ενημέρωση 1:19, 5 October, 2026

Σταφύλια στα χείλια

Αυθαδιάζω στον Μπριγιά Σαβαρέν: ο βασιλιάς των φρούτων δεν είναι το μυρωδάτο, ώριμα σφικτό, βουτυράτο αλλά και κοκκώδες, εν τέλει, αχλάδι. Ο δικός μου βασιλιάς είναι τα σταφύλια, η ακαταμάχητη σταφίδα. Ρόγα σκληρή στο δόντι αλλά λεπτόφλουδη, χυμώδης σάρκα που εκρήγνυται στο στόμα, κάψουλα ευδαιμονίας η καθεμία από αυτές.

Photo: therecipecritic.com

Με όλους τους τρόπους: πρόχειρα πλυμμένα σε μια βρύση στην άκρη του δρόμου στην εξοχή, στη μάνικα του μανάβη στη λαϊκή, με τυριά και λευκό κρασί και διάθεση ντιλετάντικη, λοφίσκος πάνω στο μπολ με το γιαούρτι και φυσικά στα μαγειρέματα, να συνοδεύουν τα γαλλοτραφέντα κοκκοράκια.

Το καινούργιο μου κοσκινάκι είναι αυτή η σαλάτα σταφυλιών:

  • 1 κιλό σταφύλια σταφίδα
  • 1 κιλό κόκκινα σταφύλια
  • 250 γρ. κρεμώδες τυρί π.χ. μασκαρπόνε
  • 1 φλιτζάνι ανάμεικτο γιαούρτι και κρέμα γάλακτος
  • 3 κουταλιές σούπας ζάχαρη άχνη
  • 2 κουταλάκια του γλυκού απόσταγμα βανίλιας

Για το πασπάλισμα

  • 3 κουταλιές καστανή ζάχαρη
  • 3-4 κουταλιές χοντροκομμένα καρύδια

Ανακατεύω μαζί το μπασκαρπόνε και το μίγμα γιαουρτιού/κρέμας. Δοκιμάζω και ανάλογα με το πόσο γλυκό το θέλω, προσθέτω τη ζάχαρη άχνη και το απόσταγμα βανίλιας. Μην το παρακάνετε πάντως στη γλύκα γιατί τα σταφύλια διαθέτουν κάμποση.

Πλένω καλά τα σταφύλια, βγάζω τις ρόγες, στραγγίζω όσο καλύτερα μπορώ και ρίχνω το μπολ ανακατεύοντας μαλακά να πάει παντού η “κρέμα”. Στο ψυγείο για 1 ώρα τουλάχιστον και πριν το σερβίρισμα πασπαλίζω με την καστανή ζάχαρη και τα καρύδια (η ψημμένα φουντούκια, βεβαίως βεβαίως).

Το φάρμακο της ελβετικής επιτυχίας

Αγαπητέ κύριε Δήμου,

Πέρασαν αρκετές μέρες από την δημοσίευση του άρθρου σας περίΕλβετίας, και πολλά ειπώθηκαν ήδη. Θα προσθέσω όμως και εγώ ένα μικρό κείμενο, προσπαθώντας να ερμηνεύσω διαφορετικά από εσάς το φαινόμενο της ελβετικής επιτυχίας. Το έργο σας το παρακολουθώ, και το εκτιμώ, εδώ και πολλά χρόνια, αλλά (ίσως λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης με την επιστήμη) πιστεύω πως οι θέσεις και τα επιχειρήματα προέχουν των εκφορέων τους.

Η Ελβετία μόνο σχετικά πρόσφατα απέκτησε οικονομική ευρωστία. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα η οικονομία της ήταν ουσιαστικά αγροτική και το εμπόριο της μόνο τοπικό. Μετά, η βιομηχανική ανάπτυξή της ξεκίνησε βασιζόμενη στην παραγωγή χημικών και φαρμάκων.

Στην Ελβετία έχουν έδρα μερικές από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές βιομηχανίες του κόσμου. Ενδεικτικά αναφέρω τις Novartis, Hoffmann-La Roche, Merck-Serono κ.λπ. Τα φαρμακευτικά προϊόντα αποτελούν το 30% των ελβετικών εξαγωγών και ο φαρμακευτικός κλάδος αποτελεί συνολικά περίπου το 6% του ελβετικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Τι δικαιολογεί όμως αυτήν την ανάπτυξη του φαρμακευτικού τομέα; Μια ματιά στην ιστορία μπορεί να μας δώσει μια απάντηση: Οι συνθετικές οργανικές ενώσεις (και κατά συνέπεια και τα φάρμακα) άρχισαν να ανακαλύπτοναι τον 19ο αιώνα, σαν συνέπεια της αφθονίας άνθρακα εν μέσω της βιομηχανικής επανάστασης. Περί το 1850 ανακαλύφθηκαν οι πρώτες τεχνητές χρωστικές υφασμάτων στη Γαλλία και Γερμανία. Η μεγάλη επιτυχία των προϊόντων αυτών οδήγησε σε μια σειρά διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας τόσο για τα υλικά όσο και για τις μεθόδους παραγωγής τους. Στην Ελβετία, όμως, την εποχή εκείνη τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας δεν προστατεύονταν. Κατά συνέπεια η παραγωγή των παραπάνω ουσιών ήταν ελεύθερη. Μια σειρά βιομηχανιών εγκαθίστανται λοιπόν στην ελβετική πόλη της Βασιλείας (μια και είναι η κοντινότερη στα γαλλικά και γερμανικά σύνορα). Μεταξύ άλλων εκεί ιδρύονται οι εταίριες CIBA, Hofmmann, Sandoz κ.λπ, πρόγονοι των  σημερινών  φαρμακευτικών πολυεθνικών. Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός πως για την ανάπτυξή τους οι εταιρίες αυτές ανέπτυξαν και ένα εκτεταμένο δίκτυο λαθρεμπορίου των προϊόντων τους στις χώρες που αυτά τελούσαν υπό νομική προστασία. Η σημαντική άνθηση των εταιρίων αυτών τους επέτρεψε και μεγάλες επενδύσεις για έρευνα και ανάπτυξη νέων προϊόντων. Παράλληλα, μεταξυ του 1888 και 1904, υιοθετήθηκαν και στην Ελβετία νόμοι προστασιας των ευρεσιτεχνιών. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύθηκαν όλες οι ανακαλύψεις επί ελβετικού εδάφους και εδραιώθηκε η βιομηχανία χημικών και φαρμάκων στη χώρα. Η αναπτυξή της σε μία από τις πρώτες δυνάμεις του κόσμου δεν είναι παρά μια φυσική συνέπεια.

Για λόγους συντομίας δεν θα αναφερθώ στα αίτια της ανάπτυξης του τραπεζικού κλάδου, ούτε στον ρόλο που έπαιξε η στάση της χώρας στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα στην οικονομική ανάπτυξή της. Δεν μπορώ όμως να μην σας υπενθυμήσω πως ακόμα και σήμερα η Ελβετία θεωρείται «οικονομικός παράδεισος» που παρέχει πλήθος ευκολιών σε οιονδήποτε προτίθεται να μεταφέρει την περιουσία του στη χώρα. Δεν είναι τυχαίο πως οι πλουσιότεροι επιχειρηματίες και οι μεγαλύτερες πολυεθνικές έχουν έδρα τους την Ελβετία.

Πιστεύετε ακόμα πώς, όπως λέτε, «Ο πλούτος των Ελβετών είναι απόρροια της παλιάς αστικής χρηστομάθειας που έλεγε: η σκληρή δουλειά φέρνει καρπούς»;

(Οι παραπάνω πληροφορίες για την ελβετική οικονομία αντλήθηκαν από τα σχετικά άρθρα στο Wikipedia, εδώ και εδώ, καθώς και απο μια μελέτη του πανεπιστημίου της Βασιλείας για την ιστορία της φαρμακευτικής βιομηχανίας στην περιοχή, εδώ)

*Ο Σωτήρης Βλάχος είναι πυρηνικός φυσικός κι ερευνητής στο CERN στην Γενεύη

Πηγή : protagon

Ο Μέγας Αλέξανδρος και η κατσίκα του γείτονα

Ακροατής παρεμβαίνει τηλεφωνικά στη ραδιοφωνική εκπομπή μου στον Focus fm ενώ κάνω πλάκα για τους αρχαιολογούντες των ημερών αναζητώντας αρχαιολόγο με κληρονομικό χάρισμα για να μας αποκαλύψει το μυστικό του τάφου της Αμφίπολης.
(Μεταφέρω κατά λέξη τη στιχομυθία, απομαγνητοφωνώντας από το αρχείο του σταθμού):

«…-- Έλααααα… Πού είναι αυτή η Αμφίκλεια… δεν την έχω ακουστά…
--Αμφίπολη… Νομός Σερρών. Λίγο μετά τα Κερδύλλια, πηγαίνοντας για Καβάλα.
--Και πόσο κόσμο έχει αυτή η Αμφίκλεια;
--Αμφίπολη είπαμε. Για την αρχαία πόλη μιλάμε...
--Και ποιο μέρος είναι κοντά εκεί;
--Ένα χωριό, η Νέα Μεσολακκιά.
--Πόσο κόσμο έχει εκεί; Είναι κάμποσοι;
--Δε γνωρίζω, μικρό χωριό φαντάζομαι. Θα το γκουγκλάρω και θα σας πω.
--Για δες και πες μου… Έχουν πολλούς βουλευτές εκεί στα Σέρρας… Είναι δυνατό να τον έθαψαν εκεί; Αν τον έφεραν κατά δω, μόνο στην Πέλλα θα τον πήγαιναν…
-- Έχετε κάποια τεκμηρίωση; Ιστορικές μαρτυρίες λένε πως Ρωμαίοι αυτοκράτορες επισκέφτηκαν τον τάφο του στην Αλεξάνδρεια.
-- Ο Καργάκος είπε στην τηλεόραση πως ο τάφος στην Αμφίκλεια είναι του Μεγαλέξανδρου. Πού το ξέρει αυτός; Αν τον έφεραν στη Μακεδονία, μόνο στην Πέλλα θα τον πήγαιναν.
-- Εσείς έχετε κάποια επιχειρήματα γι’ αυτό;
-- Στο μέρος του θα πήγαινε… Πού θα ζήταγε να πάει;

(Σ’ ανάλογες στιγμές στα «Μίκυ Μάους» το επιφώνημα ήταν «γλουπ», αλλά η ευγένεια του ραδιοφωνικού οικοδεσπότη δεν το επέτρεπε…)
-- Τετρακόσιους σαράντα τόσους κατοίκους έχει η Μεσολακκιά με την τελευταία απογραφή πάντως, για να μη σας αφήνω με την αγωνία…
--Έχουν πολλούς βουλευτές εκεί στα Σέρρας…
--Έχουν σχέση οι βουλευτές με τον τάφο της Αμφίπολης;
--Να μην αδικηθεί η Πέλλα… Στην Πέλλα θα τον έφερναν…
--Να μην περιμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις των αρχαιολόγων;
-- Να μην αδικηθεί η Πέλλα… Είναι κρίμα… Να μην αδικηθεί η Πέλλα…».

Για επίλογο αντιγράφω το γραπτό μήνυμα ακροατή ή ακροάτριας, που ήλθε το επόμενο πεντάλεπτο με την υπογραφή «Με κληρονομικό χάρισμα»: «Σας αποκαλύπτω ότι στον τάφο της Αμφίπολης είναι θαμμένα από αρχαιοτάτων χρόνων η γνώση και ο σεβασμός στους επιστήμονες, το μέτρο, η αιδώς (τσίπα) και… η κατσίκα του γείτονα.».

Πηγή : protagon

Τι το ήθελα...

Είχα ημέρες να μπω στο διαδίκτυο και όταν το έκανα το μετάνιωσα. Κατά διαβολική ατυχία, έπεσα σε μια δήλωση του Πάνου Καμμένου την ημέρα που επισκέφθηκε την Παναγία Σουμελά. Έλεγε μεταξύ άλλων ο ηγέτης, πως «Οφείλουμε σήμερα να προσκυνήσουμε την Παναγία και να προσευχηθούμε, προκειμένου να απελευθερώσουμε την πατρίδα μας από μια ξενοκίνητη χούντα της νέας τάξης πραγμάτων, μια χούντα που, όπως βλέπετε σήμερα, οι επίσημοι εκπρόσωποί της, προτίμησαν τις παραλίες παρά να βρίσκονται και να τιμήσουν την Παναγιά του ελληνικού λαού». Πιστεύω, πως υπάρχει ένα σεβαστό κομμάτι της κοινωνίας, που θα συμφωνεί με τον ηγέτη. Με προσευχές στην Παναγία, μπορούμε «ν' απελευθερωθούμε από την ξενοκίνητη χούντα»!

Απογοήτευση. Η οποία ωστόσο, έγινε διπλή, όταν έψαξα να βρω κάποιες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που θα ζητούσαν από τον αρχηγό τους, να πάψει να «ερωτοτροπεί» τόσο ανοικτά και προκλητικά με την Εκκλησία και τους αρχιερείς. Δεν βρήκα ούτε μια. Όλοι αυτοί που δηλώνουν ότι έχουν και αριστερό πρόσημο, νιώθουν άραγε ωραία όταν μαθαίνουν ότι ο πρόεδρός τους ζήτησε να μείνει για δέκα λεπτά μόνος του με μια σπουδαία αγιορίτικη εικόνα; Ζητείται απάντηση. Η ίδια απάντηση που ζητείται και για το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάψει να μιλά συχνά για τον αναγκαίο διαχωρισμό Εκκλησίας-κράτους, για την ανάγκη ισότιμης φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας, για τις προκλητικές εξαιρέσεις υπέρ ιερέων από μια σειρά από δυσμενείς ρυθμίσεις για τους δημόσιους υπάλληλους (διαθεσιμότητες, απολύσεις κ.λπ.) και ένα σωρό άλλα.

Αντί από κάποια τέτοιου χαρακτήρα δήλωση από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, συνάντησα ένα άρθρο του βουλευτή του κόμματος Γιάννη Αμανατίδη ο οποίος μας πληροφορούσε πως «Η επιλογή της χρονικής στιγμής της επίσκεψης Τσίπρα-μετά τις ευρωεκλογές και σε περίοδο αργίας του Κοινοβουλίου-στερεί από τον οποιοδήποτε τη σκέψη της μικροπολιτικής σκοπιμότητας». Μου φάνηκε εξίσου αστεία, όσο και εκείνη του Καμμένου. Λες και οι πιστοί ψηφοφόροι δεν θα θυμούνται στις επόμενες εκλογές πως ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφτηκε το Άγιο Όρος, δεν είπε λέξη για τη φορολόγηση και εμφανίσθηκε και ως ευλαβής νέος που ζήτησε να μείνει μόνος του με μια εικόνα!

Δεν έχω πρόβλημα με την-καθυστερημένη έστω-προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ με την Εκκλησία. Κόμμα εξουσίας είναι, σ' αυτή τη χώρα δυστυχώς, όλα τα κόμματα εξουσίας προσπαθούν να προσεγγίσουν την Εκκλησία προς άγρα ψήφων. Έχω πρόβλημα με την ξαφνική αμνησία δεσμεύσεων, αλλά κυρίως με κάτι άλλο. Τη δυσφήμιση της έννοιας της Αριστεράς η οποία δεν θα έπρεπε να έχει σχέση με ψηφοθηρικές λογικής και γενναίες εκπτώσεις βασικών αρχών της. Εκεί είναι το πρόβλημα, αλλά κατά πώς φαίνεται είναι δικό μου πρόβλημα και κάποιων άλλων λίγων. Οι «αριστεροί» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν τέτοιες ανησυχίες...

Εν κατακλείδι: τι το ήθελα και μπήκα στο διαδίκτυο; Αφού τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτή τη χώρα...

Πηγή : protagon

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0