Οι νέοι φωτορεπόρτερ είναι ωραίοι – τα βραβεία

Οι Υποτροφίες για Φωτορεπορτάζ Ian Parry θεσπίστηκαν προς τιμήν του Ιαν Πάρι, βρετανού φωτογράφου των Sunday Times που σκοτώθηκε το 1989, σε ηλικία μόλις 24 ετών, σε αεροπορικό δυστύχημα στη Ρουμανία. Κάθε χρόνο επιβραβεύουν νέους και υποσχόμενους φωτορεπόρτερ από όλον τον κόσμο, ενώ, εκτός από χρηματικό ποσό, οι νικητές λαμβάνουν έμπρακτη βοήθεια για την προώθηση της δουλειάς τους. Για το 2023 η μεγάλη νικήτρια ήταν η Ουκρανή Νικολέτα Στογιάνοβα, με τη Ρουμάνα Αλεξάντρα Κορκόντ και τον Αιγύπτιο Σαλ Αμπντελραχμάν να κερδίζουν το δεύτερο βραβείο Tom Stoddart και έναν έπαινο, αντίστοιχα. Η Στογιάνοβα εργαζόταν για τον ουκρανικό κρατικό τηλεοπτικό σταθμό Suspilne ως φωτορεπόρτερ στην Οδησσό όταν ξεκίνησε η ρωσική εισβολή. Παρέμεινε εκεί για να τεκμηριώσει τα πάντα. Η Αλεξάντρα Κορκόντ επικεντρώνεται σε θέματα μετανάστευσης, μοναξιάς, θανάτου, χαμένων παραδόσεων, ψυχικής και σωματικής φθοράς και στα ίχνη της ανθρώπινης απουσίας. Καταγράφει τη ζωή της οικογένειάς της και των κοινοτήτων χαμηλού εισοδήματος στη χώρα της, τη Ρουμανία. Ο Σαλ Αμπντελραχμάν είναι φωτογράφος δρόμου και δημιουργός ντοκιμαντέρ, που επικεντρώνεται στην καταγραφή της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, ιδιαίτερα στο Φαγιούμ της Αιγύπτου, από όπου κατάγεται. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για θέματα με παιδιά. 

«Το σώμα ενός τανκ με την καρδιά ενός ελικοπτέρου». Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η φετινή νικήτρια Νικολέτα Στογιάνοβα παρέμεινε στην Οδησσό για να αιχμαλωτίσει με τον φακό της τον άγριο λυρισμό του πολέμου 

Εκκένωση οικισμού από άνδρες του Ερυθρού Σταυρού 

«Ο πόλεμος σε αυτή την πόλη ξεκίνησε το 2014» 

Πολίτης του Μπαχμούτ περιπλανιέται στη βομβαρδισμένη πόλη στους 10 βαθμούς υπό το μηδέν, φορώντας γυαλιά ηλίου 

«10 χιλιόμετρα από το Ντονέτσκ» τιτλοφορείται αυτο το στρατιωτικό πορτρέτο, τραβηγμένο σε ουκρανικό χαράκωμα

«Aνθισμένη κερασιά εν μέσω ερειπίων»

«Μαύρος καπνός πάνω από τη Χερσώνα» 

«Πρωί και παράπονο (morning and moaning - το λογοπαίγνιο στον αγγλικό τίτλο) στη Χερσώνα» 

Η σπιτική αυλή της Σουζάνα και του Βίκτωρ Πούσκας. Εχουν λίγες κότες και έναν σκύλο για να φυλάει το σπίτι. Τον χειμώνα η Σουζάνα ξυπνάει πριν τον Βίκτωρα για να ανοίξει μονοπάτι στο χιόνι και να ανάψει φωτιά 

Η Σουζάνα Πούσκας, γεννημένη το 1927, και ο Βίκτωρ Πούσκας, γεννημένος το 1925, ζουν στο πατρικό του Βίκτωρα, σε ένα μικρό χωριό στην επαρχία Μπίστριτσα-Νασαούντ της Ρουμανίας. Τα βράδια, ο Βίκτορ, που είναι τυφλός, περιμένει τη Σουζάνα να στρώσει το κρεβάτι του και να αλλάξει ρούχα, ενώ ακούει δυνατά τηλεόραση

Δυο γείτονες λύνουν τους κόμπους της γραβάτας, της ζώνης και των κορδονιών του Βίκτωρ στο φέρετρό του πριν από την τελετή της κηδείας, ενώ η Σουζάνα και η ανιψιά της Καμέλια στέκονται δίπλα τους. Σύμφωνα με μια ρουμανική προκατάληψη, το λύσιμο των κόμπων σημαίνει ότι οι πενθούντες μπορούν να συνεχίσουν τη ζωή τους, ενώ ο σκεπασμένος καθρέφτης στην αριστερή γωνία διασφαλίζει ότι οι νεκροί δεν θα επιστρέψουν βλέποντας τον εαυτό τους στον καθρέφτη

Εναν μήνα μετά την επίθεση, η Σουζάνα πλένεται σε μια λεκάνη στην κουζίνα του σπιτιού της. Μη έχοντας τρεχούμενο νερό, πρέπει να ζεστάνει το νερό που φέρνει από το πηγάδι της αυλής. Για το μαγείρεμα και για να ζεσταθούν χρησιμοποιούν μια ξυλόσομπα 

Ο Βίκτωρ ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Sângeorzul Nou. Ο ιερέας τον διαβάζει ενώ οι γείτονες και οι ανιψιοί βοηθούν να τοποθετηθεί το φέρετρο στον τάφο, όπου είναι επίσης θαμμένοι η κόρη και ο γαμπρός του 

Παρά τη δουλειά και τις δύσκολες συνθήκες, τα περισσότερα παιδιά στο χωριό Χαρίντ πηγαίνουν σχολείο και πολλά από αυτά φιλοδοξούν να πάνε στο πανεπστήμιο, όπως η Νάιρα, που ονειρεύεται να γίνει μια μέρα χειρουργός, όπως ο διάσημου αιγύπτιος καρδιοχειρουργός Μαγκντί Γιακούμπ, και ο Αμπντέλ Ράχμαν, που ονειρεύεται να γίνει μηχανικός 

Τα παιδιά ξεκινούν τη μέρα τους πριν την ανατολή του ήλιου, για να δουλέψουν στα χωράφια. Θα συνεχίσουν να εργάζονται μέχρι το μεσημέρι 

Οι ανήλικοι παίρνουν χαμηλούς μισθούς σε σύγκριση με τις προσπάθειες που καταβάλλουν. Με τα χρήματα κάποιοι από αυτούς θα αγοράσουν καινούργια ρούχα για το σχολείο και το Ραμαζάνι, ενώ άλλοι συνεισφέρουν στα έξοδα του σπιτιού 

Η δεκάχρονη Γιασμίν εργάζεται από τα έξι της. Μαζεύει βαμβάκι για να βοηθήσει την οικογένειά της στο Φαγιούμ 

Τα παιδιά μεταφέρονται στη δουλειά με ένα φορτηγό που μπορεί να μεταφέρει μόνο 12. Παρ' όλα αυτά, 40 παιδιά στριμώχνονται στην οροφή του αυτοκινήτου, με τα περισσότερα να κρέμονται από την πόρτα