Ένα γέλιο θα τους θάψει

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Πώς θα θελα να ξεριζώσω τις γλώσσες και τα @ρχίδι@ αυτών των πιθήκων!», έγραψε ένας παλιός μου φίλος στο facebook, κάτω από μια φωτογραφία των «αρχόντων» της Δημοτικής αρχής. Η υποδοχή της φαντασίωσής του ήταν θριαμβευτική: Διακόσια likes πήρε μέσα σε μία ώρα. «Κατάντησες ανεπαισθήτως σαν κι εκείνους;», τον ρώτησα. Όχι μονάχα διέγραψε αυθορεί το σχόλιό μου, αλλά με πέταξε και στο πυρ το εξώτερον. «Δεν θέλω να έχω πλέον καμιά σχέση μαζί σου!», μου ανακοίνωσε. Θα με θεώρησε φαίνεται μαλθακό, φλώρο. Μπορεί -ποιος ξέρει;- και να με υποπτεύθηκε ακόμα ως κρυφοσυμπαθούντα τα θρησκευόμενα-μεσαιωνικά ανθρωπάκια…

Ο θρησκευτικός «καθώς-πρέπει-σμός» στις μέρες μας δεν σηκώνει ενστάσεις. Όσο αφήνεις να κυλιούνται στη λάσπη μαζί με τους συνήθεις ύποπτους τους παλιούς, τόσο πρέπει εμείς να ανεβάζουμε τους τόνους. Συγκροτούμε έτσι ένα μαχητικό και αρραγές δημοκρατικό μέτωπο, που οι μπροστάρηδές του μπορεί να κάνουν κοινωνική ή ακόμα και πολιτική καριέρα. Στους κόλπους μας, η μόνη διαφωνία που νοείται είναι ανάμεσα στους οπαδούς της θεωρίας των δύο άκρων -του «κατάμαυρου μετώπου»- και σε εκείνους που πιστεύουν ότι οι «Χομεϊνί-δες» πάντα και παντού ως το μακρύ χέρι του θρησκευτικού «καθώς-πρέπει-σμού». Ενώπιον ωστόσο του κοινού κινδύνου, και οι μεν και οι δε τραγουδάνε στη διαπασών το «Ακορντεόν» του Λοΐζου και επαναλαμβάνουν σαν ξόρκι την περίφημη φράση που αποδίδεται στον Μπρεχτ ενώ ανήκει σε έναν Γερμανό πάστορα: «Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής... Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου». Στο μεταξύ, η ομάδα, ας και αν την εκλάβουμε σαν τέτοια ακάθεκτη καλπάζει…

Αν θέλουμε να ’μαστε ειλικρινείς, πρέπει καταρχάς να παραδεχθούμε ότι το πνεύμα του Θωμάκου έχει διαποτίσει ένα κρίσιμο τμήμα της Κηφισιώτικης κοινωνίας, εδώ και περίπου 8 μήνες: «Χομεϊνί -στικης» έμπνευσης δεν ήταν το παραλήρημα Αυλίτη «το έχεις παραξηλώσει»»; Βαθειά- παλιοκοματικής έμπνευσης η δήλωση πάλι του Βαγγέλη Αυλίτη, δεξί χέρι του Δήμαρχου Γ. Θωμάκου, ότι όλα πρέπει να έχουν τα όρια τους, ή αλλοπρόσαλλης  νοοτροπίας δεν ήταν οι λαοσυνάξεις, με τους παπάδες να ανεμίζουν λάβαρα και να καλούν το ποίμνιο να πάρει την Πόλη και την Αγιά Σοφιά; Βαθειά παρα-θρησκευτικής νοοτροπίας δεν είναι η θέση του ότι πρέπει να μπει φραγμός στην έστω σάτιρα αισθητικής δεν ήταν κάτι τέτοια παλληκάρια με το μυαλό πτηνού, που θριάμβευαν στα ριάλιτι τηλεπαιχνίδια, Big Brother και δεν συμμαζεύεται;

Απλώς όλοι οι παραπάνω, που δονούνταν από τα «Ελληνόψυχα ιδανικά», όποτε ερχόταν η ώρα της κάλπης, εξαγοράζονταν με ρουσφέτια και πύκνωναν τις γραμμές των κομμάτων εξουσίας. Με το που χρεοκόπησε το κράτος και οι πολιτικοί στερήθηκαν τη δυνατότητα να «εξυπηρετούν» τον κάθε ψηφοφόρο και το σόι του, η οργή ξεχείλισε και οι μάσκες έπεσαν.

Η συντεταγμένη δημοκρατική μας πολιτεία άργησε -όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει- να αντιληφθεί και να αντιδράσει στην απειλή. Εάν η κάθε ομάδα Θωμάκου με αυτά τα αναχρονιστικά-Μεσαιωνικά  μυαλά και θέτουν τα όρια της σάτιρας προφανώς ξεπετιούνται τα γνωστά λαμόγια, αντίπαλοι, και στην αναμπουμπούλα χαίρετε ο λύκος, ο οποίος επεδίωκε να μπει στα μουλωχτά στο σύστημα κι όχι να το ανατρέψει. Εάν κάποιος με αποφασιστικότητα είχε συλλάβει την ιδέα της νόμιμης σύγχρονης τάξης, ίσως και να δινόταν εγκαίρως το μήνυμα του νόμου και της τάξης. Το λυσσασμένο ροντβάιλερ αν δεν μπορείς να το θεραπεύσεις, τουλάχιστον ας του φορέσεις φίμωτρο. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, ότι σύντομα και το ανθεκτικότερο φίμωτρο θα αποδειχθεί ανεπαρκές…

Δεν είναι η εξηνταπεντάχρονη κυρία, η οποία αντιλαμβάνεται τη ομάδα Θωμάκου σαν ασπίδα εναντίον των «κακών άλλων». Δεν είναι καν ο σαραντάρης που θέλει να τιμωρήσει το κατεστημένο. Είναι ο πιτσιρίκας εκείνος που κυρίως με τρομάζει. Μια ένταση της παρά-θρησκευτικότητας στις γειτονιές, θα φέρει πιθανότατα την κυρία στα συγκαλά της. Για τα παιδιά όμως που γεννήθηκαν στο γύρισμα της χιλιετίας, η κρίση αποτελεί απλώς την αφορμή. Και το τυχόν αργό ξεπέρασμά της δεν θα τους συγκινήσει στο ελάχιστο.

Δεν ξέρω εάν το έχουν αντιληφθεί οι επαγγελματίες παρατηρητές και οι επίδοξοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά οι αναχρονιστικές- Χομεϊνί-στικες ομάδες, σαν αυτή του Δήμαρχου Θωμάκου, με τον πιστό «υπασπιστή του» Βαγ. Αυλίτη, παίρνουν το θάρρος και «απειλούν» όσους κάνουν κριτική, αριστοφανική κριτική, διακωμωδούν τις όλες αυτές γελοίες τάσεις   είναι στις νεαρότερες ηλικίες πολύ «της μόδας». Είναι trendy, όπως θα λέγαμε τον καιρό του life-style. Οι τρείς πολύ πετυχημένοι συνεργάτες-φίλοι  «ο σκωπτικός-ανίκητος Μούφα press, ο εμπνευσμένος-διορατικός σκιτσογράφος Τάσος Χαλάς και ο μεγαλειώδης ”,με τις τόσο εύστοχες-καυστικές-σκωπτικές αναρτήσεις-σκίτσα-θέσεις τους, έχουν γίνει σε πολύ μικρό διάστημα must-viral από το portal "". Αυτός είναι προφανώς  ο λόγος που ενοχλήθηκε η αναχρονιστική φωνή της Διοίκησης Θωμάκου. Και εκφράστηκε μέσω του μισαλλόδοξου «υποδιοικητή του» Βαγ. Αυλίτη, που μας είπε εμμέσως πλην σαφώς –καλοπροαίρετα- ότι η καυστική κριτική των πιο πάνω συναδέλφων το έχει παρατραβήξει.

Δηλαδή θα πρέπει να αλλάξουμε ρότα να μην δυσαρεστήσουμε τους Γ. Θωμάκο και Β. Αυλίτη;

Θα πρέπει ίσως να στέλνουμε τα κείμενα για έγκριση από το ιερατείο Θωμάκου-Αυλίτη πριν τα δημοσιεύσουμε;  

Ενθουσιάζονται με τις επιδείξεις δύναμης και αρρενωπότητας, με το «δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου», με το «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Δεν είναι δα παράξενο: Όταν ο δημόσιος λόγος ηχεί τόσο ξύλινος, το γνήσιο ξύλο από φρικιαστικό γίνεται ελκυστικό. Όταν οι μεγάλοι μπερδεύουν διαρκώς τα λόγια και τα βήματά τους, βουλιάζουν στο έλος των αντιφάσεών τους, δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται παρά για τα προσχήματα, τότε οι μικροί ενδίδουν στη γοητεία των «καθαρών μηνυμάτων». Εντάσσονται στις παρα-θρησκευτικές ομάδες και νιώθουν καταλύτες και κληρονόμοι του μέλλοντος. “Tommorrow belongs to me”, έψαλλε ο κατάξανθος εκπρόσωπος της ναζιστικής νεολαίας στην ανατριχιαστικότερη ίσως σκηνή του “Cabaret”.

Το αυτί αυτών των παιδιών δεν ιδρώνει με «Ακορντεόν», Μπρεχτ και Ρίτσους. Τους θεωρούν φλύαρους και παρωχημένους. Οι δε εξάρσεις του παρα-θρησκευτικού μετώπου τούς φαίνονται απλώς υστερικές. «Για να έχουν πάθει όλοι ετούτοι πανικό, κάτι θα παίζει με τη ομάδα Θωμάκου», σκέφτονται. Όπως περίπου σκεφτόμασταν κι εμείς στην ηλικία τους όταν οι μαμάδες μας μάς απαγόρευαν να καπνίζουμε και να τρώμε τζανκ-φουντ. Όποιος γνωρίζει στοιχειώδη παιδαγωγική, γνωρίζει το μηδενικό -ή και αντίθετο του επιθυμητού- αποτέλεσμα που φέρνουν οι απαγορεύσεις γενικά. Ο γονιός ή κηδεμόνας που εμμένει σε αυτές είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένας αφελής και στη χειρότερη ένας οκνηρός με μόνη του έννοια να μην έχει το κρίμα στο λαιμό του…    

Τι προτείνω; - θα ρωτήσετε. Να περιμένουμε απ’ τους πιτσιρικάδες να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν; Να επενδύσουμε σε μια εκ βάθρων εκπαιδευτική μεταρρύθμιση -όχι από το πανεπιστήμιο και το λύκειο, αλλά από το νηπιαγωγείο- η οποία, φευ!, και αύριο να ξεκινούσε, θα απέδιδε καρπούς μετά από μια δεκαετία; ΄Η μήπως να συμφιλιωθούμε με το ενδεχόμενο να γίνει η ομάδα Θωμάκου μόνιμη δύναμη; Θεός φυλάξοι!

Εάν είχα την οικονομική δυνατότητα, θα απευθυνόμουν στην καλύτερη διαφημιστική εταιρεία, στους πιο δαιμόνιους κειμενογράφους και γραφίστες. Θα τους παράγγελνα μιαν εκστρατεία όχι με αντιθρησκευτικά-αναχρονιστικά συνθήματα και εικόνες από τα «στρατόπεδα τύπου Χομεϊνί» συγκέντρωσης, σε εκείνα οι έφηβοι έχουν δυστυχώς αποκτήσει ανοσία, ας όψονται οι βαρετοί τους δάσκαλοι. Χωρίς επικολυρικές εξάρσεις - με «ύπουλα», καυστικά αστεία. Με ευρήματα τα οποία δεν θα προβάλλουν τον κίνδυνο, αλλά τη γελοιότητα της ομάδας Θωμάκου. Που θα περνούν το μήνυμα ότι ο θρησκόληπτος Αυλίτης είναι ένας τζάμπα μάγκας, ένα στερημένο μαμόθρεφτο, ένας μπουχέσας καλυπτόμενος πίσω από τα εκκλησιάσματα και τις δοξασίες. Θα διοχέτευα στην κοινωνία ανέκδοτα -όπως εκείνα που αδίκως φορτώθηκαν οι Πόντιοι- με ήρωες παρα-θρησκευτικούς λεκέδες. Θα κατεδείκνυα ότι τα μπολιασμένα με ημιμάθεια τους κρανία είναι ακατοίκητα, πως κάτω απ’ τα θρησκευτικού τύπου τους παντελόνια συνήθως κρύβεται ένα μικρούτσικο πουλάκι… Όταν η λέξη «Αυλίτης» γίνει στη γειτονιά, στο Δήμο, στην κοινωνία και στο σχολείο συνώνυμο του σούργελου, ο εφιάλτης θα έχει λάβει τέλος.

Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε «αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν»

Κοντολογής, μονάχα ένα γέλιο θα τους θάψει.