Passengers-κριτική ταινίας

Με μοναδική συντροφιά το ρομπότ-μπάρμαν και για ελάχιστο χρόνο και τον κυβερνήτη του διαστημικού σκάφους, οι δυο νέοι θα κληθούν να αποφασίσουν αν θα συνοδοιπορήσουν στο διάστημα ή αν ο ένας από τους δύο θα συνεχίσει το ταξίδι μέχρι τον τελικό προορισμό.

Οι πρωταγωνιστές  Jennifer Lawrence  τον Chris Pratt ,σε ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και  έρωτα ,μόνοι σε ένα πλοίο εκτός χρόνου με άλλους (εν ύπνω)5000 επιβάτες,ταξιδεύουν μέχρι τον τελικό τους προορισμό και κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον υπό τις  σκηνοθετικές οδηγίες του εξαίρετου Μόρντεν Τίλντουμ(Παιχνίδι μίμησης).

Η δυναμική της ταινίας βασίζεται στη χημεία των δύο ταξιδιωτών που γίνονται ζευγάρι όχι επειδή είναι χαμένοι στο διάστημα, αλλά ανακαλύπτοντας  στην πορεία πως το ίδιο θα συνέβαινε  και αν η συνάντησή τους γινόταν επί γης.

Η ταινία αναδεικνύει και στην ανάγκη του ανθρώπου για συντροφικότητα.:Ενώ θα  μπορούσε να σταματήσει και το ταξίδι άλλων συνεπιβαινόντων,ο πρωταγωνιστής ξυπνά μόνο έναν άνθρωπο,και μάλιστα γυναίκα.Το σενάριο εστιάζει καθαρά στην ανάγκη εξεύρεσης του άλλου μας μισού.

Σε μια εποχή που το συναίθημα και η μοναδικότητα τείνουν να εκλείψουν ,το Passengers έρχεται να μας υπενθυμίσει πως κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να ζει μόνος αλλά και να μην εγκαταλείπει τον άνθρωπο που αγαπά.

Οι θεατές βιώνουν όλο τα φάσμα των συναισθημάτων των έγκλειστων πρωταγωνιστών:απελπισία,θυμό,ελπίδα,ενώ δεν λείπουν και οι θεαματικές σκηνές αυτοθυσίας και επιβίωσης στο διάστημα.

Στο διαστημικό ταξίδι θίγονται και οι ταξικές διαφορές,αφού οι δύο πρωταγωνιστές απολαμβάνουν διαφορετική "φιλοξενία" στι καθ'όλα πολυτελές σκάφος.

Ως έναν ύμνο στον άνθρωπο και στην αγάπη εξέλαβα την (κατά τα άλλα) επιστημονικού σεναρίου ταινία.

Δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν,αλλά και τα λίγα χρόνια που ζούμε,είναι σημαντικό να τα μοιραζόμαστε με τον η τους σημαντικούς άλλους.

Ο έρωτας κυριαρχεί και σώζει από τη μοναξιά και την απελπισία.Αυτό ήταν και το κυρίαρχο αίσθημά μου όταν έπεσαν οι τίτλοι του τέλους.