Γιατί η Αμερική δυσκολεύεται να επιστρέψει στη Σελήνη

Υπάρχει μια δεύτερη διαστημική κούρσα, με την Αμερική να υστερεί

Το όχημα Space Launch System (SLS) έχει για άλλη μια φορά μεταφερθεί στην εξέδρα εκτόξευσης, προετοιμάζοντας την αποστολή του διαστημοπλοίου Artemis II σε τροχιά. Αυτή η αποστολή, η οποία αναφέρθηκε για πρώτη φορά στα τέλη Ιανουαρίου, έχει ως στόχο να σηματοδοτήσει ένα ορόσημο: την πρώτη επανδρωμένη πτήση του προγράμματος Artemis, το οποίο ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ και σχεδιάστηκε για να επιστρέψουν Αμερικανοί στη Σελήνη.

Για τους αστροναύτες που θα συμμετάσχουν, θα είναι επίσης πρωτάθλημα. Θα πετάξουν με το SLS, έναν υπερβαρύ πύραυλο που συναρμολογείται από εξαρτήματα της εποχής του Διαστημικού Λεωφορείου, και θα ταξιδέψουν με το διαστημόπλοιο Orion, το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και χρόνια ως όχημα της NASA για αποστολές στο βαθύ διάστημα. Για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα, οι άνθρωποι αναμένεται να ταξιδέψουν πέρα ​​από την τροχιά της Γης. Ακόμα κι αν, προς το παρόν, το σχέδιο είναι μόνο να πετάξουν δίπλα από τη Σελήνη χωρίς να εισέλθουν στην τροχιά της.

Η εκτόξευση του Artemis II έχει ήδη καταδείξει την ευθραυστότητα του προγράμματος. Όπως αναμενόταν, παρενέβησαν τεχνικά προβλήματα. Μια διαρροή ηλίου στο ανώτερο στάδιο ανάγκασε τη NASA να επαναφέρει τον πύραυλο από την εξέδρα εκτόξευσης στο κτίριο συναρμολόγησης στα τέλη Φεβρουαρίου. Νωρίτερα, λιγότερο σοβαρά προβλήματα είχαν επιλυθεί επί τόπου, αλλά αυτό αποδείχθηκε πιο επίμονο. Ολόκληρο το χρονικό παράθυρο εκτόξευσης του Μαρτίου χάθηκε. Μια νέα προσπάθεια έχει προγραμματιστεί τώρα για τις αρχές Απριλίου, αν και περαιτέρω καθυστερήσεις θα μπορούσαν να την αναβάλουν μέχρι το τέλος του μήνα.

Υπό κανονικές συνθήκες, ένας τέτοιος αναπρογραμματισμός θα άξιζε μόνο σύντομη προσοχή. Αλλά το Artemis δεν είναι ένα συνηθισμένο πρόγραμμα. Έχει γίνει εμβληματικό των ευρύτερων δυσκολιών που αντιμετωπίζει η αμερικανική διαστημική πολιτική και του χάσματος μεταξύ φιλοδοξίας και εκτέλεσης.

Αρχικά, το Artemis II επρόκειτο να ακολουθηθεί από μια σεληνιακή προσσελήνωση το 2028 στο πλαίσιο της αποστολής Artemis III. Πριν από αυτό, το σεληνιακό όχημα προσεδάφισης με έδρα το Starship της SpaceX αναμενόταν να ολοκληρώσει τουλάχιστον μία μη επανδρωμένη προσεδάφιση και ανάβαση. Το σχέδιο ήταν φιλόδοξο, ακόμη και για τα πρότυπα της NASA, αλλά βασιζόταν σε μια σειρά από υποθέσεις που τώρα φαίνονται ολοένα και πιο αισιόδοξες.

Στο επίκεντρο του προβλήματος βρίσκεται το σεληνιακό σκάφος της SpaceX. Επιλέχθηκε από τη NASA το 2021 και είναι ένα τεράστιο και πολύπλοκο σύστημα, αναμφισβήτητα υπερβολικά σχεδιασμένο για τα αρχικά στάδια του προγράμματος. Κυρίως, εξαρτάται από την πλήρη επιχειρησιακή ικανότητα του Starship της SpaceX, ενός συστήματος που, μέχρι τον Μάρτιο του 2026, δεν έχει ακόμη τεθεί σε τροχιά ούτε μία φορά.

Η ιδέα είναι τόσο περίπλοκη όσο και αναπόδεικτη. Θα απαιτηθούν πολλαπλές εκτοξεύσεις Starship για τη συναρμολόγηση ενός τροχιακού «δεξαμενόπλοιου», το οποίο στη συνέχεια θα ανεφοδιάζεται με δεκάδες τόνους προωθητικού, μια διαδικασία που δεν έχει ποτέ αποδειχθεί στο διάστημα. Μόνο τότε θα μπορούσε το ίδιο το σεληνιακό όχημα προσεδάφισης να εφοδιαστεί με καύσιμα για το ταξίδι του. Μετά από αυτό έρχεται η όχι ασήμαντη πρόκληση της προσεδάφισης ενός διαστημοπλοίου 50 μέτρων στη Σελήνη και της ασφαλούς επιστροφής του πίσω.

Αναγνωρίζοντας τους κινδύνους, η NASA προσπάθησε να αντισταθμίσει τα στοιχήματά της. Το 2023, ανέθεσε παράλληλη σύμβαση στην Blue Origin για την ανάπτυξη μιας εναλλακτικής σεληνιακής μονάδας. Αυτό το σύστημα, γνωστό ως Blue Moon, είναι μικρότερο και λιγότερο φιλόδοξο και θα μπορούσε ενδεχομένως να πραγματοποιήσει μια μη επανδρωμένη δοκιμαστική προσγείωση ήδη από φέτος. Αρχικά προοριζόταν για μεταγενέστερες αποστολές, αλλά τώρα έχει εισέλθει στην πρώτη γραμμή.

Η αλλαγή στρατηγικής έγινε σαφής με την άφιξη του νέου διοικητή της NASA, Τζάρεντ Ισαάκμαν. Αντιμετωπίζοντας κριτική για επανειλημμένες καθυστερήσεις, επέλεξε να μην υπερασπιστεί το αρχικό σχέδιο, αλλά να το ξαναγράψει. Το Artemis III δεν θα επιχειρήσει πλέον προσσελήνωση, ούτε καν θα ταξιδέψει στη Σελήνη. Αντ' αυτού, θα επικεντρωθεί σε ελιγμούς πρόσδεσης σε υψηλή τροχιά γύρω από τη Γη, δοκιμάζοντας την αλληλεπίδραση μεταξύ διαστημοπλοίων και συστημάτων προσεδάφισης.

Από πολλές απόψεις, αυτή είναι μια επιστροφή σε παλαιότερες, πιο προσεκτικές προσεγγίσεις. Κατά την εποχή του Apollo, η NASA πραγματοποίησε μια ειδική δοκιμαστική αποστολή, το Apollo 9, για να επικυρώσει τη σεληνιακή μονάδα πριν δεσμευτεί για προσγείωση. Αυτό το μάθημα, όπως φαίνεται, ξαναμαθαίνεται.

Ταυτόχρονα, ο Isaacman έχει ζητήσει συχνότερες εκτοξεύσεις. Η λογική είναι απλή: ένας πύραυλος που πετάει μία φορά κάθε λίγα χρόνια δεν θα γίνει ποτέ ρουτίνα. Κάθε εκτόξευση θα φέρει το βάρος της συσσωρευμένης αβεβαιότητας, αυξάνοντας την πιθανότητα σφαλμάτων. Αντίθετα, ένας υψηλότερος ρυθμός εκτόξευσης θα μπορούσε να βελτιώσει την αξιοπιστία. Αν και το κατά πόσον αυτό είναι εφικτό, δεδομένων των τρεχόντων περιορισμών, παραμένει ανοιχτό ερώτημα.

Η μείωση του κόστους είναι μια άλλη προτεραιότητα. Τα σχέδια για την ανάπτυξη μιας πιο ισχυρής έκδοσης του SLS, με ένα νέο ανώτερο στάδιο, έχουν αναβληθεί. Αντ' αυτού, η NASA κινείται προς μια τυποποιημένη διαμόρφωση, απλοποιώντας την παραγωγή και τις λειτουργίες. Ο πολυσυζητημένος σεληνιακός τροχιακός σταθμός Gateway, που κάποτε αποτελούσε κεντρικό στοιχείο του προγράμματος, φαίνεται τώρα να μπαίνει στο περιθώριο. Αναβλήθηκε, αν όχι διακριτικά εγκαταλείφθηκε.

Συνολικά, αυτές οι αλλαγές υποδηλώνουν ένα πρόγραμμα που υποχωρεί από τις αρχικές του φιλοδοξίες. Η ρητορική παραμένει τολμηρή, αλλά η υποκείμενη στρατηγική γίνεται πιο ρεαλιστική και ίσως πιο ρεαλιστική.

Ακόμα κι έτσι, το χρονοδιάγραμμα παραμένει σφιχτό. Μια επιτυχημένη προσσελήνωση το 2028 θα αποτελούσε πλέον όχι μόνο πρόοδο, αλλά ένα μικρό θαύμα. Πάρα πολλά στοιχεία παραμένουν ανεξέλεγκτα, πάρα πολλές εξαρτήσεις δεν έχουν επιλυθεί.

Και παράλληλα, η Κίνα προοδεύει. Φέτος, το Πεκίνο αναμένεται να ξεκινήσει μη επανδρωμένες δοκιμές του νέου επανδρωμένου διαστημοπλοίου και του συστήματος εκτόξευσης. Ο στόχος του, μια ανθρώπινη προσγείωση στη Σελήνη έως το 2030, είναι φιλόδοξος αλλά ολοένα και πιο εφικτός. Σε αντίθεση με την αμερικανική προσέγγιση, το πρόγραμμα της Κίνας φαίνεται πιο γραμμικό, πιο ελεγχόμενο και λιγότερο εξαρτημένο από ένα πολύπλοκο δίκτυο ιδιωτικών εργολάβων.

Αυτό είναι το πλαίσιο στο οποίο πρέπει τώρα να λειτουργήσει η Άρτεμις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ανταγωνίζονται πλέον το δικό τους παρελθόν, αλλά έναν αποφασισμένο και ικανό αντίπαλο. Ο δεύτερος διαστημικός αγώνας έχει ήδη ξεκινήσει και επιταχύνεται.

Εάν η Ουάσινγκτον συνεχίσει στην τρέχουσα πορεία της - προσαρμόζοντας τα σχέδιά της, αναβάλλοντας τα ορόσημα και βασιζόμενη σε τεχνολογίες που παραμένουν αναπόδεικτες - κινδυνεύει να μείνει πίσω. Ίσως όχι αποφασιστικά, αλλά αρκετά ώστε να χάσει την πρωτοβουλία.

Μισό αιώνα μετά τον Απόλλωνα, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να επιστρέψουν στη Σελήνη. Αλλά αν μπορούν να το κάνουν πρώτα.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από την Kommersant και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα RT.

Π{ηγή: RT