Ενώ άλλοι παραμένουν σιωπηλοί, αυτοί οι χώροι τέχνης είναι φωνητικά υπέρ της Παλαιστίνης

Έξω από τον κόσμο της τέχνης blue-chip, ορισμένες γκαλερί και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί μιλούν ελεύθερα και δημόσια κατά των επιθέσεων του Ισραήλ.

ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ — Τους τελευταίους δύο μήνες, πολλοί πολιτιστικοί εργαζόμενοι που εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με τους Παλαιστίνιους ή απλώς απαίτησαν κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, αντιμετώπισαν ένα μπαράζ κριτικής και μάλιστα είχαν επηρεάσει αρνητικά την καριέρα τους . Αυτά περιλαμβάνουν γνωστές προσωπικότητες όπως ο Ai Weiwei, του οποίου η ατομική έκθεση στην Lisson Gallery ακυρώθηκε μετά από μια ανάρτηση του καλλιτέχνη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και η εβραία Νοτιοαφρικανής καταγωγής καλλιτέχνης Candice Breitz , της οποίας η επερχόμενη έκθεση στη Μοντέρνα Πινακοθήκη του Μουσείου Saarland στη Γερμανία καταργήθηκε. αφού έκανε σχόλια στο Διαδίκτυο αποδοκιμάζοντας «τον απάνθρωπο και γκροτέσκο βομβαρδισμό της Γάζας».

Εν μέσω δημοσιογραφικών αναφορών για επαγγελματικά αντίποινα και αντιδράσεις, ωστόσο, ένας σημαντικός αριθμός γκαλερί, οργανώσεων και εργαζομένων της τέχνης υποστηρίζουν την παλαιστινιακή απελευθέρωση και τον τερματισμό των αυξανόμενων θανάτων αμάχων στην περιοχή, και το κάνουν δημόσια και φωνητικά.

Ο Zach Feuer, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης μιας ομώνυμης γκαλερί στη Νέα Υόρκη και τώρα είναι ο επιμελητής της Οικογενειακής Συλλογής Gochman , είχε ασκήσει κριτική στο Ισραήλ πολύ πριν από τις 7 Οκτωβρίου, αλλά λέει ότι ο τόνος των αντιδράσεων των ανθρώπων έχει γίνει όλο και πιο εχθρικός τις τελευταίες εβδομάδες.

«Στην αρχή, όταν θυμωμένοι Σιωνιστές ήρθαν εναντίον μου, αιφνιδιάθηκα», είπε ο Φόιερ στους Hyperallergic . «Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος θα ήταν αναστατωμένος με αιτήματα για βοήθεια, για κατάπαυση του πυρός. Αυτό ήταν συγκλονιστικό.” Ο Φόιερ, του οποίου ο πατέρας γεννήθηκε στο Ισραήλ και κατάγεται από επιζώντες του Ολοκαυτώματος, είπε ότι είναι τυχερός που η καριέρα του δεν εξαρτάται από το να κρατά τις απόψεις του για τον εαυτό του.

«Ο κόσμος της τέχνης με τον οποίο ασχολούμαι, βλέπει ξεκάθαρα ποιοι είναι οι καταπιεσμένοι και οι καταπιεστές», πρόσθεσε ο Feuer. Η παρατήρησή του καθιστά σαφές ότι ενώ το τμήμα του καλλιτεχνικού κόσμου που εστιάζεται στην αγορά έχει ως επί το πλείστον σιωπηλό ή έχει εκδώσει θέσεις υπέρ του Ισραήλ, άλλα τμήματα του πολιτιστικού τομέα δεν συμμερίζονται απαραίτητα αυτό το συναίσθημα.

Στο Λος Άντζελες, η μη κερδοσκοπική οργάνωση Coaxial Arts διοργάνωσε μια Ημέρα Συλλογικής Δράσης, Αλληλεγγύης και Κοινοτικής οικοδόμησης για την υποστήριξη της Παλαιστίνης, με εργαστήρια που επικεντρώθηκαν στην επαφή με εκλεγμένους εκπροσώπους για να απαιτήσουν κατάπαυση του πυρός.

«Ήμασταν τρομοκρατημένοι με τις απαντήσεις από διάφορους καλλιτεχνικούς οργανισμούς και καλλιτέχνες που θαυμάζαμε. Ήταν σαφές για εμάς ότι η λήψη μιας θέσης ενάντια στην αποικιακή κατοχή είχε πραγματικές συνέπειες», ανέφεραν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Coaxial Arts σε μια συλλογική δήλωση που μοιράστηκε ο καλλιτέχνης Marlo Delara. «Αν και δεν θέλαμε να υπομείνουμε την ίδια κριτική και τις ίδιες επιθέσεις, όλοι νιώσαμε ότι η σιωπή φαινόταν ακόμη πιο καταστροφική από το να μην υποστηρίζουμε την επιβίωση του λαού της Παλαιστίνης».

Ο Eden Hain, ο γενικός διευθυντής του Junior High Los Angeles , ενός άλλου οργανισμού που εδρεύει στο Λος Άντζελες, είπε στην Hyperallergic ότι παρόλο που ανησυχούν για πιθανές αρνητικές αντιδράσεις, τα δίκτυα χρηματοδότησης και υποστήριξης είναι σε μεγάλο βαθμό ευθυγραμμισμένα με τις αξίες τους. «Δεν έχουμε μεγάλους δωρητές ή νομισματικούς σιωνιστικούς δεσμούς και δεν έχουμε κανένα συμφέρον να φλερτάρουμε αυτά τα χρήματα», εξήγησαν. «Για να δανειστώ από τον Toni Cade Bambara, είναι δουλειά μου να κάνω την ενσυναίσθηση ακαταμάχητη».

Απαντώντας στην κριτική που είχαν δεχτεί ότι ήταν Εβραίοι και για την υποστήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης, ο Χάιν απάντησε: «Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ασυμφωνία στη στάση μου να απαιτήσω μια μόνιμη κατάπαυση του πυρός και να τερματιστεί κάθε εθνικιστική βία. Η υπεράσπιση όλων των ανθρώπων για να ζήσουν αξιοπρεπείς ζωές ειρηνικά θα πρέπει να είναι μια ουδέτερη θέση».

Το Junior High έχει οργανώσει δύο προβολές της ταινίας Ισραηλισμός (2023), ένα ντοκιμαντέρ κριτικής της ισραηλινής προπαγάνδας που είχε ακυρώσει τις προβολές σε άλλα μέρη στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε συνεργασία με το If Not Now και το Whammy Analog. Έχουν επίσης δωρίσει κεφάλαια που συγκεντρώθηκαν από εκδηλώσεις σε οργανώσεις βοήθειας στη Γάζα.

Αρκετοί μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί ανέφεραν την αφοσίωσή τους στην κοινωνική δικαιοσύνη, σε αντίθεση με την εμπορική επιτυχία, ως καθοριστικό ρόλο στην απόφασή τους να κάνουν μια σαφή, δημόσια δήλωση.

«Αυτό είναι ένα τακτικό μέρος της διατομεακής φεμινιστικής πρακτικής μας, και επίσης μια θέση που περιμένουμε πολλά από τα κοινά μας μερίδια», είπε η Kamala Puligandla από το Φεμινιστικό Κέντρο Δημιουργικής Εργασίας που εδρεύει στο Λος Άντζελες, στους Hyperallergic . «Δεν έχουμε χάσει το γεγονός ότι ορισμένα μέρη του κόσμου της τέχνης μπορεί να μην υποστηρίζουν τις αξίες μας, αλλά η δουλειά μας δεν έχει αλλάξει, οι αξίες μας δεν έχουν αλλάξει και αν μας γνωρίζετε, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη».

Αυτή την Κυριακή, το Los Angeles Filmforum και το Human Resources θα συν-παρουσιάσουν μια σειρά ταινιών για την Παλαιστίνη σε επιμέλεια Zaina Bseiso και Jorge Ravelo. «Έχουμε μακρά παράδοση να συμπεριλαμβάνουμε «προοδευτικά» έργα στη συνολική μας αποστολή προβολής. Τα περισσότερα από αυτά που δείχνουμε δεν είναι φανερά πολιτικά, αλλά πιστεύω επίσης ότι όλη η τέχνη είναι πολιτική, συχνά λόγω της ύπαρξής της», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής του LA Filmforum Adam Hyman. «Εξακολουθώ να έχω ανησυχίες σχετικά με τους χρηματοδότες, τον τύπο αντιποίνων και τις στοχευμένες δεξιές εκστρατείες για την αποπληρωμή των τεχνών, αλλά θα δούμε πώς θα πάει. Νιώθω ότι οι μακροσκελείς και δύσκολες συζητήσεις που μπορεί να προκύψουν αξίζουν».

Εκτός από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που έχουν εκδώσει δηλώσεις ή προγραμματίζουν εκδηλώσεις, πολλές εμπορικές γκαλερί το έχουν κάνει επίσης — παρά τις ανατριχιαστικές αναφορές συλλεκτών που βάζουν στη μαύρη λίστα καλλιτέχνες και οντότητες που παίρνουν μια θέση υπέρ της Παλαιστίνης. Αν και τα οικονομικά μοντέλα είναι διαφορετικά για αυτούς τους δύο τύπους χώρων, και τα δύο ανήκουν σε διάφορους βαθμούς σε δίκτυα φιλάνθρωπους, δωρητές και αγοραστές των οποίων η έγκριση και η υποστήριξη, ή η έλλειψή τους, είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή τους.

«Αισθάνομαι μια συγκεκριμένη ευθύνη απέναντι στους καλλιτέχνες μου. Αν πρόκειται να χάσω την υποστήριξη και τις δουλειές μου λόγω κάτι που δημοσιεύω, αυτό με τρομάζει, αλλά δεν μπορούσα να μην αναγνωρίσω τι συνέβαινε. Ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω κάτι», είπε η Ilona Berger, συνιδρύτρια του LA's LAST Projects , στο Hyperallergic . Η γκαλερί γέμισε το περίπτερο της στο πρόσφατο Tryst Art Fair με τέχνη που σχετίζεται με την Παλαιστίνη ή ασχολείται με την τρέχουσα βία, με έργα των Rachid Bouhamidi, Amitis Motevalli, Παλαιστινοαμερικανού Karim Shuquem και αιωνόβιου καλλιτέχνη Ernest Rosenthal, ενός Αυστριακής καταγωγής Εβραίο, τον οποίο ο Berger συναντήθηκαν σε μια συγκέντρωση υπέρ της Παλαιστίνης το 2014. Ένα μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις πήγε σε οργανώσεις αρωγής στη Γάζα.

Ο Έρικ Φάλεν, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της γκαλερί Peninsula στη Νέα Υόρκη και ο οποίος έχει εκφράσει την υποστήριξή του στους Παλαιστίνιους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , επανέλαβε την ανησυχία του Μπέργκερ να επηρεάσει τους καλλιτέχνες της γκαλερί, αλλά ανέφερε ότι δεν έχει δει «καμία σοβαρή επίπτωση». Όπως ο Hain, ο Berger και άλλοι, ο Fallen τόνισε ότι η εβραϊκή του ταυτότητα ήταν καθοριστική και όχι σε αντίθεση με την υποστήριξή του στην παλαιστινιακή απελευθέρωση.

«Η απόφασή μου να καταδικάσω δημόσια την πολιορκία του Ισραήλ στη Γάζα δεν ήταν δύσκολη», είπε. «Θα πρέπει επίσης να αναφέρω ότι ανήκω σε μια αυξανόμενη κοινότητα Εβραίων που αντιτίθενται εδώ και καιρό στην καταπίεση των Παλαιστινίων από την ισραηλινή κυβέρνηση και αποδοκιμάζουν τη χρήση του Ολοκαυτώματος ως δικαιολογίας για αυτό που πολλοί θεωρούν κράτος απαρτχάιντ».

Η προοπτική του Fallen απηχεί αυτή πολλών ανθρώπων που πήραν συνέντευξη, οι οποίοι εξέφρασαν ότι, αν και αναγνωρίζουν ένα κλίμα φόβου μεταξύ των ομοϊδεατών συναδέλφων τους, ο κόσμος της τέχνης στον οποίο δραστηριοποιούνται έχει μια πολύ πιο λεπτή άποψη για τον αγώνα των Παλαιστινίων από ό,τι θα μπορούσε να σταχυολογηθεί από την αντίδραση που έχει εκδοθεί σε μεγάλο βαθμό από κληροδοτημένα ιδρύματα.

Στις 13 Οκτωβρίου, ο Evrim Oralkan μοιράστηκε μια εικόνα του «Απαγορευμένα Χρώματα» (1988) του Felix Gonzalez-Torres, που αποτελείται από πάνελ στις αποχρώσεις της παλαιστινιακής σημαίας, στον λογαριασμό Instagram του Collecteurs , της διαδικτυακής πλατφόρμας διαχείρισης συλλογών που ίδρυσε. Έκτοτε, έχει μετατοπίσει το επίκεντρο των αναρτήσεών του από την τέχνη στην ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα εν μέσω της ανελέητης στρατιωτικής επίθεσης του Ισραήλ, δημοσιεύοντας πολλές εικόνες ή βίντεο καθημερινά.

«Αυτό δεν είναι ένα θέμα για το οποίο ήθελα ποτέ να μιλήσω», είπε ο Oralkan στους Hyperallergic . «Αλλά κάτι με έτρωγε. Δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω άλλο». Οι αναρτήσεις του έχουν συγκεντρώσει τεράστιο αριθμό διαδικτυακών απειλών και μηνυμάτων μίσους, αν και λέει ότι λαμβάνει «10 φορές τον αριθμό των υποστηρικτικών μηνυμάτων» από άτομα που φοβούνται να μιλήσουν δημόσια. Όταν ρωτήθηκε αν έχει επιφυλάξεις για το ότι είναι τόσο ειλικρινής, μοιράζοντας τα μηνύματά του στους περισσότερους από 330.000 ακολούθους του στο Instagram, δεν διστάζει: «Δεν μετανιώνω για τίποτα».