«Έχουμε μεγάλο ενεργειακό πλούτο. Τώρα τον αναδεικνύουμε! Όχι απλώς με εκτεταμένες έρευνες. Αλλά και με αξιοποίηση αποθεμάτων που έχουν ήδη βρεθεί. Σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι ενεργειακά αυτάρκης. Λίγο αργότερα, θα εξάγει ενεργειακές πρώτες ύλες. Και δεν θα αργήσει η στιγμή που θα καλύπτει σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής κατανάλωσης σε φυσικό αέριο. Εμείς θα πουλάμε σε εκείνους το φυσικό αέριο» είπε ο πρωθυπουργός της χώρας στην ομιλία του στη Χαλκιδική, αρχές Οκτωβρίου.

Ζήτω! Λύθηκαν τα προβλήματά μας. Σε λίγα χρόνια θα έχουμε τζάμπα πετρέλαιο και μετά από λίγο θα ελέγχουμε όλη την Ευρώπη. Τύφλα να έχει ο Πούτιν, θα βήχουμε και θα κάθονται όλοι σούζα!

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Μια μικρή έρευνα στη βιβλιογραφία και το internet δείχνουν πως τουλάχιστον ο Πρωθυπουργός με το «σε λίγα χρόνια» εννοεί 15 με 20 αν όλα πάνε καλά και βρεθούν πράγματι εκμεταλλεύσιμοι υδρογονάνθρακες στο ελληνικό υπέδαφος. Σύμφωνα με τα ανακοινωμένα στοιχεία, μόνο γεωλογικές έρευνες έχουν γίνει προς το παρόν στη χώρα μας. Πράγματι απ’ ό,τι φαίνεται βρέθηκαν γεωλογικές δομές που θα επέτρεπαν την παγίδευση υδρογονανθράκων. Οπότε υπάρχει μία πιθανότητα να περικλείουν πράγματι, για παράδειγμα, φυσικό αέριο.

Ο μόνος τρόπος να μετατραπεί η πιθανότητα σε βεβαιότητα (και μία ρεαλιστική εκτίμηση των πιθανών αποθεμάτων) είναι μια σειρά ερευνητικών γεωτρήσεων. Χωρίς γεωτρήσεις δεν υπάρχουν βεβαιωμένα κοιτάσματα. Αυτές γίνονται από εξειδικευμένες διεθνείς εταιρίες, οι οποίες αναλαμβάνουν την ερευνητική προσπάθεια σε καθορισμένα τμήματα (οικόπεδα) της ελληνικής επικράτειας. Η ανάθεση έρευνας σε κάθε οικόπεδο γίνεται μέσω διεθνούς διαγωνισμού για να πετύχει το δημόσιο τους καλύτερους όρους συνεργασίας. Σήμερα βρισκόμαστε στη φάση ανακοίνωσης των διαγωνισμών αυτών. Στην καλύτερη περίπτωση σύμφωνα με τους ειδικούς από την πρώτη γεώτρηση μέχρι την τελική χαρτογράφηση του πιθανού κοιτάσματος χρειάζονται περίπου 8 με 10 χρόνια. Ας σημειωθεί πως η εκτίμηση αυτή δεν λαμβάνει υπ’ όψην της τις πιθανές αγκυλώσεις του δημόσιου τομέα που μπορούν πολύ εύκολα να καθυστερήσουν για πολλά χρόνια οποιαδήποτε προσπάθεια.

Εν συνεχεία πρέπει να κατασκευαστούν οι αναγκαίες αντλητικές και άλλες υποδομές καθώς και το δίκτυο απορρόφησης της παραγωγής. Η διεθνής πρακτική δείχνει πως όλα αυτά δεν γίνονται σε λιγότερο από μία πενταετία. Συνολικά λοιπόν 15 χρόνια για την ανάπτυξη ενός κοιτάσματος αγνώστου μεγέθους (αν η ύπαρξή του επιβεβαιωθεί και αν είναι εμπορικά εκμεταλλεύσιμο με κόστος εξόρυξης μικρότερο από τις τρέχουσες τιμές). Και βέβαια αν δεν υπάρξει κανένα γραφειοκρατικό ή άλλο πρόβλημα που θα επιμηκύνει την περίοδο αυτή σε πολλές δεκαετίες. Αν μην ξεχνάμε πως η πρακτική των μεγάλων επενδύσεων στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά σύντομες διαδικασίες δείχνει.

Από αυτή την πραγματικότητα στη βεβαιότητα της μελλοντικής ενεργειακής αυτονομίας της χώρας (για να μην αναφερθώ στην ελπίδα ενεργειακών εξαγωγών) η απόσταση είναι τεράστια, και ένας πρωθυπουργός θα έπρεπε να τη γνωρίζει. Σε κάθε περίπτωση πάντως, πως τα πετρέλαια και οι λοιποί φυσικοί πόροι της Ελλάδας δεν μας ανήκουν. Ανήκουν στα παιδιά μας και στα δικά τους παιδιά. Ούτε να τα σπαταλήσουμε μπορούμε ούτε να τα υποθηκεύσουμε. Και σίγουρα δεν μπορούμε να επαναπαυόμαστε και να τα περιμένουμε.

Πηγή:protagon

Μετά την συνάντηση που είχαν στην ταβέρνα του Τηλέμαχου η Αμάλ Αλαμουντίν με τον Βασίλη Βάρσο, ξέσπασε θέμα που αναμένετε να μονοπωλήσει όλα τα ειδησεογραφικά διεθνή κέντρα.

Από ότι μαθαίνουμε, έχουν έλθει ειδικά για αυτό τον σκοπό το CNN, BBC, USAToday, RussiaToday, Deutsche Welle, κ.α.

Όλα ξεκίνησαν στην συζήτηση μεταξύ της και του τέως Δημάρχου Νίκου Χιωτάκη, από θρυλούμενη αναφορά της Αμάλ Αλαμουντίν στο πρόσωπο της Μ. Σαλματάνη-Κεφαλά, ότι την παρομοιάζει με θεά του Ολύμπου. Ο κάλος της είναι κάτι εξωπραγματικό, φέρετε ότι εκμυστηρεύτηκε.

Ως γνωστόν η Αμάλ Αλαμουντίν εκτός από δικηγόρος, και όμορφη παρουσία είναι και διάσημη αρχαιολόγος και γνώστης του κάλους των Αρχαίων Ελλήνων.  

Ξέσπασε υπόγειος πόλεμος, όπως ήταν αναμενόμενο, μεταξύ της Άννας Κορογιαννάκη και της Μ. Σαλματάνη.

Είναι δυνατόν να γίνετε τέτοια παραπληροφόρηση του κοινού, τόνιζε η Άννα Κορογιαννάκη, άλλο κάλος (ομορφιά) και άλλο κάλο, στο μυαλό.

Από πλευράς Μ. Σαλματάνη δεν θέλησε να κάνει καμία δήλωση να ρίξει λάδι στη φωτιά, όπως τόνισε σε όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες από το πρακτορείο «Κηφισιά-γράφω, εκβιάζω και τα παίρνω», τρικούβερτο γλέντι έγινε στο σπίτι της Μ. Σαλματάνη μέχρι πρωίας.    

«Στη διάρκεια της παραμονής της κυρίας Κλούνεϊ στη χώρα μας, γκρεμίστηκε το Χρηματιστήριο, ανέβηκε η απόδοση του ελληνικού 10ετούς ομολόγου και ηττήθηκε η Ελλάδα από την Ιρλανδία στο ποδόσφαιρο»

«Ήρθε η Αμάλ Αλαμουντίν στην Ελλάδα και χάθηκε η πολιτική σταθερότητα που είχαμε τόσα χρόνια. Κοντέψαμε να χρεοκοπήσουμε ξανά»

«Η κυρία Κλούνεϊ είναι γρουσούζα, κατσικοπόδαρη και γκαντέμω»

«Τώρα που έφυγε η Αμάλ Αλαμουντίν, να κάνουμε έναν αγιασμό. Και να λιβανίσουμε. Για να φύγει το κακό το μάτι. Δεν ρίχνουμε κι ένα ξεμάτιασμα καλού-κακού;»

«Τι θέλουμε και κουβαλάμε ξένους στην όμορφη πόλη μας;»

«Εμείς οι Κηφισιώτες -μόνοι μας και μεταξύ μας- μπορούμε να κάνουμε θαύματα»

«Αλλά δεν μας αφήνουν αυτοί οι ξένοι. Οι υπηρέτες της νέας τάξης πραγμάτων» 

Αυτά έλεγε σε ιδιωτική συζήτηση, η ανανεωμένη Μ. Σαλματάνη.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεκαετία 1990. Σε Αμερική και Ευρώπη, άρχισαν να ξεπροβάλλουν οι πρώτοι σταρ σεφ διαμορφώνοντας τάσεις. Στην Ελλάδα, τύποι σαν τον Λαζάρου και τον Πέσκια δούλευαν μέσα στις κουζίνες, δοκίμαζαν, εφεύρισκαν, δημιουργούσαν. Έχτιζαν τη νέα ελληνική κουζίνα. Κανείς, εκτός ίσως από λίγους γνώστες και ειδικούς, δεν τους ήξερε ακόμα.

Αντιθέτως, όλοι ξέραμε τον Βασίλη Βάρσο. Την κυρία που έβγαινε με μπριγιάν στα χέρια και μαγείρευε στα πρωινομεσημεριανάδικα. Το lifestyle σύμπαν στο οποίο η χώρα αιωρείται εκείνη την εποχή, την αποθεώνει και την ανακηρύσσει εθνική μας μαγείρισσα.

Η φήμη, ωστόσο, δεν ήταν αντάξια της μαγειρικής της τέχνης. Στην πραγματικότητα, όταν οι άλλοι τελειοποιούσαν ferrari, η Βέφα σου εξηγούσε πώς να οδηγείς κάρο (με αμφίβολης αποτελεσματικότητας οδηγίες).

Όταν εκείνη τσιγάριζε μελιτζάνες πνιγμένες σε βαριές, ξεπερασμένες μπεσαμέλ, ο Λαζάρου παρουσίαζε το διάσημο πια ''Καλαμάρι πέστο'' και τον αέρινο μουσακά λαχανικών του.

Το καταλάβαμε εκ των υστέρων, στην αρχή της νέας χιλιετίας, όταν η τηλεόραση επιτέλους ανακάλυψε και πρόβαλε στο ελληνικό κοινό τους πυρήνες μαγειρικής δημιουργικότητας του τόπου, και του κόσμου γενικότερα.

Κάπου εκεί, το άστρο της εθνικής μας μαγείρισσας άρχισε να δύει. Και σήμερα, που η τηλεόραση μεταδίδει με μανία μαγειρικές εκπομπές, δεν είναι πουθενά.

Πριν λίγες μέρες, η Βέφα, μ' ένα μακροσκελές ποστ στο facebook, ζήτησε απ' τους θαυμαστές της να κάνουν ομαδική διαμαρτυρία στο κρατικό κανάλι για να την πάρει στο δυναμικό του. Επειδή, όπως είπε μεταξύ άλλων, η Ελλάδα τη χρειάζεται, επειδή η αναγνωρισιμότητά της ανά τον κόσμο είναι πολύ μεγάλη, επειδή βλέπει άσχετους στην τηλεόραση να δείχνουν σούσι και ανατριχιάζει.

Απ’ την άλλη μεριά ακούμε τον Β. Βάρσο ακόμη και σήμερα να λέει ότι 40 χρόνια έχει προσφέρει στον Δήμο. Αν κατάλαβα καλά λέει εμμέσως πλην σαφώς ότι η πόλη του χρωστά. Αυτά, προφανώς τα ίδια έλεγε και στον Ν. Χιωτάκη, γιαυτό φαίνετε του έδινε χρήματα, από το Δημοτικό κορβανά.   

Φαντάζεστε τον Λαζάρου, τον Λουκάκο, τον Σκαρμούτσο ή τον Τσανακλίδη να γράφουν ένα τέτοιο ποστ; Ή να λένε ότι τους χρωστάνε οι πολίτες;

Μόνο ένας άνθρωπος με αδύναμη προσωπικότητα, εκτός πραγματικότητας, θα μπορούσε να το γράψει. Πόσο σπουδαίος  μπορεί να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος στη δουλειά του;

Η Βέφα όπως και ο Βασίλης Βάρσος έλαμψε κάποτε γιατί, στο κατάλληλο «ακατάλληλο» περιβάλλον, όλοι μπορούν να γίνουν ήρωες.-

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος παρουσιάζει ένα μεγάλο αναδρομικό αφιέρωμα στον Ηλία Καζάν με τίτλο «Αναφορά στον Ηλία Καζάν», το οποίο περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη φιλμογραφία του σπουδαίου σκηνοθέτη. Το αφιέρωμα ξεκίνησε την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου και θα ολοκληρωθεί την Κυριακή 19 Οκτωβρίου. Στο πλαίσιο του Αφιερώματος το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει συνολικά δεκαπέντε (15) ταινίες του Ηλία Καζάν, δέκα (10) από τις οποίες θα προβληθούν σε αποκαταστημένα φορμά. Την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου προβάλλεται το κλασσικό φιλμ «Λεωφορείον ο Πόθος».

Το «Λεωφορείο ο Πόθος» (A Streetcar Named Desire), σε σκηνοθεσία του Ηλία Καζάν και σε σενάριο του Τένεσι Ουίλιαμς, είναι βασισμένο στο βραβευμένο με «Πούλιτζερ» ομότιτλο θεατρικό του έργο. Η παρακμή και οι σκοτεινοί πόθοι στον αμερικάνικο Νότο, παρουσιάζονται στην μεγάλη οθόνη μέσα από μία αριστοτεχνική διασκευή ενός ζωντανού θεατρικού έργου.

Μία θρυλική ταινία με τέσσερα κερδισμένα Όσκαρ και ακόμη οχτώ υποψηφιότητες - Α’ Γυναικείου Ρόλου στη Βίβιαν Λι, Β’ Ανδρικού Ρόλου στη Καρλ Μάλντεν, Β’ Γυναικείου Ρόλου στη Κιμ Χάντερ, Καλλιτεχνικής διεύθυνσης (σκηνικών) στους Ρίτσαρντ Ντέι και Τζορτζ Χόπκινς - αλλά και δύο βραβεία στο Φεστιβάλ της Βενετίας του 1951 για τον Ηλία Καζάν και τη Βίβιεν Λι. Μία εξαίσια μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Τένεσι Ουίλιαμς.

Στην αρχική απροθυμία του Καζάν να αναλάβει την κινηματογραφική διασκευή ενός θεατρικού που είχε ήδη σκηνοθετήσει με επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, καταλυτική θα αποδειχθεί η προτροπή του στενού του φίλου Τένεσι Ουίλιαμς. Το αριστούργημα του τελευταίου, παρείχε ένα πλούσιο δραματικό έδαφος για κινηματογραφική διασκευή, παρότι η ταινία θεωρήθηκε προκλητική και ανήθικη από μερίδα κριτικών, την εποχή εκείνη.

Ο Καζάν θα διατηρήσει τη γενική μορφή του θεατρικού και θα αυξήσει την ένταση και αυστηρότητα των κύριων σκηνών σε κλειστούς χώρους χρησιμοποιώντας μεσαίες κοντινές αλλά και σε πρώτο πλάνο λήψεις. Η μοναδική απόκλιση από τον αρχικό θίασο του θεατρικού έργου είναι η Βίβιαν Λι, την οποία επέβαλε στον Καζάν ο παραγωγός Τσαρλς Φέλντμαν, θέλοντας μια δοκιμασμένη σταρ στο ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά με το κρυμμένο παρελθόν.

Φιλοξενούμενη στην έγκυο αδερφή της, η Μπλανς σύντομα εξελίσσεται σε θήραμα του κτηνώδη κουνιάδου της (Μάρλον Μπράντο). Ο μυώδης Μπράντο επανεφευρίσκει την υποκριτική του αμερικανικού κινηματογράφου στα πρότυπα της «Μεθόδου» του Actors Studio με την ιδρωμένη απεικόνιση του πρωτόγονου Στάνλεϋ Κοβάλσκυ, εξαιρετικά επιδραστική στις επερχόμενες γενιές. Το λαρυγγικό ουρλιαχτό του καθώς λέει το όνομα «Στέλλα» παραμένει ένας από τους πιο γνωστούς θρήνους, που αποτυπώθηκαν στην μεγάλη οθόνη...

Η ταινία του Ηλία Καζάν «Λεωφορείον ο Πόθος», θα προβληθεί την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου στις 19:30 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, στο πλαίσιο του Αφιερώματος: «Αναφορά στον Ηλία Καζάν».

Λεωφορείον ο πόθος / A Street Car Named Desire
Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1951, μ/α, 122’
Σκηνοθεσία: Ηλίας Καζάν
Σενάριο: Tennessee Williams, Oscar Saul, (βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Tennessee Williams)
Διεύθυνση φωτογραφίας: Harry Stradling Sr.
Μουσική: Alex North
Ηθοποιοί: : Vivien Leigh, Marlon Brando, Kim Hunter, Karl Malden, Rudy Bond
Παραγωγή: Charles K. Feldman Group, Warner Bros
Διανομή & Ψηφιακή αποκατάσταση (DCP): Park Circus