Ο «αιρετικός» Λουίς Μπουνιουέλ και το φιλμ «Ναζαρέν»
Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Καννών του 1959, η ταινία «Ναζαρέν» (Nazarin) του Λουίς Μπουνιουέλ, αποτελεί μία από πρώτες δημιουργίες του σπουδαίου δημιουργού, που θα χαρακτηριστούν από την καθεστηκυία τάξη, ως «βλάσφημες και ιερόσυλες». Η ταινία του Ισπανού σκηνοθέτη, καταθέτει μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην υποκρισία της οργανωμένης θρησκευτικής εξουσίας και αποτελεί ίσως την ομορφότερη κινηματογραφική κατάθεση που πραγματοποιήθηκε στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης με κεντρικό άξονα, την έννοια της πίστης...
Στο Μεξικό του δικτάτορα Ντιάζ, ο νεαρός ιερέας Ναζαρέν (Φρανσίσκο Ραμπάλ), ζει σε μια φτωχική πανσιόν, χωρίς να έχει δική του ενορία, εφαρμόζοντας όμως πιστά τις διδαχές του Ευαγγελίου, κυρίως σε ότι αφορά στην αγάπη προς τον πλησίον και στην αλληλεγγύη. Ο ίδιος προσφέρει καταφύγιο στην πόρνη Άνταρα (Ρίτα Μασέδο), η οποία καταζητείται για απόπειρα δολοφονίας.
Παράλληλα ο Ναζαρέν, προσπαθεί να βοηθήσει και τη χωριατοπούλα Μπεατρίς (Μάργκα Λόπεζ), η οποία αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, όταν την εγκατέλειψε ο εραστής της. Κάποια στιγμή οι δύο γυναίκες φεύγουν μαζί, ενώ ο νεαρός ιερέας δέχεται αυστηρότατες επικρίσεις από τις εκκλησιαστικές αρχές του τόπου, για τη στάση και τη συμπεριφορά του.
Τότε ο Ναζαρέν, αποφασίζει να γίνει αναχωρητής και να ταξιδεύει σαν «φτωχούλης του Θεού», περιπλανώμενος και ζώντας με ελεημοσύνες. Αργότερα, σ’ ένα χωριό ξανασυναντά την Μπεατρίς και την Άνταρα οι οποίες τον ακολουθούν, καθώς τον θεωρούν άγιο. Ωστόσο ο κόσμος θεωρεί ανήθικο και αιρετικό ένας ιερέας να συνοδεύεται και να κυκλοφορεί με δύο γυναίκες. Η πίστη του Ναζαρέν στην ύπαρξη του Θεού αρχίζει να κλονίζεται...
Η ταινία «Ναζαρέν» (Nazarin) του Λουίς Μπουνιουέλ, αποτελεί την κινηματογραφική διασκευή ενός βιβλίου του Ισπανού συγγραφέα Μπενίτο Περέθ Γκαλδός (Benito Perez Galdós: 1845-1920). Ο Μπουνιουέλ με χαρακτηριστική δεξιοτεχνία και παράλληλους συμβολισμούς, παρουσιάζει μια δονκιχωτική μορφή του Ναζωραίου, που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα από ένα καταπιεστικό, κοινωνικό πλαίσιο.
Το έργο αποτελεί ένα υπέροχο δείγμα γραφής της απαράμιλλης τέχνης του σκηνοθέτη και εντάσσεται χρονικά στη λεγόμενη "Μεξικανική Περίοδο" του καλλιτέχνη, μαζί με κλασσικές ταινίες, όπως το "Ξεχασμένοι από την Κοινωνία" (Los Olvidados) του 1950, ο αριστουργηματικός "Εξολοθρευτής Άγγελος" του 1962, αλλά και το σπάνιο φιλμ, ο "Σίμων της Ερήμου" του 1965.
Ο Λουίς Μπουνιουέλ, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1900, στην Ισπανία. Πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου κι ένας εκ των κορυφαίων σκηνοθετών όλων των εποχών, ο Μπουνιουέλ δε δίστασε μέσα από τα έργα του - που αποτελούν μοναδικές στιγμές στην Ιστορία της Έβδομης Τέχνης - να ασκήσει δριμεία κριτική στην εκάστοτε εξουσία και στους αντιπροσώπους της.
Στα τέλη του '70, ο Μπουνιουέλ αποσύρθηκε από τη σκηνοθεσία μέχρι και το τέλος της ζωής του και μαζί με τον Carrière, έγραψε την αυτοβιογραφία του, "Mon Dernier Soupir" ((My Last Sigh) - 1982). Έναν χρόνο μετά, στις 29 Ιουλίου του 1983, ο μεγάλος αιρετικός του κινηματογράφου έφυγε, αφήνοντας πίσω του μία μοναδική πολιτιστική κληρονομιά.
«Ο Μπουνιουέλ είναι ένας εύθυμος πεσιμιστής. Δεν παραδίνεται στην απελπισία αλλά είναι σκεπτικιστής... Σαν τους συγγραφείς του 18ου αιώνα, ο Μπουνιουέλ μας διδάσκει πώς να αμφισβητούμε...» - Φρανσουά Τρυφώ