ενημέρωση 3:11, 19 November, 2026

Αναζητούνται δύο κεντρικά πρόσωπα του κυκλώματος φοροδιαφυγής – Μηνυτήρια αναφορά Πιτσιλή στον Εισαγγελέα

Πρόκειται για επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης και της εστίασης και ελέγχονται για ενδεχόμενη εμπλοκή σε υπόθεση μη καταβολής φόρων και ασφαλιστικών εισφορών

Δύο βασικά πρόσωπα που ερευνώνται στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αχυράνθρωποι» εξακολουθούν να αναζητούνται από τις Δυνάμεις Ελέγχου Οικονομικών Συναλλαγών (ΔΕΟΣ) της ΑΑΔΕ και την Ελληνική Αστυνομία, παρά την ολοκλήρωση του τελικού επιχειρησιακού σταδίου στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης και της εστίασης και ελέγχονται για ενδεχόμενη εμπλοκή σε υπόθεση μη καταβολής φόρων και ασφαλιστικών εισφορών.

Την ίδια ώρα, η δημοσιοποίηση πληροφοριών για την επιχείρηση, όσο αυτή βρισκόταν σε εξέλιξη, προκάλεσε την αντίδραση του διοικητή της ΑΑΔΕ, Γιώργου Πιτσιλή, ο οποίος κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου, ζητώντας τη διερεύνηση ενδεχόμενων ποινικών αδικημάτων. Στο επίκεντρο βρίσκονται δύο δημοσιεύματα ιστοσελίδας, στα οποία περιλαμβάνονταν στοιχεία για τα πρόσωπα που αναζητούνταν, καθώς και τα ονόματα στελεχών της ΑΑΔΕ που συμμετείχαν στον επιχειρησιακό συντονισμό.

Ειδικότερα, την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026, δύο διαδοχικά δημοσιεύματα δημοσιοποίησαν πληροφορίες σχετικά με την επιχείρηση «Αχυράνθρωποι», η οποία είχε ξεκινήσει το βράδυ της Πέμπτης 5 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, υπό τον συντονισμό των αρμόδιων εισαγγελικών αρχών.

Στα δημοσιεύματα περιλαμβάνονταν αναφορές στα δύο πρόσωπα που εξακολουθούν να αναζητούνται, με τη χρήση των αρχικών των ονομάτων τους, αλλά και ονομαστικές αναφορές σε στελέχη της ΑΑΔΕ που είχαν μεταβεί στη Θεσσαλονίκη για τον συντονισμό των ερευνών, των προσαγωγών και των συλλήψεων.

Σύμφωνα με την ΑΑΔΕ, η δημοσιοποίηση των συγκεκριμένων πληροφοριών μπορούσε να επηρεάσει την ομαλή διεξαγωγή της επιχείρησης, αλλά και να δημιουργήσει κινδύνους για την ασφάλεια των υπηρεσιακών στελεχών που συμμετείχαν σε αυτήν.

Αμέσως μετά τη δημοσίευση, ο διοικητής της ΑΑΔΕ, Γιώργος Πιτσιλής, επικοινώνησε με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ζητώντας τη συνδρομή των αρμόδιων αστυνομικών αρχών για τον εντοπισμό και την προσαγωγή των προσώπων που εξακολουθούσαν να αναζητούνται.

Παράλληλα, ενημέρωσε τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, προκειμένου να διερευνηθεί η ενδεχόμενη τέλεση των αδικημάτων της παραβίασης υπηρεσιακού απορρήτου, της παραβίασης του απορρήτου της ποινικής προδικασίας και της υπόθαλψης εγκληματία.

Η δήλωση του διοικητή της ΑΑΔΕ

Στη δήλωσή του, ο Γιώργος Πιτσιλής διευκρίνισε ότι η προσφυγή στη Δικαιοσύνη δεν σχετίζεται με την κριτική που ασκείται στην ΑΑΔΕ ή στον ίδιο, αλλά με τη δημοσιοποίηση πληροφοριών για μια επιχείρηση που βρισκόταν σε εξέλιξη.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Εδώ και σχεδόν έντεκα χρόνια ως επικεφαλής της Φορολογικής και Τελωνειακής Διοίκησης της χώρας, ουδέποτε προσέφυγα στη Δικαιοσύνη κατά δημοσιογράφου ή μέσου ενημέρωσης, για οποιαδήποτε κακόβουλη ή προσβλητική κριτική, είτε στο πρόσωπό μου είτε στο έργο της Αρχής. Η παρούσα υπόθεση, όμως, δεν αφορά την κακόβουλη κριτική. Αφορά τη δημοσιοποίηση πληροφοριών που συνδέονται με επιχείρηση σε εξέλιξη, σε χρονική στιγμή κατά την οποία διεξάγονταν ακόμη κρίσιμες έρευνες και αναζητούνταν συγκεκριμένα πρόσωπα. Αφορά στην αποτελεσματικότητα των ερευνών, τη διασφάλιση αποδεικτικών στοιχείων και την ασφάλεια στελεχών που επιχειρούν στο πεδίο».

Ο διοικητής της ΑΑΔΕ υποστήριξε ότι η Διοίκηση έχει θεσμική υποχρέωση να προστατεύει τη λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών και να διασφαλίζει την απρόσκοπτη διεξαγωγή των ερευνών.

«Σε μια τέτοια υπόθεση, η Διοίκηση έχει καθήκον να μην παραμείνει αμέτοχη. Οφείλει να προστατεύει τη νομιμότητα και να διασφαλίζει ότι οι ελεγκτικές υπηρεσίες μπορούν να επιτελούν απρόσκοπτα και αποτελεσματικά την αποστολή τους, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ασφάλεια των στελεχών τους. Σε ένα κράτος δικαίου δεν μπορεί να θεωρείται αδιάφορο το ενδεχόμενο διαρροής πληροφοριών που σχετίζονται με εν εξελίξει έρευνες».

Και πρόσθεσε: «Η διερεύνηση τέτοιων περιστατικών δεν αποτελεί επιλογή διοίκησης. Αποτελεί θεσμική υποχρέωση».

Καταλήγοντας, ο κ. Πιτσιλής επανέλαβε ότι η μηνυτήρια αναφορά αποσκοπεί στην πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης από τις αρμόδιες δικαστικές αρχές.

«Η μάχη κατά της μεγάλης φοροδιαφυγής και του οργανωμένου οικονομικού εγκλήματος δεν είναι υπόθεση μιας υπηρεσίας. Είναι υπόθεση του κράτους δικαίου. Και το κράτος δικαίου δεν υποχωρεί, δεν εκφοβίζεται και δεν συμβιβάζεται. Εφαρμόζει τον νόμο, προστατεύει τους θεσμούς του και εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη. Αυτό ακριβώς πράξαμε».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ύβρις και περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης δεν υπάρχει μόνο στην Αμερική…

Καλό είναι να εντοπίζουμε γιατί έχασε ο Τραμπ. Αρκεί να μην εθελοτυφλούμε απέναντι στο ότι για τους ίδιους λόγους θα χάσει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Ένα από τα καλά στοιχεία του ελληνικού Τύπου είναι ότι εξακολουθεί να προσφέρει καλή κάλυψη και ανάλυση των διεθνών εξελίξεων. Στα «έξω πάμε καλά», τουλάχιστον σε γενικές γραμμές. Ομολογουμένως η κάλυψη των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών ήταν ολοκληρωμένη, αντικειμενική και η ανάλυση εύστοχη.

Μπορούσε κανείς να δει εμπεριστατωμένες αναλύσεις και ορθές τοποθετήσεις για τους λόγους της μεγάλης πολιτικής ήττας του Προέδρου Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές: την αλαζονεία και την ύβρι της πεποίθησης ότι το εκλογικό σώμα θα τον ακολουθούσε σε κάθε επιλογή, ακόμη και όταν αυτή ήταν η αθέτηση κομβικών προεκλογικών υποσχέσεων όπως η έξοδος από τους «αιώνιους πολέμους» και η αποφυγή νέων εμπλοκών· τις επιπτώσεις μιας έκρηξης του κόστους ζωής που σε μεγάλο βαθμό επιδεινώθηκε ακριβώς επειδή ο Τραμπ αθέτησε την υπόσχεσή του να μην εμπλέξει τις ΗΠΑ σε έναν ακόμη πόλεμο στην ευρύτερη Μέση Ανατολή· την περιφρόνηση των πραγματικών κοινωνικών προβλημάτων και την έμφαση σε πρακτικές που τελικά δημιουργούσαν συσπειρώσεις στην αντίθετη κατεύθυνση, όπως για παράδειγμα έγινε με τις στρατιωτικού τύπου αντιμεταναστευτικές επιχειρήσεις της ICE· τις αλλοπρόσαλλες επιλογές σε σχέση με το διεθνές εμπόριο που τελικά κατέληγαν να υπονομεύουν αντί να υπηρετούν το δόγμα «Πρώτα η Αμερική».

Ωστόσο, είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι οι ίδιοι που μπορεί να κάνουν ορθές διαπιστώσεις για τον Τραμπ και το πώς κατάφερε να εξαντλήσει το πολιτικό του κεφάλαιο και να βρεθεί σε αυτή τη δεινή θέση, έχουν μια επίμονη απροθυμία -παρά τις οφθαλμοφανείς ομοιότητες- να εξάγουν ανάλογα συμπεράσματα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τρόπο που έχει φτάσει, είτε θέλει να το παραδεχτεί είτε όχι, στο τέλος μιας πολιτικής διαδρομής ακριβώς εξαιτίας των δικών του επιλογών.

Τι άλλο, για παράδειγμα, από αλαζονεία είναι η επιμονή του να θεωρεί ότι όλα πάνε καλά στην οικονομία την ώρα που η χώρα αντιμετωπίζει μια έκρηξη ακρίβειας που διαρκώς επιδεινώνεται και φέρνει τα νοικοκυριά σε διαρκώς πιο δύσκολη θέση; Είναι ή δεν είναι μια διαρκής θεσμική ύβρις ο τρόπος με τον οποίο θεωρεί ότι η κυβέρνηση του, παρότι μία από τις πιο βεβαρυμμένες με σκάνδαλα και ανοιχτές ποινικές υποθέσεις της πρόσφατης ιστορίας, είναι στην πραγματικότητα άμεμπτη, κυρίως επειδή μπορεί να εξασφαλίζει ασυλία μέσα από την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία; Αποτελεί ή δεν αποτελεί αθέτηση της δέσμευσης για επιστροφή στην υποτιθέμενη «κανονικότητα» η διαρκής προσπάθεια χειραγώγησης των θεσμών και η υπονόμευση του κράτους δικαίου; Έρχεται ή δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη λαϊκή βούληση η περιφρόνηση της ανάγκης να στηριχτούν η δημόσια παιδεία και υγεία και η διαρκής πριμοδότηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, συχνά με όρους διασπάθισης ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων;

Γεγονός που επίσης προκαλεί έκπληξη -και ταυτόχρονα αποκαλύπτει προθέσεις και όχι μόνο- είναι και το ότι οι ίδιοι που σπεύδουν να αναλύσουν ότι σε μεγάλο βαθμό η συντριβή του Τραμπ στις εκλογές ήταν και αποτέλεσμα της ύπαρξης σοβαρών υποψηφίων από τη μεριά των Δημοκρατικών που εξέφραζαν πιο αριστερές – για τα αμερικανικά δεδομένα προφανώς – ιδέες και προτάσεις, την ίδια ώρα επιμένουν ότι οποιαδήποτε πολιτική λύση για τη δική μας χώρα θα πρέπει να προέρχεται αυστηρά το «Κέντρο», δηλαδή η συνέχιση πολιτικών που αποδείχθηκαν οικονομικά αναποτελεσματικές και κοινωνικά καταστροφικές.

Η απόσταση ανάμεσα στην Αμερική και την Ελλάδα είναι πολύ μεγάλη και τα πολιτικά συστήματα είναι διαφορετικά. Όμως, αυτό που συνέβη στην Αμερική είναι προϊόν μιας γενικότερης τάσης που συναντάμε παγκοσμίως.

Οι κοινωνίες έχουν κουραστεί από τη διαρκή διάψευση προεκλογικών υποσχέσεων, την εκτίναξη του κόστους ζωής, την υπονόμευση των υποδομών και των μηχανισμών κοινωνικής προστασίας, την άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε πολέμους για τους οποίους ποτέ δεν ρωτήθηκε η ίδια η κοινωνία, την περιφρόνηση της δημοκρατίας και της λαϊκής βούλησης από κυβερνήτες που θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς ποτέ να λογοδοτούν.

Αυτό είναι που γεννά ισχυρά αιτήματα πολιτικής αλλαγής, με την έννοια όχι απλώς της εναλλαγής διαχειριστών της ίδιας πολιτικής, αλλά της εφαρμογής πολιτικών που να αναλογούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες για αξιοπρεπή εργασία, αμοιβή και στέγη, για δημόσια αποτελεσματικά συστήματα υγείας και παιδείας, για πραγματική ασφάλεια (και όχι απλώς αστυνομική καταστολή) και για έναν κόσμο πιο ειρηνικό, με συγκρούσεις που επιλύονται με διπλωματικές λύσεις αντί για τη σημερινή διαχείριση της αποσταθεροποίησης και της έντασης.

Η χώρα μας δεν είναι έξω από αυτή την τάση που βλέπουμε σε διάφορες περιοχές και σημεία του πλανήτη και που, επιμένω, είναι ελπιδοφόρα, αρκεί να δημιουργηθούν γερά αναχώματα ώστε να μην επιτραπεί στην Άκρα Δεξιά ή τον νεοφασισμό να κερδίσουν την εκπροσώπηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Γιατί και στη χώρα μας το μήνυμα που βγαίνει από παντού, από τις δημοσκοπήσεις έως τις καθημερινές συζητήσεις δεν είναι ούτε το «Μητσοτάκης ή χάος», ούτε προφανώς ότι μόνο η Νέα Δημοκρατία (άντε και μερικοί «πρόθυμοι» από άλλα κόμματα) μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα και όλοι οι άλλοι μόνον να την καταστρέψουν μπορούν. Το μήνυμα είναι ότι και για τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έρχεται η ώρα της νέμεσης που θα ανοίξει το δρόμο για μια νέα συνθήκη στον τόπο.

Πηγή: in

Το Ιράν αίρει το όριο εμβέλειας βαλλιστικών πυραύλων (ΒΙΝΤΕΟ)

Η Τεχεράνη προειδοποίησε ότι θα βάλει στο στόχαστρο αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη σε περίπτωση νέας επίθεσης

Το Ιράν δεν θεωρεί πλέον ότι δεσμεύεται από το αυτοεπιβαλλόμενο όριο των 2.000 χιλιομέτρων (1.200 μιλίων) στο βεληνεκές των βαλλιστικών πυραύλων του, δήλωσε εκπρόσωπος του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Ιρανοί αξιωματούχοι προειδοποίησαν πρόσφατα ότι η Τεχεράνη θα στοχεύσει στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Ευρώπη που χρησιμοποιούνται από αμερικανικές δυνάμεις, σε περίπτωση που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτεθούν ξανά στη χώρα.

Ο Ταξίαρχος Χοσεΐν Μοχέμπι δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου το Σάββατο ότι «αυτός ο περιορισμός [στο βεληνεκές των βαλλιστικών πυραύλων] έχει αρθεί για εμάς». Απέφυγε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες, σημειώνοντας ότι ο ιρανικός στρατός επικεντρώνεται επί του παρόντος στην «επίδειξη αυτών των δυνατοτήτων στην πράξη».

Ενώ η Ισλαμική Δημοκρατία δεν είναι γνωστό ότι διαθέτει στο οπλοστάσιό της πυραύλους ικανούς να φτάσουν σε στόχους πέραν των 2.000 χιλιομέτρων, Αμερικανοί αξιωματούχοι πιστεύουν ότι η χώρα διαθέτει τις τεχνολογίες που απαιτούνται για την κατασκευή διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων, όπως ανέφερε το Associated Press.

Ωστόσο, ακόμη και αυτό το βεληνεκές σημαίνει ότι τμήματα της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής βρίσκονται ήδη εντός εμβέλειας ιρανικών πυραύλων.
Ο Mohebbi δήλωσε επίσης το Σάββατο ότι

Ο ιρανικός στρατός ετοιμάζεται να αποκαλύψει «εκπλήξεις... στο πεδίο της μάχης» σε περίπτωση που ξεσπάσει νέος γύρος στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

«Θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα επόμενα χτυπήματα του Ιράν θα είναι ακόμη πιο σκληρά», προειδοποίησε ο εκπρόσωπος του IRGC.

Μιλώντας στο RT τη Δευτέρα, ο Εζατολάχ Ζαργκάμι, μέλος του Συμβουλίου Κυβερνοχώρου της ιρανικής κυβέρνησης, εξήγησε ότι δεδομένης της μεταβαλλόμενης φύσης και του εύρους των απειλών που ενδεχομένως αντιμετωπίζει η Ισλαμική Δημοκρατία, «φυσικά θα επαναπροσδιορίσουμε τις αμυντικές μας δυνατότητες και πολιτικές αναλόγως».

«Είναι φυσικό να μην επιβάλλουμε πλέον γεωγραφικούς περιορισμούς... ή στις αμυντικές μας δυνατότητες», είπε.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ahmad Bakhshayesh Ardestani, μέλος της επιτροπής ασφαλείας του ιρανικού κοινοβουλίου, δήλωσε στο Euronews ότι «αν η Αμερική χρησιμοποιήσει τις βάσεις της στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων της Ιταλίας και της Γερμανίας, οι πύραυλοι του Ιράν θα εκτοξευθούν προς την Ευρώπη».

Την ίδια περίπου εποχή, το IRGC εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία ανέφερε τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος δεσμεύτηκε για «αποτελεσματική απάντηση χωρίς γεωγραφικά όρια σε κάθε επίπεδο και είδος απειλής». Επίσης, φέρεται να διέταξε τους στρατιωτικούς διοικητές να ενημερώσουν την «τράπεζα-στόχο» του Ιράν ώστε να συμπεριλάβει «τα υλικά και άυλα περιουσιακά στοιχεία του εχθρού εντός εμβέλειας».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε την Κυριακή στο CNN ότι οι νέες επιθέσεις κατά του Ιράν είναι «εξαιρετικά απίθανες», υπό την προϋπόθεση ότι η Τεχεράνη υπογράψει μια «πολύ ισχυρή συμφωνία» με την Ουάσινγκτον.

Ο Τραμπ, ωστόσο, υπέδειξε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή είναι έτοιμες να επαναλάβουν τις εχθροπραξίες εάν κριθεί απαραίτητο, έχοντας ετοιμάσει μια λίστα στόχων.

Πηγή: RT

Η Δύση πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η Ρωσία δεν θα καταρρεύσει όπως η ΕΣΣΔ

Οι προσπάθειες της σοβιετικής ηγεσίας να σώσει την ΕΣΣΔ συνέβαλαν στην επιτάχυνση της κατάρρευσής της, αλλά οι σημερινοί δυτικοί ηγέτες κάνουν λάθος αν περιμένουν ότι η ιστορία θα επαναληφθεί.

Πριν από τριάντα πέντε χρόνια, τον Αύγουστο του 1991, η Σοβιετική Ένωση ζούσε το τελευταίο της καλοκαίρι. Η κρίση ήταν προφανής, όμως ακόμη και τότε, λίγοι φαντάζονταν ότι μέσα σε λίγους μήνες μία από τις δύο υπερδυνάμεις του κόσμου θα εξαφανιζόταν από τον χάρτη.

Η ΕΣΣΔ αποτελούσε πυλώνα της διεθνούς τάξης που καθιερώθηκε μετά το 1945 και η κατάρρευσή της πυροδότησε μια αναδιάρθρωση της παγκόσμιας πολιτικής που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Η προσπάθεια αντικατάστασης της παλιάς ισορροπίας με μια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ δεν έχει επιφέρει διαρκή σταθερότητα, ενώ το τι θα ακολουθήσει παραμένει αβέβαιο.

Για τη Ρωσία, όπως και για τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, τα χρόνια από το 1991 και μετά ήταν μια δύσκολη άσκηση αυτοπροσδιορισμού. Αρχικά, η ανεξαρτησία φαινόταν απλή: απλώς ανακήρυξη ενός νέου κράτους και έναρξη μιας νέας ζωής. Στην πραγματικότητα, η δημιουργία μιας νέας πολιτικής ταυτότητας αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκη.

Η σύγκρουση στην Ουκρανία αποτελεί επίσης μέρος αυτής της διαδικασίας, καθώς όσο επώδυνη και αμφιλεγόμενη κι αν είναι για τη Ρωσία, εγείρει ερωτήματα σχετικά με τα σύνορα που δεν μπορούν να επιλυθούν απλώς με αναφορά στο ιδιόμορφο σύστημα διοικητικών διαιρέσεων της Σοβιετικής Ένωσης. Επίσης, αναγκάζει τη χώρα να ορίσει τη θέση της στον κόσμο, μια θέση αναγκαστικά διαφορετική από αυτήν της ιδεολογικής υπερδύναμης που ήταν κάποτε.

Η Ρωσία είναι περήφανη για τους αιώνες συνεχούς κρατικής υπόστασης. Αν και οι πολιτικές της μορφές έχουν αλλάξει δραματικά, από την αυτοκρατορία στη Σοβιετική Ένωση και στη σημερινή ομοσπονδία, το κράτος έχει επιβιώσει. Η συνέχεια, ωστόσο, δεν σήμαινε ποτέ αδράνεια και κάθε στάδιο της ρωσικής ιστορίας περιλάμβανε την προσαρμογή στις εσωτερικές πιέσεις και τις αλλαγές στον περιβάλλοντα κόσμο. Για μια χώρα του μεγέθους και της ποικιλομορφίας της Ρωσίας, η εύρεση της σωστής ισορροπίας μεταξύ διατήρησης και ανανέωσης είναι ιδιαίτερα δύσκολη και η αναζήτηση αυτή συνεχίζεται.

Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης άφησε επίσης μια κληρονομιά που εξακολουθεί να διαμορφώνει τις σχέσεις με τη Δύση. Πολλοί Δυτικοί ηγέτες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, εξακολουθούν να διστάζουν να διαπραγματευτούν σοβαρά με τη Μόσχα για την ασφάλεια. Ένας λόγος, πιστεύω, είναι το προηγούμενο του 1991, όταν είδαν έναν τρομερό αντίπαλο να εξαφανίζεται, φαινομενικά σχεδόν εν μία νυκτί.

Σήμερα, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου παρουσιάζεται συχνά ως αναπόφευκτο, καθώς η Σοβιετική Ένωση υποτίθεται ότι έχασε τον ανταγωνισμό με τον «ελεύθερο κόσμο» και ήταν καταδικασμένη να καταρρεύσει, αλλά αυτή η ερμηνεία οφείλει περισσότερο στην εκ των υστέρων γνώση παρά σε αυτό που πίστευε ο κόσμος εκείνη την εποχή.

Για τέσσερις δεκαετίες, οι δυτικές κυβερνήσεις θεωρούσαν την ΕΣΣΔ ως έναν επικίνδυνο, ακόμη και υπαρξιακό, αντίπαλο, επομένως η εξαφάνισή της ήταν ένα αποτέλεσμα που καλωσόριζαν, αλλά ένα αποτέλεσμα που ακόμη και οι αφοσιωμένοι αντικομμουνιστές δεν τολμούσαν να περιμένουν. Μέχρι σχεδόν την τελευταία στιγμή, η ταχύτητα και η κλίμακα της κατάρρευσης φαινόταν αδιανόητη.

Βεβαίως, το σοβιετικό σύστημα αντιμετώπιζε προβλήματα εδώ και χρόνια και οι οικονομικές του αδυναμίες και η αδυναμία του να ανταποκριθεί στις παγκόσμιες αλλαγές γίνονταν ολοένα και πιο σοβαρές, αλλά η παρακμή δεν σήμαινε αυτόματα εξαφάνιση και η ΕΣΣΔ θα μπορούσε να είχε επιβιώσει με άλλη μορφή ή τουλάχιστον για πολύ περισσότερο καιρό.

Αντίθετα, τα μέτρα που εισήγαγε η τελευταία ηγεσία της για να σταματήσει αυτή την παρακμή συνέβαλαν στην επιτάχυνσή της, ενώ οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιήθηκαν χωρίς επαρκή κατανόηση των εσωτερικών αντιφάσεων του συστήματος αποδυνάμωσαν τους ίδιους τους θεσμούς που προορίζονταν να σώσουν. Είναι αδύνατο να αποδειχθεί ότι μια διαφορετική πορεία θα είχε διατηρήσει την Ένωση, αλλά οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν στην πραγματικότητα παρήγαγαν συνέπειες που οι αντίπαλοί της δύσκολα θα μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα επιτύχουν οι ίδιοι.

Ήταν αυτά αποτελέσματα σκόπιμης προδοσίας ή ειλικρινών λαθών; Η επέτειος αναμφίβολα θα αναβιώσει αυτό το επιχείρημα, αλλά η δική μου άποψη είναι ότι η καταστροφή οφειλόταν περισσότερο σε άστοχο ιδεαλισμό και ανικανότητα, για να μην αναφέρουμε την αδυναμία κατανόησης των πολιτικών πραγματικοτήτων, παρά σε μια προσεκτικά οργανωμένη συνωμοσία. Οι αντίπαλοι της ΕΣΣΔ δεν χρειάστηκε να μηχανευτούν την κατάρρευσή της, αλλά χάρηκαν που διεκδίκησαν τα εύσημα στη συνέχεια και αυτή η εμπειρία ενθάρρυνε μια επικίνδυνη δυτική αυτοπεποίθηση.

Όταν οι πολιτικοί στις δυτικές πρωτεύουσες απαιτούν τώρα την «στρατηγική ήττα» της Ρωσίας και απορρίπτουν τον συμβιβασμό με τη Μόσχα, φαίνεται να βασίζονται στο ίδιο ιστορικό σενάριο, καθώς υποθέτουν ότι η αδιάκοπη πίεση θα αποσταθεροποιήσει τελικά τη Ρωσία εσωτερικά, όπως ακριβώς πιστεύουν ότι η αντιπαράθεση του Ρόναλντ Ρίγκαν με τη Μόσχα βοήθησε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Η συλλογιστική είναι απλή: κλιμακώστε, αρνηθείτε παραχωρήσεις, ασκήστε πίεση και περιμένετε να καταρρεύσει το ρωσικό κράτος, και τελικά οι ηγέτες του θα αναγκαστούν να αποδεχτούν τους δυτικούς όρους, διαφορετικά το ίδιο το σύστημα θα υποχωρήσει.

Αλλά η ιστορία δεν παρέχει τόσο βολικές εγγυήσεις και η σημερινή Ρωσία δεν είναι η ύστερη Σοβιετική Ένωση επειδή η οικονομία και η κοινωνική της δομή είναι διαφορετικές, όπως και το διεθνές περιβάλλον. Ο ευρύτερος κόσμος δεν είναι πλέον οργανωμένος γύρω από δύο αντίπαλα μπλοκ και οι δυτικές κυβερνήσεις δεν έχουν πλέον την ίδια ικανότητα να υπαγορεύουν τους όρους των παγκόσμιων υποθέσεων.

Πάνω απ 'όλα, η Ρωσία έχει μάθει από το 1991, αλλά η ηγεσία της πρέπει να θυμάται ότι οι λανθασμένες μεταρρυθμίσεις και τα αγνοημένα προβλήματα μπορούν να καταστρέψουν ένα κράτος εκ των έσω, ενώ η κοινωνία πρέπει να καταλάβει ότι οι πικρές εσωτερικές διαιρέσεις μπορούν να φέρουν απώλειες σε όλους, όχι νίκη σε καμία παράταξη.

Εν τω μεταξύ, οι Δυτικοί ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ένα τραγικό και εξαιρετικό γεγονός, αλλά όχι ένα αξιόπιστο μοντέλο για την αντιμετώπιση της Ρωσίας και το εξαιρετικό δώρο που έλαβαν οι προκάτοχοί τους στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν θα επαναληφθεί απλώς και μόνο επειδή το επιθυμούν.

Το μέλλον της Ρωσίας εξακολουθεί να διαμορφώνεται, αλλά η ίδια η Ρωσία δεν πρόκειται να πάει πουθενά.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από την  Rossiyskaya Gazeta και  μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα RT. 

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0