ενημέρωση 3:32, 2 August, 2026

Γεια σας, είμαι ο Τζόνι Κας

Ξεκινούσε πάντα τις συναυλίες του λέγοντας: «Γεια σας είμαι ο Τζόνι Κας». Ντυνόταν μονίμως στα μαύρα και ο κόσμος τον λάτρευε. Η ζωή του γοητευτικού πατριάρχη της κάντρι ήταν κάτι παραπάνω από ιδιαίτερη.

Ας τη δούμε σε 20 στιγμιότυπα:

1) Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1932 στο Κίνγκσλαντ του Άρκανσο των ΗΠΑ ως ένα από τα εφτά παιδιά μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας. Λέγεται πως οι γονείς του δε μπορούσαν να σκεφτούν ένα όνομα για το παιδί τους και γι’αυτό τον βάφτισαν Τζ. Ρ. Αργότερα, θα αλλάξει σε Τζον και στη συνέχεια Τζόνι.

 image

2) Η οικογένειά του αγαπά τη μουσική και ο ίδιος από τα 12 του ξεκινά τα μαθήματα κιθάρας. Η βαθιά σχέση του με τη θρησκεία αρχίζει να εκδηλώνεται από μικρή ηλικία, σκεφτόταν μάλιστα να γίνει ιερωμένος.

3) Το 1950 μετακομίζει στο Μίσιγκαν και πιάνει δουλειά ως καθαριστής σε εργοστάσιο αυτοκινήτων. Ωστόσο, λόγω της βαριάς δουλειάς και της επαγγελματικής αναζήτησής του, θα αποφασίσει να καταταγεί στην Πολεμική Αεροπορία. Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του στο Τέξας, γνωρίζει την πρώτη του σύζυγο, Βίβιαν Λιμπέρτο. Μαζί της θα αποκτήσει 4 παιδιά.

image

4) Στην Αεροπορία θα παραμείνει για 4 χρόνια σε αμερικανική βάση στη Δυτική Γερμανία, όπου εκπαιδεύεται στις ραδιοφωνικές υποκλοπές των σοβιετικών μηνυμάτων. Εκεί θα αποφασίσει να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τη μουσική. Με κάποιους συναδέλφους του δημιουργεί το συγκρότημα «Landsberg Barbarians» και έτσι ανεβαίνει στη σκηνή για πρώτη φορά. «Ήμασταν χάλια», θα πει αργότερα, «αλλά η γερμανική μπίρα σε έκανε να νιώθεις σαν να ήσουν ο καλύτερος!» Το 1953 γράφει το «Folsom Prison Blues», κομμάτι με το οποίο άρχιζε σχεδόν πάντα τις συναυλίες του.

image

5) Στα μέσα της δεκαετίας του ’50 μαζί με τους Μάρσαλ Γκράντ και Λούθερ Πέρκινς φτιάχνει το συγκρότημα «Johnny Cash and the Tennessee Two». Μαζί ξεκινούν να παίζουν σε διάφορα μαγαζιά. Το 1960 γίνονται οι «Johnny Cash and the Tennessee Three» με την προσθήκη του ντράμερ W.S. Holland.

imageJohnny Cash and the Tennessee Two

image

Johnny Cash and the Tennessee Three

6) Η επιτυχία του νεαρού τότε Έλβις Πρίσλεϊ οδηγεί τους Κας, Γκράντ και Πέρκινς να δοκιμάσουν την τύχη τους και να πάνε για ακρόαση στη δισκογραφική εταιρεία Sun Records το 1954, ο παραγωγός όμως δεν ενδιαφέρεται για τα τραγούδια τους. Ευτυχώς, επιστρέφουν στις αρχές του 1955 με το τραγούδι «Hey Porter», σε στίχους του Κας.

image

7) Το πρώτο σινγκλ της μπάντας είχε μέτρια αποδοχή από το κοινό, έδωσε όμως τη σειρά του στο επόμενο, το πασίγνωστο πλέον «Cry, Cry, Cry», το οποίο σκαρφάλωσε κατευθείαν στο 14 των Billboard charts.

8) Η μεγάλη αναγνώριση για την μπάντα έρχεται το 1956 με το περίφημο «I Walk The Line», που θα αποτελέσει ύμνο της κάντρι μουσικής, το οποίο εκτοξεύεται στην πρώτη θέση των charts και πουλά περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Το πρώτο άλμπουμ του Κας κυκλοφορεί το 1957 με τίτλο: «Johnny Cash with His Hot & Blue Guitar».

image

9) Ο μεγάλος του έρωτας εμφανίζεται στη ζωή του το 1961. O Τζόνι ήταν παντρεμένος, 29 χρονών, πατέρας 4 παιδιών και αρκετά διάσημος τραγουδιστής της κάντρι, ενώ η Τζουν 32 χρονών, παντρεμένη δις, μητέρα δύο παιδιών και πολύ διασημότερη ως τραγουδίστρια, στιχουργός, ηθοποιός. Έζησαν έναν παράφορο παράνομο έρωτα και επτά χρόνια αργότερα, το 1967 ο Τζόνι της έκανε πρόταση γάμου πάνω στη σκηνή. Παντρεύτηκαν μία εβδομάδα μετά.

image

10) Η δεκαετία του ’60 τον καθιερώνει σε μουσικό είδωλο. Μετακομίζει στην Καλιφόρνια και εγκαταλείπει τη Sun για την Columbia Records. Εκείνη την περίοδο οι εμφανίσεις του ανέρχονται στις 300 το χρόνο. Τότε ήταν που βγήκαν οι μεγάλες του επιτυχίες (1963) «Ring on Fire» και «Understand Your Man» (1964).

11) Τα ναρκωτικά και το αλκόολ δεν αργούν να έρθουν. Η συνεχής απουσία από το σπίτι φέρνει σύννεφα στη σχέση του με τη γυναίκα του Βίβιαν, η οποία αγανακτισμένη πια το 1966 καταθέτει αίτηση διαζυγίου. Ο Κας επιστρέφει στο Μέμφις για να διανύσει μια από τις χειρότερες περιόδους της ζωής του. Ο εθισμός του στα ναρκωτικά θα τον οδηγήσει σε σημείο σύλληψης για λαθρεμπόριο αμφεταμίνης στην προσπάθειά του να την περάσει λαθραία από τα μεξικανικά σύνορα. Η αγαπημένη του Τζουν θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια απεξάρτησής του.

image

«Πήρα όλα τα ναρκωτικά που μπορούσε να πάρει κανείς και ήπια τα πάντα. Όλοι είπαν ότι ο Τζόνι Κας ξόφλησε … έμοιαζα με ζωντανό νεκρό», θα δηλώσει ο ίδιος.

12)Το 1969 ξεκινά τη δική του τηλεοπτική εκπομπή το «The Johnny Cash Show», έναν κύκλο εκπομπών που παρουσιάζει στο κοινό σύγχρονους μουσικούς, που κυμαίνονται από τον Μπομπ Ντίλαν μέχρι και τον Λούις Άρμστρονγκ. Παράλληλα, του δίνεται η ευκαιρία να μιλήσει ανοιχτά για θέματα που βασάνιζαν την εποχή όπως ο Πόλεμος του Βιετνάμ, η σωφρονιστική μεταρρύθμιση μέχρι και τα δικαιώματα των Ινδιάνων της Αμερικής.

image13) Η ζωντανή ηχογράφηση που έκανε στις φυλακές Φόλσομ και Σαν Κουέντιν θα του χαρίσουν δυο βραβεία Γκράμι. Μάλιστα, το «Johnny Cash at Folsom Prison» συμπυκνώνει τον πολυετή αγώνα του για την αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος. Στιγμές που έχουν μείνει αξέχαστες με τον Κας να τραγουδά και να χειρονομεί στους φύλακες, να πετά το βρόμικο νερό της φυλακής και τραγουδά μόνο για πάρτη των φυλακισμένων. Οι κρατούμενοι ενθουσιάζονται, τον αποθεώνουν και τον λατρεύουν.

image

 

14) Το Μάρτιο του 1970 γεννιέται ο γιος που θα αποκτήσει με τη Τζούν Κάρτερ, ο Τζον Κάρτερ Κας.

image

15) Το 1972 θα κάνει το πρώτο του κινηματογραφικό ντεμπούτο στο πλευρό του Κερκ Ντάγκλας στην ταινία «A Gunfight». Το 1980 θα κυκλοφορήσει η αυτοβιογραφία του το «Man in Black». Το 1992 συμπεριλαμβάνεται στο Rock 'n' Roll Hall of Fame.

16) Το 1997, ο Κας διαγνώστηκε με τη νευροεκφυλιστική νόσο, το «σύνδρομο Shy-Drager», μια μορφή ατροφίας πολλαπλών οργανικών συστημάτων. Μία μετέπειτα διάγνωση έδειξε πως η αυτόνομη νευροπάθεια σχετιζόταν με διαβήτη, εξαιτίας του οποίου ο Κας αναγκάστηκε να περιορίσει τις περιοδείες του. Το 1998 εισήχθη στο νοσοκομείο με σοβαρή πνευμονία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα σημαντική ζημιά στους πνεύμονές του.

image

17) Το 2002 ο Τζόνι Κας κυκλοφορεί το προτελευταίο του άλμπουμ, το «American IV: The Man Comes Around», μια μείξη παλιών και νέων κομματιών του, αλλά και επανερμηνειών κλασικών κομματιών. Τότε είναι που θα ερμηνεύσει το εκπληκτικό Hurt, μια διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού των Nine Inch Nails. Πολλοί είπαν ότι αυτό το τραγούδι ήταν μια απάντηση του Κας προς την ασθένειά του.

Στο ίδιο άλμπουμ περιλαμβάνεται και η εξαιρετική του ερμηνεία στο τραγούδι Personal Jesus των Depeche Mode:

18) Στα επόμενα χρόνια, η υγεία του επιδεινώνεται. Μειώνει επικίνδυνα τις δημόσιες εμφανίσεις του, ενώ τον Μάιο του 2003 φεύγει από τη ζωή η Τζουν Κάρτερ. Ωστόσο, καταφέρνει να ηχογραφήσει το «American V: A Hundred Highways», το οποίο ολοκληρώνεται λίγες εβδομάδες μετά το θανατό του. 

image

19) Πεθαίνει σε ηλικία 73 ετών στις 12 Σεπτεμβρίου 2003 λόγω επιπλοκών που προήλθαν από το διαβήτη ενώ νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Baptist στο Νάσβιλ. Κηδεύτηκε δίπλα στην αγαπημένη του στο Hendersonville Memory Gardens κοντά στο σπίτι του στο Hendersonville του Τενεσί.

20) Δύο μόλις χρόνια μετά το θάνατό του κυκλοφορεί η ταινία για τη ζωή του, το περίφημο «I walk the line». Ο Χοακίν Φοίνιξ θα τον υποδυθεί σε μια εξαιρετική ερμηνεία και θα μας ξεγελάσει μεταφεροντάς μας σε μια άλλη εποχή. Πριν ακόμα φτάσουμε στο τέλος θα ξαναπατάμε το play. Οι θάνατοι δεν αξίζουν στους θρύλους.

Πηγή : athens voice

 

Οι σωστές στάσεις στο σεξ για προβλήματα στη μέση

Είναι σύνηθες να ακούσεις από τον ερωτικό σου σύντροφο, ότι πονάει η μέση του την ώρα που κάνετε σεξ. Και αυτό είναι σοβαρό διότι είναι αρκετοί άνδρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα – κυρίως αυτοί που κάνουν καθιστικές δουλειές και δεν ασκούνται. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, αποδεικνύεται ότι υπάρχουν στάσεις που επιβαρύνουν τη μέση – όπως το «κουτάλι».

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Waterloo ασχολήθηκαν με το θέμα και διαπίστωσαν ότι κάποιες στάσεις στο σεξ δεν επιβαρύνουν τη μέση και δεν πονάς κατά την ερωτική πράξη. Ένας εκ των ερευνητών εξηγεί ότι παλιότερα οι φυσιοθεραπευτές πρότειναν τη στάση «κουτάλι» σε όσους είχαν πόνο στη μέση και τελικά αποδείχθηκε ότι αυτή η στάση επιβαρύνει τη μέση και αυξάνει τον πόνο.

Αντί του «κουταλιού»,που αναγκάζει τη μέση να «δουλέψει», προτείνουν στους άνδρες με πόνους να προτιμούν τη στάση που η ερωτική παρτενέρ είναι «στα τέσσερα» και γενικά να «δουλεύουν» περισσότερο οι γοφοί και τα γόνατα κατά τη διάρκεια του σεξ (σ.σ. αν έχεις μηνίσκο τι γίνεται;).

Κατά την έρευνα 10 ζευγάρια (γύρω στα 30) προσφέρθηκαν εθελοντικά να κάνουν έρωτα -με τα απαραίτητα επιστημονικά όργανα- ώστε να διαπιστωθεί η θέση της σπονδυλικής στήλης σε πέντε επικρατούσες στάσεις. Σύμφωνα με την έρευνα, 84% των ανδρών και 73% των γυναικών αναφέρουν ότι μειώνεται η σεξουαλική τους δραστηριότητα εξαιτίας πόνων χαμηλά στη μέση. Επίσης οι ερευνητές τονίζουν ότι τώρα πια υπάρχουν τα επιστημονικά δεδομένα που θα βοηθήσουν γιατρούς, φυσιοθεραπευτές και ασθενείς να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. 

Πηγή : athens voice
 

Διακόσια χρόνια φθόνος

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Δεν ξέρω αν τελικά είμαστε κατ’ ευθείαν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων (και μεταξύ μας δεν θεωρώ το θέμα σημαντικό – εκτός αν κάποιος πιστεύει στην κληρονομική μοναρχία, τους γαλαζοαίματους  και τους τίτλους ευγενείας). Δύσκολο πάντως το βλέπω, μετά από δυόμιση χιλιάδες χρόνια.

Μου δίνει όμως ελπίδες το γεγονός ότι τα τελευταία διακόσια χρόνια έχουμε παραμείνει ίδιοι και αναλλοίωτοι. Οι περιγραφές ποιητών, συγγραφέων και δημοσιογράφων του 19ου αιώνα αφορούν 100% και τους σημερινούς Έλληνες. Έτσι και μεταφράζαμε τον Ροΐδη από την καθαρεύουσα, θα μπορούσε να δημοσιεύεται κάθε μέρα στον σημερινό Τύπο. Αν λοιπόν καταφέραμε να μην αλλάξουμε καθόλου σε δύο αιώνες, γιατί όχι και σε είκοσι πέντε;

Το πρώτο συναίσθημα που κυριάρχησε στην γέννηση του νέου ελληνικού κράτους μετά την γενναιότητα, ήταν ο φθόνος. «Η Διχόνοια που βαστάει / ένα σκήπτρο η δολερή / καθενός χαμογελάει / παρ’ το, λέγοντας, κι εσύ». Χάρη στον φθόνο και στην εμφύλια διαμάχη, καταφέραμε να θάψουμε την επανάσταση – ευτυχώς που βόηθησαν οι ξένοι, και δεν είπαν: «Εάν μισούνται αναμεσό τους / δεν τους πρέπει ελευθεριά!». (Σολωμός, 1823)

Διαβάστε ένα κείμενο του 1875 που λέει πώς οι Έλληνες πρέπει πρώτα να πεθάνουν για να ακούσουν καλό λόγο: «Εις τας Αθήνας ζεις, είναι αληθές, άθλιος και υβριζόμενος δι’ όλου του βίου σου, αλλά τουλάχιστον αδελφέ, αποθνήσκεις επευφημούμενος και μακαριζόμενος υπό πάντων…».

Και σήμερα, μόλις πεθάνει κάποιος, ξαφνικά γίνεται «Mεγάλος»: ποιητής, ηθοποιός, πολιτικός. Νεκρός αναγνωρίζεται και από αυτούς που τον έφτυναν ζωντανό. Και γιατί; Διότι όσο ζούσε τον φθονούσαν. Απών, είναι ακίνδυνος.

Ποιος το έγραψε αυτό; Ο Δημήτριος Βερναρδάκης, σοφός λόγιος, φιλόλογος και συγγραφέας τραγωδιών. Πριν 139 χρόνια! Γράφει και άλλα: «Διότι τι άλλο είναι κατ’ ουσίαν η αιωνία, η άπαυστος βάσις του ελληνικού φθόνου, της ελληνικής αντιζηλίας, ήτις πέπρωται να μην αφήσει ποτέ το δύσμοιρον αυτό έθνος να ορθοποδήσει, τι άλλο παρά το ζήτημα τούτο: “Τι είσαι εσύ και τι είμαι εγώ”».

Όχι, δεν αναφέρεται στην σχέση ΓΑΠ και Βενιζέλου. Τεκμηριώνει όμως επαρκώς την συνέχεια του Ελληνικού έθνους. («Καποδίστριας και Όθων», Γαλαξίας, 1962).

Ο έλληνας δεν έχει αλλάξει! Ενάμιση αιώνα μετά, ο Στέλιος Ράμφος, γράφει: «…το χαρακτηριστικότερο ίσως ελληνικό συναίσθημα – ο φθόνος». (Time out, 2012).

Αναλλοίωτοι!
 

Πηγή : protagon

«Παπαγάλοι» Το σύγχρονο όπιο του λαού

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1980 η Janet Cooke δημοσίευσε στην Washington Post ένα ρεπορτάζ για ένα οκτάχρονο αγοράκι που ήταν εθισμένο στα ναρκωτικά. Ο αντίκτυπος που προκάλεσε ήταν τόσο μεγάλος που η Cooke δέχτηκε το βραβείο Πούλιτζερ δύο χρόνια αργότερα. Δύο ημέρες μετά την παραλαβή του βαρύτιμου βραβείου όμως η ίδια αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι το ρεπορτάζ ήταν κατασκευασμένο.

Πριν από λίγες ημέρες το STAR στο κεντρικό του δελτίο παρουσίασε τη φωτογραφία του 18χρονου που μαζί με το συνεργό του δολοφόνησαν δύο 25χρονους για οικονομικές διαφορές. Οι δύο νεκροί ήταν καθώς φαίνεται οπαδοί της Χρυσής Αυγής, κάτι που όλα τα κανάλια τόνιζαν με κάθε ευκαιρία, αλλά η ιστορία σκάλωνε στο γεγονός ότι και οι δολοφόνοι ήταν επίσης οπαδοί του ίδιου κόμματος. Έτσι κατά την διάρκεια της μετάδοσης του ρεπορτάζ το κοντρόλ του STAR έκανε ένα μαγικό και έσβησε σε πραγματικό χρόνο και μπροστά στα μάτια των τηλεθεατών το τατουάζ με τη σβάστικα που είχε στο δεξί του χέρι ο ένας από τους δράστες.

Αυτή δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που ένα δελτίο ειδήσεων παίζει τόσο φαιδρά με τα πραγματικά γεγονότα:

Το 2008, το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το MEGA παρουσίασε ένα κατασκευασμένο ρεπορτάζ, στο οποίο είχαν προστεθεί ήχοι από συγκρούσεις και σειρήνες περιπολικών προκειμένου να φανεί ότι επικρατούσε αναταραχή την ώρα που ο ειδικός φρουρός Κορκονέας σήκωσε το πιστόλι και πήρε εν ψυχρό τη ζωή του 15χρονου. Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια μέχρι ο διευθυντής ειδήσεων του MEGA, Χρήστος Παναγιωτόπουλος, να παραδεχτεί ότι το ρεπορτάζ ήταν στημένο: «Μπορεί να μην είχα καμιά συμμετοχή στον άθλιο χειρισμό, αλλά ως διευθυντής -εξ αντικειμένου- είχα την τελική ευθύνη. Υπέβαλα την παραίτησή μου, η οποία δεν έγινε δεκτή. Ταυτόχρονα, όμως, δεν δέχθηκα ούτε την παραίτηση του παραγωγού, παρότι οι εξηγήσεις του έδειξαν ότι βρισκόταν σε πλήρη σύγχυση». Από ποιόν άραγε δεν έγινε δεκτή η παραίτηση; Για ποιο λόγο; Γιατί το MEGA δεν ανασκεύασε δημόσια την ίδια στιγμή; Γιατί η δημόσια συγνώμη ήρθε το 2011;.

Το φαινόμενο φυσικά δεν είναι ελληνικό, πόσο μάλλον Κηφισιώτικο. Στις 27 Ιουνίου του 1994 το γνωστό περιοδικό TIME κυκλοφόρησε με εξώφυλλο την φωτογραφία του J. Simpson, Αμερικάνου αθλητή, που κατηγορείτο για την δολοφονία της γυναίκας του. Την ίδια ημέρα κυκλοφόρησε και το περιοδικό NEWSWEEK που χρησιμοποίησε την ίδια φωτογραφία από την στιγμή της σύλληψής του. Το περιοδικό TIME όμως είχε επέμβει στη φωτογραφία κάνοντας τον Simpson αρκετά πιο μαύρο προκειμένου να ενισχύσει το φυλετικό προφίλ του κατηγορούμενου. Η ιστορία πήρε τεράστιες διαστάσεις στην Αμερική και οδήγησε στην απόλυση του photo editor και την δημόσια απολογία εκ μέρους του περιοδικού.



Η κατασκευή και η παραποίηση ειδήσεων υπηρετεί πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Ο έλεγχος της κοινής γνώμης είναι απολύτως απαραίτητος για την διατήρηση της εξουσίας. Στη Μεγάλη Βρετανία πριν από λίγα χρόνια αποκαλύφθηκε ότι το υπουργείο Εξωτερικών διατηρούσε ειδικό ταμείο για «δράσεις προπαγάνδας» που μόνο το 2001 είχε δαπανήσει 340 εκατομμύρια βρετανικές λίρες (427 εκατ. ευρώ). Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο δημοσιογράφος David Barstow δημοσίευσε στους NYT το 2005 μια έρευνα σύμφωνα με την οποία ο George Bush Jr είχε ιδρύσει μια υπηρεσία «δημοσίων σχέσεων» που κατασκεύαζε ρεπορτάζ τα οποία προωθούσε σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, για το οποίο ο Barstow βραβεύτηκε με το βραβείο Πούλιτζερ, τουλάχιστον 20 κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ χρησιμοποίησαν αυτή την υπηρεσία για να προωθήσουν μέσω πολλών εκατοντάδων «έτοιμων ειδήσεων» τα συμφέροντά τους.

Τι είναι χειρότερο άραγε; Μια διαφήμιση της γνωστής γιγαντο-εταιρείας με τα κινέζικα παιχνίδια και την Κατερίνα Στανίση ή πέντε λεπτά με τον Άδωνη Γεωργιάδη στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση; Διαλέγω το πρώτο! Διότι ο Άδωνης είναι μοναδικός να σου λέει πράγματα που αποδεικνύονται τελικά φριχτά παραμύθια. Τον θυμάμαι κάποια τέλη Απριλίου νομίζω, Υπουργό Υγείας, να μας λέει ότι τα νοσοκομεία θα κλείσουν για ένα μήνα το πολύ και θα ανοίξουν ξανά αγνώριστα (εντάξει σε αυτό δεν έπεσε έξω). Και δίπλα του οι γνωστοί αβανταδόροι δημοσιογράφοι να επαναλαμβάνουν, κάτι σαν βουδιστικό μάντρα: «Ο Άδωνης, ο μόνος που δουλεύει» (δεν είχαν πέσει κι αυτοί έξω. Ως προς το δούλεμα). Έτσι το νοσοκομείο των Πατησίων μένει κλειστό και ανενεργό.

Αλλά μην πάμε μακριά, εδώ στην Κηφισιά, πάνε 2 μήνες που η «εμπεριστατωμένη» Κηφισιά πληροφορούσε το αναγνωστικό κοινό της ότι τα εγκαίνια του παρκινγκ στην πλατεία πλατάνου θα γίνουν την 1η Αυγούστου. Δεν είναι μόνο αυτά της συγκεκριμένης εφημερίδας. Με αυτές τις ποταπές νοοτροπίες πώς να μην είναι σε αυτό το χάλι η πόλη;

Στη πόλη μας έχουμε μεγάλη εμπειρία από κατασκευασμένα ρεπορτάζ που εκπορεύονται από οικονομικά συμφέροντα. Ωστόσο στις δυτικές χώρες όταν αποκαλύπτεται η κατασκευή ειδήσεων «πέφτουν κεφάλια».

Θα μπορούσα να αραδιάζω επί ώρες αντίστοιχα παραδείγματα. Αυτό όμως που θέλω να σημειώσω δεν είναι η κακή ποιότητα της παγκόσμιας δημοσιογραφίας. Είναι μάλλον φυσιολογικό οι κυβερνήσεις, διοικήσεις και οι κάθε είδους παράγοντες να επιθυμούν την παρουσίαση της «δικής τους αλήθειας» και είναι απόλυτα φυσιολογικό να βρίσκονται πρόθυμοι δημοσιογράφοι που κινούμενοι είτε από τα χρήματα, είτε απλά από άλλου είδους συμφέροντα αναλαμβάνουν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη.

Αυτό που κάνει τη διαφορά όμως στη πόλη μας είναι η έλλειψη ντροπής. Τα μέσα, εφημερίδες θάβουν τις υποθέσεις και καλύπτουν τους δημοσιογράφους ακόμα και όταν πιάνονται στα πράσα, όπως στην περίπτωση του πάρκινγκ ή τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Κανείς δεν παραιτείται, κανείς δεν απολύεται για λόγους δεοντολογίας. Αντίθετα πολλοί απολύονται ακριβώς επειδή αρνούνται να μετατραπούν σε κονδυλοφόρους της γραμμής του εκάστοτε μέσου.

Ίσως να έχει έρθει η ώρα να δημιουργηθεί ένα σχήμα που δεν θα εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα από την εκάστοτε διοίκηση το οποίο θα έχει ως στόχο την διαφύλαξη του ιερότερου αγαθού σε μια δημοκρατία: αυτό της ενημέρωσης. Αναρωτιέμαι δηλαδή μήπως ήρθε η ώρα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους αφενός όσοι πραγματικά σέβονται το λειτούργημα της δημοσιογραφίας αλλά κυρίως αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο συμφέρον από μια πιο υγιή ενημέρωση: Εσείς.