«Χορεύοντας» σε παγωμένη λίμνη με μια σπάνια Alfa Romeo Giulietta Spider

Αυτές τις ημέρες, ένα πρωτότυπο από τη δεκαετία του ’50 βρέθηκε στο Σεν Μόριτζ, στο απέραντο λευκό. Και κοίτα να δεις που κάποτε αγοράστηκε σχεδόν τσάμπα

Αυτές τις ημέρες, ένα πρωτότυπο από τη δεκαετία του ’50 βρέθηκε στο Σεν Μόριτζ, στο απέραντο λευκό. Και κοίτα να δεις που κάποτε αγοράστηκε σχεδόν τσάμπα

Η Alfa Romeo Giulietta Spider prototype που βλέπετε επάνω είναι μια πραγματική ιταλική barchetta – ελληνιστί, βαρκούλα. Μικρό μέγεθος, δύο μόνο θέσεις, ιταλική σχεδίαση διά χειρός Πινινφαρίνα. Το αυτοκίνητο μαράζωνε επί χρόνια, μέχρι που το ανακάλυψε ο σημαντικότερος, ίσως, ιταλός συλλέκτης αυτοκινήτων, ο Κοράντο Λοπρέστο. Η ιστορία του μοναδικού αυτού πρωτότυπου πάει πολύ πίσω, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, τότε που η Alfa Romeo γνώριζε μεγάλη επιτυχία με τη Giulietta.

Ο Μαξ Χόφμαν, ο διάσημος εισαγωγέας αυτοκινήτων προς τα εύφορα πορτοφόλια των ΗΠΑ, σύντομα ζήτησε να κατασκευαστεί μια ανοιχτή έκδοση της Giulietta Sprint για την αμερικανική αγορά. Η Alfa Romeo συμφώνησε και για να διασφαλίσει ότι το εγχείρημα θα είχε επιτυχία διοργάνωσε έναν διαγωνισμό μεταξύ των σχεδιαστικών κέντρων Πινινφαρίνα και Μπερτόνε. Το αποτέλεσμα ευνόησε σε πρώτο χρόνο τον πρώτο. Η πρόταση του Πινιφαρίνα κατέληξε στη Giulietta Spider παραγωγής, ενώ τα απορριφθέντα σχέδια του Μπερτόνε θα συνέχιζαν να επηρεάζουν πολλά ανοιχτά σπορ αυτοκίνητα της μάρκας για τις επόμενες δεκαετίες.

Το σχέδιο του οίκου Μπερτόνε και συγκεκριμένα του Φράνκο Σκαλιόνε, είναι εβδομήντα -και βάλε- ετών (Andrea Klainguti / Lopresto Collection)

Ωστόσο, ενώ ο σχεδιασμός του Πινινφαρίνα ήταν σχετικά φορμαλιστικός, τα δύο πρωτότυπα του Μπερτόνε, σχεδιασμένα από τον Φράνκο Σκαλιόνε, ήταν πιο ριζοσπαστικά: το πρώτο εξ αυτών με κόκκινο φινίρισμα, διέθετε στενότερους προβολείς και πίσω «πτερύγια» χωρίς ενσωματωμένα πίσω φώτα. Ωστόσο, αναμφισβήτητα αυτό το δίχρωμο χρυσαφί και λευκό αυτοκίνητο του 1955 που βλέπετε ήταν εκείνο που πραγματικά έκλεψε την παράσταση.

Τελικά, τα δύο πρωτότυπα θεωρήθηκαν πολύ φουτουριστικά και δαπανηρά για να παραχθούν. Οπως εξηγεί ο Ντούτσιο Λοπρέστο, ειδήμων στον οίκο δημοπρασιών RM Sotheby’s και γιος του προαναφερθέντος διάσημου ιταλού συλλέκτη, «κρίθηκε ότι το αυτοκίνητο δεν θα ήταν εμπορικά επιτυχημένο. Ηταν απλώς πολύ ακριβό». Ως αποτέλεσμα, τα αυτοκίνητα πήραν διαφορετικούς δρόμους: το κόκκινο πρωτότυπο πήγε στην Ελβετία, ενώ το εικονιζόμενο, με αριθμό πλαισίου 0004, πουλήθηκε μεν στον Χόφμαν, παρέμεινε δε στην Ιταλία. Τα χρόνια περνούν και χρειάστηκε να φτάσει η δεκαετία του ’90. Ο νεαρός, τότε, Κοράντο Λοπρέστο άκουσε για μία σπάνια Alfa που μαράζωνε κάπου στην άκρη μιας συλλογής ενός επιχειρηματία.

Το αυτοκίνητο ήταν μετά βίας αναγνωρίσιμο, έχοντας ξαναβαφτεί κόκκινο και ξαναφτιαγμένο εσωτερικά, αλλά ο Λοπρέστο αμέσως κατάλαβε ότι βρισκόταν μπροστά σε κάτι πολύ ξεχωριστό.

Μια πραγματική ιταλική barchetta σε λευκό ελβετικό φόντο (Andrea Klainguti / Lopresto Collection)

«Ο πατέρας μου είδε τη σχεδίαση και αντιλήφθηκε πως ήταν σημαντικό αυτοκίνητο», θυμάται ο Ντούτσιο. «Το αγόρασε σχεδόν τσάμπα». Η περαιτέρω έρευνα σύντομα αποκάλυψε ίχνη χρυσαφί χρωματισμού κάτω από την επιφάνεια, και φωτογραφίες εποχής από το 1958 επιβεβαίωσαν τον αρχικό χρωματικό συνδυασμό. Κατά τη διάρκεια, δε, της αποκατάστασης, τα αρχικά κρεμ και κόκκινα καθίσματα αποκαλύφθηκαν κάτω από στρώματα μεταγενέστερης ταπετσαρίας.

Οταν ολοκληρώθηκε η ολική αποκατάσταση του αυτοκινήτου, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο σκεπτικισμός περιέβαλε τόσο την αποκατάσταση όσο και την ίδια την ύπαρξη ενός δεύτερου πρωτότυπου Bertone. Τελικά, η σχολαστική τεκμηρίωση του Κοράντο φίμωσε τους αμφισβητίες και η ιστορία έκανε τον κύκλο της επιβεβαιώνοντάς τον. Σήμερα το πρωτότυπο παραμένει κεντρικό κομμάτι της συλλογής Λοπρέστο.

Ελαφρύ, αεροδυναμικά βελτιωμένο και τροφοδοτούμενο από έναν τετρακύλινδρο κινητήρα 1,3 λίτρων απόδοσης 80 ίππων, λένε ότι προσφέρει μια πιο συναρπαστική εμπειρία οδήγησης από μια «τυπική» Giulietta. Εντάξει, πού να ξέρεις; Μήπως υπάρχουν και πολλά; Κοιτάζοντάς το είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πώς ένα τέτοιο σχέδιο απορρίφθηκε κάποτε. Τέλος πάντων, το πρωτότυπο διασώθηκε και έχει την ευκαιρία να δείχνει τα κάλλη του σε μια παγωμένη λίμνη του Σεν Μόριτζ. Κρεμ και χρυσαφί σε λευκό φόντο.