Η εποχή της πολιτικής σταθερότητας στη Γερμανία φτάνει στο τέλος της

Τα τελευταία κέρδη του AfD είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας, καθώς το μεταπολεμικό κομματικό σύστημα της Γερμανίας καταρρέει και η σταθερή κυβέρνηση γίνεται πιο δύσκολο να διατηρηθεί.

Οι τελευταίες εκλογές σε κρατίδια στη Γερμανία επιβεβαίωσαν μια τάση που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Το ζήτημα δεν είναι πλέον η περιστασιακή επιτυχία ενός κόμματος ή η αποτυχία ενός άλλου, αλλά η σταδιακή αποδόμηση ενός πολιτικού συστήματος που για δεκαετίες φαινόταν σχεδόν μόνιμο.

Το μεταπολεμικό γερμανικό μοντέλο βασιζόταν στον ανταγωνισμό μεταξύ δύο «λαϊκών κομμάτων», των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών, και αυτός ο συντηρητικός-σοσιαλδημοκρατικός άξονας παρείχε σταθερότητα μετά τις αναταραχές του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, επιτρέποντας στις κυβερνήσεις να εναλλάσσονται παραμένοντας εντός ευρέως αποδεκτών πολιτικών ορίων.

Η Γερμανία ακολούθησε ιδιαίτερα πιστά αυτό το μοντέλο, επομένως το πολιτικό τοπίο επεκτάθηκε σημαντικά μόνο δύο φορές, πρώτα με την άνοδο των Πρασίνων τη δεκαετία του 1980, η οποία έφερε την επαναστατική γενιά του 1968 στο κατεστημένο, και στη συνέχεια μετά την επανένωση με την ανάδυση της Αριστεράς από την πρώην ανατολικογερμανική πολιτική παράδοση, αλλά αυτό το ομαλό σύστημα τώρα καταρρέει.

Τα αποτελέσματα στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία και το Βερολίνο, μετά τη Σαξονία-Άνχαλτ δύο εβδομάδες νωρίτερα, ξεπηδούν από τη σελίδα, καθώς το AfD κέρδισε 38,2% στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, ενώ το CDU έπεσε κάτω από το όριο του 5% για πρώτη φορά σε εκλογές σε γερμανικό κρατίδιο. Στο Βερολίνο, εν τω μεταξύ, η Αριστερά τερμάτισε πρώτη, με το CDU δεύτερο και το SPD να πέφτει στην πέμπτη θέση.  

Για τις ηγεσίες του CDU και του SPD, είναι δελεαστικό να περιορίσουν το πρόβλημα στην άνοδο του AfD και να επικεντρωθούν στο πώς θα πρέπει να περιοριστεί, αλλά το βαθύτερο πρόβλημα είναι ο κατακερματισμός ολόκληρου του εκλογικού τοπίου και η εξαφάνιση της πολιτικής διαχειρισιμότητας που κάποτε η Γερμανία θεωρούσε δεδομένη.

Το κατά πόσον το ίδιο το AfD είναι ικανό να κυβερνήσει αποτελεσματικά παραμένει ένα άλλο ερώτημα, δεδομένου ότι το κόμμα δεν έχει κυβερνήσει ποτέ γερμανικό κρατίδιο, ενώ τα καθιερωμένα κόμματα συνεχίζουν να απορρίπτουν συνασπισμούς μαζί του.  

Συνεπώς, η Γερμανία κινείται προς κάτι που μοιάζει με την πολιτική μικρότερων ευρωπαϊκών χωρών όπως το Βέλγιο, η Ολλανδία ή η Αυστρία, με κατακερματισμένα κοινοβούλια και ολοένα και πιο περίπλοκους πολυκομματικούς συνασπισμούς.

Δεν υπάρχει τίποτα εγγενώς μη λειτουργικό σε ένα τέτοιο σύστημα και πολλές ευρωπαϊκές χώρες λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο, αλλά η Γερμανία είναι διαφορετική. Η πολιτική της κουλτούρα παραδοσιακά εκτιμούσε την προβλεψιμότητα και τη θεσμική συνέχεια, αλλά αν ο κατακερματισμός εξαπλωθεί τώρα μέσα στο ίδιο το CDU και το SPD, οι συνέπειες θα επεκταθούν πέρα ​​από την εκλογική αριθμητική.

Η Γερμανία δεν αισθάνεται ιδιαίτερα άνετα με τις πολιτικές αναταραχές και όταν η Γερμανία γίνεται πολιτικά νευρική, οι γείτονές της ιστορικά είχαν λόγους να της δώσουν προσοχή.

Πηγή:RT