ενημέρωση 4:23, 1 December, 2021

Κηφισιά 2025 και οι μαδημένες-τουφεκισμένες μπεκάτσες

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Σε ό,τι αφορά την αποδοχή του Δήμαρχου Γ. Θωμάκου, τα ευρήματα της άτυπης δημοσκόπησης που διεξήγαμε ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Το πιάνεις στην ατμόσφαιρα, το αντιλαμβάνεσαι από την κίνηση στους δρόμους και στα μαγαζιά, ότι οι Κηφισιώτες, μετά από «ζοφερά χρόνια», επιτέλους ξεμουδιάζουν. Πως νοιώθουν πλέον αρκετά ασφαλείς ώστε να ζουν και να προγραμματίζουν. Να απολαμβάνουν -κατά το βαλάντιό του ο καθένας- το παρόν, να κάνουν όνειρα για το μέλλον. Ακόμα κι αν δεχτούμε πως η κρίση νομοτελειακά κάποτε θα τελείωνε και ότι ο Γ. Θωμάκος καβάλησε απλώς το κύμα, μετά την τραυματική εμπειρία 3 τετραετιών της Διοίκησης Χιωτάκη πώς να μην το πιστωθεί από τους ψηφοφόρους; Τι θα μπορούσε να σκιάσει τον παρατεταμένο μήνα του μέλιτος που ζει στο Μέγαρο Διονύσου και Μυρσίνης; Κάποιες, ευγενικά διακείμενοι όντες, άστοχες δηλώσεις αντιδημάρχων και Δημοτικών Συμβούλων, προερχόμενες μάλλον από απειρία ή ευήθεια; Κάποιες γκάφες που τροφοδοτούν το πενάκι των γελοιογράφων; Ακόμα και αν έχει ήδη πέσει η Διοίκηση Θωμάκου σε σοβαρά ολισθήματα, αυτά δεν έχουν γίνει μέχρι στιγμής αντιληπτά από την κοινή γνώμη, καθώς δεν αντανακλούν στην καθημερινότητά της. Η καθημερινότητα -κακά τα ψέματα- των πολιτών κρίνει τη δημοτικότητα τής κάθε Δημαρχίας. 

Αναμενόμενο είναι η Διοίκηση Θωμάκου να ικανοποιείται από τη εν γένει κατάσταση. Λάθος της όμως είναι ότι επαναπαύεται. Βρισκόμαστε στο μέσον της 2ης τετραετίας, τα δύσκολα δεν μπορεί παρά να παραμονεύουν στη στροφή του δρόμου. 

Εκείνη που θα έπρεπε να έχει θορυβηθεί σφόδρα είναι η μείζων αντιπολίτευση. Ο Ν. Χιωτάκης φέρεται να χάνει από την αρχή μέχρι και σήμερα πολύ από την δημοτικότητά του, άσχετα που ήταν κατά πολύ τεχνική, στο χάος βρίσκονται και ο ένας αλλά και ο έτερος Καπαδόκης

Ούτε αυτό εντούτοις προξενεί έκπληξη. Παρατηρώντας την κατ’ ευφημισμόν στρατηγική και τακτική (αλήθεια τι είναι αυτό) του Ν. Χιωτάκη από τη μέρα που στερήθηκε την εξουσία, μάλλον θα έπρεπε να απορεί κανείς πώς και δεν έχει κατρακυλήσει ακόμα χαμηλότερα.

Η αντιπολίτευση κοντολογίς που ασκεί μέχρι στιγμής ο Ν. Χιωτάκης είναι λευκή πετσέτα στο ριγκ. Μπούμερανγκ γίνεται καθώς υπενθυμίζει τις δικές του αστοχίες, τη δική του Δημαρχιακή ανεπάρκεια.

Λίγο με νοιάζουν -και σας νοιάζουν, υποθέτω- τα αδιέξοδα του Ν. Χιωτάκη, τα οποία τον ωθούν σε σπασμωδικές κινήσεις, που τον κάνουν να ορύεται στο Δ. Σ. του Δήμου περί όνου συνήθως σκιάς. Αλλού έγκειται το κρίσιμο. Η πόλη έχει ανάγκη από σοβαρή αντιπολίτευση. Το παιχνίδι τής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας χρειάζεται δύο τουλάχιστον. Έναν να πράττει κι έναν να κρίνει αυστηρά μεν, συγκροτημένα δε. "It takes two to tango” που λένε στα αγγλικά. 

Πώς θα μπορούσε η αντιπολίτευση να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων στην τόσο θολή και ρευστή εποχή μας; Τι λόγο θα’ πρεπε να αρθρώνει, ώστε να μην ηχεί αφόρητα μπανάλ, σωστό απολίθωμα;

Εκτός από τον Ιβάν Κράστεβ -επιφανή Βούλγαρο δημοσιολόγο και αρθρογράφο στους New York Times- και άλλοι οξυδερκείς παρατηρητές των καιρών μας υποστηρίζουν ότι το ανατέλλον κοινωνικό δίπολο δεν είναι μεταξύ πονηρού πολιτευτή και ενός θρήσκου άσχετου, ανόητου και κακού. Μα μεταξύ "anywheres” και "somewheres”. 

Ως "anywhere” χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο εκείνο που μπορεί να τα καταφέρει παντού. Χάρη στις φυσικές του δεξιότητες, τη μόρφωση που είχε την τύχη να αποκτήσει, κυρίως όμως χάρη την προσαρμοστικότητα που διαθέτει. Ο "anywhere” όχι απλώς επιβιώνει μα και αναπτύσσει την προσωπικότητά του και απολαμβάνει τη ζωή του ανεξαρτήτως σχεδόν εξωτερικών συνθηκών. "Anywhere” μπορεί να είναι ένας ερευνητής περιζήτητος από τα πανεπιστήμια όπου γης. Αλλά και ένας πολυμήχανος πολίτης, ένας δαιμόνιος τυχοδιώκτης, που βρίσκει την άκρη όπου και αν τον ρίξει η μοίρα.

Το πεπρωμένο αντιθέτως του "somewhere” είναι συνυφασμένο με το οικείο περιβάλλον του. Με τον τόπο όπου έχει γεννηθεί και μεγαλώσει, με τις σχέσεις τις οποίες έχει παγιώσει, με τη συντεχνία στην οποία ανήκει – παράταξη. Ένας τεχνίτης που προστατεύεται νομοθετικά απέναντι στους φθηνότερους -ίσως και ικανότερους- συναδέλφους του. Ένας κρατικός υπάλληλος που δυσκολεύεται τρομερά να αλλάξει όχι δουλειά μα ακόμα και γραφείο. Κάποιος που ταξιδεύει στο εξωτερικό ακολουθώντας την ποδοσφαιρική ομάδα της οποίας είναι οπαδός και αναζητά μετά το ματς στο Μόναχο της Γερμανίας μπουζουξίδικο.

Εάν μεταφράζαμε τους όρους στα ελληνικά, θα πρότεινα για τους "anywhere” το "άνθρωποι-πουλιά" και για τους "somewhere” το "άνθρωποι-δέντρα".

Οι άνθρωποι-πουλιά είναι προφανώς οι μεγάλοι προνομιούχοι της παγκοσμιοποίησης, όπως και κάθε μάλλον ιστορικής περιόδου. Οι άνθρωποι-δέντρα υπερτερούν ωστόσο αριθμητικά και συνιστούν τη ραχοκοκαλιά της κάθε κοινωνίας, εκτός της οποίας δεν αντιλαμβάνονται καν τον εαυτό τους. Εικάζουμε γενικεύοντας ότι οι άνθρωποι-πουλιά υποστήριξαν στο βρετανικό δημοψήφισμα το bremain - δεν φοβήθηκαν τον ξένο υδραυλικό, εδώ δεν φοβούνται τον Κινέζο μεγιστάνα που αγοράζει τα φιλέτα του Λονδίνου… Ενώ οι άνθρωποι-δέντρα τάχθηκαν σθεναρά υπέρ του brexit. Και πλειοψήφησαν.

Η Κηφισιά χρειάζεται μια Διοίκηση μεταρρυθμιστικών προθέσεων με φιλελεύθερο πυρήνα. Μια Διοίκηση που χαίρεται να εκφράζει τους ανθρώπους-πουλιά και τείνει να απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας σαν να έχει φτερά. 

Η πρόκληση για την Διοίκηση Θωμάκου καθώς και την αντιπολίτευση Χιωτάκη είναι οφθαλμοφανής. Να αγκαλιάσουν τους ανθρώπους-δέντρα. Να τους προστατεύσει όσο γίνεται όχι από την αντίπαλη παράταξη αλλά από τις κοσμογονικές αλλαγές που έρχονται με την τέταρτη τεχνολογική επανάσταση και απειλούν να τους σαρώσουν. Να τους δώσει τον απαραίτητο χρόνο, τα αναγκαία εφόδια για να εξελιχθούν κι εκείνοι -ή έστω τα παιδιά τους- σε πουλιά. Αυτή θα ήταν μία ιστορική προσφορά προς την κοινωνία μας.

Λυπάμαι ειλικρινά που και οι 2, Θωμάκος και Χιωτάκης ούτε καν διανοούνται κάτι τέτοιο. Παρά κατασπαταλά το πολιτικό του κεφάλαιο πότε εναγκαλιζόμενος τη μικρή Γκρέτα -για να την ξεχάσει την επομένη-, πότε αποθεώνοντας τις Μόντυ Πάιθον της Κάτω Κηφισιάς… Η φύση -είναι το μόνο βέβαιο- δεν παραδέχεται κενά. Εάν ο Γ. Θωμάκος δεν ξέρει ή δεν θέλει ή δεν μπορεί να παίξει έναν τέτοιο κρίσιμο ρόλο, απ’ την στιγμή που έχει ως δεξί του χέρι τον Β. Αυλίτη, μοιραία κάποιος άλλος θα βρεθεί.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 26 Οκτωβρίου 2021 19:05

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.