Newsroom ΔΟΛ

Το νεανικό κίνημα των «Μπίτνικς», όπως σκωπτικά αποκλήθηκαν οι «Beat» («χτύπημα»), εμφανίστηκε στη δεκαετία του ’50, στο Σαν Φραντσίσκο, κι απλώθηκε ως και έξω από τις ΗΠΑ. Ήταν η μεταπολεμική «κουρασμένη γενιά» που αναζητούσε τη μακαριότητα στην μποέμικη ζωή κι εκφράστηκε με τη μουσική, τη χαοτική λογοτεχνία, το ομοιόμορφο ντύσιμο, την υιοθέτηση ελευθεριάζουσας γλώσσας και το λίκνισμα «χιπ» (την κίνηση των γοφών κατά μίμηση των μουσικών της τζαζ). Απολιτικοί και αδιάφοροι στα κοινωνικά προβλήματα, υποστήριξαν την προσωπική απελευθέρωση μέσα από τα ναρκωτικά, το σεξ και τον βουδισμό που οδηγεί στο νιρβάνα. Το κίνημα δυσφημίστηκε και εξασθένισε γύρω στα τέλη της δεκαετίας, αφού προηγουμένως ανέδειξε ενδιαφέρουσες μορφές της μουσικής και της λογοτεχνίας.

Η εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο «βρόμικο πόλεμο» του Βιετνάμ έκανε να βλαστήσει στις πανεπιστημιουπόλεις και στα κολέγια το αντιπολεμικό κίνημα των «χίπις» (από τον όρο «χιπ» {hipster} των Μπίτνικς). Αποκλήθηκαν «παιδιά των λουλουδιών», είχαν σύνθημά τους το θρυλικό «κάντε έρωτα και όχι πόλεμο» και στράφηκαν ενάντια στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Αναγνωρίζονταν από τα μακριά μαλλιά αγοριών και κοριτσιών, τις γενειάδες, το στολισμένο με ψυχεδελικά σχήματα και χάντρες ατημέλητο ντύσιμο και τα σαντάλια. Όσοι μπορούσαν, ζούσαν σε κοινόβια και καλλιεργούσαν τη γη. Αποστρέφονταν τον καταναλωτισμό και το εμπόριο, ήταν βασικά χορτοφάγοι και ασκούσαν την ολιστική ιατρική. Και όλοι τους λάτρευαν τη μουσική, λαϊκή και ροκ: Η Τζόαν Μπαέζ, ο Μπομπι Ντίλαν, οι Μπιτλς και οι Ρόλινγκ Στόουνς ήταν ινδάλματά τους. Ένα μουσικό φεστιβάλ το 1967 στο Σαν Φραντσίσκο έμεινε στην ιστορία. Η κορύφωση, όμως, ήλθε δυο χρόνια αργότερα. Στις 15 Αυγούστου 1969, στο Μπέθελ της Νέας Υόρκης ξεκίνησε το θρυλικό τριήμερο φεστιβάλ του «Γούντστοκ» (από το όνομα της τοποθεσίας, στην οποία αρχικά είχε οριστεί να γίνει, αν και τελικά πραγματοποιήθηκε σε γειτονική περιοχή). Γύρω στους 400.000 με 500.000 χίπις μαζεύτηκαν εκεί με αποτέλεσμα το φεστιβάλ αυτό να γίνει συνώνυμο με το κίνημά τους.

Τα ναρκωτικά και η, με ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών, «από τα μέσα» δυσφήμιση, μαζί με το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ, οδήγησαν το κίνημα στην παρακμή. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ξεκίνησαν να αναδεικνύονται οι ευαίσθητοι με το περιβάλλον «πράσινοι» αλλά και οι «γιάπις».

Πηγή : protagon

Σε μια κόντρα ισχύος, ταχύτητας και γοήτρου με τη Bugatti, η Hennessey εξελίσσει ακόμα περαιτέρω τη Venom F5, με σκοπό να ανεβάσει την ισχύ του επτάλιτρου twin-turbo V8 κινητήρα στους 1.400 ίππους και την τελική της ταχύτητα πάνω από τα 465 χλμ./ώρα.

Πέραν της περαιτέρω βελτίωσης της απόδοσης του κινητήρα, σε σχέση με τη GT -και με το στόχο του ρεκόρ ταχύτητας- η Venom F5 έχει βελτιωμένη αεροδυναμική, ενώ το ελάχιστα αυξημένο βάρος δεν ξεπερνά τα 1.315 κιλά. Δηλαδή, σε κάθε κιλό του αυτοκινήτου αντιστοιχεί ισχύς -κατά τι- μεγαλύτερη του ενός ίππου.

Το διακύβευμα όλων των παραπάνω, για τη Hennessey, είναι η κατασκευή 30 αντιτύπων της Venom F5 και η πώληση καθεμιάς στην τιμή των 972 χιλιάδων Ευρώ (1,3 εκατομμυρίων δολαρίων).

Πριν από 105 χρόνια ο συνταγματάρχης του πυροβολικού Νικόλαος Ζορμπάς έγινε αρχηγός του Στρατιωτικού Συνδέσμου, της μυστικής οργάνωσης στρατιωτικών που έδρασε στις αρχές του 20ού αιώνα. Αποκορύφωμα της δράσης του Συνδέσμου ήταν το κίνημα στο Γουδί στις 15 Αυγούστου 1909, με αιτήματα μεταρρυθμίσεις στο στράτευμα, τη δικαιοσύνη και την παιδεία. Αναδημοσιεύουμε ένα σχετικό άρθρο από το naftilos.blogspot.com (πρώτη δημοσίευση: 2009)

Κανείς δεν θυμάται γιατί κανείς δεν θέλει να θυμάται, γιατί κανείς δεν μπορεί πλέον να θυμάται αφού οι φορείς της μνήμης έχουν άλλα "σημαντικότερα" να γράψουν. Π.χ. για το αν θα γίνουν ή δεν θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο ή αν τα κυλικεία στα πλοία προσφέρουν το τοστ προς 3 και 40 . Κόμματα και εφημερίδες έχουν εκχωρήσει την ιστορία στους τηλε-ιστορικούς... Κατάντια!

«Άνδρες με τα γερά κορμιά -εσάς λέω του Συνδέσμου λεβέντες!- νέοι με τα γελαστά χρώματα και την αστραπή στο μάτι, πού είσθε;.. Εχω τόσον καιρό (μέρες έσβησαν, έφυγαν μήνες) σας καρτερώ και μαζί μου ο Λαός, βάνω τ' αυτί μου κι ακροάζομαι τον ερχομό σας, για τον ερχομό σας ακροάζεται το έθνος, το ρυθμικό βηματισμό σας προσμένει η ονειροπλέχτρα Φυλή. Σας είδε μιαν αυγή σαν όνειρο τερπνό μέσ' στον βαρύ τον ύπνο της και πήδησε ξαφνιασμένη κι απορούσα. Εκεί στον κάμπο του Γουδί σάλεψαν ίσκιοι, στο σκοτάδι το βαθύ άστραψαν θυμοί - έτριξαν προγονικά κόκαλα. Και την αυγή, την ώρα που ο ήλιος έβγαινεν αντίκρυ, αψύς και θυμωμένος, αποφασισμένος να φτάσει στο βασίλεμά του, χαλώντας κάθ' εμπόδιο, σας είδε με το ντουφέκι στο πλευρό, ορκισμένους να κάμετε πατρίδα ή να χαθείτε!.. Σας είδε και στέναξε: Σώθηκα!... Μα από τότε δε σας βλέπει πουθενά! Τι γινήκατε;»

...έγραφε στην Εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ» στις 16/10/1909,ο Ανδρέας Καρκαβίτσας! Εκατό χρόνια μετά κανείς δεν χαλαλίζει ούτε μισή επιφυλλίδα για το Κίνημα στο Γουδί που ξέσπασε ξημερώματα 15ης Αυγούστου του 1909... Τι γίνηκε τότε;

Τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου του 1909 η Αθήνα των 80.000 κατοίκων δεν κοιμόταν. Άμαξες και οχήματα με εκατοντάδες αξιωματικούς και στρατιώτες κατευθύνονταν προς το στρατόπεδο της Φρουράς των Αθηνών στο Γουδί. Με το πρώτο φως στο πεδίο ασκήσεων του στρατοπέδου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι 449 αξιωματικοί, 2.546 στρατιώτες και ναύτες και 67 χωροφύλακες, όλοι οπλισμένοι, διαθέτοντας επιπλέον και 22 πυροβόλα διακηρύσσοντας την αντίθεσή τους προς την κυβέρνηση Δ. Ράλλη και την υποστήριξή τους προς το πρόγραμμα του «Στρατιωτικού Συνδέσμου».

Οι αιτίες που προκάλεσαν το στρατιωτικό κίνημα, όπως τα περιέγραψε αργότερα στα απομνημονεύματά του ο αρχηγός του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» Ν. Ζορμπάς ήταν:

«Η Βουλευτοκρατία και η συναλλαγή, η οικονομική δυσπραγία ένεκα της πλημμελούς φορολογίας, επιβαρυνούσης ιδίως τας λαϊκάς τάξεις, η κακή απονομή της δικαιοσύνης και η έλλειψις δημοσίας ασφαλείας, ο ατυχής πόλεμος του 1897, το Κρητικόν ζήτημα και το απαράσκευον του κράτους προς οιανδήποτε πολεμικήν δράσιν».

Το Κίνημα στο Γουδί παρά το ότι έγινε από στρατιωτικούς, ήταν ένα αστικό κίνημα. Το πρώτο και ίσως το μοναδικό αστικό κίνημα στην ελληνική ιστορία.

Ο Γιάννης Κορδάτος χαρακτηρίζει τους αξιωματικούς του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» ως «εμπροσθοφυλακή της αστικής τάξης που από τις ιδιομορφίες της εθνικής οικονομίας μας δεν είχε ακόμα ανδρωθεί ώστε μόνη της να βγάλει από τη μέση τον παλαιοκομματισμό και να χαράξει νέα κοινωνική πολιτική». Ο Γ. Βεντήρης μιλάει για αστική επανάσταση και δε διστάζει να ισχυριστεί πως μετά το Γουδί προέκυψε το αστικό - εθνικό κράτος, με ηγέτη τον Ελ. Βενιζέλο. Ο Θ. Πάγκαλος μιλάει για δυσφορία και αγανάκτηση που ήταν «έκδηλος και σφοδρά εις όλας τας κοινωνικάς τάξεις» ώστε «και οι πλέον αδιάφοροι και απαθείς δεν ήτο δυνατόν να μην εξεγερθούν». Ο στρατηγός Στ. Σαράφης σημειώνει ότι «η επανάσταση αυτή επιβλήθηκε γιατί είχε λαϊκό υπόβαθρο», ενώ ο Σπ. Μελάς κάνει λόγο για ακράτητη λαϊκή αγανάκτηση.

Και πραγματικά, ένα μήνα μετά, στις 14 Σεπτέμβρη 1909 ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά με συλλαλητήριο εξέφρασαν την υποστήριξή τους στο κίνημα, διατυπώνοντας αληθινά ριζοσπαστικές διεκδικήσεις για την εποχή, όπως: Επιβολή φόρου στο εισόδημα, προστασία της παραγωγής, μεταβολή των υπαλλήλων σε υπηρέτες του λαού, βελτίωση της θέσης των εργατών, καταδίκη της τοκογλυφίας.

Οι στρατιωτικοί δεν τολμούν να προχωρήσουν τόσο όσο ο λαός απαιτούσε και οι ιστορικές συνθήκες επέτρεπαν. Συντηρητικοί φύσει και θέση αναζητούν το συμβιβασμό με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, επιδιώκοντας μικρότερες αλλαγές. Παρ' όλα αυτά προκαλούν την πτώση της κυβέρνησης του Δ. Ράλλη, ενώ υποχρεώνουν τα ανάκτορα να αποδεχτούν ένα από τα βασικά του αιτήματα, που ήταν η απομάκρυνση του διαδόχου και των πριγκίπων από το στράτευμα.

Το κίνημα στο Γουδί ήταν πραγματικά ένα αστικό κίνημα με μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, που έφερε μια αλλαγή στον εσωτερικό συσχετισμό της τότε εξουσίας, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την αστική τάξη έναντι των φεουδαρχών. Δεν μπορούσε να προχωρήσει περισσότερο... Δεν προχώρησε όμως και λίγο με αποκορύφωμα την είσοδο του Ελευθερίου Βενιζέλου στην ελληνική πολιτική σκηνή, ο οποίος καλείται από το «Στρατιωτικό Σύνδεσμο», στα τέλη του 1909, να έρθει, στην τότε Ελλάδα, από την Κρήτη που δεν είχε ακόμη ενσωματωθεί στην ελληνική επικράτεια.

«Η άφιξή του --γράφει ο Ν. Σβορώνος-- ανοίγει νέα περίοδο στην ελληνική Ιστορία».

Αυτό ήταν το Κίνημα στο Γουδί που κανείς δεν θέλει να θυμάται μόλις 100 χρόνια μετά!!!

Ίσως γι αυτό να μην φταίει μόνο η αγραμματοσύνη μας. Ίσως να μην φταίει το ότι τέτοια θέματα δεν "πουλάνε".

Ίσως αυτή η μνήμη να μην συμφέρει κανέναν γιατί το Κίνημα στο Γουδί θυμίζει πως τότε όπως και τώρα η ελληνική κοινωνία και οι κορυφαίοι παράγοντες της εξουσίας ήσαν βουτηγμένοι σε μια επικίνδυνη κρίση αξιοπιστίας υπηρετώντας συμφέροντα και συγκαλύπτοντας σκάνδαλα, οδηγώντας την Ελλάδα σε μεγαλοϊδεατισμούς και μεγάλες τραγωδίες...

Τραγωδίες που τελικά δεν αποφύγαμε...

Πηγή : tvxs