ενημέρωση 3:11, 19 November, 2026

Αν είσαι γυναίκα στο Κασμίρ, η κοινωνία θα σου πει πώς θα πενθήσεις

Μια χήρα αναλαμβάνει τη φροντίδα ενός μικρού οικοπέδου, αφού χάνει μυστηριωδώς τον σύζυγό της.

Στην περιοχή του Κασμίρ, που περικυκλώνεται από τις αντίπαλες, πυρηνικά εξοπλισμένες δυνάμεις της Ινδίας και του Πακιστάν, η ταυτότητα, πέρα από την εθνικιστική ρητορική, εξακολουθεί να υπόκειται στη θρησκευτική ιεραρχία, στην πολιτική της εξάλειψης του πολιτισμού και στην κρατικά υποκινούμενη βία. Αυτό που απομένει είναι μια ύπαρξη περιορισμένη στο δίπολο των «δικών μας» και των «ξένων». Η ταινία «An οrphanage of memories», σε σκηνοθεσία του Rayit Hashmat Qazi, αποτελεί μια προσπάθεια να αμφισβητηθούν οι στερεοτυπικές αναπαραστάσεις των Κασμίριων στις mainstream ινδικές ταινίες, οι οποίες εγκλωβίζουν τις βιωμένες εμπειρίες τους σε αυτό το δίπολο. Σε αυτό το πλαίσιο ο σκηνοθέτης αποτυπώνει το τραύμα της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου σε κατεχόμενο έδαφος και ταυτόχρονα τιμά την κληρονομιά και τη δυναμική του λαού του Κασμίρ.

Πηγή: NOWNESS

Η ελβετική πολιτική έθαψε τη φήμη της χώρας ως μεσολαβητή — Ρωσική Πρεσβεία

Ένας εκπρόσωπος της πρεσβείας πρόσθεσε ότι η ελβετική ουδετερότητα έχει πάψει να υφίσταται.

ΓΕΝΕΥΗ, 8 Νοεμβρίου. /TASS/. Η πολιτική που ακολουθεί η Βέρνη έχει θάψει τη φήμη της Ελβετίας ως παγκόσμιου μεσολαβητή και ουδέτερου χώρου, δήλωσε στο TASS εκπρόσωπος της Ρωσικής Πρεσβείας στην Ελβετία.

Η μη φιλική πολιτική της επίσημης Βέρνης και η ευθυγράμμιση των άρχουσων ελίτ με τη δυτική γραμμή «έχουν οδηγήσει σε απώλεια εμπιστοσύνης στη συνομοσπονδία ως ουδέτερου χώρου», σημείωσε ο αξιωματούχος. Η υπηρεσία Τύπου «πρέπει να δηλώσει ότι η ελβετική ουδετερότητα έχει στην πραγματικότητα πάψει να υπάρχει».

«Το πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, η αδιάκριτη αντιγραφή των πακέτων κυρώσεων της ΕΕ και των ΗΠΑ και η προοδευτική ευθυγράμμιση της Ελβετίας με το ΝΑΤΟ έχουν θάψει τη φήμη της συνομοσπονδίας ως παγκόσμιου μεσολαβητή», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος της διπλωματικής αποστολής.

Στις 4 Νοεμβρίου, η Ελβετία επέκτεινε τους καταλόγους κυρώσεων κατά της Ρωσίας προσθέτοντας 254 άτομα, εταιρείες και οργανισμούς. Σημειώθηκε ότι οι αλλαγές έγιναν σύμφωνα με το 21ο πακέτο κυρώσεων της ΕΕ και τις επακόλουθες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Τραμπ έχασε από το Ιράν και στις ενδιάμεσες εκλογές

Ο Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος το 2024, αφού δεσμεύτηκε να σταματήσει τους πολέμους των ΗΠΑ. Ωστόσο, η ιστορία θα γράψει ότι έχασε στις ενδιάμεσες εκλογές, αφού πρώτα ηττήθηκε από το Ιράν σε έναν νέο πόλεμο που ξεκίνησε επί της θητείας του.

Ταπεινωτική ήττα υπέστη ο Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, οι οποίες διεξάγονται κάθε δύο χρόνια, δηλαδή στο μέσο της τετραετούς θητείας του προέδρου, και αφορούν την εκλογή των μελών του Κογκρέσου. Ο Τραμπ έχασε τον έλεγχο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, αφού ηττήθηκε ακόμη και σε πολιτείες και κρίσιμες περιφέρειες, που παραδοσιακά αποτελούν προπύργια των Ρεπουμπλικανών.

Είναι ένα συνηθισμένο μοτίβο το κυβερνών κόμμα να ηττάται στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, οι οποίες θεωρούνται παράλληλα ως ψήφος αποδοχής ή απόριψης της μέχρι τώρα πολιτικής του. Οι περιπτώσεις που εν ενεργεία πρόεδρος έχει νικήσει την «κατάρα της ενδιάμεσης θητείας» είναι ελάχιστες, καθώς οι ψηφοφόροι συνηθίζουν να τιμωρούν τους προέδρους για τη διάψευση των προεκλογικών τους δεσμεύσεων, περιορίζοντας τους μέσω της ψήφου των αντιπάλων τους στα δύο σώματα του Κογκέσου. Ο Τραμπ δεν ξέφυγε από αυτή την «κατάρα», δηλαδή να τιμωρηθεί για τα ψέμματα του στους ψηφοφόρους.

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπεν Νόρτον, επισημαίνει σε ανάρτησή πως ο μοναδικός λόγος που ο Τραμπ κέρδισε στις εκλογές του 2024, είναι η αντιδημοφιλια της διοίκησης Μπάιντεν-Χαρις, καθώς και οι υποσχέσεις ότι θα μείωνε τις τιμές μετά τον εκρηκτικό πληθωρισμό και ότι θα σταματούσε τους πολέμους. Ωστόσο, επισήμανε σωστά πως τίποτα από αυτά δεν έγινε. Αντίθετα, ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν, τον οποίο και έχασε. Ακόμα, συνέχισε να υποστηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα, βομβάρδισε την Υεμένη, εισέβαλε στη Βενεζουέλα απαγάγοντας τον νόμιμο πρόεδρο της, επέβαλε το πιο σκληρό αποκλεισμό στην Κούβα, απέτυχε να σταματήσει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία και διεξήγαγε αδιάκοπο εμπορικό πόλεμο εναντίον φίλων και εχθρών, χάνοντας τον πόλεμο των δασμών κατά της Κίνας.

Μάλιστα, τα παραπάνω, και ιδιαίτερα η ήττα στο Ιράν, επιδείνωσαν την οικονομία των ΗΠΑ. Δεν είνα μόνο το άμεσο κόστος των επιχειρήσεων για τους Αμερικανούς φορολογούμενους έχει ήδη ξεπεράσει τα 47 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με στοιχεία του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Moody’s Analytics, το μέσο κόστος του πολέμου ανέρχεται συνολικά σε 2.147 δολάρια ανά νοικοκυριό. Η σημαντικότερη οικονομική επίπτωση του πολέμου για τους καταναλωτές προέρχεται από την αύξηση των τιμών ενέργειας, εκτινάζοντας το κόστος κατά 1.227 δολάρια ανά νοικοκυριό. Οι τιμές εκτινάχθηκαν ως συνέπεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, που ώθησε την Τεχεράνη να απαντήσει στους αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς με τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, από όπου διακινείται περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και το 1/3 του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Η μείωση της προσφοράς της προϊόντων ενέργειας προκάλεσε αύξηση των τιμών τους, με μεγάλες κερδισμένες τις εταιρείες εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου στη λεκάνη Περμιάν των ΗΠΑ, που πουλάνε σε υψηλότερες τιμές αυξάνοντας τα κέρδη τους. 

Αντίθετα, χαμένοι από τον πολεμικό τυχοδιωκτισμό είναι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στις πετρομοναρχίες του Κόλπου, που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο Στενό για να διοχετεύσουν το πετρέλαιό τους στις αγορές. Αυτό βέβαια επηρεάζει την ίδια τη δομή του πετροδολαρίου, που βασίζεται σε μια γεωπολιτική συμφωνία από τη δεκαετία του 1970, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ παρέχουν στρατιωτική ασφάλεια στις χώρες του Κόλμου με αντάλλαγμα αυτές να τιμολογούν το πετρέλαιο τους αποκλειστικά σε δολάρια, ανακυκλώνοντας τα κέρδη σε αμερικανικά ομόλογα. Όμως η κρίση στο Στενό του Ορμούζ περιορίζει τη ρευστότητα στις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές των ενεργειακών προϊόντων από τις μοναρχίες του Κόλπου, που είδαν τις αμερικανικές βάσεις στα εδάφη τους να καταστρέφονται από τα ιρανικά χτυπήματα. Παράλληλα, η Τεχεράνη προωθεί τη λύση να επιτρέπεται η διέλευση πετρελαιοφόρων από το Ορμούζ υπό τον όρο οι πληρωμές να γίνονται σε κινεζικό γουάν.

Με άλλα λόγια, για να ικανοποιήσει τους ντόπιους πετρελαιάδες και το αμερικανοϊσραηλινό λόμπι, ο Τραμπ βλάπτει την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου, ενώ αντιδράσεις έχουν ξεσπάσει από μερίδα του κατεστημένου των ΗΠΑ για το γεγονός πως ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει μειώσει τα αποθέματα πυρομαχικών, δυσχεραίνοντας την ικανότητα παρέμβασης τους σε άλλα μέρη του κόσμου, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ασία. Παράλληλα, η αύξηση στο ενεργειακό κόστος επιβραδύνει τη βιομηχανική δραστηριότητα και την οικονομική μεγέθυνση υπέρ της Κίνας, διαψεύδοντας τις υποσχέσεις του Τραμπ για επαναβιομηχάνηση και να «κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη». Οι τιμές της ενέργειας συμπαρασύρουν επίσης το κόστος των μεταφορών και τροφίμων, με την άνοδο του πληθωρισμού να προκαλεί τη μείωση των πραγματικών μισθών των εργαζομένων, που έχουν κάθε λόγο να είναι εξοργισμένοι.

Παρότι τις παραμονές των εκλογών υπήρξαν έντονες διπλωματικές προσπάθειες μέσω του Κατάρ για το άνοιγμα του περάσματος, το Στενό παρέμεινε κλειστό καθώς το Ιράν χαρακτήρισε μη πειστικές τις προτάσεις των ΗΠΑ, διατηρώντας την πίεση στον Τραμπ ενόψει των εκλογών. Ούτε η ληστεία του πετρελαίου της Βενεζουέλας, που είχε στόχο να καλύψει τα αμερικανικά στρατηγικά αποθέματα, δεν κατάφερε να συγκρατήσει την άνοδο των τιμών. Οι συνεχείες κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της λατινοαμερικανικής χώρας έχουν πλήξει τις υποδομές της, ενώ το πετρέλαιο της είναι εξαιρετικά «βαρύ» και δύσκολο στην επεξεργασία του για τα αμερικανικά διυλιστήρια που λειτουργούν ήδη στο μέγιστο της χωρητικότητάς τους.

Η δε άρση των αμερικανικών κυρώσεων στο ρωσικό ντίζελ, που θέλει τις ΗΠΑ να αγοράζουν πετρέλαιο από τη Μόσχα και να το μεταπωλούν στο εξωτερικό, αφορά πολύ μικρές ποσότητες, μάλλον σταγόνες στο ωκεανό της διεθνούς αγοράς, αφού ο Τραμπ δεν υλοποποίησε την προεκλογική του δέσμευση να φέρει μόνιμη κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία, κάτι που θα γινόταν μόνο αν αντιμετωπιζόταν η πραγματική αιτία του πολέμου, δηλαδή εξάπλωση του ΝΑΤΟ.

Ο Τραμπ προσπάθησε να μειώσει το περιθώριο ήττας, υποσχόμενος στο παρά ένα πριν τις εκλογές πως θα σταματήσει από το 2027 να παρέχει στρατιωτική βοήθεια περίπου 4 δισ. δολάρια τον χρόνο στο σιωνιστικό κράτος, παραδεχόμενος πως είναι ένα «κακό προεκλογικό επιχείρημα» για τους Ρεπουμπλικανούς. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσιεύματα φέρεται να άσκησε πιέσεις στο Νετανιάχου να μην προχωρήσει σε μια νέα επίθεση κατά του Ιράν κατά τη προεκλογική περίοδο.  Ωστόσο, αποδείχτηκε αργά για να ανατρέψει το αποτέσμα. Τελικά παραδέχτηκε πως ο αντιδημοφιλής πόλεμος στο Ιράν «έπαιξε ρόλο» στην ήττα του, δηλώνοντας όμως κυνικά πως θα το ξαναέκανε.

Μάλιστα, ενώ στις προεδρικές του 2024 ο Τραμπ κατέκτησε το 44% της ψήφου των Λατίνων, λίγες ημέρες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, δημοσκόπηση του Pew έδειξε ότι η αποδοχή του Τραμπ μεταξύ της συγκεκριμένης ομάδας ψηφοφόρων έπεσε στο 24% ως αποτέλεσμα των δολοφονιών του ICE.

Όσο για την επικράτηση των Δημοκρατικών, παρά το αποτέλεσμα δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για αποδοχή της πολιτικής τους. Τον Μάιο, το Pew διαπίστωσε ότι το 59% των Αμερικανών έβλεπε τους Δημοκρατικούς αρνητικά, ένα ποσοστό χειρότερο από αυτό των Ρεπουμπλικανών. Τον Σεπτέμβριο, το Quinnipiac διαπίστωσε ότι μόνο το 21% των ψηφοφόρων ενέκρινε τους Δημοκρατικούς του Κογκρέσου, μερικά από τα χαμηλότερα ποσοστά που έχουν καταγραφεί ποτέ, με τους ίδιους τους Δημοκρατικούς ψηφοφόρους να αποδοκιμάζουν τους δικούς τους εκπροσώπους. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Marist, 4 στους 5 Δημοκρατικούς είπαν ότι η ψήφος τους στις ενδιάμεσες εκλογές θα είναι κυρίως «εναντίον του Τραμπ» – με άλλα λόγια, όχι μια ανταμοιβή για οτιδήποτε έχουν πετύχει οι Δημοκρατικοί.

Ο φαύλος κύκλος, όπου η κάθε μια παράταξη του μονοκόμματος του πολέμου εναλλάσεται την άλλη, αφού πρώτα έχει διαψέυσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της, δεν είναι τελικά κάποια «κατάρα της ενδιάμεσης θητείας», αλλά δομικός στο σύστημα των ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί έλαβαν τη διακυβέρνηση στις 20 Ιανουαρίου 2021, μετά από μαζικές διαδηλώσεις κατά του Τραμπ, και ηττήθηκαν το 2024, αφού προκάλεσαν τον πόλεμο στην Ουκρανία και υποστήριξαν την ισραηλινή γενοκτονία στη Γάζα. Ο Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος το 2024, αφού δεσμεύτηκε να σταματήσει τους πολέμους των ΗΠΑ. Ωστόσο, η ιστορία θα γράψει ότι έχασε στις ενδιάμεσες εκλογές, αφού ηττήθηκε από το Ιράν σε έναν ακόμα πόλεμο από όσους ξεκίνησε κατά τη θητεία του.

Πάντως η κυβέρνηση του Ιράν, που ο Τραμπ είχε απειλήσει με «αλλαγή καθεστώτος», όχι μόνο παραμένει στη θέση της, αλλά φαίνεται πως είναι ο μεγάλος νικητής των αμερικανικών εκλογών.

Πηγή: tpp

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Αλμπέρ Καμύ- Μαρία Κασάρες - Η καρμική γνωριμία μέσα από τις φλογερές ερωτικές τους επιστολές

Ο Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος ήρθε στη ζωή στις 7 Νοεμβρίου 1913, παρά το γάμο του, είχε δεκαετή σχέση με την ηθοποιό Μαρία Κασάρες, κάτι που κλόνισε βαθιά τη σύζυγό του και καθόρισε την πορεία του.

Το πρωί της 6ης Ιουνίου 1944, οι Συμμαχικές Δυνάμεις αποβιβάζονται στα παράλια της Νορμανδίας. Το ίδιο βράδυ, ο Αλμπέρ Καμύ, που ήρθε στη ζωή στις 7 Νοεμβρίου 1913, και η Μαρία Κασάρες (ή Καζαρέ/Κασαρέ για τους γαλλόφωνους) κάνουν έρωτα για πρώτη φορά. Εκείνη ήταν 21 ετών κι εκείνος 30. Αυτή η πρώτη ερωτική συνεύρεση σηματοδότησε κάτι βαθύτερο από μια στιγμή απιστίας για τον παντρεμένο συγγραφέα· ήταν η αρχή μιας συναισθηματικής διαλεκτικής και μιας αλληλογραφίας, που έμελλε να διαρκέσει έως τον θάνατο του Καμύ το 1960. Αντάλλαξαν περίπου 865 επιστολές μεταξύ τους, οι οποίες συγκεντρώθηκαν κι εκδόθηκαν αργότερα από την κόρη του Καμύ, Κάθριν.

Όταν γνώρισε την Κασάρες, ο συγγραφέας βρισκόταν σε μια κρίσιμη φάση της καριέρας και της προσωπικής του ζωής. Ο Αλμπέρ Καμύ, γεννημένος στην Αλγερία, είχε ήδη γράψει τα δύο σημαντικότερα έργα του, Ο Ξένος και Ο Μύθος του Σίσυφου, έργα που τον ανέδειξαν ως έναν από τους πατέρες της φιλοσοφίας του παραλόγου. Επίσης, αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Combat, δραστηριοποιούμενος ενεργά σε αντιστασιακές προσπάθειες κατά της ναζιστικής κατοχής.

Πιστός στο σύνθημα της εφημερίδας, «De la résistance à la révolution» («Από την αντίσταση στην επανάσταση»), ο Καμύ θα γράψει την ίδια περίοδο ότι η αντίσταση ήταν απλώς το πρώτο βήμα. Σκοπός δεν ήταν μόνο η απελευθέρωση, αλλά και η ανασυγκρότηση του έθνους. Οι άντρες και οι γυναίκες που πολέμησαν για να ελευθερώσουν τη Γαλλία, γράφει στις 24 Αυγούστου 1944, «δεν θα δεχτούν την επιστροφή των δυνάμεων της παραίτησης και της αδικίας με κανέναν τρόπο». Αυτή η δήλωση αντανακλούσε μια φράση που είχε γράψει λίγες εβδομάδες νωρίτερα σε γράμμα του στην Κασάρες: «Αρνήθηκα την παραίτηση όλη μου τη ζωή, επιλέγοντας αυτό που μου φαίνεται ουσιώδες και κρατώντας το σφιχτά κοντά μου».

Ο Καμύ ήταν παντρεμένος με τη Φρανσίν Φορ, πιανίστα και μαθηματικό από την Αλγερία. Ωστόσο, ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος, καθώς ο Καμύ αντιμετώπιζε έντονες εσωτερικές συγκρούσεις. Η γνωριμία του με την Κασάρες ήρθε σε μια στιγμή που ο Καμύ ένιωθε εγκλωβισμένος στη ρουτίνα και στους περιορισμούς της καθημερινής του ζωής. Η Κασάρες, με το πάθος και την ανεξαρτησία της, του προσέφερε μια διέξοδο από αυτήν τη σύγχυση, δίνοντάς του την ελευθερία να βιώσει έντονα συναισθήματα. Η αλληλογραφία τους αποτυπώνει αυτή τη διπλή ζωή του Καμύ: την καθημερινότητα ενός διανοούμενου της αντίστασης και τον έντονο, σχεδόν υπερβατικό έρωτα που έζησε με την Κασάρες.

 Για τον Καμύ, η Μαρία εκπροσωπούσε την ένταση και την ορμή μιας άλλης πραγματικότητας, μια απελευθερωτική αντίφαση ανάμεσα στην επιθυμία και την αυτονομία. Ήταν η ενσάρκωση μιας ζωής ελεύθερης από περιορισμούς, μιας ζωής που ανατρέπει τον Καμύ των φιλοσοφικών αντιφάσεων και τον ρίχνει στον κόσμο των παθών. «Είναι ένα θαύμα το ότι πάντα ξέρεις πώς να απαντήσεις στις προσδοκίες μου, ακόμα κι όταν ούτε εγώ ο ίδιος δεν τις βλέπω ή δεν της κατανοώ ξεκάθαρα», είχε εκμυστηρευτεί στην ερωμένη του σε ένα από τα πρώτα τους γράμματα. «Μου δίνεις περισσότερα από όσα θα μπορούσα να αξίζω. Και αποδέχομαι με σεβασμό και ευγνωμοσύνη αυτό το θαυμάσιο πάθος που με κάνει να ζω».

Η Κασαρές ήταν Ισπανίδα ηθοποιός και κόρη του πρώην πρωθυπουργού της χαμένης Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας. Εξόριστη στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του Εμφυλλίου Πολέμου και της δικτατορίας του Φράνκο, σπούδασε θέατρο και φιλοσοφία - τα ίδια αντικείμενα που είχε σπουδάσει ο Καμύ ως φοιτητής στην Αλγερία, δέκα χρόνια νωρίτερα και, το 1944, είχε ήδη καταπλήξει το κοινό στο θρυλικό Théâtre des Mathurins.

Η πρώτη γνωριμία

Το συγκεκριμένο θέατρο αποτέλεσε το σκηνικό για τη γνωριμία της Κασαρές με τον Καμύ. Στην ακόμα κατεχόμενη γαλλική πρωτεύουσα, η Κασαρές είχε αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο του Καμύ "Le Malentendu" (Η Παρεξήγηση) το 1944. Παρά την αποτυχία της πρεμιέρας, με ειρωνείες και αντιδράσεις από το κοινό, ο Καμύ δεν απογοητεύτηκε. Θεωρούσε πως το έργο δεν ήταν έτοιμο για την ευρεία σκηνή. Όμως, το σημαντικότερο ήταν ότι, όπως έγραψε στο ημερολόγιό του, είχε «λάβει τη μεγαλύτερη χαρά που μπορεί να λάβει ένας συγγραφέας: να ακούσει τη γλώσσα του να εκφέρεται από τη φωνή και την ψυχή μιας υπέροχης ηθοποιού στο ακριβές ύφος που είχε ονειρευτεί».

Ας επιστρέψουμε όμως σε εκείνο το κομμάτι της επιστολής, όπου ο συγγραφέας γράφει στην ερωμένη του «Αρνήθηκα την παραίτηση όλη μου τη ζωή». Δεν αναφέρεται εδώ σε κάποια πολιτική παραίτηση από τις θέσεις του, αλλά στον γάμο του με την Φορ και συγκεκριμένα στην αντίστασή του στον πειρασμό να την χωρίσει. Οι δυο τους είχαν παντρευτεί τέσσερα χρόνια πριν, μια δέσμευση που αρνιόταν να παραβιάσει. «Ξέρω πολύ καλά ότι το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να πω κάποιες λέξεις και να γυρίσω την πλάτη μου σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Αλλά καθώς έδωσα τον λόγο μου, αυτές είναι λέξεις που δεν θα πω και υπάρχουν δεσμεύσεις που δεν μπορώ να σπάσω». Σε γράμμα που έγραψε λίγες μέρες αργότερα, ο Καμύ λέει στην Κασάρες «θα προσπαθήσω να κάνω την Φρανσίν ευτυχισμένη».

Προς έκπληξη κανενός, ο Καμύ απέτυχε σε αυτό το καθήκον. Ούτε στο να κάνει την Μαρία Κασάρες ευτυχισμένη τα πολυ-κατάφερε. Λίγο καιρό αργότερα, μετά την απελευθέρωση του Παρισιού, η Φρανσίν καταφτάνει στην πρωτεύουσα για να είναι στο πλευρό του άντρα της. Τοτε, η Μαρία Κασάρες δίνει στον Καμύ ένα τελεσίγραφο κι εκείνος επιλέγει να παραμείνει παντρεμένος. «Οπουδήποτε γυρίζω βλέπω τη νύχτα. Χωρίς εσένα έχασα τη δύναμή μου. Θέλω να πεθάνω», εξομολογείται ο Καμύ στην ηθοποιό μετά τον χωρισμό τους.

Τέσσερα χρόνια μετά τον χωρισμό, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν τυχαία -ξανά, αξιοσημείωτα, στις 6 Ιουνίου- στην οδό Σαιντ-Ζερμέν. Τους χώριζαν πια ακόμη περισσότερες επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις - η Φρανσίν είχε φέρει στον κόσμο δίδυμα. Παρ' όλα αυτά, αυτό έκανε την αλληλογραφία τους συχνότερη και αυτή τη φορά, οι δρόμοι τους παρέμειναν ενωμένοι μέχρι τον πρόωρο θάνατο του Καμύ.

Τα πρώιμα γράμματα του Καμύ πλημμυρίζουν με τη λυρικότητα των νεανικών του δοκιμίων. Από την Προβηγκία γράφει στην Κασάρες ότι έκανε μια ευχή ενώ παρακολουθούσε τα πεφταστέρια να στολίζουν τον νυχτερινό ουρανό. «Αν σηκώσεις τα μάτια σου προς τον ουρανό απόψε, ας πέσουν σαν βροχή στο όμορφο πρόσωπό σου τα πεφταστέρια, υπενθυμίζοντάς σου την αγάπη μου». Από την πλευρά της, η Κασάρες αναθεωρεί τη συγκαταβατική στάση που είχε κρατήσει στην αρχή της σχέση. «Ήμουν πολύ νέα όταν σε γνώρισα για να καταλάβω πλήρως ό,τι αντιπροσωπεύει η λέξη "εμείς". Ίσως ήταν αναγκαίο να χτυπήσω το κεφάλι μου πάνω στη ζωή για να επιστρέψω με μια ασταμάτητη δίψα για σένα και για νόημα».

«Πέφτω στο πάτωμα, συνεχίζω να φαντάζομαι τη στιγμή που κλείνουμε την πόρτα του υπνοδωματίου», της γράφει ο Καμύ. «Εγώ βράζω μέσα και έξω, όλα καίγονται, η ψυχή μου, το σώμα, έξω, μέσα, η καρδιά μου και η σάρκα μου» του απαντούσε εκείνη. Σε άλλα σημεία, τον επιπλήττει όταν κάνει καιρό να της στείλει γράμμα: «Κανείς δε θα μπορούσε να πει ότι σπαταλάς την ιδιοφυΐα σου γράφοντας μου ερωτικά γράμματα. Ναι, το καταλαβαίνω! Μετά από δώδεκα χρόνια, κατά τα οποία συχνά περιοριζόμαστε σε προθεσμίες αλληλογραφίας, κουράζεσαι να βρίσκεις νέους τρόπους για να μου λες ότι με αγαπάς. Παρ' όλα αυτά, τουλάχιστον μπορείς να μου στείλεις λίγες γραμμές για να με ενημερώσεις για την υγεία και τη διάθεσή σου».

Το «διαζύγιο» με τον Σαρτρ και η αντίδραση της Φορ στην αποκάλυψη του κρυφού δεσμού

Το 1944, ο Καμύ παραδέχτηκε στην Κασάρες το «παράλογο» της επιθυμίας του να παραμείνει για πάντα δική του, παρόλο που αυτός παρέμενε παντρεμένος. Όταν επανασυνδέθηκαν, η Κασάρες έμεινε πιστή σε αυτό το «παράλογο», με όλον τον υπαρξισμό της έννοιας. Ο Καμύ, επέμενε πως η σχέση τους ήταν «ηλίθια» και ηλίθιοι και οι δυο που επέμεναν σε κάτι άπιαστο. «Και λοιπόν; Όλα είναι ηλίθια, αν θες. Αλλά αφού έτσι είναι τα πράγματα και δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε, ας προσπαθήσουμε να τα διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε και ας μη ρισκάρουμε να τα καταστρέψουμε απαιτώντας πάρα πολλά από μια ζωή που είναι … παράλογη;».

Οι παραλογισμοί δεν τελείωσαν εκεί. Το 1951, σημειώθηκε το δραματικό «διαζύγιο» του Καμύ με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, το οποίο προκλήθηκε από την έκδοση του βιβλίου του Καμύ "L'Homme révolté" (Ο επαναστατημένος άνθρωπος). Στην εξαιρετική, αν και ενίοτε ασαφή ανάλυσή του για τον κομμουνισμό και τον ολοκληρωτισμό, ο Καμύ κατακεραυνώνει τα μέλη της γαλλικής αριστεράς που έκλεισαν τα μάτια στα σταλινικά εγκλήματα. Όπως ήταν αναμενόμενο, το έργο αυτό εξόργισε τον Σαρτρ. Όταν το περιοδικό του Σαρτρ "Les Temps Modernes" (Μοντέρνοι Καιροί) δημοσίευσε μια οξεία κριτική για το βιβλίο, ο Καμύ απάντησε με ένα μακροσκελές γράμμα, αιχμηρό και σε σημεία με διάθεση αυτολύπησης. Η καυστική και βαθιά προσωπική απάντηση του Σαρτρ συγκλόνισε τον Καμύ. Σε κατάσταση «περίεργης κατάθλιψης», είπε στην Κασάρες ότι δεν είχε πια «την επιθυμία να ζήσει». «Πρέπει να δουλέψω, αλλά δεν μπορώ να δουλέψω. Πραγματικά, δεν μπορώ».

Ο Καμύ σύντομα θα ξαναβρεί τη θέληση για ζωή, αλλά ήταν μια ζωή όλο και περισσότερο πολιορκημένη από εσωτερικές και εξωτερικές διαμάχες. Την ίδια περίοδο, το 1953, η Φρανσίν Φορ μαθαίνει για τη σχέση του συζύγου της με τη διάσημη ηθοποιό και πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε μέχρι που οδηγήθηκε σε νευρικό κλονισμό. Σε ένα ιδιαίτερα εξοργιστικό γράμμα, ο Καμύ αναφέρει μια απόπειρα αυτοκτονίας της Φρανσίν, όταν προσπάθησε να πέσει με φόρα από το παράθυρο.

Εκείνος την έπιασε, αλλά η εμπειρία αυτή άφησε και τους δύο ψυχικά τραυματισμένους. Θα γράψει αργότερα στην Κασαρές: «Θα τα είχε καταφέρει αν δεν ήμουν αρκετά γρήγορος». Παρά την επιμονή του ότι δεν «καταλάβαινε πλήρως» την επιδεινούμενη κατάσταση της Φρανσίν, δε χωρά αμφιβολία ότι ο κλονισμός της γυναίκας του ήταν, σε μεγάλο βαθμό, δικό του δημιούργημα.

Με τη σύζυγό του στην Αλγερία:

«Τελευταία επιστολή»

Σε μία από τις τελευταίες τους επιστολές, η Κασαρές εξομολογείται: «Ω, φυσικά, δεν είμαι πια η ίδια που ήμουν το 1950, πόσο μάλλον το 1944. Και πάλι καλά!». Αυτές οι αλλαγές είναι το αποτέλεσμα της «εκπληκτικής μας συνεννόησης». «Ό,τι είμαι τώρα», λέει στον Καμύ, «δεν είναι αυτά που έκανα, αλλά αυτό που φτιάξαμε από το μέσα μου και οι δυο μας».

Τα Χριστούγεννα του 1959, η Κασαρές γράφει στον Καμύ, που βρισκόταν στο Λουρμαρέν, όπου είχε πρόσφατα αγοράσει σπίτι. Του λέει για τα γιορτινά ψώνια που έκανε και για το βιβλίο που διάβαζε εκείνη την περίοδο: Τα Χαμένα Όνειρα, του Μπαλζάκ, «για να συντηρήσω τα δικά μου», εξηγούσε. «Θα περιμένω την επιστροφή σου για να σου τα πω» του λέει κλείνοντας. Ο Καμύ, ενώ ετοιμαζόταν να γυρίσει στο Παρίσι για να τη συναντήσει, βρίσκει το χρόνο να της γράψει: «Είμαι τόσο ευτυχισμένος στην ιδέα να σε δω ξανά που γελάω ενώ σου γράφω… Σου στέλνω φιλιά και αγκαλιές μέχρι την Τρίτη, όταν θα ξεκινήσω από την αρχή».

Πάνω στο γράμμα είχε σημειώσει τις λέξεις που τώρα μοιάζουν τόσο προφητικές: «Τελευταία επιστολή». Ίσως αναφερόταν στο ότι αυτή ήταν η τελευταία επιστολή του χρόνου, αφού γράφτηκε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ή μπορεί να εννοούσε ότι ήταν το τελευταίο γράμμα που της έστελνε πριν βρεθούν από κοντά. Σε κάθε περίπτωση, αυτή ήταν πράγματι η τελευταία του επιστολή.

Στις 4 Ιανουαρίου 1960, το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι, τους Μισέλ και Ζανίν Γκαλιμάρ και την κόρη τους Άννα, εκτροχιάστηκε λίγο έξω από το Παρίσι και συγκρούστηκε με ένα δέντρο, σκοτώνοντας τον Καμύ ακαριαία. Ήταν μόλις 47 ετών. Η New York Times, μη χάνοντας την ευκαιρία να σχολιάσει το παράλογο του θανάτου του, έγραψε: «Υπάρχει μια σφοδρή φιλοσοφική ειρωνία στο γεγονός ότι ο Αλμπέρ Καμύ πέθανε σε ένα αδιάφορο τροχαίο ατύχημα».

Πηγή: Grace