ενημέρωση 4:23, 1 December, 2021

Στο βούρκο, ολοταχώς

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Θα περίμενε κανείς να προκληθεί πολιτικός σεισμός στη πόλη από τη συζήτηση του επικεφαλής του Δήμου Γ. Θωμάκου ότι δέχθηκε απειλές για τη ζωή του και αναγκάστηκε να ενισχύσει την ασφάλειά του όταν μίλησε για τη μέρους της «Κηφισιώτικης ελίτ». Αντί γι αυτό, σιωπή. Μόνο η παρέμβαση του Β.Αυλίτη που βρήκε τη δήλωσή του συγκλονιστική και την επικαλέστηκε ως εξήγηση για τις περίφημες «λίστες Κηφισιωτών» που υπάρχουν αλλά δεν έχουν ελεγχθεί. Αλλά ο κουμπάρος του προέδρου του συνδυασμού που ελέγχει την πόλη χάνει σε αξιοπιστία όταν βρίσκει φερέγγυο τον εαυτό του, ενώ αντιμετωπίζει τον οργανισμό ως μίασμα, που εκπροσωπεί, το Δήμο ως εχθρό. Ομως, μικρότερη σημασία από τις αντιφάσεις του Αυλίτη, στο συγκεκριμένο ζήτημα, έχει η απάθεια της Διοίκησης.

Από τότε που ξέσπασε η κρίση η εξαίρεση της ολιγαρχίας από υποχρεώσεις έναντι του Δημου αποτελεί ταμπού και το κουτί παραμένει ερμητικά κλειστό. Με αυτή την έννοια, το τέλος της δίωξης που υπόσχονται με διαφορετικά επιχειρήματα/συνθήματα Διοίκηση και κουμπάρος σημαίνει και διατήρηση της Κηφισιώτικης ιδιαιτερότητας ως προς τις βαθιές δομές της όλης δομής και τον στρεβλό -αν όχι τρομακτικό- τρόπο λειτουργίας του Δήμου.

Ισως η καρδιά του προβλήματος, στην περίπτωσή μας, να είναι ακριβώς η ανομολόγητη συμφωνία του πολιτικού συστήματος στο στόχο της επιστροφής στο παρελθόν και της συντήρησης των εξαιρέσεων από το Κηφισιώτικο παράδειγμα.

Η παρουσία του Δημάρχου και του αρχηγού του κουμπάρου του ήταν πολύ χαρακτηριστική αυτής της πραγματικότητας. Ο Γ. Θωμάκος είχε πολύ «Χιωτάκη» στο κάδρο, πολλές αναφορές στην ορθοδοξία, την ένδοξη Κηφισιώτικη γη και το ελληνικό μεγαλείο, για να ικανοποιήσει το δεξιό ακροατήριο. Ο Β. Αυλίτης έβαλε πολύ αμορφωσιά, αναφορές σε δυστυχία, στην πείνα, σε θανάτους μετά από διακοπή ρεύματος για να υπογραμμίσει την κοινωνική ευαισθησία της «θεόσταλτης» Διοίκησης. Ως προς το όλο πρόγραμμα, όμως, δεν υπάρχει διαφορά στη φιλοσοφία αλλά στη δοσολογία. Δηλαδή, ο Δήμαρχος ήταν εγκρατέστερος στην παροχολογία σε σχέση με τον κουμπάρο του ο οποίος περιέγραψε ένα πρόγραμμα έκρηξης των δημοτικών δαπανών το οποίο στηρίζεται στο χρέος (που δεν συζητείται από κανέναν πλην του μυαλού του) και στην προεξόφληση εσόδων που δεν είναι καθόλου βέβαια (από τη φοροδιαφυγή, την αύξηση της ζήτησης κοκ).

Η αντίληψη που διαπνέει τις εξαγγελίες της Δημαρχίας και του κουμπάρου: Μιλάνε για το τέλος του κρίσης που αυτοί έφεραν, έχοντας δαιμονοποιήσει όλους τους άλλους, υπόσχονται -σε διαφορετικές αναλογίες- αποκατάσταση αδικιών, success story λέει ο ένας, ανάπτυξη τώρα λέει ο άλλος, κανείς δεν αναγνωρίζει ειλικρινά τις τοπικές αιτίες, σημαίνει περισσότερος έλεγχος για τη ισορροπία, δεν λέει ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, να ενισχυθεί η απασχόληση. Να έχει ένα πρόσωπο σύγχρονο ο Δήμος εν κατακλείδι. Αφού δεν συζητιούνται αυτά, δεν γίνεται και το επόμενο βήμα, τι θα πει μεταρρύθμιση για παράδειγμα - είναι, η μακροημέρευση των ιδίων;

Τώρα που κλείνει ο κύκλος της «θεοκρατικής Δημαρχίας», αναδεικνύεται πολύ καθαρά ότι το τρένο χάνεται επειδή οι πρωταγωνιστές στο πολιτικό παιχνίδι θέλουν αυτό που είχαμε, την Κηφισιά πριν από όλες αυτές τις αρλούμπες. Λείπει μια ρεαλιστική και εμπνευσμένη πολιτική πρόταση με εκφραστές που θα δίνουν άλλη απάντηση στο δίλημμα μεταξύ επιστροφής στις συνθήκες που οδήγησαν στη δήθεν καθαριότητα και της ανατροπής τους. Υπάρχει κοινό, υπάρχει ιστορική ανάγκη, υπάρχουν τα πρόσωπα, αλλά υπάρχει και η νοσηρότητα της δημοτικής ζωής, μια δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα, που λειτουργεί αποτρεπτικά - υπονομευτικά για κάθε υγιή προσπάθεια, ακόμη και σκέψη. Όπως συνήθως συμβαίνει, δεν είναι καθόλου προβλέψιμο αν τελικά θα επικρατήσει το παλιό εμποδίζοντας το νέο, αν πρέπει να πάμε ακόμη πιο κάτω για να ωριμάσουν -ίσως- βίαια οι συνθήκες κάποια στιγμή, αν χρειάζεται χρόνος ή αν, αντίθετα, δεν έχουμε καθόλου χρόνο.-

Τελευταία τροποποίηση στιςΠαρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2021 18:36

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.