Το πετρέλαιο της Νιγηρίας, που αντλείται από το έδαφός της, διοχετεύεται συστηματικά μακριά από τις ακτές της.

Για τη Νιγηρία, τον μεγαλύτερο παραγωγό πετρελαίου της Αφρικής και ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα έθνη της, το κλείσιμο του Πορθμού του Ορμούζ στις αρχές του 2026 αποκάλυψε ρήγματα που οι πολιτικοί και οι τεχνοκράτες προτιμούν εδώ και καιρό να αγνοούν. Το Πορθμό του Ορμούζ είναι μια από τις πιο σημαντικές πλωτές οδούς στον κόσμο. Με πλάτος περίπου 21 χιλιόμετρα στο στενότερο σημείο του, διοχετεύει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου, λειτουργώντας ως η σφαγίτιδα φλέβα της παγκόσμιας οικονομίας υδρογονανθράκων. Όταν αυτή η αρτηρία στένεψε τον Μάρτιο του 2026, οι τιμές του αργού Brent εκτοξεύτηκαν πάνω από τα 114 δολάρια ανά βαρέλι, το υψηλότερο από το 2022 - μέσα σε λίγες μέρες.

Πέρα από το αργό πετρέλαιο, το κλείσιμο διέκοψε τη ροή πετροχημικών και λιπασμάτων, εμπορευμάτων για τα οποία η περιοχή του Κόλπου είναι από τους κορυφαίους εξαγωγείς στον κόσμο. Όπως παρατήρησε η UNCTAD, η διαταραχή επιδείνωσε την παγκόσμια οικονομική πίεση στο εμπόριο, τις τιμές και τα χρηματοοικονομικά, απειλώντας την επισιτιστική ασφάλεια των χωρών που εξαρτώνται από τις εισαγωγές, από την υποσαχάρια Αφρική έως τη Νότια Ασία. Η Νιγηρία βρισκόταν σταθερά στο στόχαστρο.

Γιατί η Νιγηρία δεν μπορεί να διυλίσει το δικό της πετρέλαιο;

Υπάρχει μια πικρή ειρωνεία στην καρδιά της ενεργειακής ιστορίας της Νιγηρίας. Ένα έθνος που βρίσκεται στην κορυφή μερικών από τα πλουσιότερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον κόσμο, εδώ και δεκαετίες, δεν είναι σε θέση να διυλίσει επαρκή καύσιμα για τον πληθυσμό του. Οι Νιγηριανοί έχουν πληρώσει το τίμημα αυτής της δομικής αντίφασης μέσω επαναλαμβανόμενης έλλειψης καυσίμων, ασφυκτικών ουρών στα πρατήρια καυσίμων και μιας οικονομίας που κρατείται διαρκώς όμηρος της τιμής των εισαγόμενων προϊόντων διύλισης πετρελαίου. Η κρίση του Ορμούζ απλώς απογύμνωσε όποια λεπτή μόνωση κανονικότητας είχε συσσωρευτεί όλα αυτά τα χρόνια.

Η έναρξη λειτουργίας του διυλιστηρίου Dangote το 2024 έγινε δεκτή με αισιοδοξία. Με αρχική δυναμικότητα 650.000 βαρελιών την ημέρα (bpd) και φιλοδοξία επέκτασης στα 1,4 εκατομμύρια bpd, τοποθετήθηκε ως η μετασχηματιστική απάντηση στο χρόνιο έλλειμμα διύλισης της Νιγηρίας και μια δήλωση βιομηχανικής κυριαρχίας.

Ωστόσο, η υπόσχεση αυτή έχει υπονομευτεί από μια θεμελιώδη αντίφαση: το πετρέλαιο της Νιγηρίας, που εξάγεται από τη δική της γη, διοχετεύεται συστηματικά μακριά από τις δικές της ακτές. Οι διεθνείς πετρελαϊκές εταιρείες (IOCs) που δραστηριοποιούνται στη χώρα έχουν επιδείξει μια επίμονη προτίμηση για την εξαγωγή αργού πετρελαίου στις παγκόσμιες αγορές spot αντί να προμηθεύουν τα εγχώρια διυλιστήρια. Το αποτέλεσμα ήταν μια διαρθρωτική κρίση πρώτων υλών. Το διυλιστήριο Dangote έχει αναγκαστεί να εισάγει αργό πετρέλαιο από τις ΗΠΑ και άλλες αφρικανικές χώρες, μια κατάσταση σχεδόν σουρεαλιστικής πολιτικής αποτυχίας.

Η εξάρτηση της Εθνικής Εταιρείας Πετρελαίου της Νιγηρίας (NNPC) από μερικές πληρωμές σε νάιρα και δολάρια για την τροφοδοσία του διυλιστηρίου έχει υπονομεύσει περαιτέρω τη σταθερότητα των τιμών και έχει αποτρέψει τη συνεπή τοπική προσφορά. Η Aliko Dangote, πρόεδρος του Ομίλου Dangote, έχει εκφράσει δημόσια τη λύπη της για την απροθυμία των IOC να πουλήσουν αργό πετρέλαιο απευθείας στο διυλιστήριο, περιγράφοντας την κατάσταση ως διαρθρωτικό εμπόδιο για την εγχώρια ενεργειακή ασφάλεια.

Όταν η κρίση του Ορμούζ ώθησε τις παγκόσμιες τιμές αργού πετρελαίου πάνω από τα 114 δολάρια ανά βαρέλι, αυτές οι ευπάθειες αποκρυσταλλώθηκαν σε μια ολοκληρωμένη κρίση.

Η αστάθεια στις τιμές της βενζίνης κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026 ήταν δυσάρεστη για τους απλούς Νιγηριανούς. Οι τιμές αυξήθηκαν από 870 (0,65 δολάρια) σε 1.300 (0,97 δολάρια) ανά λίτρο τον Μάρτιο του 2026, αντανακλώντας την άνοδο στις διεθνείς αγορές αργού πετρελαίου.

Παρόλο που η Dangote μείωσε στη συνέχεια τις τιμές των καυσίμων στα 1.200 δολάρια ΗΠΑ (0,90 δολάρια ΗΠΑ) ανά λίτρο, καθώς οι τιμές του αργού πετρελαίου μετριάστηκαν, το επεισόδιο έδειξε την έκθεση των Νιγηριανών καταναλωτών στην πλήρη μεταβλητότητα της δυναμικής της διεθνούς αγοράς. Για έναν πληθυσμό όπου η πλειονότητα των μέσων διαβίωσης εξαρτάται από την άτυπη μεταφορά και το εμπόριο μικρής κλίμακας, μια αύξηση 50% στο κόστος των καυσίμων μέσα σε λίγες εβδομάδες είναι μια καταστροφή.

Όταν το αργό πετρέλαιο δεσμεύεται στο εξωτερικό

Ίσως η πιο σημαντική και λιγότερο συζητημένη διάσταση της ενεργειακής ευπάθειας της Νιγηρίας έγκειται στις προθεσμιακές συμβάσεις πώλησης (FSCs). Για λόγους συνάφειας, οι προθεσμιακές συμβάσεις πώλησης αργού πετρελαίου είναι δομημένες συμφωνίες χρηματοδότησης όπου η NNPC Limited λαμβάνει σημαντική προκαταβολική χρηματοδότηση μετρητών από δανειστές, συχνά μέσω ενός οχήματος ειδικού σκοπού, σε αντάλλαγμα για την δέσμευση συγκεκριμένων όγκων μελλοντικής παραγωγής αργού πετρελαίου ως αποπληρωμή.

Αυτά τα μέσα, που αρχικά είχαν σχεδιαστεί για να παρέχουν ρευστότητα και προβλεψιμότητα του προϋπολογισμού για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, με την πάροδο του χρόνου έχουν μετατραπεί σε μια δομική παγίδα. Κλειδώνοντας τη Νιγηρία στην πώληση αργού πετρελαίου σε προσυμφωνημένες τιμές για παρατεταμένες χρονικές περιόδους, οι FSC έχουν στερήσει από τη χώρα την ικανότητά της να επωφελείται από τις αυξήσεις των τιμών κατά τη διάρκεια ακριβώς του είδους της παγκόσμιας κρίσης που αντιπροσωπεύει το κλείσιμο του Ορμούζ.

Αντί να κεφαλαιοποιήσει τα 114 δολάρια ανά βαρέλι αργού πετρελαίου, η Νιγηρία ήταν συμβατικά υποχρεωμένη να τηρήσει τις συμφωνίες που είχαν συναφθεί σε πολύ χαμηλότερες αποτιμήσεις. Μέχρι το 2025, οι υποχρεώσεις FSC είχαν εκτοξευθεί στα 8,07 τρισεκατομμύρια δολάρια (6 δισεκατομμύρια δολάρια), εκτρέποντας ουσιαστικά το αργό πετρέλαιο από τα εγχώρια διυλιστήρια και επιδεινώνοντας τις ελλείψεις στην προσφορά.

Το παράδοξο είναι οξύ: Η Νιγηρία δεν μπορεί να τροφοδοτήσει το δικό της διυλιστήριο επειδή το αργό πετρέλαιο της είναι δεσμευμένο, σε μειωμένες τιμές, σε ξένους ανταγωνιστές.

Ένα έθνος που δεν μπορεί να κατευθύνει τον πρωταρχικό φυσικό πόρο του προς τις δικές του στρατηγικές προτεραιότητες, με ουσιαστική έννοια, εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους εξάρτησης από τους πόρους και όχι με όρους ιδιοκτησίας των πόρων.

Οι συνέπειες της ενεργειακής κρίσης ήταν βαθιά ανατρεπτικές. Ο πληθωρισμός έχει εκτοξευθεί πάνω από 30%, κυρίως λόγω των αλυσιδωτών επιπτώσεων του αυξανόμενου κόστους μεταφοράς στις τιμές των τροφίμων, των καταναλωτικών αγαθών και των βιομηχανικών εισροών. Οι ελλείψεις λιπασμάτων, που συνδέονται με τις διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασμού της Μέσης Ανατολής, έχουν αυξήσει το κόστος των γεωργικών εισροών, θέτοντας υπό πίεση την παραγωγή τροφίμων σε μια στιγμή που η Νιγηρία μπορεί να αντέξει οικονομικά τις λιγότερες δυνατές γεωργικές διαταραχές. Οι μικροκαλλιεργητές της χώρας, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας παραγωγής τροφίμων, αντιμετωπίζουν ένα σκληρό διπλό πρόβλημα υψηλότερου κόστους εισροών και εξασθένησης της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών.

Οι ελλείψεις σε πετροχημικά έχουν διαταράξει βιομηχανίες που κυμαίνονται από τα πλαστικά έως τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και τη μεταποίηση, επιδεινώνοντας τις υφεσιακές πιέσεις που ήδη ασκούνται στην οικονομία της Νιγηρίας. Η ανθρώπινη αριθμητική αυτών των διαταραχών δεν αποτυπώνεται σε κανένα μεμονωμένο στοιχείο του ΑΕΠ, αλλά καταγράφεται στο αυξανόμενο κόστος των σχολικών μονάδων, στις κλειστές επιχειρήσεις μικρών εμπόρων και στις γεωργικές κοινότητες που αντιμετωπίζουν περιόδους σποράς χωρίς οικονομικά προσιτά λιπάσματα.

Τι μπορεί να γίνει;

Τίποτα από αυτά δεν είναι μη αναστρέψιμο. Αλλά η αντιστροφή τους απαιτεί πνευματική ειλικρίνεια σχετικά με τις δομικές αιτίες της κρίσης και την πολιτική βούληση για την επιδίωξη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων αντί για παρηγορητικά μέτρα.

Πρώτον και πιο επειγόντως, η Νιγηρία θα πρέπει να θεσπίσει δεσμευτική νομοθεσία ή εκτελεστικές εντολές που να εγγυώνται ένα ελάχιστο ποσοστό εγχώριας παραγωγής αργού πετρελαίου στα τοπικά διυλιστήρια, εκφρασμένο σε νάιρα, για τη μείωση της έκθεσης σε συναλλαγματικές ισοτιμίες. Το διυλιστήριο Dangote, ανεξάρτητα από την κλίμακα και τη φιλοδοξία του, δεν μπορεί να εκπληρώσει τον στρατηγικό του σκοπό εάν στερείται συνεχώς προμηθειών. Οι ΔΟΕ που λειτουργούν στη Νιγηρία θα πρέπει να κατανοήσουν ότι η πρόσβαση στις νιγηριανές εκτάσεις συνεπάγεται υποχρεώσεις προς τις νιγηριανές αλυσίδες εφοδιασμού.

Δεύτερον, το πλαίσιο των Συμβάσεων Προθεσμιακών Πωλήσεων απαιτεί θεμελιώδη μεταρρύθμιση. Οι υποχρεώσεις FSC θα πρέπει να περιοριστούν ως ποσοστό της συνολικής παραγωγής αργού πετρελαίου και θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός στρατηγικών αποθεμάτων αργού πετρελαίου για την προστασία των εγχώριων διυλιστηρίων από την αστάθεια των παγκόσμιων αγορών spot κατά τη διάρκεια περιόδων κρίσης.

Τρίτον, η Νιγηρία θα πρέπει να επιταχύνει τη στρατηγική της για τη διαφοροποίηση της ενέργειας. Τα αποθέματα φυσικού αερίου της χώρας, τα οποία είναι από τα μεγαλύτερα στην αφρικανική ήπειρο, παραμένουν δραματικά υποαξιοποιημένα για την εγχώρια παραγωγή ενέργειας και τις βιομηχανικές πρώτες ύλες. Μια αποφασιστική στροφή προς τις υποδομές μετατροπής φυσικού αερίου σε ηλεκτρική ενέργεια, σε συνδυασμό με κλιμακωτές επενδύσεις στην ηλιακή ενέργεια, μπορεί να μειώσει τη διαρθρωτική εξάρτηση από τα υγρά καύσιμα που καθιστά τη Νιγηρία τόσο έντονα ευάλωτη σε εξωτερικές τιμολογιακές κρίσεις.

Τέταρτον, η γεωργική ανθεκτικότητα απαιτεί άμεση πολιτική στήριξη. Οι επιδοτήσεις λιπασμάτων και τα προγράμματα γεωργικών εισροών θα πρέπει να σχεδιαστούν ώστε να λειτουργούν ως αμορτισέρ κατά τη διάρκεια διαταραχών εφοδιασμού ακριβώς όπως αυτές που παρατηρήθηκαν το 2026. Η επισιτιστική ασφάλεια και η ενεργειακή ασφάλεια δεν είναι ξεχωριστοί τομείς πολιτικής, αλλά, στη σύγχρονη εποχή της γεωργίας που εξαρτάται από τα πετροχημικά, είναι αχώριστες.

Τέλος, η Νιγηρία θα πρέπει να ασκήσει το σημαντικό ηπειρωτικό της βάρος για να ηγηθεί της περιφερειακής συνεργασίας σε εναλλακτικές αλυσίδες εφοδιασμού πετροχημικών. Τα αφρικανικά έθνη δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι παθητικοί αποδέκτες των διαταραχών εφοδιασμού που προέρχονται από γεωπολιτικά θέατρα χιλιάδων χιλιομέτρων μακριά.

Η ενεργειακή κρίση της Νιγηρίας εν μέσω της σύγκρουσης του Ορμούζ είναι το συσσωρευμένο κόστος των διαρθρωτικών αντιφάσεων και ενός πλαισίου διακυβέρνησης πόρων που έχει σταθερά δώσει προτεραιότητα στη βραχυπρόθεσμη ρευστότητα έναντι της μακροπρόθεσμης κυριαρχίας. Το διυλιστήριο Dangote αποτελεί μνημείο για το τι μπορεί να επιτύχει η βιομηχανική φιλοδοξία της Νιγηρίας και, ταυτόχρονα, αποτελεί κατηγορητήριο για το πολιτικό περιβάλλον που συνεχίζει να την απογοητεύει.

Η Μέση Ανατολή θα παραμείνει ασταθής. Τα γεωπολιτικά σοκ θα επανεμφανιστούν. Η μόνη διαρκής προστασία από τις συνέπειές τους είναι η οικοδόμηση πραγματικής ενεργειακής ανθεκτικότητας - βασισμένης στην εγχώρια δυναμικότητα διύλισης, σε αναμορφωμένα συμβατικά πλαίσια, σε διαφοροποιημένες αλυσίδες εφοδιασμού και σε έναν γεωργικό τομέα ικανό να αντέξει εξωτερικούς σοκ. Η Νιγηρία έχει τους πόρους. Το ερώτημα, όπως ήταν πάντα, είναι αν έχει τη βούληση.

Πηγή: RT

Η ρητορική της Ουάσινγκτον και τα ανάμεικτα μηνύματα μετατρέπουν τη σύγκρουση στο Ιράν σε μια ευρύτερη δοκιμασία της ισχύος των ΗΠΑ και της παγκόσμιας εμπιστοσύνης στην αμερικανική ηγεσία.

Η ειρήνη δεν φαίνεται να διαφαίνεται στον ορίζοντα στη Μέση Ανατολή, αν και η πραγματική αποκλιμάκωση και ένα αξιόπιστο κίνημα προς την ειρήνη είναι απολύτως απαραίτητα προς όφελος όλων των εμπλεκομένων στη σύγκρουση και του υπόλοιπου κόσμου, ο οποίος υποφέρει από τις συνέπειες αυτού του πολέμου.

Οι πολεμικές αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ που ανακοινώθηκαν αυθόρμητα σε συνεντεύξεις Τύπου και στις νυχτερινές του αναρτήσεις στην εφημερίδα Truth Social αποτελούν έναν εξαιρετικά ανησυχητικό τρόπο αντιμετώπισης ενός μεγάλου περιφερειακού πολέμου με σοβαρές παγκόσμιες συνέπειες. Αυτό υποδηλώνει επίσης την απουσία οποιασδήποτε σοβαρής θεσμικής διαδικασίας στη λήψη αποφάσεων στην κυβέρνηση.

Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Τραμπ και ακόμη περισσότερο τα ανώτερα στελέχη του υπουργικού συμβουλίου, όπως ο υπουργός Οικονομικών, έχει φτάσει σε ένα επίπεδο χυδαιότητας που προκαλεί σύγχυση. Αυτές οι δηλώσεις μπορεί να έχουν ως στόχο να προσελκύσουν την πολιτική βάση των Ρεπουμπλικανών, αλλά έχουν παγκόσμια απήχηση μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και αμαυρώνουν σοβαρά τη φήμη των ΗΠΑ ως υπεύθυνης δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση Τραμπ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για το πώς την βλέπει ο υπόλοιπος κόσμος - συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων και των εταίρων της. Φαίνεται να πιστεύει ότι η γνώμη των άλλων δεν έχει σημασία για μια Αμερική που είναι παντοδύναμη και κρατάει όλα τα χαρτιά. Το αίσθημα ατιμωρησίας είναι συγκλονιστικό.

Η ρητορική της Ουάσινγκτον -συχνά συνοδευόμενη από περιφρόνηση, προσβολές και ταπεινώσεις- δεν θα ξεχαστεί εύκολα από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και το κοινό που την δέχεται. Αυτές οι προσβολές αναπόφευκτα θα ληφθούν υπόψη στον τρόπο με τον οποίο οι ξένες πρωτεύουσες αξιολογούν τους διμερείς δεσμούς τους με τις ΗΠΑ και στον βαθμό προσοχής με τον οποίο τους προσεγγίζουν.

Όταν, στην πιο ισχυρή χώρα του κόσμου, υπάρχει υπερβολική γοητεία με τη στρατιωτική ισχύ στην κορυφή, οι παγκόσμιες επιπτώσεις τέτοιων αποφάσεων μπορούν να θέσουν σε σοβαρούς κινδύνους τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.

Είναι στα χέρια του Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο. Αν οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν έχουν εξαλειφθεί, το ναυτικό του έχει βυθιστεί, οι πυραυλικές του δυνατότητες έχουν εξαντληθεί, οι υποδομές του έχουν καταστραφεί σοβαρά από τον βομβαρδισμό χιλιάδων στόχων, γιατί να μην βρεθεί ένας τρόπος για να διαπραγματευτούν σοβαρά την ειρήνη μέσω ενός ρεαλιστικού «δούναι και λαβείν»; Αν ο Τραμπ θέλει 100% ικανοποίηση των απαιτήσεών του, δεν πρόκειται πλέον για διαπραγμάτευση, είναι σαν να επιβάλλει τη θέλησή του. Για να το πετύχει αυτό, το Ιράν πρέπει να αποδεχτεί την ήττα και να παραδοθεί ουσιαστικά.

Η πραγματικότητα φαίνεται να είναι ότι το Ιράν δεν θα υποχωρήσει σε ζητήματα που θεωρεί θεμελιώδη για το εθνικό του συμφέρον και ο Τραμπ δεν μπορεί να υποχωρήσει σε βασικές απαιτήσεις του. Η πρόταση 14 σημείων του Ιράν, η οποία προφανώς περιλαμβάνει αποζημιώσεις, άρση κυρώσεων και έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, όχι μόνο θα ήταν απαράδεκτη για τις ΗΠΑ, αλλά θα απαιτούσε παρατεταμένες διαπραγματεύσεις και σταδιακά βήματα, πράγμα που σημαίνει διατηρήσιμα επίπεδα εμπιστοσύνης, τα οποία σήμερα απουσιάζει. Η πρόταση του Ιράν φαίνεται να έχει δώσει προτεραιότητα στο άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και να έχει αφήσει το πυρηνικό ζήτημα να συζητηθεί αργότερα.

Για τον Τραμπ, το πυρηνικό ζήτημα είναι κεντρικό σε κάθε διαπραγματευμένη λύση, καθώς η άρνηση πυρηνικής ικανότητας στο Ιράν είναι ο λόγος για τον οποίο πήγε σε πόλεμο εξαρχής. Ο Τραμπ πρέπει να δείξει ότι έχει κερδίσει τον πόλεμο αποφασιστικά.

Η αναστάτωση της Αμερικής στη Μέση Ανατολή έχει επιπτώσεις στις εξισώσεις ισχύος της με την Κίνα και τη Ρωσία, καθώς και στον ρόλο της στην ασφάλεια στην περιοχή. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα θα πρέπει να επανεκτιμήσουν την αξιοπιστία της δικής τους συμμαχίας ασφαλείας με την Ουάσινγκτον. Στη Νοτιοανατολική Ασία και αλλού, θα τεθούν ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο ασφαλείας των ΗΠΑ στην περιοχή. Έχει εγερθεί ένα ερωτηματικό σχετικά με την αναλογία κόστους-οφέλους της εξάρτησης από προηγμένα αμερικανικά όπλα για την καταπολέμηση των νέων μεθόδων πολέμου που βασίζονται σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλες μορφές μη επανδρωμένων συστημάτων.

Η έλλειψη σαφούς πολεμικής στρατηγικής στην Ουάσινγκτον είναι προφανής. Οι ΗΠΑ στέλνουν μαζικά αεροπλανοφόρα και πεζοναύτες στην περιοχή, αλλά διστάζουν να στείλουν στρατεύματα στο έδαφος. Βομβαρδίζουν το νησί Kharg, τον κύριο κόμβο εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν, αλλά διστάζουν να καταστρέψουν την ενεργειακή υποδομή του Ιράν από φόβο μήπως η Τεχεράνη προβεί σε αντίποινα κατά της ενεργειακής υποδομής των κρατών του Κόλπου. Οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι δεν χρειάζονται το Στενό του Ορμούζ και στη συνέχεια συμβουλεύουν τις πληγείσες χώρες να το εκμεταλλευτούν. Στη συνέχεια, ο Τραμπ ζητά τη συνεργασία των χωρών του ΝΑΤΟ για να υποστηρίξουν την παρέμβασή του και στη συνέχεια λέει ότι δεν χρειάζεται το ΝΑΤΟ. Στη συνέχεια, επιπλήττει το μπλοκ για έλλειψη υποστήριξης. Διαμαρτύρεται για τον αποκλεισμό του στενού από το Ιράν ως παράνομο και απαράδεκτο, αλλά στη συνέχεια ο ίδιος διατάζει τον αποκλεισμό του στενού από τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι ο αποκλεισμός του Ορμούζ δεν παραβιάζει καμία εκεχειρία, αλλά ο αποκλεισμός αυτός καθαυτός αποτελεί πράξη πολέμου. Ο Τραμπ απείλησε να χρησιμοποιήσει βία για να ανοίξει το στενό, αλλά στη συνέχεια ανέτρεψε την απόφασή του, σύμφωνα με πληροφορίες, αφού η Σαουδική Αραβία αρνήθηκε να επιτρέψει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις της στο έδαφός της και τον εναέριο χώρο της για να πραγματοποιήσουν την επιχείρηση.

Όλα αυτά υποδηλώνουν ότι οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι δεν έχουν διαθέσιμες καλές επιλογές. Η απειλή εξαφάνισης του Ιράν από προσώπου γης υποδηλώνει απογοήτευση και όχι βιώσιμη στρατηγική.

Εν τω μεταξύ, η τιμή του πετρελαίου συνεχίζει να αυξάνεται. Δεν προκαλεί ζημιά μόνο στις χώρες που εξαρτώνται από την ενέργεια: οι δευτερογενείς και τριτογενείς επιπτώσεις βλάπτουν την παγκόσμια οικονομία στο σύνολό της, είτε πρόκειται για τη μεταποίηση, την εφοδιαστική, τη γεωργία, την αεροπορία, τα ταξίδια, τον τουρισμό κ.λπ.

Το Ιράν απείλησε να λάβει αντίποινα και μάλιστα εξαπέλυσε επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος εναντίον των ΗΑΕ στην αποθήκη πετρελαίου στο λιμάνι της Φουτζάιρα νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών Ινδών υπηκόων. Η Ινδία καταδίκασε την επίθεση και επανέλαβε την έκκλησή της για διάλογο και διπλωματία.

Η Ινδία έχει πληγεί βαθιά από αυτόν τον πόλεμο, αλλά έχει λίγα χαρτιά να παίξει για να τον σταματήσει. Θεωρητικά, το Νέο Δελχί έχει φιλικές σχέσεις με όλες τις εμπλεκόμενες χώρες: τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, το Ιράν, τα ΗΑΕ, τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και το Ομάν. Ο Ινδός πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών έχουν έρθει σε επαφή με τους ηγέτες αυτών των χωρών. Ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας μας ταξίδεψε πολύ πρόσφατα στη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ. Το πρόβλημα είναι ότι όταν έχεις φιλικούς δεσμούς με όλους τους πρωταγωνιστές και έχεις συμφέροντα σε όλους τους, γίνεται πολύ δύσκολο να πάρεις θέση. Η Ινδία μπορεί μόνο να κάνει έκκληση, αλλά όχι να εμπλακεί άμεσα στη σύγκρουση προσφέροντας καλές υπηρεσίες κ.λπ., εκτός εάν οι εμπόλεμες πλευρές ζητήσουν έναν ενεργό ινδικό ρόλο προς τούτο.

Είναι εύκολο να υποστηρίξει κανείς, όπως κάνουν ορισμένοι παρατηρητές, ότι η Ινδία πρέπει να είναι πιο προνοητική διπλωματικά επί τόπου. Αλλά ακόμη και ως η νυν πρόεδρος των BRICS -με τόσο το Ιράν όσο και τα ΗΑΕ στην ομάδα, μαζί με βαριές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα- η Ινδία δεν είναι σε θέση να διαμορφώσει μια συναίνεση επειδή η Τεχεράνη και το Άμπου Ντάμπι κρατούν άκαμπτες θέσεις.

Είναι κατανοητό ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην οικοδόμηση κάποιου κοινού εδάφους μεταξύ των δύο ανταγωνιστών. Αν κάποιος βάλει στο παιχνίδι τον Τραμπ και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο δύσκολο θα ήταν για μια χώρα όπως η Ινδία να βοηθήσει στη σφυρηλάτηση μιας συναίνεσης και να προχωρήσει αποτελεσματικά προς την αποκλιμάκωση και τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Μετά το στραπάτσο από τη Δημαρχία Θωμάκου, η μόνη -πίστευε- εναλλακτική ήταν ο κουμπάρος του Βαγ. Αυλίτης, ο ίδιος άρπαξε την ευκαιρία και βουρ για υποψήφιος Δήμαρχος Κηφισιάς, δηλώνοντας ότι ανήκει στους πολίτες που τον επέλεξαν.
Συμπαράταξή του τα «ορφανά» Θωμάκου, ή όσα έχουν παραμείνει.

Ακολουθώντας μάλιστα “αυτό που λέει το μέσα του, όπως ο λαός, κατά δήλωση του Βαγγέλης, τον βλέπω σύντομα και Δήμαρχο της πόλης.

Εκτός αν θέσει υποψηφιότητα εκ νέου ο «Σαλιγκαράς».

Έχασε εξ αιτίας του τη ευκαιρία, τώρα θα κερδίσει ξανά.

Αν μάλιστα το “κίνημα” μπει στο Δήμο και εάν οι ανησυχίες του Βάρσου τις προάλλες επαληθευτούν, τον βλέπω συγκατοίκηση με τον αείμνηστο Σαλιγκαρά, δηλ το ομοίωμά του.

«Οικονομία, Οράτιε! Τα ψητά του νεκρόδειπνου σερβιρίστηκαν κρύα στο τραπέζι των γάμων.»( “Άμλετ’)