Έτσι χτυπάει ο Βασίλης Βάρσος, ρε μαλ...κες!

Στο μυαλό του Τσακ Νόρις της Κηφισιάς, των γαλατομπούρεκων και του τίποτα

Ο Βασίλης Βάρσος είχε μόλις τελειώσει την αγόρευσή του. Καιρό την ετοίμαζε την ομιλία αυτή και τα είχε όλα: «Συνεργάτες των Καλών», «Προδότες», «Διαπλεκόμενα media που στηρίζουν τον εχθρό»... Γύρισε μεθυσμένος από τα χειροκροτήματα και αναζήτησε την αποθέωση.

Επιτέλους, είχε έρθει η ώρα του να λάμψει. Να αναγνωριστεί το ταλέντο του.

Η αναμονή τόσων χρόνων δικαιώνονταν. Πλέον ήταν αυτός που μπορούσε να κόβει χέρια από τη ρίζα. Και αυτό το επιχείρημα με τις αισχρές μειοψηφίες... πόσο καλό. Τους είχε βγάλει από τα ρούχα τους. Πράγμα που στην κλίμακα των παραταξιακών αξιών είναι σαν να φέρνεις ένα επιτυχημένο σχέδιο. Τα παιδιά στα social media θα είχαν υλικό για ένα μήνα.

Καθώς ο «Ανίκητος Εξολοθρευτής» (ναι, έτσι αισθάνονταν) κάθονταν στη θέση του αναζήτησε στο βλέμμα των διπλανών του μια υποψία επιδοκιμασίας. Μάταια. Μήπως τον ζήλευαν; Μήπως η επιτυχία του τους είχε κάνει ανταγωνιστικούς; Γιατί ο Χιωτάκης και ο Τσιλιγκίρης δεν έρχονταν να τον αγκαλιάσουν, όπως κάνουν οι συμπαίκτες με αυτόν που σκοράρει;

Ο Βασίλης Βάρσος δεν θα άφηνε την αδιαφορία τους να του καταστρέψουν τη στιγμή. Έπρεπε να τους υπενθυμίσει ότι σαν καλοί «συμπαίκτες» οφείλουν να τον συγχαρούν. Και έτσι του βγήκε αυθόρμητα. Το «έτσι γ@μ@ει ο Πειραιάς» που φωνάζουν στο γήπεδο, θα ακούγονταν πλέον και γι’ αυτόν. Και αν δεν το έλεγε κάποιος άλλος, θα το έλεγε ο ίδιος.

«Έτσι χτυπάω εγώ, ρε μ@λ@κ@!» Αν είχε θυμηθεί μέσα στην παραζάλη να κλείσει και το στόμα του, -για λίγο έστω- θα ήταν όλα τέλεια… 

Θα γελάγαμε -έτσι και αλλιώς- ακόμα

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα