Θέλει ταλέντο να βρίσκεσαι μονίμως να έχεις σχέση με ανθρώπους που μπλέκονται σε κάθε λογής σκάνδαλα. Ταλέντο το οποίο φαίνεται πως... έχει η κυβέρνηση από τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκης, μέχρι το τελευταίο στέλεχος.
Το σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει εδώ και τρεις ημέρες στο ελληνικό μπάσκετ έχει φέρει ενώπιον της Δικαιοσύνης τον πρόεδρο της ΕΟΚ, Βαγγέλη Λιόλιο, τον συνεργάτη του Μαυραγάνη και τέσσερις διαιτητές.
Ανάμεσά τους είναι ο Πέτρος Παπαπέτρου, στο σπίτι του οποίου στην Κατερίνη φέρεται να εντοπίστηκαν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, 820.000 ευρώ για τα οποία ισχυρίζεται πως έχει τα απαραίτητα δικαιολογητικά.
Με τον συγκριμένο διαιτητή πάντως είχε κάνει πεζοπορία στον Όλυμπο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τρεις εβδομάδες πριν από τη σύλληψή του. Η συνάντησή τους έγινε στο πλαίσιο της ανάδειξη του Ολύμπου ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, με τον πρωθυπουργό, συνοδευόμενο από την υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, να συναντά εκπροσώπους τοπικών φορέων και να συνομιλεί μαζί τους.
Άξιο αναφοράς εδώ πως ο Πέτρος Παπαπέτρου εκτός από διαιτητής αγώνων μπάσκετ είναι και διευθυντής της Διεύθυνσης Δασών Πιερίας.
Επτά χρόνια νωρίτερα και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είχε επισκεφθεί το προπονητικό κέντρο του Προμηθέα Πατρών.
Μάλιστα, είχε δοκιμάσει τις επιδόσεις του στο μπάσκετ υπό το βλέμμα του προέδρου της ομάδας, Βαγγέλη Λιόλιου, ο οποίος σήμερα ως πρόεδρος της ΕΟΚ βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης της χειραγώγησης αγώνων.
Στη νέα ταινία του Τζέσι Αϊζενμπεργκ «The Debut», η 66χρονη οσκαρική ηθοποιός υποδύεται τη Μόνα, μια γυναίκα που αισθάνεται ότι περνάει απαρατήρητη στην καθημερινότητά της. «Νομίζω ότι μας αφορά όλους, όταν οι άνθρωποι δηλώνουν ότι είναι αόρατοι, εννοούν πως δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς βλέπουν και τους αναγνωρίζουν για αυτό που είναι»
Μια μάλλον άχρωμη και συνεσταλμένη μεσήλικη γυναίκα μπαίνει σε ένα μικρό θέατρο, σε μια κωμόπολη του Νιου Τζέρσεϊ, για να περάσει από οντισιόν για ένα μιούζικαλ, διεκδικώντας έναν δεύτερο ρόλο. Εχει να τραγουδήσει από τότε που συμμετείχε στη σχολική χορωδία, αλλά κάτι την ωθεί να δοκιμάσει ξανά. Ανεβαίνει στη σκηνή έπειτα από μία καταξιωμένη επαγγελματία. Οταν αρχίζει να τραγουδά, ο σκηνοθέτης την κοιτάζει τουλάχιστον δύσπιστα, εάν όχι επικριτικά. Ομως η αμήχανη αυτή οντισιόν αποτελεί στην πραγματικότητα την αφετηρία μιας διαδρομής που θα της προσφέρει πολύ περισσότερα από έναν θεατρικό ρόλο: έναν σκοπό και, κυρίως, ανθρώπους μεταξύ των οποίων να αισθάνεται πως κάπου ανήκει.
Αυτή είναι η πλοκή του «The Debut» της νέας ταινίας του Τζέσι Αϊζενμπεργκ που μόλις προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης. Διάσημος κυρίως για την ερμηνεία του στο ρόλο του Μαρκ Ζάκερμπεργκ στο «The Social Network» του Ντέιβιντ Φίντσερ (2010), ο Αϊζενμπεργκ, πέρα από τη σκηνοθεσία, υπογράφει και το σενάριο ενώ ερμηνεύει επίσης έναν από τους ηθοποιούς του μιούζικαλ. Οσο για τους πρωταγωνιστές του «The Debut», ο Πολ Τζιαμάτι υποδύεται τον «αινιγματικό» σκηνοθέτη Τζέρι Μπλάνκενμπιουλερ ενώ η Τζούλιαν Μουρ ερμηνεύει την «ντροπαλή» Μόνα Φρίντμαν. «Το υπέροχο αυτό σενάριο με άγγιξε βαθιά.
Με έκανε να σκεφτώ γιατί κάνω αυτό το παράξενο επάγγελμα και πόσο μαγικό είναι να δημιουργείς μαζί με άλλους κάτι που υπάρχει μόνο στη φαντασία», είπε η πολυβραβευμένη (στις Κάννες, στη Βενετία, στο Βερολίνο καθώς και με Οσκαρ) αμερικανίδα ηθοποιός, συνομιλώντας με την Αριάνα Φίνος της La Repubblica. Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τελουράιντ (Κολοράντο) και την προβολή της στη συνέχεια στα φεστιβάλ του Τορόντο, της Νέας Υόρκης, του Σαν Σεμπαστιάν και του Λονδίνου, ο Τζέσι Αϊζενμπεργκ περιέγραψε την ταινία του ως έναν «ύμνο στο θέατρο». Και η Τζούλιαν Μουρ συμφωνεί με αυτήν την άποψη.
H Τζούλιαν Μουρ στο… ντεμπούτο της στο «The Debut» (A24) «Στον κινηματογράφο βλέπουμε ανθρώπους να απάγονται και αστεροειδείς έτοιμους να πλήξουν τη Γη. Στην καθημερινότητα, όμως, τα δράματα είναι άλλα: να κολλήσεις στην κίνηση, να αργήσεις στη δουλειά, να φοβάσαι ότι κάποιος θα σε εγκαταλείψει, να τσακωθείς με την αδελφή σου. Αυτές είναι καταστάσεις που γνωρίζω καλά, γιατί πέρα από το πλατό, έχω μια φυσιολογική ζωή. Ηθελα να μιλήσω για αυτές τις μικρές συναισθηματικές συγκρούσεις, για την επιθυμία να ανήκεις κάπου, να τραγουδήσεις ένα τραγούδι, να αντιληφθείς τα πράγματα». Ανεβαίνοντας στη σκηνή του «The Debut», η 66χρονη (την 3η Δεκεμβρίου) ηθοποιός θυμήθηκε και το δικό της θεατρικό ντεμπούτο στην πραγματική ζωή πριν από πολλές δεκαετίες, όταν ήταν ακόμη μαθήτρια στο γυμνάσιο.
«Ημουν το κορίτσι με τα κόκκινα μαλλιά το οποίο, συνήθως, δεν εμφανίζεται στη σκηνή. Αλλά η καθηγήτρια ήθελε όλοι να έχουμε έναν ρόλο, οπότε με έβαλε να κάθομαι σε ένα παγκάκι και να τρώω ένα σάντουιτς», θυμάται ακόμα η Τζούλιαν Μουρ. «Ημουν τόσο τρομοκρατημένη που δεν μπορούσα να το καταπιώ. Τότε ανακάλυψα πρώτη φορά πόσο ξένο μπορεί να σου γίνει το ίδιο σου το σώμα όταν ανεβαίνεις στη σκηνή και το ίδιο συμβαίνει και στη Μόνα», είπε. Στο «The Debut» ο Αϊζενμπεργκ της ανέθεσε δύο ρόλος. Καταρχάς ερμηνεύει την Μόνα: μια γυναίκα ανικανοποίητη από τη ζωή της που αποφασίζει να την αλλάξει και βρίσκει έναν σκοπό και ανθρώπους με τους οποίους αισθάνεται ότι ανήκει κάπου.
Στη συνέχεια, όμως, υποδύεται και την μις Ντάνιελ, τον χαρακτήρα της Μόνα στο μιούζικαλ. Στην αρχή η μις Ντανιέλ δεν έχει ακόμη αποκτήσει υπόσταση. Το κοινό βλέπει τη Μόνα να μαθαίνει πώς να τη δημιουργήσει. Σταδιακά εξελίσσεται σε έναν από εκείνους τους δεύτερους ρόλους των μιούζικαλ που κάποια στιγμή αποκτούν ένα μεγάλο, ολόδικό τους νούμερο. «Απέτισα φόρο τιμής στις σπουδαίες γυναίκες του μιούζικαλ, όπως η Λάιζα Μινέλι, η Πάτι Λουπόν και η Τσίτα Ριβέρα. Με ενθουσιάζει αυτή η πολυπλοκότητα σε μια τόσο χαρούμενη ταινία», είπε η Μουρ. Η Μόνα είναι μια γυναίκα που αισθάνεται ότι περνάει απαρατήρητη στην καθημερινότητά της.
«Νομίζω ότι μας αφορά όλους αυτό. Οταν οι άνθρωποι δηλώνουν ότι είναι αόρατοι εννοούν πως δεν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς βλέπουν και τους αναγνωρίζουν για αυτό που είναι. Πρόκειται για ένα αίσθημα κενού πίσω από το οποίο υπάρχει η απεγνωσμένη ανάγκη για αλλαγή, για έναν σκοπό, για μια πορεία», εξήγησε η ηθοποιός. Σημείωσε, μάλιστα, πως και η ίδια αισθάνεται συχνά αόρατη εξαιτίας του επαγγέλματός της. «Η δουλειά του ηθοποιού είναι τρόπον τινά περιστασιακή. Ως ηθοποιός είσαι ευτυχισμένος μόνο όταν ξέρεις ποια θα είναι η επόμενη δουλειά σου. Και αρχικά οι πιθανότητες είναι εναντίον σου. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι ηθοποιοί παρά διαθέσιμοι ρόλοι.
Νιώθεις ότι δεν θα συμβεί τίποτα, ότι μπορεί και να εξαφανιστείς. Αλλά συνεχίζουμε να το κάνουμε παρά τα σκαμπανεβάσματα και την αβεβαιότητα. Είμαστε εθισμένοι στο συναίσθημα που νιώθουμε όταν παίζουμε», είπε η Τζούλιαν Μουρ. Οσο για την πραγματική ζωή, «ορισμένα παιδικά βιώματα σε σημαδεύουν. Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός και μετακομίζαμε διαρκώς. Η αίσθηση ότι ήμουν πάντα η νεοφερμένη δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Ξέρω τι σημαίνει να βρίσκεσαι κάπου όπου δεν γνωρίζεις κανέναν, δεν ξέρεις πως να προσανατολιστείς, δεν έχεις φίλους, δεν έχει κάποιον να καθίσεις να φας».
Ο σπουδαίος Βρετανός καλλιτέχνης του 20ού αιώνα μιλά για τη ζωγραφική, τη φωτογραφία και την τεχνολογία, σε συνέντευξη που εδωσε στο σπίτι του στη Γαλλία τον Μάρτιο του 2019.
Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ (1937-2026) θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς και πολυτάλαντους Βρετανούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Συνέβαλε σημαντικά τόσο στην ίδρυση όσο και στην ανάπτυξη του κινήματος της ποπ αρτ στη Βρετανία, ξεκινώντας με τη συμμετοχή του σε μια ετήσια έκθεση με τίτλο «Young Contemporaries» το 1960, η οποία σηματοδότησε επίσης την αρχή της αναγνώρισής του στον κόσμο της τέχνης. Ο Χόκνεϊ τιμήθηκε με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Praemium Imperiale για τη Ζωγραφική (1989) και το Βραβείο για τη Διά βίου Καλλιτεχνική Αριστεία (Pratt Institute) το 2018. Τα έργα του βρίσκονται σε πολυάριθμες συλλογές σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων η Εθνική Πινακοθήκη της Αυστραλίας στην Καμπέρα, η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων και η Γκαλερί Τέιτ στο Λονδίνο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης και το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το Κέντρο Πομπιντού στο Παρίσι, το Μουσείο Ντε Γιουνγκ στο Σαν Φρανσίσκο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Λουιζιάνα στο Χούμλεμπεκ και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Τόκιο.
Με αφορμή τη νέα ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι, η σπουδαία ηθοποιός μιλά για τον σοσιαλισμό, τον φασισμό και όσα έμαθε μεγαλώνοντας σε μια χώρα που δεν υπάρχει πια.
Η Σάντρα Χίλερ δακρύζει στη μέση μιας συνέντευξης. Η συζήτηση έχει φτάσει στην Ανατολική Γερμανία, όπου μεγάλωσε, και στην πολιτική ιδέα που συνδέθηκε με την ίδρυσή της. Η Γερμανίδα ηθοποιός, που φέτος πρωταγωνιστεί σε τέσσερις μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές, συγκινείται μιλώντας για τον σοσιαλισμό και την υπόσχεση ενός διαφορετικού κόσμου που δεν πραγματοποιήθηκε. Λίγο αργότερα θα μιλήσει για την άνοδο της ακροδεξιάς στη σημερινή Γερμανία και τον κίνδυνο μιας σταδιακής επιστροφής του φασισμού.
Αφορμή για τη νέα της συνέντευξη είναι η «Πατρίδα» (Fatherland) του Πάβελ Παβλικόφσκι, στην οποία υποδύεται την Έρικα Μαν, κόρη του νομπελίστα συγγραφέα Τόμας Μαν. Η ασπρόμαυρη ταινία διαδραματίζεται το 1949, όταν πατέρας και κόρη ταξιδεύουν στη Γερμανία, ύστερα από δεκαέξι χρόνια εξορίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τη Φρανκφούρτη, που βρίσκεται υπό αμερικανικό έλεγχο, έως τη Βαϊμάρη της σοβιετικής ζώνης, διασχίζουν μια χώρα κατεστραμμένη από τον πόλεμο, η οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει το ναζιστικό παρελθόν της ενώ ήδη διαμορφώνεται ο μεταπολεμικός διχασμός της.
Στιγμιότυπο από την ασπρόμαυρη ταινία «Πατρίδα» (Fatherland) του Πάβελ Παβλικόφσκι, που διαδραματίζεται στη μεταπολεμική Γερμανία του 1949 και ακολουθεί το ταξίδι του Τόμας Μαν και της κόρης του, Έρικα, σε μια χώρα αντιμέτωπη με το ναζιστικό παρελθόν της.
Για τη Χίλερ, η ταινία αγγίζει κάτι που σπάνια συναντά στον γερμανικό κινηματογράφο: την προσπάθεια να αναγνωριστούν οι αρχικές προσδοκίες της Ανατολικής Γερμανίας, χωρίς να παραβλέπεται η ιστορική τους διάψευση. Η ίδια γεννήθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας και εξακολουθεί να ζει στη Λειψία, στην πρώην ανατολική πλευρά της χώρας. Πιστεύει ότι η ιστορία της Ανατολής παραμένει δύσκολο θέμα για τους Γερμανούς σκηνοθέτες και ότι η «Πατρίδα» περιέχει ένα ιδιαίτερο πένθος, που γίνεται πιο αισθητό σε όσους προέρχονται από εκεί.
Η φωνή της σπάει όταν εξηγεί πόσο ευγνώμων είναι στον Παβλικόφσκι που βρήκε χώρο στην ταινία του για μια πολιτική ιδέα η οποία, όπως λέει, δεν επιβίωσε στη Γερμανία: την ιδέα του σοσιαλισμού. Σκουπίζει τα μάτια της και λίγο αργότερα αστειεύεται με τον δημοσιογράφο, προβλέποντας πως τα δάκρυά της θα γίνουν τίτλος.
Η Χίλερ θεωρεί ότι για ένα διάστημα η Ανατολική και η Δυτική Γερμανία θα μπορούσαν να είχαν μάθει η μία από την άλλη. Η σκέψη αυτή την οδηγεί αναπόφευκτα στο πολιτικό παρόν. Μιλώντας για την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), επισημαίνει τις ομοιότητες που βλέπει με σκοτεινές περιόδους της γερμανικής ιστορίας.
«Ο φασισμός δεν έρχεται μέσα σε μια νύχτα. Έρχεται αργά, σε μικρές δόσεις», προειδοποιεί. Για την ίδια, το ζήτημα δεν είναι μόνο η αναγνώριση του κινδύνου, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία θα αντιδράσει.
φωτογραφία: Harley Weir
Η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα επειδή η Χίλερ βρίσκεται σε μια εξαιρετική καμπή της καριέρας της. Μετά την «Ανατομία μιας πτώσης», που της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ, και τη «Ζώνη Ενδιαφέροντος», όπου υποδύθηκε τη σύζυγο του διοικητή του Άουσβιτς, το 2026 τη βρίσκει να κινείται ανάμεσα σε διαφορετικούς κινηματογραφικούς κόσμους. Από την εμπορική επιτυχία της «Αποστολής Χαίρε Μαρία», δίπλα στον Ράιαν Γκόσλινγκ, και το Digger του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιάριτου με τον Τομ Κρουζ, μέχρι τις ασπρόμαυρες ευρωπαϊκές παραγωγές «Πατρίδα» και Rose.
Στο τελευταίο, σε σκηνοθεσία Μάρκους Σλάιντσερ, υποδύεται μια γυναίκα του 17ου αιώνα που ζει ως άντρας, έχοντας υιοθετήσει την ταυτότητα ενός στρατιώτη. Για να προετοιμαστεί, παρατήρησε πιο προσεκτικά από ποτέ τη συμπεριφορά των αντρών. Εκείνο που της έκανε εντύπωση ήταν πόσο συχνά, κατά την παρατήρησή της, οι άντρες αντιμετωπίζουν την είσοδό τους σε έναν χώρο σαν να μπαίνουν σε πεδίο μάχης, αναζητώντας ποιος αποτελεί απειλή και πώς μπορούν να επικρατήσουν.
Η Χίλερ, που κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου για το Rose, βλέπει πλέον το Χόλιγουντ να της ανοίγει διάπλατα τις πόρτες. Ωστόσο, η ίδια επιμένει ότι δεν αισθάνεται διαφορετική από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται. Θεωρεί σημαντικότερο να ανήκει σε μια δημιουργική ομάδα παρά να ξεχωρίζει από αυτήν. Ακόμη και την επιτυχία της τελευταίας χρονιάς την αντιμετωπίζει ως αποτέλεσμα ταινιών που γυρίστηκαν σε διαφορετικές περιόδους και έτυχε να κυκλοφορήσουν σχεδόν ταυτόχρονα.
Η στάση αυτή επηρεάζει και τη σχέση της με το θέατρο. Στη Λειψία έχει συνιδρύσει την πειραματική ομάδα Farn Kollektiv, αλλά η αναγνωρισιμότητά της δυσκολεύει πλέον τη συμμετοχή της στη σκηνή ως ισότιμου μέλους ενός θιάσου. Όταν το κοινό έρχεται αποκλειστικά για να δει εκείνη, αισθάνεται ότι η δουλειά των υπόλοιπων ηθοποιών περνά σε δεύτερη μοίρα. Έτσι, ετοιμάζει δύο νέες παραστάσεις τις οποίες θα σκηνοθετήσει η ίδια.
φωτογραφία: Harley Weir
Παρά τη διεθνή επιτυχία της, δεν σχεδιάζει να εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Χόλιγουντ παραμένει γι' αυτήν ένας τόπος δουλειάς, ενώ η ζωή της βρίσκεται στη Γερμανία.
Και ίσως εκεί επιστρέφει το πιο ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης. Η Χίλερ πιστεύει ότι η εμπειρία της κατάρρευσης της Ανατολικής Γερμανίας της δίδαξε πως κανένα πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα δεν διαρκεί για πάντα.
Σε μια εποχή κατά την οποία όσα θεωρούνταν δεδομένα μοιάζουν να μην αποδίδουν πλέον, αυτή η γνώση δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφήνει ανοιχτή τη δυνατότητα να σκεφτούμε διαφορετικά το μέλλον.
