσα πολλά που συμπεραίνουμε ότι η σπίθα αρκεί για να μεγαλουργήσει κανείς όταν είναι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του. Κι όχι μόνο πέτυχε τον στόχο του, αλλά η εξέλιξη που του προξένησε του έδωσε τα εφόδια για να προχωρήσει πιο πέρα από αυτόν. Αλλά βέβαια αυτό δεν το ήξερε όταν απλά προσπαθούσε να κατακτήσει την κοπέλα γιατί ήταν αφοσιωμένος σε αυτό μόνο και το έκανε με οδηγό τη χαρά και την πίστη. Συμπεραίνουμε ότι όταν αφοσιώνεται κανείς σε έναν στόχο με όλη του την ψυχή επειδή πιστεύει σε αυτόν πετυχαίνει τόσα πολλά μέχρι να τον κατακτήσει που μπορεί και να μην τον χρειάζεται τελικά γιατί με τόση πρόοδο που θα κάνει θα φτάσει στο σημείο να έχει πολύ σημαντικότερους στόχους στο μέλλον. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια προσωπική εξέλιξη κι αυτή επαρκεί, αλλά για να το καταλάβει κανείς πρέπει να το βιώσει. Ο στόχος είναι μεταστρατηγική οντότητα. Κάπως έτσι μοιράζομαι τον ενθουσιασμό μου για τις ταινίες που αγαπώ μέσα από τον γραπτό λόγο.

Αποφεύγετε τις  χολιγουντιανές και κυρίως  τις blockbuster  ταινίες; Γιατί;

Αποφεύγω ο,τιδήποτε είναι άρρωστο και σαχλό γιατί τα βρίσκω απλοικά και κατά συνέπεια βαρετά. Δεν αποφεύγω τίποτε που να μου κινεί το ενδιαφέρον. Είναι εντελώς υποκειμενικό.
 

Διαβάζετε βιβλία η μυθοπλασία των οποίων έχει μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη; Αν ναι, προτιμάτε να βλέπετε πρώτα την  ταινία ή  να διαβάζετε το βιβλίο;

Το βιβλίο είναι μόνιμη συντροφιά μου. Εάν είδατε τη βιβλιογραφία στο τέλος του Σινεφίλ 3 θα παρατηρήσατε ότι εκτός από βιβλία σχετικά με το αντικείμενο παραθέτω και κάποια βιβλία φιλοσοφίας και μαθηματικών. Θεωρώ ότι όλα είναι αλληλένδετα και πρέπει να τα δούμε έτσι γιατί έχουμε ένα μυαλό που αρέσκεται να συνδυάζει τα πάντα, ειδικά όταν ανακαλύπτει ότι αυτό είναι εφικτό. Για να απαντήσω και στην ερώτησή σας όμως θα αναφέρω ότι προτιμώ να διαβάζω πρώτα το βιβλίο.

Ποια κλασικά έργα θεωρείτε ότι μεταφέρθηκαν με επιτυχία στον κινηματογράφο;

Αυτή η ερώτηση είναι δύσκολο να απαντηθεί. Το βιβλίο και ο κινηματογράφος είναι διαφορετικά μέσα. Με το βιβλίο δημιουργείς μόνος σου εικόνες και σκέψεις, διαρκεί περισσότερο και γενικά αποτελεί νοητικά πλουσιότερη εμπειρία. Ο κινηματογράφος που βασίζεται σε βιβλίο ανακαστικά περιορίζει την φαντασία του θεατή, την κάνει πιο συγκεκριμένη για να φτάσει στο προσδοκώμενο νόημα. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις το νόημα είναι παρόν και έχει τη μέγιστη σημασία.

Το  διαδικτυακό Σινεφίλ αριθμεί έναν  μεγάλο αριθμό ανθρώπων κάθε ηλικίας  που αγαπούν τον κινηματογράφο .Θέλετε να μας μιλήσετε γι αυτό;

Είμαι πολύ χαρούμενος που φτάσαμε τα 22.000 μέλη στο γκρουπ Σινεφίλ του facebook το οποίο δημιούργησα το 2012 με αγάπη και συνεχίζω να διαχειρίζομαι μαζί με ακόμη εννέα φίλους. Έχει καθιερωθεί πια ως ένας τόπος ανταλλαγής ιδεών και χαράς για το σινεμά. Το συμβουλεύομαι συχνά όταν ψάχνω να βρω μία ταινία να δω, είτε είναι σπάνια είναι είναι πιο γνωστή αλλά καλή. Χαίρομαι πολύ που υπάρχει έμπρακτη ανταπόκριση.

Η αγάπη για την(Κινηματογραφική) τέχνη πρέπει να  μοιράζεται;

Οποιαδήποτε αγάπη που δεν μοιράζεται δεν υφίσταται. Στην κινηματογραφική τέχνη η αγάπη που με ενδιαφέρει είναι προς τον άνθρωπο και τα προβλήματά του. Αυτό με αγγίζει και θέλω να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου. Στην πρόσφατη ταινία με τίτλο Toni Erdmann ο πρωταγωνιστής κάνει ένα σωρό σαχλαμάρες για να προσεγγίσει την κόρη του, αλλά τα καταφέρνει τελικά. Στο LaCorrespondenza ο Τζέρεμι Άιρονς επιδίδεται σε μία άκρως συγκινητική εκδήλωση της αγάπης του για μία γυναίκα. Αυτά με αγγίζουν. Όταν ένας σκηνοθέτης καταφέρνει να μου ανάψει μια σπίθα που δεν ήξερα καν ότι την είχα, τότε θεωρώ χρέος μου κι εγώ να τη μεταδώσω. Κάπως έτσι, όπως την ώρα της Ανάστασης, μεταδίδεται κι εδώ το φως του πολιτισμού.

Τελευταία τροποποίηση στιςΔευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017 17:42
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « 10 μέρες στην τρελογιαγιά Ιμαρέτ 1 - 2 »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.