Με αφορμή την 40ή επέτειο από το θάνατο της Ζακλίν Ροκ, μια σειρά από πορτρέτα της που ζωγράφισε ο Πικάσο θα δημοπρατηθούν στο Christie’s μέχρι τέλος Οκτωβρίου.

Όταν ο βιογράφος του Πικάσο, Τζον Ρίτσαρντσον, συνάντησε για πρώτη φορά την Ζακλίν Ροκ, τη θεώρησε «ελεύθερο πνεύμα». Δεν είναι, ωστόσο, ένα χαρακτηριστικό που συνήθως αποδίδεται στη δεύτερη σύζυγο και μακροχρόνια μούσα του Πικάσο. Μέσα της έβραζε ένας πυρήνας έντονης αφοσίωσης. Η ζωή της με τον Ισπανό ζωγράφο ήταν μια άσκηση υποταγής -σκεφτόταν συνεχώς τι θα τον ενδιέφερε και θα τον διασκέδαζε.

Ωστόσο, υπήρξε μια περίοδος — λίγα μόλις χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του 1950 — κατά την οποία η Ροκ φαινόταν ανέμελη σαν κομφετί. Αφού άφησε τον πρώτο της σύζυγο στη Δυτική Αφρική, μετακόμισε στη Γαλλική Ριβιέρα με τη μικρή της κόρη για να ζήσει στην παραθαλάσσια πόλη Βαλαούρις, η οποία τότε βρισκόταν στην ακμή της ως ένα λαμπερό θέρετρο για πλέιμποϊ και καλλιτέχνες. Ο Μαρκ Σαγκάλ και ο ηθοποιός Ζαν Μαρέ ήταν γείτονές της.

Σαν πίνακας του Ντελακρουά

Η Ζακλίν είχε μια γοητεία που ξεπερνούσε τα μαύρα μαλλιά της, τα ζαφειρόχρωμα μάτια της και το ιριδίζον δέρμα της. Ήταν έξυπνη, μιλούσε τρεις γλώσσες και ήταν αυτοπεποίθητη και ανεμπόδιστη, ορμώντας κατά μήκος της Κορνίς με ένα παλιό Simca σαν τον Αλμπέρτο Ασκάρι στον αγώνα της ζωής του.

Όταν ο Πικάσο την είδε στο κεραμικό εργαστήριο Madoura το 1952, γοητεύτηκε από την ασυνήθιστη ομορφιά της.

Το πρόσωπό της θύμιζε πίνακα του Ντελακρουά: έμοιαζε με οδαλίσκη και ήθελε να τη ζωγραφίσει ως χαρακτήρα από το έργο «Γυναίκες της Αλγερίας στο διαμέρισμά τους». Την αποκαλούσε «Μαντάμ Ζ».

Πάμπλο Πικάσο (1881-1973), «Προφίλ της Ζακλίν με μαντίλι», 1955.

Μπέρδεμα

Η ερωτική τους σχέση ήταν περίπλοκη. Η Φρανσουάζ Ζιλό, με την οποία ο Πικάσο είχε δύο παιδιά, βρισκόταν ακόμα στη ζωή του, όμως ο φίλος του Πικάσο, Ζαν Κοκτώ, αναγνώρισε αμέσως τη δύναμη των συναισθημάτων τους, και όταν η Ζιλό έφυγε για το Παρίσι, η Ζακλίν πήρε τη θέση της.

«Δεν μπορεί κανείς να αφήσει αυτόν τον καημένο άντρα μόνο του έτσι, στην ηλικία του», είπε. «Πρέπει να τον φροντίσω».

Από εκείνη τη στιγμή, η Ζακλίν έγινε, σύμφωνα με τα λόγια του σουρεαλιστή συγγραφέα Μισέλ Λερίς, «διάχυτα πανταχού παρούσα».

Το πρόσωπό της θύμιζε πίνακα του Ντελακρουά: έμοιαζε με οδαλίσκη και ήθελε να τη ζωγραφίσει ως χαρακτήρα από το έργο «Γυναίκες της Αλγερίας στο διαμέρισμά τους». Την αποκαλούσε «Μαντάμ Ζ»

«Ρέει»

Από όλες τις ερωμένες του Πικάσο —και ήταν πολλές— η Ζακλίν είναι αυτή που έχει ζωγραφιστεί περισσότερο.

Εμφανίζεται και εξαφανίζεται από τους πίνακές του, αναλαμβάνοντας τον έναν ρόλο και μετά τον άλλο. Αν το ανθρώπινο σώμα ήταν το πιο διαχρονικό θέμα του Πικάσο, που αποδιδόταν και αναδιαμορφωνόταν ατέλειωτα, τότε η μορφή της Ζακλίν, πάνω απ’ όλα, αποτελεί την τελική του έκφραση.

«Η Ζακλίν έχει το χάρισμα να μεταμορφώνεται σε ζωγραφική σε απίστευτο βαθμό», έγραψε η φίλη του Πικάσο, Ελέν Παρμελίν. «Έχει μέσα της αυτή την υπέροχη δύναμη από την οποία τρέφεται ο ζωγράφος. Ρέει. Είναι φτιαγμένη γι’ αυτό, δίνει τον εαυτό της, αφιερώνεται και πεθαίνει εν ώρα υπηρεσίας, αν και ζει συνεχώς».

«Είναι το σώμα της που μπορούμε να εξερευνήσουμε πιο διεξοδικά και πιο οικεία από οποιοδήποτε άλλο σώμα στην ιστορία της τέχνης», έγραψε ο Ρίτσαρντσον στο βιβλίο του, Late Picasso

Πάμπλο Πικάσο (1881-1973), Nu couché, 1969.

Το σώμα της

Ένα από τα έργα που αποτυπώνει καλύτερα τη γοητεία της είναι το «Nu couché» (1969), από τη συλλογή της αείμνηστης Ελβετίδας εμπόρου τέχνης και συλλέκτριας Άντζελα Ρόζενγκαρτ.

Το αισθησιακό σώμα της Ζακλίν, νωχελικό και ερωτικό, αποτυπώνεται με έντονες σκούρες γραμμές, αποκαλύπτοντας τη δύναμη της προσωπικότητάς της.

«Είναι το σώμα της που μπορούμε να εξερευνήσουμε πιο διεξοδικά και πιο οικεία από οποιοδήποτε άλλο σώμα στην ιστορία της τέχνης», έγραψε ο Ρίτσαρντσον στο βιβλίο του, Late Picasso.

Αν το «Nu couché III» παρουσιάζει την Ζακλίν στην πιο εκπληκτική ομορφιά της, τότε μια σειρά λινογραφιών αποκαλύπτει πόσο πολύ μπορούσε ο Πικάσο να χειραγωγεί τα χαρακτηριστικά της, παραμορφώνοντας και υπερβάλλοντας το προφίλ της — όπως στο κυβιστικό έργο του 1959 «Portrait de Jacqueline accoudée», όπου απεικονίζεται στην πιο αινιγματική της μορφή.

Οδαλίσκη και κυρία του σπιτιού

Ο Πικάσο συχνά συνέδεε τα χρώματα με τις μούσες του, με πιο γνωστό ίσως το μωβ που χρησιμοποίησε στα πορτρέτα της Μαρί-Τερέζ Βάλτερ. Για την Ζακλίν, επέλεξε το κίτρινο, το πράσινο, το μαύρο και το κόκκινο — χρώματα εμπνευσμένα από το πρώτο τους κοινό σπίτι, τη «La Californie», στους λόφους πάνω από τις Κάννες.

Ήταν ένα μέρος που ο Πικάσο αγαπούσε για την οριενταλιστική του ατμόσφαιρα, όπου η Ζακλίν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα κυρία του σπιτιού και οδαλίσκη.

Το «Femme Nu III», του 1964, ζωγραφίστηκε αφού μετακόμισαν στο Μουζέν, όμως τα χρώματα της «La Californie» παρέμειναν αναπόσπαστο μέρος του χαρακτήρα της.

Το αναπόφευκτο

Ωστόσο, παρά όλη την ευτυχία τους, το ζευγάρι γνώριζε ότι ο χρόνος τελείωνε. Καθώς ο Πικάσο έβλεπε τον θάνατο κατάματα, ζωγράφιζε τη Ζακλίν σε πένθος.

Στο έργο του 1972 «Nu assis», απεικονίζει τη σύζυγό του ως πενθούσα χήρα, που οργίζεται ενάντια στο φως: ένα ανίερο πλάσμα, εκδικητικό και αυτο-υποδουλωμένο, με το κεφάλι της να μοιάζει με μια κραυγή με ανοιχτό στόμα.

Πάμπλο Πικάσο (1881-1973), Nu assis, 1972.

Το 1955, σαν να προμηνύει την αναπόφευκτη τραγωδία, ο Πικάσο δημιούργησε μια λινογραφία που αποτύπωνε μια πτυχή της προσωπικότητας της Ζακλίν που σπάνια φαινόταν δημόσια, παρουσιάζοντάς την ως εύθραυστη και εξαιρετικά ευάλωτη.

Όταν ο Γουίλιαμ Ρούμπιν, επιμελητής στο MoMA της Νέας Υόρκης, είδε το έργο «Profil de Jacqueline au foulard», εντυπωσιάστηκε από τη δύναμή του, σημειώνοντας ότι η Ζακλίν που απεικόνιζε ήταν αυτή που «συχνά συναντούσε κανείς στο Μουγκέν μετά το θάνατο του Πικάσο.

«Κανένα άλλο πορτρέτο, σε οποιοδήποτε άλλο μέσο, δεν αποτυπώνει τόσο απόλυτα αυτές τις τραγικές πτυχές της φύσης της».

Υποδύναμη

Μετά το θάνατο του Πικάσο, το 1973, η Ζακλίν έμεινε αβοήθητη και ανίκανη να πλοηγηθεί στα ταραγμένα νερά της κληρονομιάς του. Αποσύρθηκε από την κοινωνία. Είχε ζήσει εξ ολοκλήρου για τον Πικάσο και βρήκε τη ζωή χωρίς αυτόν αφόρητη.

Ωστόσο, όπως θυμήθηκε η φίλη της, η δημοσιογράφος Πεπίτα Ντουπόν, στα τελευταία χρόνια της ζωής της Ζακλίν, εκείνο το ελεύθερο πνεύμα μπορούσε ακόμα να βρεθεί στο τιμόνι της Porsche της, επιταχύνοντας μέσα στην γαλλική ύπαιθρο, διασχίζοντας τον αέρα με ένα βροντερό γουργούρισμα της μηχανής.

*Με στοιχεία από christies.com

Με το βλέμμα στους νέους και επόμενο σταθμό το Βόλο ο Αλέξης Τσίπρας, από σήμερα αρχίζουν να αφήνουν τις έδρες τους οι πρώην σύντροφοι για να ενταχθούν στην ΕΛΑΣ.

Η ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα το βράδυ της Κυριακής με ένα νεαρό κορίτσι να τον καλεί στο Βόλο και τη Θεσσαλίας ήταν το σαφές μήνυμα που θέλει να εκπέμψει ο κ. Τσίπρας στη νέα γενιά.

Τα βλέμματα όλης της Ευρώπης είναι στραμμένα στο Παρίσι και άλλες πόλεις της Γαλλίας καθώς η ταραχές δημιουργούν έναν εξεγερτικό κλίμα και στις άλλες πρωτεύουσες.

Ακρίβεια, υποχρηματοδότηση της Παιδείας και υποβάθμιση της ζωής των νέων είναι όλα όσα βιώνουν οι νέοι σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση με την αδυναμία των Ευρωπαίων ηγετών να καταλήξουν σε μια λύση για την ακρίβεια και το ενεργειακό κόστος ενόψει ενός πολύ δύσκολου χειμώνα να βαραίνει ακόμη περισσότερο το κλίμα.

Αρχίζουν οι παραιτήσεις

Από σήμερα θα αρχίσουν να παραιτούνται και οι 13 βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την ίδρυση της ΕΛΑΣ.

Σήμερα αναμένεται η παραίτηση του πρώτου και μέχρι το τέλος της εβδομάδας δεν αποκλείεται να έχουμε και μια ακόμη.

Διήμερη περιοδεία στη Θεσσαλία

Το μοντέλο περιοδειών πόρτα – πόρτα, χωριό το χωριό θα συνεχιστεί καθώς ο κ. Τσίπρας βλέπει ότι η παρουσία του στην επαρχία λειτουργεί ευεργετικά και για το δικό του ακροατήριο και για να συσπειρώσει τη βάση του μετά από διαδοχικές και τραυματικές διασπάσεις.

Η ακρίβεια, το κόστος παραγωγής, το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κτηνοτρόφοι με την ευλογιά, μια σειρά από θέματα που απασχολούν τους αγρότες, τους επαγγελματίες και τους νέους της περιοχής αλλά και τα προβλήματα από την κακοκαιρία Ντάνιελ που εξακολουθούν να παραμένουν τρία χρόνια μετά, θα είναι στη ατζέντα της επίσκεψης του πρώην πρωθυπουργού.

Πρώτος σταθμός ο Βόλος για να συναντήσει και να μιλήσει με φοιτητές και επαγγελματίες. Επόμενος σταθμός η Αγιά Λάρισας και την Τρίτη θα βρεθεί στα χωριά Φαρκαδόνα και Παλαμά για να ενημερωθεί από πρώτο χέρι για τα προβλήματα των αγροτών και τις καταστροφές του Daniel.

Τελευταίος σταθμός η Καρδίτσα όπου και εκεί θα τον περιμένουν νέοι και νέες περιοχής.

Η οργή πλημμυρίζει τους δρόμους της Γαλλίας. Και όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν και να αμαυρώσουν το γεγονός, όταν το άδικο γίνεται καθεστώς ο λαός συνειδητοποιεί ότι η αντίσταση είναι μονόδρομος και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, δεν ξέρω αν ακούτε τα τύμπανα της αμφισβήτησης και της διαμαρτυρίας από την Εσπερία. Η Ευρώπη έχει αρχίζει να μοιάζει με καζάνι που κοχλάζει, η κοινωνική διαμαρτυρία έχει αρχίσει να εκδηλώνεται έντονα και μένει να δούμε τι θα φέρει αυτό το νέο κύμα κοινωνικής διαμαρτυρίας που ξεκίνησε από μια χώρα που έχει μακρά παράδοση στους κοινωνικούς αγώνες, τη Γαλλία. Το θέμα είναι ποιος ή ποιοι θα ωφεληθούν απ’ αυτή την κατάσταση μιας και η Ακροδεξιά παραμονεύει, αυτός είναι ο έτερος πυλώνας στον οποίο έχουν επίσης μακρά παράδοση οι Γάλλοι, απ’ την εποχή της φιλοναζιστικής κυβέρνησης του Βισύ – να τα θυμόμαστε όλα μιας και πλησιάζει και η επέτειος του 40. Στην Ελλάδα πάλι κάνουν ευχέλαιο στο Μαξίμου, μην τολμήσει και σκάσει μύτη κάνα «μικρόβιο» αντίδρασης και προς τα εδώ…

Οι γαλλικοί «δρόμοι» απέναντι στην Λεπέν

Οκτακόσιες χιλιάδες Γάλλοι βγήκαν στους δρόμους το περασμένο Σάββατο. Και στις 5 Νοεμβρίου στην Γαλλία έχουν γενική απεργία. Βγαίνουν στους δρόμους οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα. Μέσα σε μία φλεγόμενη κοινωνία, πως θα περάσει τις περικοπές των 54 δισ. ευρώ ο πρωθυπουργός Λεκορνύ; Η «γαλλική εξίσωση» είναι πολύ δύσκολη και μπορεί να προσομοιάζει με την ελληνική περίπτωση του 2010, αλλά είναι άλλο level! Οσο η γαλλική οργή πλημμυρίζει τους δρόμους, τόσο εδραιώνεται η πεποίθηση στις γαλλικές ελίτ πως έχει ανάγκη από ένα … «ρόπαλο» για να χτυπήσει τους διαμαρτυρόμενους! Κι αυτό δεν είναι άλλο από την Λεπέν και το κόμμα της – πάντα η ακροδεξιά υπήρξε το τελευταίο καταφύγιο των επιχειρηματικών ελίτ.

«Κοινωνικό θερμόμετρο»

Σας έχω ξαναπεί πως η Γαλλία είναι το «κοινωνικό θερμόμετρο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι αν οι σημερινές αντιδράσεις αντέξουν στον χρόνο και διευρυνθούν οι διαστάσεις τους τότε οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες και καταιγιστικές! Και δυο λόγια για την παραβατικότητα που «γέμισε» τις οθόνες και το διαδίκτυο. Όταν το εύρος των κοινωνικών εκδηλώσεων βασίζεται εν πολλοίς στο αυθόρμητο, στην κίνηση των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα εμφιλοχωρήσει και ένα αμελητέο ποσοστό παραβατικότητας, το οποίο δεν θα δώσει τον τόνο, αλλά θα χρησιμοποιηθεί με τον κατάλληλο τρόπο από την «καθεστηκυία τάξη» για να τρομοκρατηθούν οι «νοικοκυραίοι». Ετσι κι αλλιώς καμία μαζική κίνηση σε μεγάλη κλίμακα δεν υπήρξε ποτέ … «χημικά» καθαρή!

Τα δικά μας την Τετάρτη

Είναι αυτό ακριβώς που φοβάται ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης – θυμάστε το 2025 στις μεγάλες συγκεντρώσεις για το έγκλημα των Τεμπών πως … «παρέλυσε»; Μέχρι το … ξυλόλιο ήταν έτοιμος να δεχθεί! Προς το παρόν όμως χρησιμοποιεί τη γαλλική περίπτωση ως παράδειγμα προς αποφυγήν, για να ενισχύσει το δίλημμα της σταθερότητας και πιο συγκεκριμένα το «Μητσοτάκης ή χάος»! Το χρησιμοποίησε χθες ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας κ. Κώστας Κυρανάκης – «Γαλλία θέλουν να μας κάνουν» εννοούσε! Η αγωνία του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας οφείλεται στο γεγονός ότι μεθαύριο Τετάρτη έχει πανεκπαιδευτική απεργία και συλλαλητήρια – δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές και φοιτητές! Κι από αύριο το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος θα έχει ενδιαφέρον….

Του τα λέει όλα;

Ο κ. Σταν (Γκρήνμπεργκ) – τον θυμάστε; – έπιασε δουλειά εδώ και καιρό στο Μέγαρο Μαξίμου. Και συμβούλεψε τα παιδιά της Ηρώδου του Αττικού και τον κ. Μητσοτάκη πρώτον, να τονίζουν το μέγεθος της ενεργειακής κρίσης – «ιστορικών διαστάσεων» την χαρακτήρισε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Παύλος Μαρινάκη – και δεύτερον, να ρίχνουν τις ευθύνες στην Ευρωπαϊκή Ενωση – όχι πως δεν έχει, αλλά δεν είναι μικρότερες των δικών μας. Εχω όμως την υποψία πως δεν του τα είπαν όλα, όπως πχ το πόσο ψηλά είναι οι φόροι στη βενζίνη και στο diesel ή πως διαθέτουμε και δύο διυλιστήρια….

Καραμανλικός ο κ. Σαμαράς!

Ενδιαφέρουσα η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά στην Καλαμάτα σε εκδήλωση μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Αφού έκανε γενικότερα κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, ο κ. Σαμαράς έδωσε και το πολιτικό – οικονομικό στίγμα του … νέου κόμματος. Είπε συγκεκριμένα ότι «απέναντι λοιπόν στη διαχειριστική, νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση, επιλέγω τον κοινωνικό φιλελευθερισμό»! Να σας θυμίσω ότι αυτό ακριβώς ήταν το πολιτικό πλαίσιο που είχε διαμορφώσει ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής! Το λέω αυτό ως απάντηση σε διάφορους που … αναζητούν τις σχέσεις – και … προβληματίζονται – μεταξύ του κ. Σαμαρά και του κ. Κώστα Καραμανλή!

Σημειολογικές παρατηρήσεις

Χθες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε σε συγκέντρωση στο Αιγάλεω – σε κλειστό χώρο! – για την επέτειο των 45 χρόνων από την ιστορική νίκη του κόμματος στις 18 Οκτωβρίου 1981! Όχι δεν φόρεσε … ζιβάγκο – αν και έχει μια κλασική απόχρωση, ωστόσο οι ενδυματολογικές απόψεις έχουν διαφοροποιηθεί μετά από τόσα χρόνια! Εδώ έχουν αλλάξει οι πολιτικές δεν θα αλλάξουν οι ενδυματολογικές επιλογές; Αφήστε που υπήρχε κίνδυνος να σταθούν όλοι στο ζιβάγκο κι όχι σ΄ αυτά που είπε – αλλά απ΄ ότι θυμάμαι τη βραδιά της νίκης ο Ανδρέας Παπανδρέου νομίζω πως φορούσε κοστούμι και γραβάτα – το ζιβάγκο ήταν άποψη του 1974, μέχρι το 1981 το φορούσε όλο και πιο σπάνια. Αρα ο κ. Ανδρουλάκης ήταν … «εντός της ιστορικής γραμμής»!

«Στις 19 σοσιαλισμός»!

Δύο λόγια όμως για την ιστορικότητα της ημέρας. Τότε ο Παπανδρέου κέρδισε με 48,07% και μαζί με τα δύο κόμματα της αριστεράς, το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού η «από εδώ» πλευρά διέθετε το 60%! Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο. Μάλιστα κλείνοντας την ομιλία του την Πέμπτη πριν από τις εκλογές, στην συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ο Παπανδρέου είχε πει την περίφημη φράση «Στις 19 σοσιαλισμός»! Σ΄ αυτά ήταν άπαιχτος ο μακαρίτης. Τότε έγιναν πολλά πράγματα, αρκετά θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί και θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη περισσότερα! Ως εκ τούτου ο κ. Ανδρουλάκης σωστά την γιορτάζει αυτή την μέρα, με τη διαφορά ότι η απόσταση των 45 χρόνων είναι εμφανής στον πολιτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ….

Ουκ εά με καθεύδειν το του Τσίπρα τρόπαιον…

Τώρα, κατά τα άλλα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επανέλαβε λίγο πολύ όσα έχει υποστηρίξει ως τώρα, αναζητώντας την ατάκα που θα κάνει την διαφορά. Και την βρήκε. Είπε πως «η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε τρίτη θητεία αλαζονείας, ούτε δεύτερη θητεία στην αποτυχία»! Ετσι συμπεριέλαβε μαζί και τον κ. Μητσοτάκη και τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ κ. Αλέξη Τσίπρα – δεν θα μπορούσε επ΄ ουδενί λόγο να αφήσει τον τελευταίο «απ΄ έξω», διότι επί της ουσίας είναι ο … πρώτος τον οποίο έχει απέναντι!

Η ΕΛΑΣ καταγγέλλει την «απαράδεκτη ενέργεια» τοπικής οργάνωσης της ΝΔ να πραγματοποιήσει και να διαφημίσει δωρεά εκτυπωτών σε σχολείο μετατρέποντας τις λειτουργικές ανάγκες σε επικοινωνιακό σόου κομματικής προβολής

«Την απαράδεκτη κομματική φιέστα της Διοικούσας Επιτροπής Εκλογικής Περιφέρειας ΝΔ Τρικάλων στη δημόσια εκπαίδευση», καταγγέλλει ο Τομέας Παιδείας της ΕΛΑΣ, σε ανακοίνωση με τον τίτλο: «Όταν ο εξοπλισμός των σχολείων καταντά κομματική φιέστα».

«Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη ενέργεια τοπικής κομματικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας να πραγματοποιήσει και να διαφημίσει δωρεά εκτυπωτών σε Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, μετατρέποντας τις λειτουργικές ανάγκες των σχολείων μας σε επικοινωνιακό σόου κομματικής προβολής. Είναι προκλητικό, το κόμμα που χρωστά πάνω από 600 εκατομμύρια και στελέχη της δηλώνουν ότι αυτό το χρέος δεν θα εξοφληθεί ποτέ και που φέρει την ευθύνη για τη χρόνια υποχρηματοδότηση της δημόσιας παιδείας, να εμφανίζεται ως «ευεργέτης» μέσω των τοπικών στελεχών της», τονίζει η ΕΛΑΣ.

Τι ζητά η ΕΛΑΣ

Η ΕΛΑΣ, καλεί το Υπουργείο Παιδείας «αφενός να αποδοκιμάσει και αφετέρου να διερευνήσει τη νομιμότητα αυτής της δωρεάς».

Όπως τονίζει, «η επικοινωνιακή γραμμή της ΝΔ να υπερπροβάλλει τις «ανακαινίσεις» ελάχιστων σχολείων μέσω προγράμματος δωρεών τραπεζών, στοχεύει να διαμορφώσει την αντίληψη ότι δεν αποτελεί υποχρέωση του κράτους η συντήρηση και ο εξοπλισμός των σχολείων αλλά πρέπει τα ίδια τα σχολεία να αναζητήσουν δωρεές».

Παράλληλα επισημαίνει ότι «προκλητικές συμπεριφορές υψηλόβαθμων στελεχών της, όπως αυτή του κ. Σπανάκη στον αγιασμό στο 2ο ΓΕΛ Μοσχάτου, που με ύφος πλειοψηφικού δωρητή-εξυπηρετητή, απηύθυνε στα παιδιά την προτροπή: «Θέλω να μου πείτε ένα πράγμα που θέλετε να γίνει αυτή τη χρονιά στο λύκειο και θα γίνει», καταδεικνύουν την έλλειψη ψυχραιμίας και εμφάνισης άγχους για τις εκλογικές της επιδόσεις, σε βαθμό που δεν διστάζουν να μετατρέψουν το δημόσιο σχολείο σε χώρο πολιτικής ψηφοθηρίας».