ενημέρωση 7:59, 18 November, 2026

Κουφονικολάκου - Βιώνουμε ένα αμείλικτο σερί διαφθοράς – Οι πολίτες δεν πρέπει ποτέ να συμφιλιωθούν με αυτήν

Η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ, Θεώνη Κουφονικολάκου, τόνισε πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι «η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, των ατελείωτων δημοσιονομικών διορθώσεων και των δισεκατομμυρίων σε απευθείας αναθέσεις» - «Δεν είναι ένα και δύο και τρία και τέσσερα και πέντε. Είναι άπειρα και κοστίζουν», τα σκάνδαλα, είπε χαραακτηριστικά.

Συνεχίζει η ΕΛΑΣ το «σφυροκόπημα» κατά της κυβέρνησης για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, με την εκπρόσωπο Τύπου της Συμπαράταξης, Θεώνη Κουφονικολάκου να κάνει λόγο για «ένα σερί διαφθοράς, το οποίο είναι αμείλικτο».

Η Θεώνη Κουφονικολάκου, σε ραδιοφωνική της συνέντευξή της στον Flash 99,4 Θεσσαλονίκης, άσκησε δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση για τη διαφθορά και την ακρίβεια, ενώ αναφέρθηκε και στο πρόγραμμα διακυβέρνησης της ΕΛΑΣ.

Ειδικότερα, επισήμανε ότι κάθε υπόθεση εξετάζεται αποσπασματικά, όπως η υπόθεση Τσαβδαρίδη, η υπόθεση Pizza Fan, η περίπτωση Λιόλιου και άλλες. Όμως, όπως επισήμανε, συνολικά πρόκειται για «την κυβέρνηση των Τεμπών», της παραπομπής του κ. Τριαντόπουλου, των υποκλοπών και της αρχειοθέτησης της υπόθεσης από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Είναι, υπογράμμισε, η κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, των ατελείωτων δημοσιονομικών διορθώσεων και των δισεκατομμυρίων σε απευθείας αναθέσεις «Δεν είναι ένα και δύο και τρία και τέσσερα και πέντε. Είναι άπειρα και κοστίζουν» τα σκάνδαλα, σημείωσε χαρακτηριστικά η εκπρόσωπος της Συμπαράταξης.

Αναφερόμενη στην επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης, έκανε λόγο για συντονισμένη προσπάθεια ψυχολογικής χειραγώγησης των πολιτών. Αυτή γίνεται, όπως είπε, τόσο στα ζητήματα διαφθοράς, όπου το μήνυμα είναι ότι «πάντα έτσι ήταν», όσο και στην ακρίβεια. Υπενθύμισε ότι οι πραγματικές αποδοχές δεν έχουν επιστρέψει ούτε στα επίπεδα του 2019, καθώς τις όποιες αυξήσεις «τις έχει καταβροχθίσει ο πληθωρισμός».

Την ίδια ώρα, όπως ανέφερε, η κυβέρνηση μιλά για «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας». Χαρακτήρισε αυτή τη στρατηγική καταστροφική, γιατί «προσπαθεί να συμφιλιώσει τους πολίτες με κάτι με το οποίο δεν πρέπει ποτέ να συμφιλιωθούν: με εκπτώσεις σε ό,τι αφορά το βιοτικό τους επίπεδο και με τη βαθιά διαφθορά».

Σχολιάζοντας ότι το πρώτο κόμμα δεν συγκεντρώνει ούτε 25% κι αυτό «με τα χέρια στην ανάταση», όπως είπε χαρακτηριστικά, η Θεώνη Κουφονικολάκου εκτίμησε πως η περίοδος που διανύουμε δεν είναι περίοδος ευημερίας, αλλά «βαθιάς ματαίωσης, τεράστιας απογοήτευσης». Πρόσθεσε ότι χρειάζεται πολλή δουλειά για να αποκατασταθεί η σχέση των πολιτών με την πολιτική.

Αυτό, όπως ξεκαθάρισε, δεν αφορά τον Αλέξη Τσίπρα. Η κυβέρνησή του παρέλαβε το 2015 μια χώρα διαλυμένη, με άδεια ταμεία και ανέφικτους δημοσιονομικούς στόχους: 3% για το 2015 και 4,5% για το 2016 και το 2017, χωρίς καμία δέσμευση για αναδιάρθρωση του χρέους. Την περίοδο 2015-2019, υπογράμμισε, αποκαταστάθηκε η δημοσιονομική ισορροπία, η χώρα ανέκτησε ρυθμούς ανάπτυξης, βγήκε ξανά στις αγορές και διασφαλίστηκε το «μαξιλάρι».

Στη συνέχεια, η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ έκανε αναφορά στο πρόγραμμα της Συμπαράταξης, τονίζοντας ότι διαθέτει ένα «ολοκληρωμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης» και όχι αποσπασματικές προεκλογικές παροχές. Το πρόγραμμα, όπως είπε, έχει τέσσερις βασικούς άξονες:

•⁠ ⁠Φορολογική ανακούφιση της οικογένειας, της επιχειρηματικότητας και της μισθωτής εργασίας.
•⁠ ⁠Επανίδρυση του κοινωνικού κράτους, με έμφαση στην παιδεία και την υγεία.
•⁠ ⁠Παραγωγικό μετασχηματισμό της χώρας, μεταξύ άλλων με σύγχρονες βιομηχανικές ζώνες, ώστε η οικονομία να μη στηρίζεται μόνο στη «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού και των ακινήτων.
•⁠ ⁠Προστασία από την ακρίβεια, με άμεσα, στιβαρά, αλλά και μεσοπρόθεσμα μέτρα.

Τέλος, για τη στελέχωση της ΕΛΑΣ, σημείωσε ότι ήταν πολιτική επιλογή να έρθουν νέα στελέχη στον πολιτικό στίβο, που αλλιώς δεν θα μπορούσαν να μπουν «γιατί δεν είναι από τζάκι» – και αυτό προδίδει μια διαφορετική πολιτική αντίληψη, όπως τόνισε.

«Στελέχη μας βρίσκονται παντού και συνομιλούν με τους πολίτες σε όλη την επικράτεια», σημείωσε η Θεώνη Κουφονικολάκου, δίνοντας το στίγμα της πολιτικής δράσης της ΕΛΑΣ.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Τσαβδαρίδης - Το «αμαρτωλό» παρελθόν του τέως υφυπουργού – Θύελλα αντιδράσεων παρά την παραίτηση

Η παραίτηση του υφυπουργού Ανάπτυξης και οι εσωτερικές διευθετήσεις στην κυβέρνηση δεν διαλύουν τη διάχυτη αίσθηση διαφθοράς εντός κυβέρνησης και ευνοιοκρατίας υπέρ ημετέρων

Ο Τσαβδαρίδης έφυγε, οι πονοκέφαλοι παραμένουν για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρίσκεται στο Δουβλίνο για τη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (EPC) και την άτυπη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, και κυρίως η διάχυτη αίσθηση διαφθοράς εντός κυβέρνησης και ευνοιοκρατίας υπέρ ημετέρων…

Η παραίτηση-αποπομπή του «γαλάζιου» υφυπουργού Ανάπτυξης από την Ημαθία ήταν αναπόφευκτη μετά τη βροχή καταγγελιών που ακολούθησαν τις αρχικές αποκαλύψεις (του Mega) για την εικονική δήλωση της κόρης του σε ομάδα, ώστε να λάβει την ειδική μοριοδότηση για τις πανελλαδικές.

«Οι εξηγήσεις του δεν κρίθηκαν επαρκείς» ήταν η λακωνική διαρροή από το μέγαρο Μαξίμου νωρίς χθες το πρωί. Οι δε κυβερνητικές ανακοινώσεις για τον αντικαταστάτη του Βασίλη Σπανάκη (με αρμοδιότητα τη Γ.Γ. Εμπορίου, η Βιομηχανία ανατίθεται πλέον στον υπουργό Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκο) και ακόμα δύο βουλευτές που προστέθηκαν στο υπουργικό σχήμα (Βαγγέλης Λιάκος ως υφυπουργός Εσωτερικών και Δημήτρης Βαρτζόπουλος που επιστρέφει ως υφυπουργός Υγείας μετά την αρχειοθέτηση των καταγγελιών εις βάρος του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ) είχαν σαφή στόχευση το θέμα να κλείσει άρον άρον και η «γαλάζια» παράταξη να πάει παρακάτω. Βέβαια η στάμπα για το περιεχόμενο και την έννοια της «γαλάζιας» αριστείας δεν σβήνει με ορισμένες εσωτερικές διευθετήσεις. Ούτε και με τη σπουδή -ως φαίνεται- και η περίπτωση Τσαβδαρίδη να εμφανιστεί ως μια παθογένεια που η κυβέρνηση θα διορθώσει…

Αν και ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης παραιτήθηκε και η παραίτησή του έγινε αποδεκτή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χθες χαρακτήρισε νόμιμη τη διαδικασία με τη δήλωση της κόρης του ως αθλήτριας και έντιμη τη στάση του, διευκρινίζοντας ότι «κάτι που είναι νόμιμο δεν σημαίνει ότι είναι και ηθικό» και απευθύνοντας δημόσια έκκληση κατά της «ανθρωποφαγίας» επειδή στην υπόθεση εμπλέκεται ένα παιδί.

Προανήγγειλε μάλιστα ένα νέο πλαίσιο μοριοδότησης για τις πανελλαδικές εξετάσεις (και για τους αθλητές), επισημαίνοντας με νόημα ότι ο νόμος που εφαρμόζεται σήμερα θεσπίστηκε το 1999 (σε πολιτική περίοδο που δεν κυβερνούσε η Ν.Δ. και όπως πρόσθεσε «είναι ευκαιρία συνολικά για το πολιτικό σύστημα, με πρώτη την κυβέρνηση, να δούμε αυτό το πλαίσιο καθ’ ολοκληρίαν». Σύμφωνα με τον ίδιο, το σχέδιο αυτό θα κινείται σε δύο κατευθύνσεις: Την πραγματική συμμετοχή όσον αφορά τους αθλητές στις ομάδες και στους αγώνες και δεύτερον και σημαντικότερο, τα χρόνια συμμετοχής σε αυτές τις δραστηριότητες.

Θύελλα αντιδράσεων παρά την παραίτηση

Από την αντιπολίτευση θέλησαν πάντως να σταθούν στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, στοχεύοντας στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό αλλά και τη ρουσφετολογική νοοτροπία που τους διακατέχει, κρίνοντας από μια σειρά παρόμοιων υποθέσεων που οδήγησαν σε παραιτήσεις ή καρατομήσεις.

Πιο αναλυτικά ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για ένα δείγμα μιας αλαζονικής και αναξιοκρατικής αντίληψης που έχει η κυβέρνηση. «Υπάρχει η αίσθηση ότι το κράτος είναι λάφυρο και οι γνωριμίες και το προσωρινό κύρος που δίνει μια κυβερνητική θέση μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός» εκτίμησε (ρ/σ «Παραπολιτικά») ο Κώστας Τσουκαλάς και συμπλήρωσε θυμίζοντας και άλλα περιστατικά: «Οταν το υπόδειγμα της ηγεσίας του μεγάρου Μαξίμου είναι ότι “δεν μας νοιάζει τίποτα”, τότε σαφώς και το πρόβλημα είναι δομικό. Πριν από τον κ. Τσαβδαρίδη είχαμε τον κ. Μπεκίρη. Σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα όμως ο διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού δεν είναι υπόχρεος για Πόθεν Εσχες; Μάλιστα σε μια κυβέρνηση που έλεγε ότι θα υπάρχει αριστεία, όχι απλά αξιοκρατία». Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατέθεσε μέσω του Στέφανου Παραστατίδη και ερώτηση προς την υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων & Αθλητισμού για την αναμόρφωση του συστήματος αθλητικής μοριοδότησης στην εισαγωγή στα Πανεπιστήμια, υπογραμμίζοντας ότι «το κρίσιμο ερώτημα είναι τι θα γίνει με τα θεσμικά “παράθυρα” που επιτρέπουν να αποκτά κάποιος ένα τόσο σημαντικό εκπαιδευτικό προνόμιο χωρίς να διασφαλίζεται η πραγματική αθλητική του συμμετοχή».

Πυρά εξαπέλυσε και ο ΣΥΡΙΖΑ που αναρωτήθηκε: «Στις πόσες παραιτήσεις “καίγεται” η κυβέρνηση;» Με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου από την Κουμουνδούρου διαπίστωναν ότι οι αναγκαστικές παραιτήσεις κυβερνητικών στελεχών έχουν εξελιχθεί σε κανονικότητα για το επιτελικό κράτος των «αρίστων» της Ν.Δ. και του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξάγοντας το πολιτικό συμπέρασμα ότι «η πολιτική αξιοπιστία και η κυβερνητική σταθερότητα είναι έννοιες ασύμβατες με την καθεστωτική νοοτροπία της κυβέρνησης Μητσοτάκη». Το ΚΚΕ σχολίασε ότι η απομάκρυνση Τσαβδαρίδη δεν μπορεί να συγκαλύψει τις κυβερνητικές ευθύνες για τις επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις στελεχών της Ν.Δ., που «με πλάγιους τρόπους επιχειρούν να εξασφαλίσουν προνόμια για τους ίδιους ή για μέλη των οικογενειών τους», ούτε τον πρώην υφυπουργό «καθώς η στάση του προσβάλλει τους χιλιάδες μαθητές που δίνουν τη δύσκολη μάχη των πανελλαδικών».

Δεκαέξι

Βέλη απευθείας στον πρωθυπουργό έριξε η ΕΛΑΣ με την εκπρόσωπο Τύπου να επαναλαμβάνει τη φράση του Αλέξη Τσίπρα περί «αρχιερέα της διαφθοράς» και να ζητά εκλογές. «Ο κ. Μητσοτάκης δεν παρακολουθεί τη διαφθορά. Είναι ο αρχιερέας της. Και έπρεπε ήδη να έχει στήσει κάλπες» κατέληγε στη δήλωσή της η Θεώνη Κουφονικολάκου, η οποία συνεχίζοντας την επίθεση προς της κυβέρνηση ανέφερε: «Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουν. Αυτή προσπαθούν να κρατήσουν με νύχια και με δόντια. Για τα δικά τους παιδιά υπάρχει πάντα μία θέση, για τα παιδιά της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας πάντα λείπει μία. Τα δικά τους στελέχη στις παροχές, στα προγράμματα, στους μηχανισμούς. Ολοι οι άλλοι στην ουρά. Χθες ήταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Μετά ήρθαν τα πτυχία. Σήμερα τα μόρια. Αύριο κάτι άλλο. Βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον. Φορτώνουν το κόστος στους πολίτες. Και μετά μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Ο υφυπουργός φεύγει. Το σύστημα μένει. Γιατί η ηθική φτώχεια δεν ξεκινά από έναν υφυπουργό. Ξεκινά από την κορυφή». Ο Τομέας Νέας Γενιάς του κόμματος θύμισε και απαρίθμησε τους 16 υπουργούς και υφυπουργούς της Νέας Δημοκρατίας που έχουν παραιτηθεί από το 2019 (Αντώνης Διαματάρης, Κώστας Καραμανλής, Σταύρος Παπασταύρου, Γιάννης Μπρατάκος, Χρήστος Τριαντόπουλος, Αρίστος Δοξιάδης, Μάκης Βορίδης, Τάσος Χατζηβασιλείου, Διονύσης Σταμενίτης, Χρήστος Μπουκώρος, Γιάννης Κεφαλογιάννης, Κώστας Τσιάρας, Δημήτρης Βαρτζόπουλος, Χρήστος Κέλλας, Μακάριος Λαζαρίδης, Λάζαρος Τσαβδαρίδης), προειδοποιώντας τον πρωθυπουργό ότι «η υπομονή τελείωσε και οι 16 παραιτήσεις δεν είναι ατυχία».

Το «αμαρτωλό» παρελθόν

Κι αν τώρα ο κ. Τσαβδαρίδης «αμάρτησε για το παιδί του», στο παρελθόν της κοινοβουλευτικής του διαδρομής είχε «αμαρτήσει» ξανά, τη μία για τον εαυτό του και τη δεύτερη για την κυβέρνηση.

Συγκεκριμένα, όπως είχε αποκαλύψει η εφημερίδα «Documento» το 2021, εκτός από τη βουλευτική ιδιότητα διατηρούσε τη θέση νομικού συμβούλου στον Δήμο Βέροιας, καταθέτοντας αγωγές κατά του Δήμου για να διεκδικήσει επιπλέον δημόσιο χρήμα. Συνολικά, είχε καταθέσει τρεις αγωγές κατά του Δήμου, διεκδικώντας περί τα 22.000 ευρώ. Μετά τον σάλο που προκλήθηκε, αναγκάστηκε να παραιτηθεί των αξιώσεών του, ενώ στη συνέχεια ανεστάλη η ιδιότητα του νομικού συμβούλου.

Το 2024, ο κ. Τσαβδαρίδης επιλέχθηκε για μέλος της εξεταστικής επιτροπής για την τραγωδία των Τεμπών και ήταν το πρόσωπο που είχε δώσει στη δημοσιότητα σε συνεδρίαση της Επιτροπής τα προσωπικά δεδομένα ιατρικού χαρακτήρα του νεκρού μηχανοδηγού της επιβατικής αμαξοστοιχίας, καταπατώντας το ιατρικό απόρρητο σε live μετάδοση.

Ποιος ήταν ο στόχος; Να δείξει πως ο μηχανοδηγός δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση λόγω βεβαρημένου παρελθόντος σε σχέση με την κατάσταση της υγείας του. Και άρα να ελαφρύνει πολιτικά τη δεινή θέση της κυβέρνησης για τις ευθύνες της για την τραγωδία.

Οπως έγραφε η «Εφ.Συν.», ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας ζήτησε ομόφωνη απόφαση για να πέσει «μαύρο» στην Εξεταστική και να συζητηθούν off camera τα απόρρητα ιατρικά δεδομένα για τον μηχανοδηγό που βρήκε τραγικό θάνατο. Σύσσωμη η αντιπολίτευση απέρριψε το αίτημα, ζητώντας να μη γίνουν αναφορές σε απόρρητα ιατρικά δεδομένα νεκρού, κάτι που δεν σεβάστηκε ο Λ. Τσαβδαρίδης.

Επόμενο ήταν οι συγγενείς των θυμάτων και ειδικά η οικογένεια του νεκρού μηχανοδηγού να αντιδράσουν έντονα στη δημοσιοποίηση ευαίσθητων προσωπικών και ιατρικών στοιχείων του στην Εξεταστική Επιτροπή, κατηγορώντας τον για προσβολή της μνήμης του και προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στους νεκρούς. Ο ίδιος δεν σταμάτησε να προκαλεί τη μήνιν τους, προτείνοντας να στραφούν στην προσευχή και στη στήριξη της Εκκλησίας για να παρηγορηθούν.

Ο κ. Τσαβδαρίδης είχε αποκτήσει εμπειρία σε εξεταστικές, αφού ήταν μέλος και στην εξεταστική για τις υποκλοπές το 2022. Μάλιστα, σύμφωνα με όσα κατέθεσε στη σχετική δίκη ο Σταμάτης Τρίμπαλης, ο οποίος την επίμαχη περίοδο εμφανιζόταν ως διαχειριστής της εταιρείας Krikel, οι ερωτήσεις που δέχτηκε από τρεις βουλευτές της Ν.Δ. -με συντονιστή τον πρώην υφυπουργό- ήταν προσυνεννοημένες, όπως είχε αποκαλύψει το in.gr

Ισραηλινή ομπρέλα για τις μυστικές υπηρεσίες Ελλάδας και Κύπρου;

Η στρατηγική πρόσδεση της Ελλάδας στο Ισραήλ αποκτά ολοένα μεγαλύτερο βάθος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αναγάγει τη στενή πρόσδεση σε βασική επιλογή της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της χώρας, ενώ είναι πλέον οφθαλμοφανές σε όλους μας ότι το Ισραήλ λύνει και δένει στην Ελλάδα.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ισραηλινή επιρροή φαίνεται πως επιχειρείται να φτάσει ακόμη βαθύτερα, στον ίδιο τον πυρήνα των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών. Αυτή τη φορά, μάλιστα, μέσα από προτάσεις για την δημιουργία ενός μόνιμου και οργανωμένου μηχανισμού με συγκεκριμένη δομή, αρμοδιότητες και άμεση πρόσβαση στα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια.

Αυτή ακριβώς την προοπτική περιγράφει μελέτη, ενός φιλοισραηλινού think tank στην Ελλάδα, που έχει άμεση συνεργασία με το ελληνικό κράτος, αλλά και με ΗΠΑ-Ισραήλ. Η μελέτη μεταξύ άλλων, προτείνει τη συγκρότηση κοινού μηχανισμού των μυστικών υπηρεσιών Ελλάδας – Κύπρου και Ισραήλ, ο οποίος θα επεξεργάζεται απόρρητες πληροφορίες για κρίσιμα πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά ζητήματα, με δυνατότητα προφανώς να επηρεάζει τις εκτιμήσεις πάνω στις οποίες στηρίζονται σημαντικές κρατικές αποφάσεις.

Συγγραφέας της μελέτης είναι ο Ιωάννης Νομικός, διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών και Αμερικανικών Μελετών (RIEAS), μιας δεξαμενής σκέψης που ειδικεύεται στις μυστικές υπηρεσίες και την ασφάλεια. Το ινστιτούτο διατηρεί σχέσεις στο υψηλότερο επίπεδο του κρατικού μηχανισμου εδώ και τουλάχιστον 17 χρόνια, από το 2009 μέχρι σήμερα, παρέχοντας συμβουλές και προτάσεις, αλλά και έχοντας διοργανώσει συναντήσεις και σεμινάρια με στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. και των υπουργείων Εσωτερικών, Άμυνας, Εξωτερικών και Ανάπτυξης.

Ο ίδιος ο Νομικός έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια της Αστυνομίας και του Λιμενικού, παρουσιάζοντας προτάσεις για την οργάνωση των μηχανισμών ασφαλείας, ενώ το RIEAS διατηρεί μακροχρόνιες συνεργασίες με ισραηλινούς φορείς και τις ΗΠΑ, αλλά και πρόσωπα του χώρου των υπηρεσιών πληροφοριών.

Παράλληλα, το 2024, ο Νομικός εμφανίζεται ως Συμπρόεδρος του συμβουλίου της Αθήνας του OSAC, ενός δικτύου ασφαλείας του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών, με αποστολή την ανταλλαγή πληροφοριών και την προστασία των αμερικανικών συμφερόντων στο εξωτερικό.

Το κείμενο του, με τίτλο Coalition Building and Intelligence Cooperation between Greece and Israel («Οικοδόμηση συμμαχιών και συνεργασία υπηρεσιών πληροφοριών μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ»), δημοσιεύτηκε την 1η Απριλίου 2026 στην ιστοσελίδα του RIEAS και συνδέεται με ευρύτερο ερευνητικό πρόγραμμα για τις αμυντικές σχέσεις Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, που πραγματοποιήθηκε το 2025.

Έχει ιδιαίτερη σημασία και το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκπονήθηκε η μελέτη.  Από την πρώτη σελίδα, ευχαριστεί τους συμμετέχοντες σε ερευνητικό πρόγραμμα για τις αμυντικές σχέσεις Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου, το οποίο όπως αναφέρει το ίδιο το κείμενο, χρηματοδοτήθηκε από το ισραηλινό Υπουργείο Περιφερειακής Συνεργασίας και πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και το Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS), δηλαδή ενός από τα σημαντικότερα ισραηλινά κέντρα στρατηγικής ασφάλειας, με ισχυρούς δεσμούς με τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ.

Αντιλαμβάνεται κανείς, την πολιτική σημασία αυτής της χρηματοδότησης και τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας, ιδιαίτερα όταν το αντικείμενο της έρευνας αγγίζει την ίδια την οργάνωση των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών. Παράλληλα, δεν χωράει αμφιβολία πως θα ήταν μεγάλη αφέλεια να πιστέψουμε ότι το Ισραήλ διαθέτει χρήματα για τέτοιες έρευνες από ανιδιοτελές ενδιαφέρον και όχι για την προώθηση των δικών του στρατηγικών συμφερόντων.

Το κείμενο περιγράφει ένα συγκεκριμένο σχέδιο διασύνδεσης των ελληνικών, κυπριακών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, καθορίζοντας τη δομή, τη στελέχωση, τις αρμοδιότητες και τον τρόπο λειτουργίας ενός κοινού μηχανισμού επεξεργασίας απόρρητων πληροφοριών.

Η μελέτη του Νομικού εντάσσεται προφανώς σε αυτό το πλαίσιο και προτείνει μεταξύ άλλων, έναν μηχανισμό μέσα από τον οποίο οι υπηρεσίες πληροφοριών των χωρών θα αποκτήσουν κοινές διαδικασίες, προτεραιότητες και κανόνες λειτουργίας!

Έξι στελέχη των μυστικών υπηρεσιών με πρόσβαση στην κορυφή της κυβερνητικής εξουσίας

Στο επίκεντρο της πρότασης βρίσκεται η δημιουργία μιας Coalition Sharing Group (CSG), δηλαδή μιας ομάδας ανταλλαγής πληροφοριών, αποτελούμενης από έξι στελέχη: δύο από την Ελλάδα, δύο από την Κύπρο και δύο από το Ισραήλ.

Ο Νομικός εισηγείται τη συγκρότηση ενός μηχανισμού στην ανώτερη βαθμίδα της συνεργασίας, ανάμεσα στον πρωθυπουργό, τους υπουργούς και τα υπόλοιπα συνεργαζόμενα όργανα. Η ομάδα θα συντάσσει τακτικές αναφορές προς τις τρεις χώρες, με κάθε κυβέρνηση να αποφασίζει στη συνέχεια για την περαιτέρω διανομή τους.

Προβλέπει ότι τα έξι στελέχη θα καλύπτουν την πολιτική και τη διπλωματία, τις πληροφορίες ασφαλείας, τις αμυντικές πληροφορίες, την οικονομία και τους στρατηγικούς πόρους. Θα εξετάζουν πληροφορίες που σχετίζονται με τους στόχους προτεραιότητας των συνεργαζόμενων χωρών, ενώ θα συντάσσουν τόσο επείγουσες εκτιμήσεις όσο και μακροπρόθεσμες αναλύσεις για τον στρατηγικό σχεδιασμό τους.

Το σχέδιο της μελέτης ουσιαστικά αγγίζει σχεδόν ολόκληρο το φάσμα των κρίσιμων κρατικών λειτουργιών, ανοίγοντας τον δρόμο για τη συμμετοχή των ισραηλινών υπηρεσιών, που αφορούν ακόμη και την οικονομία και τους στρατηγικούς πόρους της Ελλάδας και της Κύπρου!

Ενδιαφέρον πάντως έχει ότι η πρόταση αυτή έρχεται λίγους μήνες μετά την τριμερή σύνοδο Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, στις 22 Δεκεμβρίου 2025, στην Ιερουσαλήμ, όπου Μητσοτάκης, Νετανιάχου και Χριστοδουλίδης συμφώνησαν στην περαιτέρω ενίσχυση της συνεργασίας στην άμυνα και την ασφάλεια. Στις 22–23 Δεκεμβρίου υπογράφηκε επίσης το Κοινό Σχέδιο Δράσης των τριών χωρών για το 2026, που περιλαμβάνει κοινές επιχειρησιακές δραστηριότητες, εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων και επιτελικές διαβουλεύσεις.

Η ομάδα, σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιεύτηκε θα διαθέτει επίσης τη δυνατότητα να εξετάζει και να αποφασίζει επί πληροφοριών, που αφορούν τους στόχους προτεραιότητας των συνεργαζόμενων κρατών.

Εδώ ανακύπτει ένα κρίσιμο πολιτικό ζήτημα και τίθονται ερωτήματα για το κατά πόσο οι στρατηγικές προτεραιότητες της Ελλάδας θα μπορούν να διαμορφώνονται ανεξάρτητα από εκείνες του Ισραήλ, όταν η ίδια η διαδικασία αξιολόγησης των πληροφοριών θα πραγματοποιείται από έναν κοινό μηχανισμό;

Η μελέτη προχωρά ακόμη περισσότερο, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργεί ο μηχανισμός.

Τα μέλη της ομάδας θα συμφωνούν σε κοινές επιχειρησιακές διαδικασίες και κώδικα συμπεριφοράς, που θα καθορίζουν πώς συζητούνται, αξιολογούνται και αξιοποιούνται οι πληροφορίες. Θα μπορούν επίσης να εισηγούνται την ενημέρωση πρόσθετων κυβερνητικών αξιωματούχων, πέρα από εκείνους που περιλαμβάνονται στον αρχικό κατάλογο προσώπων με εξουσιοδοτημένη πρόσβαση.

Η Μοσάντ ως πρότυπο και η ΕΥΠ ως υπηρεσία που πρέπει να αλλάξει

Ίσως το πιο αποκαλυπτικό σημείο της μελέτης βρίσκεται στον τρόπο με  αντιμετωπίζονται οι υπηρεσίες πληροφοριών Ελλάδας και Ισραήλ.

Ο συγγραφέας περιγράφει την ισραηλινή παράδοση πληροφοριών ως προϊόν της διαρκούς προσπάθειας υπεράσπισης του ισραηλινού κράτους και εξυμνεί τη Μοσάντ, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι η δράση της έχει εξυπηρετήσει όχι μόνο τα ισραηλινά, αλλά και ευρύτερα δυτικά συμφέροντα ασφαλείας!

Είναι προφανές πως η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ παρουσιάζεται ουσιαστικά ως υπερασπιστής του λεγόμενου «δυτικού κόσμου» και η ασφάλειά του συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια ολόκληρης της Δύσης.

Επίσης η μελέτη υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν έχει κατορθώσει να διαμορφώσει αντίστοιχη κουλτούρα υπηρεσιών πληροφοριών, και απο αυτή τη σύγκριση προκύπτει και η βασική εισήγησή του ότι η ΕΥΠ πρέπει να μεταρρυθμιστεί, ώστε να αποκτήσει την απαιτούμενη αξιοπιστία και να αναπτύξει τη σχέση εμπιστοσύνης που απαιτείται για την ανταλλαγή απόρρητων πληροφοριών με το Ισραήλ.

Όπως γινεται αντιληπτό, με βάση το συνολικό σκεπτικό της πρότασης, η αναδιοργάνωση της ελληνικής υπηρεσίας πληροφοριών τίθεται ξεκάθαρα στην υπηρεσία μιας βαθύτερης επιχειρησιακής διασύνδεσης με τον ισραηλινό μηχανισμό ασφαλείας.

Και τα ερωτήματα γίνονται ακόμη πιο σοβαρά, κυρίως το με ποια πολιτική νομιμοποίηση οι προτεραιότητες ασφαλείας ενός ξένου κράτους θα ενσωματώνονται στον σχεδιασμό των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών;

Αξίζει να σημειωθεί πως οι σχέσεις του RIEAS με ισραηλινούς φορείς έχουν ιστορία πολλών ετών. Τον Μάιο του 2010, το RIEAS συνδιοργάνωσε με την πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα πενθήμερο ελληνοϊσραηλινό σεμινάριο για στελέχη στον τομέα της ασφάλειας. Τον Οκτώβριο του 2013, ο Νομικός μίλησε στο ισραηλινό Κέντρο Στρατηγικών Μελετών Begin-Sadat (BESA), στο Πανεπιστήμιο Bar-Ilan, με θέμα τη συμμαχία Ελλάδας και Ισραήλ στις υπηρεσίες πληροφοριών και την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική για το επίπεδο αυτών των επαφών είναι η συνέντευξη που πήρε προσωπικά ο ίδιος, τον Απρίλιο του 2021, από τον Ντάνι Γιατόμ, δηλαδή τον πρώην επικεφαλής της Μοσάντ την περίοδο 1996–1998.

Το RIEAS πάντως φαίνεται να διατηρεί ιδιαίτερες επαφές και στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας, καθώς στις 27 Σεπτεμβρίου 2018, το ινστιτούτο συνδιοργάνωσε, μεταξύ άλλων, συνέδριο για την ασφάλεια με τη δικηγορική εταιρεία της Σοφίας Νικολάου, η οποία ήταν ήδη στέλεχος της ΝΔ και αργότερα διορίστηκε γενική γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Η παρουσία στελεχών του ινστιτούτου σε κρατικούς μηχανισμούς ασφαλείας αποτυπώνεται και σε κυβερνητικές αποφάσεις, καθώς με απόφαση του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου το 2024, ορίστηκαν μέλη του Επιστημονικού Συμβουλίου του Παρατηρητηρίου Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών δύο πανεπιστημιακοί του Πανεπιστημίου Πειραιώς, ο Ανδρέας Λιαρόπουλος, και ο Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, που συνδέονται με το RIEAS.

Οι συνέπειες πάντως από την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου, όπως αυτό που προτείνεται από τo συγκεκριμένο Think Tank, θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά σοβαρές. Η Ελλάδα κινδυνεύει να συρθεί ακόμη βαθύτερα στους πολεμικούς σχεδιασμούς και τις συγκρούσεις του Ισραήλ, ενώ η προοπτική συγκρότησης ενός παράλληλου, υπερεθνικού κέντρου εξουσίας στην καρδιά των μυστικών υπηρεσιών εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την εθνική ασφάλεια.

Πρόκειται δυστυχώς για ένα ακόμη βήμα προς τη μετατροπή κρίσιμων μηχανισμών του ελληνικού κράτους σε πεδίο επιρροής των ισραηλινών και Αμερικάνικων στρατηγικών συμφερόντων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την χώρα.

Πηγή: infowar

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Σύνοδος κορυφής του Δουβλίνου - Οι Ευρωπαίοι ηγέτες εντείνουν τις προσπάθειές τους για την καταστροφή του Ζελένσκι

Με την απουσιακή Μόσχα και τις ειρηνευτικές προσπάθειες αλλού να προχωρούν, η συγκέντρωση ήταν απλώς μια επίδειξη πεισματικής πίστης σε έναν αποτυχημένο πόλεμο δι' αντιπροσώπων.

Ας ξεκινήσουμε με το προφανές, το οποίο, παραδόξως, παραμένει σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο: Εάν η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (EPC) , μιας επίσημα άτυπης συνάντησης που συγκεντρώνει τους ισχυρούς της Ευρώπης του ΝΑΤΟ-ΕΕ συν φίλους, ήταν σοβαρή στο να αντικατοπτρίζει την Ευρώπη, τότε η Ρωσία (και, παρεμπιπτόντως, και η Λευκορωσία) θα είχαν προσκληθεί.

Το γεγονός ότι η Μόσχα δεν είναι παρούσα είναι, αν το καλοσκεφτείς, μια εντυπωσιακή ανωμαλία, ακόμη και αν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης που πλαισιώνουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ήταν αρκετά αποτελεσματικά στο να κάνουν το προφανώς παράξενο να φαίνεται ως η νέα κανονικότητα.

Ο μακροχρόνιος αποκλεισμός της Ρωσίας είναι, φυσικά, επίσης πολύ αποκαλυπτικός. Με κίνδυνο να επαναλάβω το προφανές, αντικατοπτρίζει την θεμελιωδώς ελαττωματική, καταστροφικά δαπανηρή (συμπεριλαμβανομένης και της Ουκρανίας) και πολύ πεισματική πολιτική της Ευρώπης του ΝΑΤΟ-ΕΕ, η οποία διεξάγει έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, ενώ παράλληλα εκμεταλλεύεται την Ουκρανία και τους Ουκρανούς.

Είναι κρίμα: Η Ευρώπη θα μπορούσε να ήταν το ιδανικό πλαίσιο για την πρόληψη, ή τουλάχιστον τον γρήγορο τερματισμό, του πολέμου στην Ουκρανία, προσφέροντας ειλικρινή διαμεσολάβηση, διευκολύνοντας έναν πραγματικό συμβιβασμό και, τέλος, βοηθώντας στην αναθεώρηση και αναθεώρηση μιας ηπειρωτικής δομής ασφάλειας που αποσταθεροποιήθηκε και, στην πραγματικότητα, καταστράφηκε από μια απερίσκεπτη επέκταση του ΝΑΤΟ βασισμένη σε ασύστολη δυτική απάτη.

Ωστόσο, όπως ήταν αναμενόμενο, η Ευρώπη του ΝΑΤΟ-ΕΕ έκανε πάντα το αντίθετο: από το να είναι πολύ αλαζονική για να ακούσει τη σαφή προειδοποίηση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στο Μόναχο το 2007, μέσω του άθλιου συμβιβασμού της συνόδου κορυφής του Βουκουρεστίου ένα χρόνο αργότερα και της εντελώς λανθασμένης Συμφωνίας Σύνδεσης με την ΕΕ που είχε σχεδιαστεί για να αναγκάσει το Κίεβο να κάνει μια αδύνατη επιλογή μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας, μέχρι το να αναλάβει από την Ουάσιγκτον ως ο κύριος υποστηρικτής του πολέμου δι' αντιπροσώπων και το βασικό εμπόδιο για την ειρήνη - η Ευρώπη του ΝΑΤΟ-ΕΕ έχει ένα συνεπές ιστορικό στο να κάνει τα πράγματα να πάνε τρομερά στραβά και στη συνέχεια να τα κάνει όλο και χειρότερα ξανά και ξανά.

Υπό αυτή την έννοια, το μεγάλο φεστιβάλ του Δουβλίνου «ας μισήσουμε-όλοι-τη-Ρωσία-λίγο-ακόμα-είναι» είναι απλώς πολύ βαρετό. Υπάρχουν όμως πτυχές που -παρά τις χειρότερες προθέσεις των δημιουργών και των συμμετεχόντων- αξίζουν προσοχής.

Πάρτε, για παράδειγμα, την ανοιχτή ανακοίνωση του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ότι οι ΗΠΑ άφησαν τους Ευρωπαίους υποτελείς τους (όχι λόγια του Μακρόν, φυσικά, αλλά ας τον κάνουμε λίγο πιο ειλικρινή) να κρατούν μόνοι τους τον σάκο του πολέμου στην Ουκρανία. Αυστηρά μιλώντας, ο Μακρόν, όπως συμβαίνει τόσο συχνά, δεν είναι ακριβής: Τα επαναλαμβανόμενα παράπονα του Ζελένσκι για τις επιβραδύνσεις των Starlink/Starshield είναι δυνατά μόνο επειδή αυτοί οι τεράστιοι πόροι των ΗΠΑ, για παράδειγμα, εξακολουθούν - λανθασμένα - να διατίθενται στο καθεστώς του, το οποίο είναι αποφασισμένο να κλιμακώσει τον ανοιχτό πόλεμο πολύ πέρα ​​από την Ουκρανία.

Μακάρι η Ουάσινγκτον να είχε πραγματικά αποσυρθεί πλήρως από τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων! Ίσως ο πόλεμος να είχε ήδη τελειώσει και πολλοί Ουκρανοί και Ρώσοι να ήταν ακόμα ζωντανοί.

Ωστόσο, η ελαφρώς υστερική εσφαλμένη ερμηνεία της συμπεριφοράς των ΗΠΑ από τον Μακρόν προδίδει κάτι πολύ πραγματικό, δηλαδή ένα έντονο και βαθύ αίσθημα εγκατάλειψης μεταξύ των υποτελών της Ουάσιγκτον. Κάποια μέρα, πιθανώς στο μακρινό μέλλον, μερικοί από αυτούς μπορεί ακόμη και να αρχίσουν να βγάζουν τα σωστά συμπεράσματα από αυτό.

Αλλά σήμερα δεν είναι αυτή η μέρα. Αντίθετα, φαίνεται ότι το κύριο μήνυμα της συνόδου κορυφής του Δουβλίνου σχετικά με τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων και το αυταρχικό, ανθρωποκυνηγητό , εξαιρετικά διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι που αναπτύχθηκε για να το διαχειριστεί επί τόπου είναι «να παραμείνουμε στην πορεία μας».

Οι κατά το ήμισυ αυτοσεβαστοί χορηγοί πολέμου μέσω πληρεξουσίων θα αρνούνταν εδώ και καιρό να αγγίξουν τον Ζελένσκι με κοντάρι - «ορίστε τα λεφτά, αλλά πραγματικά δεν μπορούμε να είμαστε ορατοί μαζί σας» - λόγω της εξωφρενικής και ουσιαστικά ανοιχτής υπεξαίρεσης των κεφαλαίων τους από το καθεστώς του (δεν τους ενδιαφέρει η μαζική κακοποίηση των απλών Ουκρανών, είναι αυτονόητο). Δεν περνάει εβδομάδα χωρίς ένα άλλο μέγα σκάνδαλο «Μίντιτς»,  «Καρχηδόνα»,  «Χίμπρομ» ή «Σοκολόφ» .

Κι όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Και στο Δουβλίνο, ο αρχηγός των αρχηγών του άπληστου και αρκετά δολοφονικού συνδικάτου του εγκλήματος που είναι στην πραγματικότητα το καθεστώς Ζελένσκι, λαμβάνει την VIP μεταχείριση. Και, φυσικά, την άδεια να κάνει διαλέξεις σε οποιονδήποτε βρεθεί για το τι πρέπει να κάνει και τι οφείλει στην «Ουκρανία», δηλαδή σε αυτόν και τους φίλους του. Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Ακόμα χειρότερο είναι ότι ο Ζελένσκι επιτρέπεται - ή, πιθανότατα, ενθαρρύνεται, για παράδειγμα, από τον πιο υποτακτικό θαυμαστή του, τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς - να παραπονεθεί δημόσια για μια πρόσφατη βασική αλλαγή στη σοβαρή διπλωματία σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία: σε εγρήγορση για τους κινδύνους για τις πηγές εισοδήματός του, την εξουσία και την πολιτική του επιβίωση, ο de facto δικτάτορας της Ουκρανίας χρησιμοποίησε το Δουβλίνο για να παραπονεθεί, ουσιαστικά, για την προφανή προθυμία της Ουάσιγκτον να λάβει επιτέλους σοβαρά υπόψη το αίτημα της Ρωσίας για μια ολοκληρωμένη αναθεώρηση των δομών ασφαλείας. Κι όμως, χωρίς αυτό, η ειρήνη δεν θα έρθει.

Η ακλόνητη -τουλάχιστον δημόσια- άδεια του Ζελένσκι να παίζει τον δυσαρεστημένο καταναλωτή από την κόλαση και να επιπλήττει τους χορηγούς του είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτη, καθώς η σύνοδος κορυφής του Δουβλίνου διεξάγεται σε ένα διεθνές πλαίσιο με το οποίο συγκρούεται βαθιά. Σκεφτείτε μερικά μέρη και τι αντιπροσωπεύουν όσον αφορά τον πόλεμο της Ουκρανίας: το Άμπου Ντάμπι , τη Μόσχα και, πιθανώς σύντομα, τη Σεντζέν . Όσο διαφορετικές κι αν είναι ή θα είναι οι συγκεκριμένες μορφές, αυτό που έχουν όλες κοινό είναι ότι γίνεται ή είναι πιθανό να γίνει εκεί πραγματική, αν και όχι ακόμη επιτυχημένη, δουλειά για την επίτευξη ειρήνης.

Κι όμως, όπως ακριβώς και το δημιούργημά τους, ο Ζελένσκι, τα κατεστημένα του ΝΑΤΟ-ΕΕ αντιστέκονται ακριβώς σε αυτό το αποτέλεσμα. Είναι αλήθεια ότι βλέπουμε σημάδια –ευοίωνης– διχόνοιας. Η Νορβηγία και η Φινλανδία, για παράδειγμα, έχουν εκπέμψει αδύναμα αλλά ενδιαφέροντα μηνύματα ανακάλυψης μιας αίσθησης πραγματικότητας.

Ωστόσο, συνολικά και προς το παρόν, το Δουβλίνο μας δείχνει μια άλλη, ακόμη κυρίαρχη πλευρά της Ευρώπης του ΝΑΤΟ-ΕΕ: πολύ αδύναμη και πολύ υποτακτική στην Ουάσιγκτον για να είναι μια δύναμη από μόνη της στην αναδυόμενη πολυπολική τάξη, αλλά αποφασισμένη να χρησιμοποιήσει όλους τους πόρους της για να γίνει spoiler. Είναι λυπηρό που πρέπει να το πω αυτό ως γνήσιος Ευρωπαίος, αλλά η Ευρώπη του ΝΑΤΟ-ΕΕ είναι μια καρικατούρα της κοινής μας ταυτότητας. Αν υπάρχει ελπίδα, αυτή έγκειται στην αδυναμία της.

Πηγή: RT