Μέχρι τέλος Νοεμβρίου θα έχουν παραιτηθεί, ανοίγει ο δρόμος για ένταξη στην ΕΛΑΣ των πρώην συντρόφων.

Το ζήτημα της παραίτησής από τις βουλευτικές τους έδρες των ανεξάρτητων σήμερα πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν θέση στην ΕΛΑΣ έχει εξελιχθεί σε μια πιεστική συνθήκη και για την πλευρά πρώην συντρόφων αλλά και για την Αμαλίας.

Το ζήτημα όπως παραδέχονται και οι δυο πλευρές έχει αρχίσει να κακοφορμίζει καθώς αποτελεί σταθερή ερώτηση των δημοσιογράφων σε κάθε συνέντευξη στον κ. Τσίπρα, αλλά αποτελεί και επιτακτικό ερώτημα των ψηφοφόρων τους.

Σινιάλο

Ωστόσο ο κ. Τσίπρας στην τελευταία συνέντευξή του έκανε ένα πιθανώς τελευταίο σινιάλο προς τα στελέχη εκείνα τα οποία έχουν δηλώσει ανοιχτά την πρόθεσή τους να συμπαραταχθούν με την ΕΛΑΣ.

«Προφανώς και δεν θα δείτε στα ψηφοδέλτια μας κάποιους οι οποίοι παραιτούνται τον Μάρτιο και τον Απρίλιο μπαίνουν στα ψηφοδέλτια μας» είπε ο πρώην πρωθυπουργός στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών σημαίνοντας την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για τους 13 ανεξάρτητους βουλευτές που έφυγαν τελευταίοι από το ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται για τους Όλγα Γεροβασίλη, Διονύση Καλαματιανό, Μίλτο Ζαμπάρα, Κώστα Μπάρκα, Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, Αλέξανδρο Μεϊκόπουλο, Σωκράτη Φάμελλο, Καλλιόπη Βέττα, Μαρίνα Κοντοτόλη, Χάρτη Μαμουλάκη, Γιώργο Γαβρήλο, Γιώργο Ψυχογιό και Πόπη Τσαπανίδου.

Το ίδιο σινιάλο αφορά και τους Αλέξη Χαρίτση, Νάσο Ηλιόπουλο και Μερώπη Τζούφη που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τη Νέα Αριστερά.

Μέχρι τα Χριστούγεννα

Σε κάθε περίπτωση δεν έχει συντελεστεί κάποια ομαδοποίηση μεταξύ των ανεξάρτητων βουλευτών και ο καθένας για την ώρα ζυγίζει και μετρά πότε θα είναι η καταλληλότερη στιγμή για να αφήσει την έδρα του, κατά το παράδειγμα του ίδιου του κ. Τσίπρα.

Ενδεικτική της επίσπευσης των διεργασιών επανασυγκόλλησης ήταν η πρώτη εμφάνιση της Έφης Αχτσιόγλου σε εκδήλωση της ΕΛΑΣ στο Ίλιον.

Οι 13+ ανεξάρτητοι και πρώην σύντροφοι του κ. Τσίπρα ένας ένας τις επόμενες ημέρες θα αρχίσουν να παραιτούνται από το βουλευτικό τους αξίωμα με κατάληξη τα τέλη Νοέμβρη το αργότερο αρχές Δεκέμβρη.

Κοινή παραδοχή στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς είναι το γεγονός ότι ενώ αρκετά από τα νέα στελέχη ανταποκρίθηκαν με μεγάλη επάρκεια στο επικοινωνιακό σκέλος, λείπει παρόλα αυτά το πολιτικό εκτόπισμα και κάποιες φορές και η εμπειρία από τα τηλεοπτικά πάνελ.

Βεντέτα

Οι πρώην σύντροφοι ωστόσο του κ. Τσίπρα που δεν θα είχαν σε καμία περίπτωση θέση στην ΕΛΑΣ είτε επέλεξαν να παραμείνουν στο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι κρατούν μανιάτικο στους 13 ανεξάρτητους βουλευτές που έφυγαν μετά την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα και πιέζουν με κάθε τρόπο να παραιτηθούν από την βουλευτική τους έδρα.

Η κατάσταση θυμίζει βεντέτα με τις πολεμικές ιαχές της Κουμουνδούρου να ξεπερνούν τα στενά όρια του παραδοσιακού αντι-Τσίπρα μετώπου.

Τα στελέχη της Κουμουνδούρου με την καθοδήγηση της συλλογικής ηγεσίας του κόμματος προαναγγέλλουν αποκαλύψεις την επόμενη εβδομάδα σε βάρος των ανεξάρτητων βουλευτών για τις οποίες θα ντρέπονται, μιλώντας ακόμη και για αργομισθία.

Το οξύμωρο ωστόσο στα όσα καταλογίζουν στους πρώην συντρόφους τους είναι ότι την ώρα που τους χρεώνουν ότι στερούν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και κάποιους μήνες 26 επιστημονικούς συνεργάτες, την ίδια στιγμή στην επισήμανση ότι οι περισσότεροι από τους επιλαχόντας θα παραμείνουν ανεξάρτητοι δηλώνουν ότι δεν έχουν πρόβλημα με αυτούς που πάρουν τις έδρες.

Οι ανεξάρτητοι βουλευτές στο σύνολό τους πάντως δεν φαίνεται να επηρεάζονται από τις επιθέσεις των παραμενόντων στην Κουμουνδούρου και οι περισσότεροι έχουν κυκλώσει και την ημερομηνία της παραίτησής τους από τώρα.

Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ πρόλαβε να γίνει σύμβολο του αγώνα στη λογική που βάζει το κέρδος πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες

Η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ δεν νομίζω ότι ποτέ είχε σκεφτεί ότι μπορεί να γινόταν σύμβολο του αγώνα ενάντια στους ληστρικούς «επενδυτές» που κερδοσκοπούν πάνω στη στοιχειώδη ανάγκη για στέγαση. Σε τελική ανάλυση αυτή απλώς ζούσε στο σπίτι που είχε νοικιάσει ο πατέρας της 70 χρόνια πριν και στο οποίο συνέχισε να ζει, μέχρις ότου το κτίριο αγοράστηκε από ένα fund που απλώς ήθελε να βγάλει ακόμη περισσότερα χρήματα και το οποίο αφού της ζήτησε ένα υπέρογκο ενοίκιο, στο τέλος προχώρησε στην έξωσή της στις 23 Σεπτεμβρίου, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε. Άλλωστε, ήταν οι εικόνες από αυτή την έξωση που προκάλεσαν ένα τεράστιο κύμα οργής. Βεβαίως, ήταν το στρες από τη διαδικασία της έξωσης που επιδείνωσε την υγεία της και οδήγησε στον θάνατό της σε ηλικία 87 ετών.

Και έγινε σύμβολο η Μαρικάρμεν, ακριβώς γιατί έδειξε ότι η αδικία και η εκμετάλλευση βασικών κοινωνικών αναγκών, δεν είναι αφηρημένες έννοιες. Αφορούν τις ζωές ανθρώπων. Ανθρώπων πραγματικών, συγκεκριμένων, με προσωπικές ιστορίες, με πρόσωπο και δική τους φωνή. Ανθρώπων της διπλανής πόρτας που πετιούνται – κυριολεκτικά – στο δρόμο.

Όμως, το πιο ουσιαστικό και αυτό που αφορά όχι μόνο την Ισπανία αλλά και όλη την Ευρώπη είναι το μαζικό κίνημα που ενέπνευσε η Μαρικάρμεν. Ένα κίνημα που απαιτεί να ξαναγίνει η στέγαση θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, να σταματήσει η κερδοσκοπία και μπει φραγμός σε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να πετάξουν ηλικιωμένους στο δρόμο για να πάρουν ένα μεγαλύτερο ενοίκιο.

Και ας μη νομίζει κανείς ότι όλα αυτά δεν αφορούν την Ελλάδα. Δεν είναι μόνο ότι και εμείς είχαμε εξώσεις ή απειλές για εξώσεις γύρω από τα «κόκκινα δάνεια». Είναι και ο τρόπος που έχουμε μια έκρηξη στα ενοίκια, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, που σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως για τους νέους, σημαίνει ότι η μόνη λύση είναι να συνεχίσουν να ζουν με τους γονείς τους. Είναι ότι γειτονιές της Αθήνας, έχουν γίνει πια απλησίαστες. Είναι η αυξανόμενη παρουσία «επενδυτών» που βλέπουν τα ακίνητα αποκλειστικά ως πεδίο κερδοσκοπίας. Είναι το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός το μόνο που είχε να πει για τη στεγαστική κρίση είναι να δώσουμε στους επενδυτές και μερικούς ορόφους επιπλέον.

Με αυτή την πραγματικότητα προφανώς και δεν πρέπει να συμφιλιωθούμε. Γιατί τότε θα δούμε και στη χώρα μας πολλές Μαρικάρμεν να πετιούνται από τα σπίτια τους. Γι’ αυτό καλύτερα να ξεσηκωθούμε τώρα. Πριν είναι αργά.

Πηγή: in

«Χρειάστηκε να φτάσουμε στην απογευματινή επίδειξη της προτελευταίας ημέρας ολόκληρης της σεζόν μόδας για να δούμε έναν σχεδιαστή να δοκιμάζει κάτι εντελώς καινούργιο. Επιτέλους!» γράφει η Vanessa Friedman στους New York Times μιλώντας για τη συλλογή SS27 της Chanel.

«Η καινοτομία έλειπε αυτή τη σεζόν» διαπιστώνει η Vanessa Friedman στους New York Times –μια φράση που δε σηκώνει εύκολα διαπραγμάτευση. Είναι απόλυτη. Αυτή η απολυτότητα βρίσκει, ωστόσο, μια χαραμάδα για να μπει ο ήλιος. «Το αίθριο κάτω από τον γυάλινο θόλο του Grand Palais είχε μεταμορφωθεί σε ένα είδος φανταστικού θαλάσσιου τοπίου για την επίδειξη του Matthieu Blazy για τη Chanel: το δάπεδο είχε βερνικωθεί ώστε να δημιουργεί την εντύπωση πράσινου νερού που κυλά πάνω από βράχους καλυμμένους με βρύα, ενώ εκατοντάδες λευκοί γλάροι, κρεμασμένοι από την οροφή, πετούσαν ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας» συνεχίζει η Friendman μεταφέροντας την αρχική αίσθηση του σόου της Chanel για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Φορέματα χορεύτριών που θα άξιζαν να βρίσκονται σε γλυπτά του Ντεγκά, με διαμορφωμένο κορμό και φούστες από στρώσεις τούλι, καθώς και φορέματα φλάπερ με χαμηλή μέση, φτιαγμένα για το Τσάρλεστον

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Διαφάνεια και παραμυθένιοι κόσμοι

«Ήταν υπέροχο, αλλά δεν ήταν αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο. Η δημιουργία παραμυθένιων κόσμων για την παρουσίαση των συλλογών του έχει γίνει ο τρόπος λειτουργίας του Blazy.

»Τα ίδια τα ρούχα είχαν γίνει ακόμη πιο ανάλαφρα, με τον Blazy να διευρύνει το σύμπαν του ώστε να περιλαμβάνει σχεδόν διάφανα κομμάτια κοστουμιών Chanel εμπνευσμένα από τα εδουαρδιανά εσωρούχα, μίνι εκδοχές ταγέρ Chanel για κορίτσια που διασκεδάζουν, καθώς και πολλά κοστούμια Chanel που απλώς έμοιαζαν με κλασικά κοστούμια Chanel, αλλά στην πραγματικότητα ήταν παραλλαγές του «trompe l’oeil» τουίντ (με χάντρες και κεντήματα πάνω σε τούλι σαν ψευδαίσθηση).

»Επίσης, φορέματα χορεύτριών που θα άξιζαν να βρίσκονται σε γλυπτά του Ντεγκά, με διαμορφωμένο κορμό και φούστες από στρώσεις τούλι, καθώς και φορέματα φλάπερ με χαμηλή μέση, φτιαγμένα για το Τσάρλεστον.

»Αυτά προορίζονται αναμφισβήτητα για την επερχόμενη σεζόν των βραβείων, αλλά ούτε αυτό ήταν έκπληξη» παρατηρεί η Vanessa Friedman στους New York Times.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Αnimal print με το στυλ του πιερότου

Πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Blazy είχε μειώσει τη μερικές φορές τετράγωνη σιλουέτα του, οπότε οι φούστες ήταν πιο στενές παρά φαρδιές, με σκισίματα μπροστά και πίσω, ώστε καμία γυναίκα να μην χρειάζεται να αλλάξει το βήμα της.

Όμως, ενώ αυτό ήταν κάτι καινούργιο για τον ίδιο —και μια βελτίωση— δεν είναι ακριβώς μια πρωτότυπη ιδέα. Εξάλλου, υπέκυψε σε μερικές από τις υπερβολικά επιδέξιες παρορμήσεις του και συμπεριέλαβε μερικά παράξενα πλεκτά που συνδύαζαν animal print με το στυλ του πιερότου.

Ο Blazy είχε επινοήσει μια νέα μηχανή που τροποποιούσε την οργάνζα ή το μετάξι, ώστε να μοιάζει με τουίντ, αλλά στην πραγματικότητα το ύφασμα ήταν συμπιεσμένο, προσδίδοντάς του τόση αντοχή σε εφελκυσμό που λειτουργούσε σαν Lycra

Πού ακριβώς βρισκόταν λοιπόν η καινοτομία;

«Με την πρώτη ματιά, ήταν δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Όμως, όταν εμφανίστηκαν τα τελευταία 15 look, παρόλο που έμοιαζαν, για άλλη μια φορά, με πιο παραδοσιακό μπουκλέ, φαινόταν επίσης… κάπως ελαστικά; Κάπως ανεμπόδιστα; Κινήθηκαν… σαν ρούχα γυμναστικής;» παρατηρεί η Friedman.

«Τελικά αποδείχθηκε ότι ο Blazy είχε επινοήσει μια νέα μηχανή που τροποποιούσε την οργάνζα ή το μετάξι, ώστε να μοιάζει με τουίντ, αλλά στην πραγματικότητα το ύφασμα ήταν συμπιεσμένο, προσδίδοντάς του τόση αντοχή σε εφελκυσμό που λειτουργούσε σαν Lycra, τεντώνοντας και ακολουθώντας τις κινήσεις του σώματος, επαναφέροντας το σχήμα ενός σακακιού, ενός πόλο, ενός μικρού μαύρου φορέματος, του κλασικού μαύρου ταγιέρ. Ήταν ελαστικά, με κάθε έννοια της λέξης».

«Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι μπορείς να τα διπλώσεις», είπε ο Blazy σε μια προεπισκόπηση. Είπε επίσης ότι είχε δοκιμάσει ένα από τα σακάκια για δοκιμή κι ενώ θα έπρεπε να φαινόταν πολύ μικρό πάνω του «φαινόταν ωραίο επειδή ήταν ελαστικό».

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Ξεχάστε το «athleisure». Αυτό είναι «athelegance»

Παρά την εμμονή του κλάδου να δηλώνει φιλοφρόνηση προς το καινούργιο, η πραγματική καινοτομία είναι σπάνια στον κόσμο της μόδας.

Είναι ιδιαίτερα σπάνια στους οίκους με μακρά παράδοση, των οποίων οι επικεφαλής συχνά φαίνεται να πιστεύουν ότι το να μένεις πιστός στο πνεύμα μιας μάρκας σημαίνει να μένεις πιστός στα ίδια ακριβώς ρούχα, από σχεδόν τα ίδια υλικά, με τους ίδιους «κώδικες» που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.

Αλλά αν ο Dior ήταν ζωντανός και ενεργός σήμερα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα σχεδίαζε άλλη μια εκδοχή του σακακιού «Bar», αλλά θα έπαιζε με τις προσδοκίες μας -ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε.

Μηχανές και χειριστές – Θέμα νοοτροπίας

Το ίδιο ισχύει και για τον Yves Saint Lauren. Το ίδιο και για τον Pierre Balmain καθώς και για τους Thierry Mugler, André Courrèges, Elsa Schiaparelli και όλους τους άλλους, πλέον αποθανόντες, ιδρυτές των οίκων που συμπληρώνουν την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού.

Ο Blazy το καταλαβαίνει αυτό, και οι ιδιοκτήτες της Chanel ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να του δώσουν το περιθώριο να δοκιμάσει, καθώς και τον χρόνο να το κάνει.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Η απελευθέρωση των γυναικών ώστε να κινούνται και να περνάνε τη μέρα τους χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψουν ούτε ένα δευτερόλεπτο σκεπτόμενες τι φορούν. Αυτό εξηγεί τη «Chanelmania» που εξακολουθεί να σαρώνει τον κόσμο της μόδας

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Καινοτομία και στον τρόπο κεντήματος

Αυτές οι μηχανές τροποποίησης των υφασμάτων, άλλωστε, χρειάστηκαν ενάμιση χρόνο για να κατανοηθούν από τους χειριστές τους, ή τουλάχιστον έτσι είπε ο Blazy στην παρουσίαση. Εν μέρει επειδή «πρέπει να βρεις το σωστό άτομο στο σωστό εργοστάσιο που έχει τη σωστή νοοτροπία».

Και αυτή δεν ήταν η μόνη τεχνική καινοτομία. Η ομάδα είχε επίσης δημιουργήσει μια μηχανή που ύφαινε μαργαριτάρια και πούλιες μέσα στο ίδιο το νήμα, το οποίο στη συνέχεια πλέκονταν σε ρούχα, αντί να ράβεται η διακόσμηση εκ των υστέρων.

Αυτό σήμαινε, για παράδειγμα, ότι ένα αμάνικο πουκάμισο σε ιβουάρ χρώμα, καλυμμένο με μικροσκοπικά μαργαριτάρια και συνδυασμένο με φαρδύ, κομμένο επί παραγγελία παντελόνι, είχε την ελαστικότητα και την αντοχή ενός αμάνικου τοπ, ενώ ένα φόρεμα της δεκαετίας του 1930, εμπνευσμένο από τον κινηματογράφο, με στίγματα από πούλιες, έδινε την εντύπωση ευθραυστότητας -αλλά στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν άφθαρτο.

Μπορούν να χωρέσουν σε μια βαλίτσα, να φορεθούν σε ένα πάρτι που θα κρατήσει όλη τη νύχτα ή να περάσουν από γενιά σε γενιά, όπως η τσάντα που κρατούσε η ίδια η Γκαμπριέλ Σανέλ το 1955, η οποία ανασύρθηκε από το αρχείο για να την κρατήσει το μοντέλο που άνοιξε και έκλεισε την επίδειξη.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Η επίλυση προβλημάτων

Μαζί με την ποικιλία των μοντέλων στην πασαρέλα, με τα διαφορετικά τους σύνολα και τα διαφορετικά τους ζευγάρια παπούτσια (ένα διαφορετικό στυλ για κάθε ένα από τα 83 σύνολα — ο Blazy ξέρει τι αγοράζουν οι φανατικές οπαδοί), αυτό είναι το νόημα της Chanel σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Matthieu: η επίλυση προβλημάτων.

Η απελευθέρωση των γυναικών ώστε να κινούνται και να περνάνε τη μέρα τους χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψουν ούτε ένα δευτερόλεπτο σκεπτόμενες τι φορούν. Αυτό εξηγεί τη «Chanelmania» που εξακολουθεί να σαρώνει τον κόσμο της μόδας.

Είναι επίσης, φυσικά, αυτό που αντιπροσώπευε η Chanel της Coco Chanel. Και αποτελεί ένα πολύ βαθύτερο σημείο σύνδεσης από, ας πούμε, οποιοδήποτε διπλό «C» ή καμέλια ή μαργαριτάρι, επειδή δημιουργεί χώρο για τη νεωτερικότητα.

«Εξάλλου, τα ρούχα φαίνονται πραγματικά υπέροχα» καταλήγει η Vanessa Friedman στους New York Times.

*Με στοιχεία από nytimes.com | Αρχική Φωτό: REUTERS/Sarah Meyssonnier

Ο θείος Σαμ έφυγε με επιταγή για τα εξοπλιστικά, χωρίς να πει μια λέξη ουσίας για τα εθνικά. Ο Τσίπρας τους τη βγαίνει από τα Αριστερά και ο Ανδρουλάκης πας μη ΠΑΣΟΚ τον βαφτίζει εχθρό.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, η Ιστορία κύκλους κάνει, το γνωρίζετε θαρρώ και πολλές φορές δίνει μαθήματα μπας και ξεπεράσουμε τη λήθη. Στις παρυφές ενός Χειμώνα που προαλείφεται δύσκολος, άρχισαν τα όργανα και μάλιστα από που; Από την συνήθη ύποπτο, τη Γαλλία. Εκεί που η κοινωνία φαίνεται ότι διαθέτει αντανακλαστικά ακόμα, ικανά να ανατρέψουν πολιτικές που βάζουν τους αριθμούς πάνω απ’ τους ανθρώπους. Κατά τα λοιπά εξακολουθούν να πανηγυρίζουν αλά αμερικέν όσοι έχουν να βάλουν πετρέλαιο θέρμανσης ή φυσικό αέριο ή ντίζελ και δεν νοιάζονται για τον κοσμάκη που πληρώνει το αντίτιμο της εύνοιας των ΗΠΑ με κάποια επιπλέον δισ. ευρώ.

Η Γαλλία σε συνθήκες … βρασμού

Η Γαλλία έχει μπει σε «άγριο λούκι»! Θα μου πείτε ευλόγως ότι όλα αυτά τα ξέρουμε, διότι τα ζήσαμε «στο πετσί μας» για χρόνια. Σωστά! Όμως άλλο το μέγεθος της Γαλλίας – που είναι το ένα άκρο του περίφημου άξονα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το άλλο είναι η Γερμανία – κι άλλο το μέγεθος της Ελλάδας. Εχει εδώ και κάποιο διάστημα που έχει αρχίσει το «πάρτι» στα γαλλικά ομόλογα. Πλησίασαν το 5%. Αν αυτό συνεχιστεί, στο επόμενο διάστημα θα αρχίσει το «πάρτι» με τα CDs – τα θυμάστε; Είναι τα ασφάλιστρα κινδύνου έναντι πιθανής χρεοκοπίας. Αυτή είναι η πίεση για να περικοπούν κοινωνικές δαπάνες. Η μείωση των κοινωνικών δαπανών θα βγάλει την οργή των Γάλλων στον δρόμο – αυτό είναι το επόμενο στάδιο. Η κοινωνική πόλωση οδηγεί στην πολιτική πόλωση. Στις επικείμενες προεδρικές εκλογές θα είναι αντίπαλοι η Λεπέν κι ο Μελανσόν ή πχ η κυρία Κριστίν Λαγκάρντ, όπως πιθανολογείται, αφού ολοκληρώσει την θητεία της στην ΕΚΤ – παραμονές των εκλογών τελειώνει. Τα όσα συμβαίνουν, λοιπόν, στη Γαλλία μας αφορούν άμεσα. Όχι μόνο στο επίπεδο των ομολόγων, αλλά και στο επίπεδο της κοινωνίας – οι γάλλοι το έχουν αποδείξει κατ΄ επανάληψη στο παρελθόν!

Μαζί με την … σκηνή σας

Ηρθαν και τα δικά μας! Κι ενώ οι μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία και στην Ισπανία βρίσκονται σε εξέλιξη, οι φοιτητικοί σύλλογοι στην Αθήνα ανακοίνωσαν πως την Τρίτη στις έξι το απόγευμα θα … κατασκηνώσουν στην πλατεία Συντάγματος! Ετσι καλούν τους φοιτητές να φέρουν μαζί και την … σκηνή τους! Η προσυγκέντρωση είναι έξω από το υπουργείο Οικονομικών, στην οδό Καραγιώργη Σερβίας, απέναντι από την πλατεία Συντάγματος. Κεντρικό θέμα είναι το στεγαστικό πρόβλημα – να σας θυμίσω ότι όπως δήλωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου της Πάτρας 400 επιτυχόντες στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου δεν προσήλθαν για να γραφτούν, λόγω οικονομικής ανέχειας. Το αντιλαμβάνεστε στην Ιατρική σχολή! Τώρα εγώ να προβλέψω ότι τα ΜΑΤ καμιά ώρα νωρίτερα θα εγκατασταθούν χωρίς … αντίσκηνα, όμως, στην πλατεία Συντάγματος και θα περιμένουν ως … «επιτροπής υποδοχής» τους φοιτητές;

«Βουλωμένο γράμμα»

Εχω την εντύπωση ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ κ. Αλέξης Τσίπρας … «βουλωμένο γράμμα» διαβάζει! Ελεγε χθες στη συνέντευξη του στα Παραπολιτικά fm πως κάποιοι στη Χαριλάου Τρικούπη δημιουργούν «τείχος ψυχολογικό απέναντι στην ΕΛΑΣ κόβουν την προοπτική συνεννόησης για την επόμενη μέρα και άρα ανοίγουν τον δρόμο για στήριξη και συνεργασία με τη ΝΔ. Δεν πιστεύω ότι ο κ. Ανδρουλάκης το έχει αποφασίσει αυτό, κάποιοι όμως το έχουν μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Οι διαφωνίες είναι θεμιτές, αλλά να παίζουν με ανοιχτά χαρτιά». Κι απ΄ ότι φαίνεται είχε δίκιο. Διότι ο κ. Δημήτρης Κωνσταντόπουλος του ΠΑΣΟΚ καθύβρισε την κυρία Αννα Παπαδοπούλου, αναπληρώτρια εκπρόσωπο τύπου της ΕΛΑΣ, στη διάρκεια εκπομπής της τηλεοπτικού σταθμού ART, ως «σκουπίδι» και δύο φορές κινήθηκε απειλητικά εναντίον της! Η κυρία Παπαδοπούλου ζήτησε τη διαγραφή από το ΠΑΣΟΚ του κ. Κωνσταντόπουλου, ο οποίος εν τω μεταξύ έχει ζητήσει συγγνώμη – αλλά από την Χαριλάου Τρικούπη δεν εκδόθηκε καμία ανακοίνωση! Εντάξει, το θέμα θα οδηγηθεί στα δικαστήρια μετά από έγκληση της κυρίας Παπαδοπούλου.

Τι συζητάνε

Αυτό που έχει σημασία και αποκάλυψε επί της ουσίας η κίνηση του στελέχους του ΠΑΣΟΚ, είναι το κλίμα που επικρατεί εντός του κόμματος απέναντι στην ΕΛΑΣ – είναι ο «μονομέτωπος αγώνας» που λέει ο κ. Τσίπρας – κι ακόμη περισσότερο απέναντι στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αποχώρησαν κι εντάχθηκαν στο κόμμα του κ. Τσίπρα. Κι η κυρία Παπαδοπούλου είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις – δεν γνωρίζω αν την φωτογραφία τους την έχουν στον τοίχο και πετάνε βελάκια….

Τότε και τώρα

Χθες όλο το σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου με … «μια φωνή» ανέπεμψε ύμνους στον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη για την τόσο επιτυχημένη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών κ. Μάρκο Ρούμπιο! Ο οποίος ήρθε «πούλησε» οπλικά συστήματα – τελικά – τεσσάρων δισεκατομμυρίων ευρώ και αποχώρησε. Τόση ήταν η αξία της επίσκεψης. Ο κ. Τσίπρας στην προαναφερόμενη συνέντευξη του είπε κάτι το οποίο είναι πολύ ουσιώδες. Ανέφερε συγκεκριμένα ότι «το 2016 είχα συναντηθεί με τον Μπάιντεν και, αντιπρόεδρος τότε, μου είχε ζητήσει μια πενταετία για τη βάση στη Σούδα, να την ανανεώνουμε κάθε 5 χρόνια. Είχα αρνηθεί, γιατί ζήτησα περισσότερα ανταλλάγματα και δεν μου τα έδωσε. Ο κ. Μητσοτάκης ήρθε το 2019 και όχι μόνο έδωσε πενταετία της Σούδας, έδωσε επ’ αόριστον τη Σούδα, άλλες 4 εγκαταστάσεις, συν την Αλεξανδρούπολη. Επ’ αόριστον! Και τι κέρδισε; Το East Med πήγε στις καλένδες, F35, F16 στην Τουρκία. Ένα από τα θέματα του East Med Act, της δράσης τότε στην οποία συμμετείχε και ο Ρούμπιο, παρεμπιπτόντως, με τον Μενέντεζ, ήταν ο τερματισμός κάθε συζήτησης για F35 στην Τουρκία. Και τώρα έχει ξεκινήσει η συζήτηση»! Ανευ σχολίων….

«Ευχαριστώ, δεν θα πάρω»

Επειδή ακούγονται διάφορα στην πολιτική «πιάτσα» – είτε ως σενάρια, είτε ως … επιθυμίες. Στην χθεσινή πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του προέδρου της ΕΛΑΣ, ο κ. Τσίπρας είπε ακόμη, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ότι «προκαλώ αισθήματα αγάπης σε ένα μεγάλο μέρος και ένα άλλο κομμάτι αγαπάει να με μισεί (σσ σωστό..!). Είμαι εδώ ως επικεφαλής μιας νέας πολιτικής παράταξης. Ο στόχος μας δεν είναι να δημιουργήσουμε πυροτέχνημα, αλλά ένα εγχείρημα μακράς πνοής, να γίνουμε ο προοδευτικός πόλος. Θα το πετύχουμε ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, είναι στρατηγικό το έλλειμμα ριζοσπαστικής και προοδευτικής απάντησης». Δεν γνωρίζω αν οι διακινούντες τα σχετικά σενάρια ενθουσιάστηκαν – μάλλον όχι!

Πηγή: in