ενημέρωση 1:48, 18 November, 2026

Μανιτάρια στον φούρνο γεμιστά με περισσεύματα τυριών και μυρωδικά

Γεμίζουμε μεγάλα μανιτάρια με τα τυριά που μας έμειναν, ψιλοκομμένη πιπεριά και μυρωδικά, τα ψήνουμε στον φούρνο και έχουμε ένα πολύ ωραίο ορεκτικό ή συνοδευτικό για το ποτό μας.

Μπορούμε να εμπλουτίσουμε τη γέμιση με περισσεύματα αλλαντικών, που θα σοτάρουμε ψιλοκομμένα με λίγο σκόρδο και τα κοτσάνια των μανιταριών και των πιπεριών. Το αποτέλεσμα θα θυμίζει πίτσα!

 15' προετοιμασία
20' ψήσιμο

Υλικά

Μερίδες: 2
 250 γρ. μανιτάρια απλά λευκά, αλλά μεγάλα σε μέγεθος (ή 4 μανιτάρια πορτομπέλο), όλα καθαρισμένα με ένα βρεγμένο πανάκι. Αφαιρούμε και ψιλοκόβουμε τα κοτσανάκια.
 50 γρ. κασέρι, τριμμένο
 50 γρ. γραβιέρα, τριμμένη
 50 γρ. φέτα, θρυμματισμένη (ή κατίκι ή τσαλαφούτι)
 1 μικρή πιπεριά κέρατο, ψιλοκομμένη
 ξύσμα από 1 μικρό λεμόνι
 1⁄2 κουτ. γλυκού πολύ ψιλοκομμένο φρέσκο δεντρολίβανο
 2 κουτ. γλυκού λευκό ξηρό κρασί (αν θέλουμε και έχουμε)
 1 κουτ. γλυκού ανάμεικτα σουσάμια (απλό και μαύρο) ή μόνο απλό (προαιρετικά)
1-2 κουτ. σούπας ελαιόλαδο
 αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

επι το έργον

  1. Για τα μανιτάρια στον φούρνο γεμιστά με περισσεύματα τυριών και μυρωδικά, ξεκινάμε προθερμαίνοντας τον φούρνο στους 200°C.
  2. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τα ψιλοκομμένα κοτσανάκια μανιταριών, τα τυριά, την πιπεριά, το ξύσμα και το δεντρολίβανο μέχρι να αναμειχθούν.
  3. Σε ένα ταψάκι που να χωράει τα μανιτάρια σε μονή στρώση τα τακτοποιούμε με το άνοιγμα προς τα πάνω. Με πινέλο τα αλείφουμε καλά με το ελαιόλαδο και τα αλατοπιπερώνουμε.
  4. Τα ραντίζουμε με το κρασί (αν χρησιμοποιήσουμε) και τα ψήνουμε για 10 λεπτά.
  5. Βγάζουμε προσεκτικά το ταψί από τον φούρνο, γεμίζουμε τα μανιτάρια με το μείγμα τυριών και πασπαλίζουμε με τα σουσάμια (αν χρησιμοποιήσουμε).
  6. Ξαναβάζουμε το ταψάκι στον φούρνο και ψήνουμε για άλλα 10 λεπτά, μέχρι τα τυριά να λιώσουν και να ροδίσουν.
  7. Τα σερβίρουμε ζεστά.

Πηγή: Γαστρονόμος

Στις επάλξεις η Lancia - Πότε θα έρθει η νέα Gamma

Η βασική αποδίδει 230 ίππους και προσφέρει αυτονομία 543 χλμ. χάρη στην NMC μπαταρία των 73,7 kWh, ενώ η ισχυρότερη δικίνητη έκδοση των 245 ίππων έχει αυτονομία 741 χλμ.

Εδώ και ένα χρόνο είχε γίνει γνωστή η επιστροφή της Lancia στις επάλξεις. Το πρώτο της είναι η νέα Gamma, που βασίζεται στην πλατφόρμα STLA Medium, και είναι ένα coupe SUV με μήκος 4,67 μέτρα. Θα υπάρχει μια ήπια υβριδική έκδοση που διαθέτει 1.200άρη turbo τρικύλινδρο κινητήρα με 145 ίππους αλλά και τρεις αμιγώς ηλεκτρικές εκδόσεις.

Το μήκος της θα φτάνει τα 4,67 μέτρα -πλάτος 1,89 και ύψος 1,66 μέτρα- και η βάση της θα είναι η πλατφόρμα STLA Medium του ομίλου Stellantis, η οποία έχει εξελιχθεί για μοντέλα με υβριδικά και αμιγώς ηλεκτρικά συστήματα κίνησης.

Η βασική αποδίδει 230 ίππους και προσφέρει αυτονομία 543 χλμ. χάρη στην NMC μπαταρία των 73,7 kWh, ενώ η ισχυρότερη δικίνητη έκδοση των 245 ίππων έχει αυτονομία 741 χλμ.

Στην επόμενη έκδοση η απόδοση θα ανεβαίνει στους 245 ίππους και η αυτονομία θα ξεπερνά τα 740 χιλιόμετρα, ενώ στην κορυφή θα βρίσκεται η τετρακίνητη έκδοση των 375 ίππων, με μέγιστη αυτονομία έως και 675 χιλιόμετρα.

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

Να η λύση για τις μυρωδιές - Μια κουζίνα που εξαφανίζεται!

Αυτό το εντυπωσιακό μιλανέζικο διαμέρισμα κερδίζει την προσοχή μας για τους αναπάντεχους χρωματικούς συνδυασμούς, αλλά κυρίως για την ασυνήθιστη διαρρύθμισή του.

Στεγασμένο σε ένα κλασικό κτίριο της «Vecchia Milano» της δεκαετίας του 1930, αυτό το μιλανέζικο διαμέρισμα έχει επανασχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα Andrea Giovanni Rossi και την ομάδα του Atelierzero. Με ακανόνιστη κάτοψη, το σπίτι μεταμορφώθηκε με ελάχιστες δομικές αλλαγές, χρησιμοποιώντας χρώμα, υφή και υλικά για να ορίσει μια ακολουθία συνδεδεμένων μικρο - χώρων. Το αρχικό σαλόνι και η κρεβατοκάμαρα παραμένουν στη θέση τους, ενώ ο αποθηκευτικός χώρος συγκεντρώνεται σε μια εισόδο γεμάτη χρώμα και η κουζίνα μεταφέρθηκε σε μια εσοχή του διαδρόμου. Με μια πτυσσόμενη επιφάνεια εργασίας και κρυφές λεπτομέρειες, εξαφανίζεται όταν δεν χρησιμοποιείται, μοιάζοντας περισσότερο με μπουφέ παρά με κουζίνα. Στο αντίθετο άκρο, ο ενιαίος χώρος του καθιστικού και της τραπεζαρίας είναι ντυμένος σε βαθύ τυρκουάζ χρώμα για να δημιουργήσει μια οικεία ατμόσφαιρα, με έναν μακρύ, ειδικά κατασκευασμένο πάγκο κατά μήκος του παραθύρου που προσφέρει καθίσματα, αποθηκευτικό χώρο και υποστήριξη για τα γεύματα. Το μπάνιο χωρίζεται σε δύο ζώνες, με ένα ντους με πλούσια πράσινα και λευκά γυαλιστερά πλακάκια που συνδέεται με το υπόλοιπο σπίτι μέσω ενός διαχωριστικού από ραβδωτό γυαλί.

Πηγή: NEVER TOO SMALL

Έκθεση-καμπανάκι - Όπλα σήμερα, λιτότητα αύριο – Στις χώρες που θα ζοριστούν μετά το 2028 η Ελλάδα

Αλέξη, κακά μαντάτα, έρχονται πάλι

Μελέτη του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σπουδών της Βιέννης, για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προειδοποιεί ότι η δημοσιονομική ευελιξία για την αύξηση των αμυντικών δαπανών μεταθέτει για μετά το 2028 τις πιέσεις για περικοπές δαπανών ή αυξήσεις φόρων.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αυξανόμενη ρωσοφοβία  και η αβεβαιότητα έναντι των αμερικανικών δεσμεύσεων για την άμυνα της Ευρώπης έχουν εντείνει την πίεση για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Η στροφή αυτή των Ευρωπαίων, όμως, θα έχει κόστος, το οποίο οι πολίτες -που βρίσκονται ήδη στους δρόμους- ενδέχεται να αισθανθούν εντονότερα μετά το 2028.

Κατά μέσο όρο, οι αμυντικές δαπάνες στις 27 χώρες της ΕΕ, αυξήθηκαν από 1,3% του ΑΕΠ το 2021 σε 1,5% το 2024, με ιδιαίτερα μεγάλες αυξήσεις στις χώρες που βρίσκονται γεωγραφικά κοντά στη Ρωσία: η Εσθονία αύξησε τις στρατιωτικές της δαπάνες από 2,0% σε 3,7% του ΑΕΠ και η Πολωνία από 1,6% σε 2,9%.

Ωστόσο, οι αυξήσεις συγκεντρώθηκαν σε μια σχετικά μικρή ομάδα χωρών της ΕΕ. Οι αμυντικές δαπάνες κατά την περίοδο 2021-2024 παρέμειναν σε γενικές γραμμές σταθερές σε χώρες όπως η Σλοβακία, η Πορτογαλία και η Ισπανία, ενώ μειώθηκαν σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Ιταλία. Οι αμυντικές δαπάνες αναμένεται να αυξηθούν περαιτέρω κατά την περίοδο 2025-2028.

Για να βοηθήσει της χώρες να επενδύσουν στην άμυνα, δίχως να αποκλίνουν από τη δημοσιονομική πορεία που έχει συμφωνήσει μαζί τους, η Κομισιόν επιστράτευσε μέτρα με σημαντικότερο εκείνο της εθνικής ρήτρας διαφυγής (NEC).

Η ρήτρα επιτρέπει απόκλιση για πρόσθετες αμυντικές δαπάνες στο 1,5% του ΑΕΠ ετησίως, σε σύγκριση με το επίπεδο δαπανών του έτους αναφοράς 2021 (και, για ορισμένες χώρες, του έτους αναφοράς 2024), και ισχύει για την περίοδο 2025-2028.

Οι συμβάσεις προμηθειών αμυντικού εξοπλισμού που συνάπτονται κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εξακολουθούν να είναι επιλέξιμες, ακόμη και αν οι πληρωμές πραγματοποιηθούν αργότερα.

Έως τον Οκτώβριο του 2026, 18 κράτη μέλη είχαν ενεργοποιήσει την εθνική ρήτρα διαφυγής: η Αυστρία, το Βέλγιο, η Βουλγαρία, η Κροατία, η Τσεχία, η Δανία, η Εσθονία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Σλοβακία, η Σλοβενία και η Ισπανία.

Από τον Ιούνιο του 2026, η ευελιξία που παρέχει η εθνική ρήτρα διαφυγής μπορεί επίσης να καλύπτει ορισμένα μέτρα που μειώνουν την εξάρτηση από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα. Για τα μέτρα αυτά προβλέπεται ανώτατο όριο 0,3% του ΑΕΠ ετησίως και 0,6% σωρευτικά για την περίοδο 2026-2028.

Στην πραγματικότητα όμως αυτός ο δημοσιονομικός χώρος απλά μεταθέτει τις πιέσεις για δημοσιονομική εξυγίανση που συνεπάγεται η αύξηση των αμυντικών δαπανών.

Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σπουδών της Βιέννης, μόλις λήξει αυτή η ευελιξία μετά το 2028, τα κράτη μέλη θα αντιμετωπίσουν αυξανόμενες πιέσεις για δημοσιονομικές προσαρμογές, προκειμένου να συμμορφωθούν με τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ, με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις δημοσιονομικής εξυγίανσης να συγκεντρώνονται στις χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος και μεγάλα ελλείμματα.

Μεσοπρόθεσμα, η διατήρηση υψηλότερων αμυντικών δαπανών με ταυτόχρονη συμμόρφωση προς το δημοσιονομικό πλαίσιο της ΕΕ θα απαιτήσει είτε υψηλότερους φόρους είτε χαμηλότερες δαπάνες σε τομείς εκτός της άμυνας, είτε έναν συνδυασμό των δύο. Αυτό δημιουργεί μελλοντικά διλήμματα ως προς την κατανομή των πόρων μεταξύ της άμυνας και άλλων δημοσιονομικών προτεραιοτήτων, όπως οι επενδύσεις για την κλιματική και την ψηφιακή μετάβαση, αλλά και οι κοινωνικές δαπάνες.

Macroeconomic and fiscal implications of structurally higher defence spending in the European Union, Sep. 2026 ECTI

Υπάρχουν ήδη ενδείξεις ότι κράτη μέλη με υψηλά επίπεδα δημόσιου χρέους είτε δεν έχουν ενεργοποιήσει καθόλου την εθνική ρήτρα διαφυγής (π.χ. η Ιταλία) είτε κάνουν περιορισμένη μόνο χρήση της ευελιξίας που αυτή παρέχει για τις αμυντικές δαπάνες (π.χ. η Πορτογαλία).

Μια εύλογη εξήγηση που δίνει ο οικονομολόγος και ένας εκ των συντακτών της έκθεσης, Φίλιπ Χαϊμπέργκερ, είναι ότι αναμένουν πως οποιοσδήποτε πρόσθετος δανεισμός κατά την περίοδο της εξαίρεσης θα αποδυναμώσει τη δημοσιονομική τους θέση και θα αυξήσει τις απαιτήσεις προσαρμογής μετά τη λήξη της ρήτρας.

Για τα κράτη μέλη που έχουν ενεργοποιήσει την εθνική ρήτρα διαφυγής ενώ υπάγονται σε Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος, όπως η Αυστρία, οι υψηλότερες αμυντικές δαπάνες ενδέχεται να καθυστερήσουν την έξοδό τους από τη διαδικασία, καθώς οι πρόσθετες δαπάνες εξακολουθούν να προσμετρώνται στο συνολικό δημοσιονομικό έλλειμμα, παρατείνοντας ενδεχομένως την περίοδο που απαιτείται για τη μείωσή του κάτω από το όριο του 3% του ΑΕΠ.

Όπως αναφέρει η έκθεση, σε χώρες με υψηλό δημόσιο χρέος, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, η απαίτηση της ανάλυσης βιωσιμότητας του χρέους (DSA) να διασφαλίζεται μια εύλογα πτωτική πορεία του χρέους αφήνει μικρότερα περιθώρια για μια τόσο παρατεταμένη αύξηση του λόγου δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ.

Επομένως, η παράταση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής μεταβάλλει ελάχιστα το διαρθρωτικό πρωτογενές ισοζύγιο (ΔΠΙ) που απαιτείται στο τέλος της περιόδου. Τα πρόσθετα χρόνια μειώνουν κυρίως τον ετήσιο ρυθμό με τον οποίο πρέπει να επιτευχθεί η απαιτούμενη δημοσιονομική θέση, αντί να μεταβάλλουν ουσιαστικά την ίδια τη θέση αυτή.

Οι επιστήμονες που συνέταξαν τη μελέτη για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έδειξαν πως όταν οι υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες δεν ενισχύουν το ΑΕΠ μακροπρόθεσμα, αλλά οδηγούν σε αύξηση του κόστους δανεισμού του Δημοσίου, μπορούν να επιδεινώσουν σημαντικά τη δυναμική του δημόσιου χρέους, ιδίως στις χώρες με υψηλό χρέος.

Η Ελλάδα διαθέτει περιορισμένη αμυντική βιομηχανική παραγωγή και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενα οπλικά συστήματα. Ως εκ τούτου, σημαντικό μέρος των εξοπλιστικών δαπανών κατευθύνεται στο εξωτερικό, περιορίζοντας τα άμεσα οφέλη για την εγχώρια παραγωγή και το ελληνικό ΑΕΠ

Όπως αναφέρει ο Φίλιπ Χαϊμπέργκερ, οι πιέσεις προσαρμογής ενδέχεται να επικεντρωθούν ιδιαίτερα στις δαπάνες κοινωνικής προστασίας, οι οποίες αντιπροσωπεύουν περίπου το 40% των συνολικών κρατικών δαπανών στην ΕΕ.

Η χρηματοδότηση υψηλότερων αμυντικών δαπανών μέσω (μεγάλων) περικοπών δαπανών όχι μόνο θα περιορίσει την οικονομική δραστηριότητα, αλλά θα αποδειχθεί και πολιτικά αμφιλεγόμενη, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο πολιτικής αστάθειας.

Η πρόσφατη επέκταση της εθνικής ρήτρας διαφυγής σε μέτρα που μειώνουν την εξάρτηση από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα δημιουργεί περιθώρια στήριξης των επενδύσεων στην ενεργειακή ασφάλεια. Οι πράσινες δημόσιες επενδύσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν συγκριτικά ισχυρές θετικές επιδράσεις στην ανάπτυξη και να αυξήσουν την παραγωγικότητα. Μειώνοντας την εξάρτηση από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, θα μπορούσαν επίσης να περιορίσουν την έκθεση σε μελλοντικές πληθωριστικές πιέσεις που προκύπτουν από απότομες μεταβολές των τιμών των ορυκτών καυσίμων.

Ιστορικά, οι περίοδοι επανεξοπλισμού έχουν συχνά χρηματοδοτηθεί μέσω ενός συνδυασμού υψηλότερης φορολογίας και αυξημένων δημοσιονομικών ελλειμμάτων, με τα φορολογικά έσοδα και τους φορολογικούς συντελεστές να παραμένουν συχνά σε υψηλά επίπεδα για πολλά χρόνια.

Αυτό υποδηλώνει ότι, εάν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιδιώξουν να ενσωματώσουν στους προϋπολογισμούς τους διαρθρωτικά υψηλότερες αμυντικές δαπάνες, διατηρώντας παράλληλα άλλες σημαντικές δημοσιονομικές προτεραιότητες, όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η δράση για το κλίμα και η κοινωνική προστασία, οι διαρκείς αυξήσεις της φορολογίας είναι πιθανό να αποτελέσουν μέρος της δημοσιονομικής τους αντίδρασης.

Η διασφάλιση ότι οι οικονομικά ευκατάστατες ομάδες θα επωμιστούν μεγαλύτερο μερίδιο της πρόσθετης φορολογικής επιβάρυνσης μπορεί να συμβάλει στον περιορισμό των αρνητικών οικονομικών επιπτώσεων, καταλήγει ο Χαϊμπέργκερ.