Ένα θρίλερ πολλών καρατίων με αφετηρία την πολυτελή αυλή της Τσαρικής Ρωσίας και με μια μυστηριώδη κατάληξη.

Μία από τις iconic φωτογραφίες που αποτυπώνει μοναδικό στυλ και λατρεία για βαρύτιμα κοσμήματα είναι αυτή που τράβηξε ο Cecil Beaton τη Barbara Woolworth Hutton, τη θρυλική αμερικανίδα κληρονόμο που εξαιτίας της περιπετειώδους ζωής της και της ατυχίας της στους έρωτες έμεινε στην ιστορία ως το «φτωχό πλουσιοκόριτσο».

Κατάφερε να κρυφτεί μένοντας στην επαρχία και διέφυγε από τη Ρωσία στην Βενετία τον Φεβρουάριο του 1920, η τελευταία των Ρομανόφ που έφυγε από το ρωσικό έδαφος. Τα κοσμήματά της, ωστόσο, είχαν φύγει από τη Ρωσία πριν από την ίδια. Σε μια επιχείρηση αντάξια κινηματογραφικών θρίλερ, ένας Βρετανός αξιωματικός εισέβαλε στο ανάκτορο των Βλαντιμίρ μεταμφιεσμένος, σύμφωνα με την παραφιλολογία σε ηλικιωμένη και κατάφερε να πάρει όλα τα κρυμμένα κοσμήματα ράβοντας τα στο εσωτερικό της φορεσιάς του και της τσάντας του.

Έτσι τα κοσμήματα της Δούκισσας έφτασαν με ασφάλεια στο Λονδίνο όπου ζούσε εξόριστος ο γιος της, Μεγάλος Δούκας Μπόρις. Μετά το θάνατο της Δούκισσας Βλαντιμίρ το 1920, η οικογένειά της άρχισε να δημοπρατεί τα κοσμήματά της για οικονομικούς λόγους.

Η τιάρα Βλαντιμίρ με τα μαργαριτάρια πουλήθηκε στη Βασίλισσα Μαίρη η οποία αντικατέστησε τα μαργαριτάρια με σμαράγδια Cambridge, ενώ μια μεγάλη ποικιλία σπάνιων σμαραγδιών που δόθηκαν στην Δούκισσα ως γαμήλιο δώρο από τον πεθερό της Τσάρο Αλέξανδρο Β 'και φορέθηκαν σε όλη τους τη δόξα στον περίφημο χορό μεταμφιεσμένων της Αγίας Πετρούπολης το 1903, πωλήθηκαν στον οίκο Cartier.

Τα σμαράγδια Vladimir άρχισαν από εκείνη τη στιγμή και για την επόμενη δεκαετία να γίνονται τα αγαπημένα πλούσιων Αμερικανίδων που έσπευσαν να απαλλάξουν τον οίκο Cartier από το βάρος τους.

Πρώτη ιδιοκτήτριά τους έγινε η Esther Rockefeller McCormick που πίστευε ότι, σε μια άλλη προηγούμενη ζωή, ήταν η σύζυγος του φαραώ Τουταγχαμόν. Μετά το θάνατό της το 1930, τα σμαράγδια επέστρεψαν στο οίκο Cartier και το 1935 πωλήθηκαν στη Barbara Woolworth Hutton, που βρισκόταν τότε στο δεύτερο γάμο της.

Η Hutton ήταν η μοναχοκόρη του επιχειρηματία Franklyn Laws Hutton και της Edna Woolworth. Παρά τον πλούτο της οικογένειάς της, τα παιδικά της χρόνια ήταν ιδιαίτερα δυστυχισμένα. Ο πατέρας της διατηρούσε μια στρατιά από ερωμένες, ενώ η μητέρα της αυτοκτόνησε όταν η Barbara ήταν μόλις 6 ετών. Ήταν εκείνη που τη βρήκε νεκρή... Μετά το θάνατό της, ο πατέρας της ουσιαστικά την εγκατέλειψε στη φροντίδα της γκουβερνάντας της. Συνεσταλμένο και ντροπαλό παιδί, η Hutton εξελίχτηκε σε μια «πεταλούδα» της υψηλής κοινωνίας, έτοιμη να ερωτευθεί οποιονδήποτε, αρκεί να πίστευε ότι θα μπορούσε να της δώσει την αγάπη που είχε στερηθεί στα παιδικά της χρόνια. Το όνειρό της ήταν να γίνει αληθινή πριγκίπισσα.

Έτσι, το 1933, παντρεύτηκε τον Alexis Mdivani, έναν αυτοαποκαλούμενο πρίγκιπα από τη Γεωργία. Το ζευγάρι χώρισε δύο χρόνια αργότερα. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο κόμης Curt Heinrich Eberhard Erdmann Georg von Haugwitz-Hardenberg-Reventlow, ο οποίος, αν και τιτλούχος, είχε ανάγκη τα χρήματά της. Παντρεύτηκαν το 1935 και απέκτησαν έναν γιο, τον Lance.

Ο κόμης όμως ήταν βίαιος και έστειλε τελικά τη σύζυγό του στο νοσοκομείο. Χώρισαν το 1938 και η Hutton ανέλαβε την επιμέλεια του γιου της, τον οποίο όμως έμελλε να μεγαλώσουν επίσης οι γκουβερνάντες. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου γάμου της, η Hutton είχε εθιστεί στο βαρβιτουρικό Seconal και άρχισε να ταλαιπωρείται από διατροφικές διαταραχές. Και οι δύο πληγές θα την ακολουθούσαν ως το τέλος της ζωής της. Ο πιο διάσημος από τους συζύγους της ήταν βέβαια ο Cary Grant.

Η Hutton, που ήταν γνωστή για τη γενναιοδωρία και τη φιλανθρωπία της, είχε δώσει μεγάλο μέρος της περιουσίας της στη Γαλλική Αντίσταση στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και βρισκόταν στο Hollywood για να συγκεντρώσει χρήματα για τους στρατιώτες, όταν συνάντησε τον διάσημο ηθοποιό. Παντρεύτηκαν το 1942. Πολλοί έλεγαν ότι την παντρεύτηκε για τα χρήματά της, η στάση του όμως έδειξε ότι είχε ειλικρινή αισθήματα απέναντί της.

Η κληρονόμος ήταν πράγματι ιδιαίτερα γενναιόδωρη με τους φίλους της, ακόμα και με τους πρώην συζύγους της, και μάλλον αφελής και καλοπροαίρετη. Είχε εμμονή με τους τιτλούχους, και όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να περιστοιχίζεται από ένα σωρό παράσιτα, που είτε παρίσταναν τους αριστοκράτες είτε ήταν ξεπεσμένοι και είχαν ανάγκη από τη βοήθειά της. Όλοι αποσκοπούσαν στα χρήματά της.

Η μάλλον νοσηρή ατμόσφαιρα έδιωξε τον Cary Grant, ο οποίος όμως δε δέχτηκε κανένα χρηματικό ποσό από τη Hutton όταν πήραν διαζύγιο το 1945. Το 1947 παντρεύτηκε τον εξόριστο Ρώσο πρίγκιπα Igor Troubetzkoy, οδηγό αγώνων ταχύτητας, που οδήγησε την πρώτη Ferrari που συμμετείχε στο Monaco Grand Prix το 1948. Την εγκατέλειψε το 1951, ενώ η ίδια έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, που έγινε πρωτοσέλιδα ανά τον κόσμο.

Το 1953 η Hutton βρέθηκε ξανά στα πρωτοσέλιδα όταν αποφάσισε να παντρευτεί τον Δομινικανό διπλωμάτη και περιβόητο playboy Porfirio Rubirosa, που εκείνη την εποχή είχε δεσμό με τη Zsa Zsa Gabor. Ο γάμος κράτησε τελικά μόλις 53 ημέρες. Ακολούθησε ο γάμος με τον αστέρα του τένις και παλιό της φίλο, βαρόνο Gottfried Cramm, το 1955, που όμως επίσης κατέληξε σε διαζύγιο τέσσερα χρόνια αργότερα. Ο τελευταίος της σύζυγος ήταν ο πρίγκιπας Pierre Raymond Doan Vinh na Champassak, τον τίτλο του οποίου είχε αγοράσει η ίδια. Χώρισαν το 1966. Η Barbara Hutton περνούσε τον περισσότερο καιρό στο ανάκτορό της στην Ταγγέρη.

Στην κατοχή της υπήρχαν έργα τέχνης αμύθητης αξίας και μυθικά κοσμήματα. Τα πιο διάσημο ήταν βέβαια τα σμαράγδια Vladimir αλλά και μια σειρά μαργαριτάρια, που λεγόταν ότι ανήκαν στη συλλογή της Μαρίας Αντουανέτας. Λέγεται ότι η περιβόητη κληρονόμος ξόδεψε ένα εκατομμύριο δολάρια για να αγοράσει τους θησαυρούς των Ρομάνοφ και, μετά από αρκετή σκέψη για το πως να σετάρει τα σμαράγδια το 1947 κατέληξε σε μια τιάρα ινδικού στιλ σε κίτρινο χρυσό.

Η επιλογή του κίτρινου χρυσού ήταν μια απόκλιση από την πλατίνα που περιέβαλε κοσμήματα αυτού του επιπέδου πριν από τον πόλεμο. Ο κίτρινος χρυσός είχε γίνει όμως πολύ δημοφιλής κατά τη διάρκεια του πολέμου, και μετά καθώς η πλατίνα χαρακτηρίστηκε στρατηγικό μέταλλο και είχε απαγορευθεί η οποιαδήποτε μη στρατιωτική χρήση της. Η σμαραγδένια τιάρα Vladimir της Hutton μπορούσε επίσης να φορεθεί ως κολιέ.

Η κληρονόμος φορούσε τα σμαράγδια της συχνά με ένα σάρι στο σπίτι της στην Ταγγέρη. Κάτω από τα βαρύτιμα κοσμήματα, όμως, η κληρονόμος ήταν σκιά του εαυτού της, ταλαιπωρημένη από τις έξεις και τις διατροφικές διαταραχές. Το 1972 ο μοναχογιός της σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, γεγονός που δεν μπόρεσε να ξεπεράσει. Πάντα γενναιόδωρη και μόνη, έδινε χρήματα σε οποιονδήποτε, αρκεί να της έκανε συντροφιά.

Η σπάταλη ζωή της ωστόσο είχε πλέον εξανεμίσει την άλλοτε μυθική της περιουσία. Όταν πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 66 ετών, το 1979, στο ξενοδοχείο του Beverly Hills όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ο μύθος θέλει το λογαριασμό της στην τράπεζα να είχε μόλις 3.500 δολάρια... Το 1965, σε μια προσπάθεια χρηματοδότησης ενός από τα διαζύγια της, η Hutton είχε πουλήσει τα θρυλικά σμαράγδια Vladimir στην Van Cleef & Arpels. Όπως ήταν το έθιμο εκείνη την εποχή - και λόγω της απίστευτης αξίας των σμαραγδιών- ο οίκος πούλησε τα σμαράγδια ξεχωριστά.

Kάποια λέγεται έγιναν δώρο από τον Ρίτσαρντ Μπάρτον στην Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Το πού βρίσκονται σήμερα είναι ένα μυστήριο. Ίσως στα δάχτυλα ή στο λαιμό κάποιας διάσημης socialite. Ίσως κρυμμένα σε ένα θησαυροφυλάκιο στη Σαουδική Αραβία. Αυτό το πολύτιμο πράσινο όμως κάπου εξακολουθεί να αντανακλάται…

Πηγή: Grace

Από crochet πλέξεις και ψάθινες τσάντες μέχρι λινά με κεντήματα, κοχύλια και T-shirts με ελληνικούς προορισμούς, η φετινή resort μόδα αντλεί έμπνευση από τη λαϊκή τέχνη και αποδεικνύει ότι η ελληνική αισθητική δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη.

Υπήρχε μια εποχή που τα υφαντά, τα κεντήματα και τις ψάθινες τσάντες τα θαυμάζαμε περισσότερο στα νησιά παρά στις βιτρίνες. Τα αγοράζαμε ως αναμνηστικά των διακοπών ή τα χαζεύαμε στα μικρά μαγαζιά της Πλάκας, χωρίς να φανταζόμαστε ότι λίγα χρόνια αργότερα θα πρωταγωνιστούσαν στις πιο κομψές resort συλλογές.

Τα εργόχειρα βγαίνουν από το σεντούκι και περνούν στην πασαρέλα

Για χρόνια τα συνδέαμε με τα σπίτια των γιαγιάδων μας. Φέτος, όμως, τα κοφτά κεντήματα και τα διάτρητα μοτίβα αποκτούν νέα ταυτότητα μέσα από βαμβακερά φορέματα, φούστες και τοπ που ισορροπούν ανάμεσα στη ρομαντική διάθεση και τη σύγχρονη κομψότητα. Η έμπνευση είναι ξεκάθαρα ελληνική, αλλά η αισθητική είναι απόλυτα σύγχρονη. Είναι η απόδειξη ότι η παράδοση δεν χρειάζεται να μένει στο παρελθόν για να παραμένει διαχρονική.

Η θάλασσα γίνεται το πιο κομψό αξεσουάρ

Για χρόνια τα κοχύλια συνδέονταν με το boho στιλ και τις διακοπές των 00s. Σήμερα επιστρέφουν πιο εκλεπτυσμένα, συνδυασμένα με χρυσές λεπτομέρειες, φυσικά μαργαριτάρια και οργανικές φόρμες.

Ένα κολιέ ή ένα ζευγάρι σκουλαρίκια αρκούν για να δώσουν καλοκαιρινό χαρακτήρα ακόμη και στο πιο μίνιμαλ σύνολο, χωρίς να δείχνουν υπερβολικά.

Το souvenir γίνεται fashion

Τα T-shirts με ελληνικούς προορισμούς, τα καπέλα με την Αθήνα ή τη Μήλο και τα prints που παραπέμπουν στη Μεσόγειο αποδεικνύουν ότι το souvenir απέκτησε νέα ταυτότητα.

Δεν αγοράζεται πια για να μείνει στο πίσω μέρος μιας ντουλάπας ως ανάμνηση ενός ταξιδιού. Γίνεται μέρος του προσωπικού στιλ και φοριέται με λινά παντελόνια, tailored βερμούδες ή μεταξωτές φούστες, πολύ πέρα από τις ημέρες των διακοπών.

Τα σανδάλια που δεν φεύγουν ποτέ από τη μόδα

Υπάρχουν λίγα κομμάτια που μπορούν να χαρακτηριστούν πραγματικά διαχρονικά. Τα δερμάτινα ελληνικά σανδάλια είναι ένα από αυτά.

Με καθαρές γραμμές και φυσικές αποχρώσεις, παραμένουν η βάση κάθε καλοκαιρινής γκαρνταρόμπας και συνδυάζονται εξίσου εύκολα με ένα αέρινο φόρεμα, ένα λινό κοστούμι ή ακόμη και ένα μαγιό με παρεό.

Η Ελλάδα ως πηγή έμπνευσης

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της τάσης είναι ότι δεν αντιγράφει την παράδοση· την επανερμηνεύει. Κρατά τις υφές, τα φυσικά υλικά, τα κεντήματα και τα μοτίβα που χαρακτηρίζουν την ελληνική λαϊκή τέχνη και τα μεταφέρει σε μια σύγχρονη γλώσσα, απαλλαγμένη από στερεότυπα.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της. Δεν χρειάζεται να φορέσετε μια παραδοσιακή φορεσιά για να αποπνεύσετε ελληνικό καλοκαίρι. Αρκεί μια raffia τσάντα, ένα λινό με λεπτομέρειες crochet, ένα κόσμημα με κοχύλια ή ένα ζευγάρι δερμάτινα σανδάλια για να θυμίσουν ότι η κομψότητα βρίσκεται συχνά στα πιο απλά πράγματα.

Γιατί τελικά, το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι μόνο ένας προορισμός. Είναι μια αισθητική. Και φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, είναι μια αισθητική που φοριέται.

Η τελευταία, λυτρωτική σκηνή της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη με τους εορτασμούς της Παναγίας στην Τήνο μάς μεταφέρει επτά δεκαετίες στο χτες.

Το «Τελευταίο Ψέμα» είναι μία από τις σημαντικότερες ταινίες του Μιχάλη Κακογιάννη. Η Χλόη, την οποία υποδύεται η Έλλη Λαμπέτη, έχει αποφασίσει να υποταχθεί στις απαιτήσεις της οικογένειάς της και να προχωρήσει στον πλούσιο γάμο που θα τους σώσει οικονομικά. Η μητέρα της, Ρωξάνη, έχει φτάσει μάλιστα στο σημείο να της λέει ότι αν η οικογένεια χρεοκοπήσει και υποστεί τον κοινωνικό εξευτελισμό, δεν θα αντέξει και θα αυτοκτονήσει.