Hotel Living
Ιωάννης Πάππος
"Είμαι τυχερός για την καταγωγή μου".
Γράφει η Χαριτίνη Μαλισσόβα
Το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "Hotel Living"(εκδ. Α.Α Λιβάνη) είναι η αφορμή της συζήτησής μας με τον Ιωάννη Πάππο.Ο συγγραφέας και σύμβουλος επιχειρήσεων,που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αργαλαστή, αναφέρεται στους λόγους που τον οδήγησαν να στραφεί στη συγγραφή.Με σπουδές στην Αμερική και τη Γαλλία κατέληξε να στη Ν.Υόρκη,αλλά την τελευταία πενταετία επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα και παραδέχεται πως είναι τυχερός για την καταγωγή του.
Hotel Living, η πρώτη συγγραφική σας απόπειρα,βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά,αφού πρωτοεκδόθηκε στην Αμερική γνωρίζοντας επιτυχία.Θέλετε να μας εξηγήσετε γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;
"Hotel Living", δηλαδή, ζώντας σε ξενοδοχεία, είναι ένα τίτλος που ταιριάζει στην πλοκή του μυθιστορήματος καθώς ο πρωταγωνιστής, Στάθης Ρακής, περνάει χρόνια ζώντας σε ξενοδοχεία λόγω δουλειάς. Όμως υπάρχει και ένα δεύτερο επίπεδο: “Ζωή ξενοδοχείο” – όπως ήθελε να μεταφράσει τον τίτλο ο Αύγουστος Κορτώ – που σημαίνει μια ζωή χωρίς ρίζες, μια ζωή γρήγορη, που δεν έχει σπίτι. Και αυτό λειτουργεί στο βιβλίο, με τον Στάθη να είναι στην Νέα Υόρκη και να σκέφτεται το Τρίκερι (από όπου κατάγεται), ή να μην μπορεί να κάνει ουσιαστικές σχέσεις.
Οι κριτικοί το χαρακτηρίζουν ως ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα.Τι σας κινητοποίησε να το καταθέσετε στο αναγνωστικό κοινό;
Όταν πρωτοσκέφτηκα να γράψω το Hotel Living ήμουνα στριμωγμένος,πρακτικά (ήμασταν ακόμα μέσα στην μεγάλη κρίση στην Αμερική) αλλά περισσότερο συναισθηματικά. Ήμουνα απογοητευμένος. Πόναγα. Aυτό κάπως βοήθησε το γράψιμο. Πιστεύω πως εάν πονάς μπορείς να γράψεις αληθινά.
Το βιογραφικό σας παραπέμπει σε άνθρωπο της δράσης.Νιώθετε ότι κλείσατε κάποιον κύκλο στη ζωή σας και ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη συγγραφή;
Ναι και όχι. Προσπαθώ να τα κάνω και τα δυο παράλληλα, γράψιμο και management consulting (είμαι σύμβουλος επιχειρήσεων). Δεν είναι εύκολο, αλλα είναι ενδιαφέρον. Με κρατάει ανάμεσα σε δυο κόσμους. Έχω κάτι φρέσκο να δώσω από την μια πλευρά στην άλλη.
Φύγατε για σπουδές στην Αθήνα,κάνατε μεταπτυχιακά στην Αμερική και στη Γαλλία και καταλήξατε στη Ν.Υόρκη.Νιώθετε πολίτης του κόσμου;
Νιώθω Έλληνας και πολύ Πηλιορείτης. Όσο λείπω τόσο πιο πολύ νιώθω τις ρίζες μου, η νόστος μεγαλώνει. Έχω ταξιδέψει και έχω ζήσει σε αρκετές χώρες, αλλά σκέφτομαι ποσο ωραίο θα ήτανε να περάσω κάποιο διάστημα στο Πατριχώρι κοντά στην Πάλτση. Θα ήθελα να κτίσω ένα καλύβι εκεί. Και να γράψω.Καταγράφετε τη "ρατσιστική διάθεση"(τον σνομπισμό) που υπήρχε εναντίον των Ελλήνων είκοσι χρόνια πριν στην Ευρώπη και στην Αμερική.Άλλαξε κάτι στην πορεία;Θετικά ή αρνητικά..
Ρατσισμός είναι ίσως λίγο τραβηγμένο. Μετά την τελευταία κρίση στην Αμερική, και την συνεχιζόμενη κρίση στην Ελλάδα, οι Αμερικανοί μας βλέπουν με κάποια συμπάθεια. Οι Προτεστάντες χρειάζονταν ένα σημείο αναφοράς για να κτίσουν την Αμερική, και αυτό ήταν ο φιλελληνισμός τον ρομαντικών χρόνων – Byron κλπ. Όταν από το 2012 και μετά είδαν την Ελλάδα να κατρακυλάει, την είδαν και με κάποια συναισθηματική ανησυχία. Κάποια σύμβολα για αυτούς– της δημοκρατίας, της ελευθερίας – κλονίστηκε.
Κατάγεστε από την Αργαλαστή(Πήλιο).Μετά από χρόνια που κάνατε καριέρα εκτός συνόρων,νιώθετε ότι οι ρίζες σας σας καλούν να επιστρέφετε ,πια,συχνά;
Τα τελευταία 5 χρόνια επιστρέφω για μεγαλύτερα διαστήματα. Μου αρέσει να γράφω στον Κάλαμο, στον Παγασητικό. Και στην Λαμπινού από την Τσαγκαράδα. Όταν δυσκολεύομαι (στο γράψιμο ή στη δουλειά) μου αρέσει να οδηγώ ως το Τρίκερι. Η διαδρομή από την Μηλίνα μέχρι το “τέρμα του κόσμου” (όπως λέει ο Στάθης στο Hotel Living για το Τρικέρι) είναι μαγική, σαν να έχεις μπει σε μια άλλη διάσταση… Ξεχασμένες πέτρες και λατομεία ξεπετάγονται από τη θάλασσα, ερημονήσια, βουνά εκεί που δεν τα περιμένεις. Είμαι τυχερός για την καταγωγή μου.Πόσο εύκολο είναι να δεχτούν την διαφορετικότητα οι Αμερικανοί και σε ποιους τομείς; Από την άλλη,η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να αποδεχθεί την ελευθερία της επιλογής;
Η Αμερική είναι πάρα πολύ διχασμένη χώρα. Οι δυο ακτές (ανατολική και δυτική) έχουν μεγάλες διαφορές με τις υπόλοιπες πολιτείες: οικονομικές, κοινωνικές, θρησκευτικές. Οι ακτές έχουν περισσότερη ανοχή, και απαιτούν ισονομία και ίσα δικαιώματα για όλους. Τώρα βέβαια με τον Trump, που αν και είναι από την Νέα Υόρκη, ο τυχοδιωκτισμός του δεν εκπροσωπεί τις ακτές, όλα παίζονται. Στην Ελλάδα είμαστε λίγο σαν το Texas (στο οποίο έχω ζήσει). Κάποιες φορές έχουμε μια αρχική φοβία για το καινούργιο και το διαφορετικό, αλλά σε προσωπικό επίπεδο (όπως και οι Τεξανοί) δεχόμαστε και αγκαλιάζουμε τον ξένο. Οι Έλληνες ακόμα αγαπάμε.
Με ποια "οπτική" και ποιοι νομίζετε ότι πρέπει να διαβάσουν το βιβλίο σας;
Πιστεύω ότι ο κάθε ένας διαβάζει- και θα έπρεπε να διαβάζει- όπως θέλει. Έγραψα ένα βιβλίο για την αγάπη, με την ευρύτερη έννοια (αγάπη για να ανήκεις κάπου, για σπίτι, για φιλία και έρωτα) μέσα σε δύσκολο χώρο-χρόνο με ψεύτικες και ανταγωνιστικές ρουτίνες. Πράγματα που σε περισσότερο ή λιγότερο βαθμό όλοι μας κάποια στιγμή τα ζήσαμε. Ίσως λοιπόν οι αναγνώστες κάπου δούνε και τον εαυτό τους στο Hotel Living.
Έχετε σκοπό να συνεχίσετε να γράφετε;Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;
Γράφω ένα μυθιστόρημα που λέγεται "Πνιγόμενος Δίας". Ξεκινά από ένα χωριό έξω από την Λάρισα, και εξελίσσεται στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες.
Ελλάδα-Αμερική :ποια είναι τα "δυνατά" σημεία των δύο αυτών χωρών με βάση τη δική σας εμπειρία;
Φιλία-συναλλαγή.Πώς θα περιγράφατε τον τόπο σας με μια λέξη;