1. Για την τυρόπιτα τηγανιού σε στρώσεις, ξεκινάμε και σε ένα μπολ χτυπάμε τα αυγά με σύρμα ή μίξερ χειρός μέχρι να αφρατέψουν.
2. Προσθέτουμε τα τυριά, τον δυόσμο, ελάχιστο αλάτι και αρκετό πιπέρι και ανακατεύουμε καλά. Αφήνουμε κατά μέρος.
3. Σε αντικολλητικό τηγάνι διαμέτρου 28-30 εκ. ζεσταίνουμε 1 κουτ. σούπας από το λάδι σε μέτρια φωτιά.
4. Στρώνουμε στο σκεύος το ένα φύλλο σφολιάτας, καλύπτοντας εντελώς τον πυθμένα και μέχρι τη μέση τα τοιχώματα (αν χρειαστεί, κόβουμε λίγο τις άκρες του φύλλου).
5. Αδειάζουμε εκεί το μισό μείγμα αυγών-τυριού, αφήνοντας κενό ένα περιθώριο 2-3 εκ. περιμετρικά.
6. Σκεπάζουμε το μείγμα με το δεύτερο φύλλο και πιέζουμε τις άκρες του για να κολλήσουν στο κάτω φύλλο και να σφραγίσουν το μείγμα.
7. Ψήνουμε για 3-4 λεπτά, μέχρι το κάτω φύλλο να ροδίσει.
8. Ανασηκώνουμε με σπάτουλα την πίτα που φτιάξαμε και ρίχνουμε στο τηγάνι άλλη 1 κουτ. σούπας λάδι.
9. Αναποδογυρίζουμε την πίτα, ώστε η ροδισμένη πλευρά να βρεθεί προς τα πάνω. Ψήνουμε για 3-4 λεπτά, μέχρι να ροδίσει και η κάτω πλευρά.
10. Αδειάζουμε στην επιφάνεια της πίτας το υπόλοιπο μείγμα αυγών-τυριού, αφήνοντας ξανά ένα κενό περιθώριο 3 εκ. περιμετρικά.
11. Σκεπάζουμε με το τελευταίο φύλλο και πιέζουμε τις άκρες του ώστε να κολλήσουν με το φύλλο από κάτω του.
12. Μόλις ροδίσει η κάτω πλευρά, ανασηκώνουμε και πάλι προσεκτικά την πίτα, ρίχνουμε στο τηγάνι την τελευταία κουταλιά σούπας ελαιόλαδο και αναποδογυρίζουμε την πίτα.
13. Αφήνουμε να ψηθεί και η καινούργια κάτω πλευρά της για 3-4 λεπτά και αποσύρουμε από τη φωτιά.
14. Σερβίρουμε την πίτα ζεστή και συνοδεύουμε με σαλάτα.

Το «Wild horse nine» είναι το πορτρέτο ενός βετεράνου της CIA στη Χιλή του Αλιέντε, λίγους μήνες πριν από το μοιραίο πραξικόπημα. Ο Κρις είναι πράκτορας και εκτελεστής, και φαίνεται έτοιμος να παραδώσει πνεύμα και σώμα μετά από μια καριέρα με μεγάλες επιτυχίες, ανάμεσα σε αυτές και τα γεγονότα του ’63 στο Ντένβερ, αλλά και κάποιες αστοχίες, όπως ο Κόλπος των Χοίρων! Στα πρόθυρα φυσικής και νοητικής κατάρρευσης, σώζεται από τα δυνατά αντανακλαστικά του αλλά θέτει σε κίνδυνο την υπηρεσία, και ο μοναδικός του φίλος και συνάδελφος, ο Λι, ναι μεν τον προσέχει, από την άλλη όμως δίνει ραπόρτο στα κεντρικά και στον νευρικό MJ (Στιβ Μπουσέμι) για το ταξίδι αναψυχής και αποχαιρετισμού που κάνουν οι δυο τους.

Ελαφριά ελεγεία, δράμα και κωμωδία με αξεδιάλυτες ραφές και ρυθμική μαεστρία, σαν τραγούδι αποχαιρετισμού, στο «Wild horse nine» ο X factor είναι ο μέγας Τζον Μάλκοβιτς.

Ο Μακντόνα δεν κινηματογραφεί το Ράπα Νούι απόκοσμα και καρτποσταλικά, προτιμώντας να το ταιριάξει στη ματιά του Κρις, σε ανθρώπινες διαστάσεις, σαν έναν ξεχωριστό τόπο που επισκέπτεται ένα παράξενος Αμερικανός στα ’70s και, χωρίς να καίγεται από σεβασμό στην Ιστορία, έχει απλώς την περιέργεια να δει από κοντά πόσο τεράστια είναι τα κεφάλια των αιώνιων αγαλμάτων, ενώ κάποια στιγμή θυμάται πως θα προτιμούσε να κάνει βόλτες με μια γόνδολα στη Βενετία!

Η κατάσταση εκεί εφαρμόζει ιδανικά στον παραλογισμό που τόσο αγαπά ο Μακντόνα: ο Κρις, που υποτίθεται πως ετοιμάζει απομνημονεύματα ικανά να κάψουν τις μυστικές υπηρεσίες και ενδεχομένως έχει ακόμη στην κατοχή του αντικείμενα που σχετίζονται με τη δολοφονία του Κένεντι, ίσως και τη διαβόητη καραμπίνα, είναι αποσυντονισμένη ωρολογιακή βόμβα, ενώ ο Λι, που τον βλέπει όχι απλά ως μέντορα αλλά ως πατέρα, αν και δεν ξεχνά ποιον οργανισμό υπηρετεί (και σε ποια χρονική συγκυρία…), συνήθως τον κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα, τη μια με λύπηση και την άλλη με εκνευρισμό – είναι τρομερός, για μια ακόμη φορά, ο Σαμ Ρόκγουελ.

Ελαφριά ελεγεία, δράμα και κωμωδία με αξεδιάλυτες ραφές και ρυθμική μαεστρία, σαν τραγούδι αποχαιρετισμού, με τις μεγαλόκαρδες στιγμές να τρώνε ξύλο από ποταπές λεπτομέρειες, το «Wild horse nine» συμπυκνώνει όλο το σινεμά του Μακντόνα, θυμίζοντας την «Μπριζ», τις «Πινακίδες», το ντουέτο του «Ινισέριν» και τους «Ψυχοπαθείς», αν και εδώ ο X factor είναι ο μέγας Τζον Μάλκοβιτς.

Ιδιοσυγκρασιακός ανάμεσα σε ισάξιους καρατερίστες, ο ιδρυτής του Steppenwolf Theater και λάτρης του κινηματογραφικού ρίσκου, βάζει όλα τα κομμάτια στη σωστή τους θέση σε έναν ρόλο υψίστης μελαγχολίας και αβίαστης πλάκας – σαν να ζυμώνει το spleen με ζάχαρη. Ο Κρις είναι ρόλος ζωής, ο Μακντόνα τον έγραψε έτσι ώστε να δυναμιτίζει συνεχώς την προκαθορισμένη ισόβια αποστολή του πράκτορα και ο Μάλκοβιτς τον έντυσε με ποιητικότητα, γνωρίζοντας πως οφείλει να ξεκουρδίσει τον ρόλο και να αδειάσει την ψυχή του Κρις για να θυμηθεί ποιος πραγματικά είναι. Αδιανόητα καλός - και ο συναγωνισμός στο επερχόμενο Όσκαρ πρώτου ρόλου θα είναι συναρπαστικά σφοδρός!