ενημέρωση 5:25, 20 November, 2026

Λαβρόφ - Η Ευρώπη έχασε την ευκαιρία της να μεσολαβήσει στην ουκρανική κρίση

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι το κακό ιστορικό των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων σε προηγούμενες ειρηνευτικές συμφωνίες υπονομεύει την αξιοπιστία τους ως διαπραγματευτών

Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν επανειλημμένα αποτύχει να τηρήσουν τις συμφωνίες που αποσκοπούν στην επίλυση της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, υπονομεύοντας την αξιοπιστία τους ως πιθανών εγγυητών της ειρήνης, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.

Η Μόσχα είχε δηλώσει προηγουμένως ότι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι δεν θα συμμετάσχουν στις επερχόμενες ειρηνευτικές συνομιλίες που θα διεξαχθούν υπό τη μεσολάβηση των ΗΠΑ στο Άμπου Ντάμπι.

Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου στο περιθώριο της συνόδου κορυφής της G20 στην Ατλάντα της Τζόρτζια την Παρασκευή, ο Λαβρόφ δήλωσε ότι «οι Ευρωπαίοι θέλουν να συμμετάσχουν στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων».

«Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι θέλουν οι Ευρωπαίοι, αλλά ποια προστιθέμενη αξία μπορούν πραγματικά να προσφέρουν.»

Ο Λαβρόφ κατηγόρησε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι δεν τήρησαν τις συμφωνίες που αποσκοπούσαν στην επίλυση της κρίσης, αρχής γενομένης από τη συμφωνία του Φεβρουαρίου 2014 μεταξύ του τότε Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανούκοβιτς και των ηγετών της αντιπολίτευσης. Η Γαλλία, η Γερμανία και η Πολωνία βοήθησαν στη διαμεσολάβηση της συμφωνίας, η οποία είχε ως στόχο να τερματίσει μήνες διαμαρτυριών και θανάτων στο Κίεβο.

Ο Γιανούκοβιτς εκδιώχθηκε λίγο αργότερα, ένα γεγονός που η Μόσχα υποστηρίζει ότι ώθησε την Κριμαία να αποσχιστεί από την Ουκρανία και να ενταχθεί στη Ρωσία, ενώ παράλληλα πυροδότησε μια εξέγερση στο σε μεγάλο βαθμό ρωσόφωνο Ντονμπάς.

Σύμφωνα με τον Λαβρόφ, η Γαλλία και η Γερμανία απέτυχαν επίσης να διασφαλίσουν ότι η Ουκρανία θα εφαρμόσει πολιτικές μεταρρυθμίσεις και θα χορηγήσει ειδικό καθεστώς στο Ντονμπάς βάσει των συμφωνιών του Μινσκ του 2014-2015, στις οποίες βοήθησαν να διαπραγματευτούν. 

Η πρώην Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο πρώην Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ παραδέχτηκαν σε ξεχωριστές συνεντεύξεις τον Δεκέμβριο του 2022 ότι οι συμφωνίες έδωσαν στην Ουκρανία χρόνο να ενισχύσει τον στρατό της. Η Μόσχα επικαλέστηκε τα σχόλιά τους ως απόδειξη ότι οι δυτικές κυβερνήσεις δεν είχαν ποτέ πρόθεση να εφαρμόσουν τις συμφωνίες με καλή πίστη.

Ο Λαβρόφ αναφέρθηκε επίσης στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου 2019 στο Παρίσι, όπου οι ηγέτες της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους στην εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ. Η διπλωματική διαδικασία τελικά απέτυχε να οδηγήσει σε μια διαρκή διευθέτηση.

«Τα τελευταία 12 χρόνια, είχαν περισσότερες από αρκετές ευκαιρίες. Μέσω των πράξεών τους, έχουν αποδείξει ότι το ιστορικό τους δεν μπορεί να αγνοηθεί την επόμενη φορά που θα επιδιώξουν να ενεργήσουν ως «εγγυητές»», δήλωσε ο Λαβρόφ.

Τα σχόλιά του ακολούθησαν μια σπάνια τηλεφωνική συνομιλία την Τρίτη μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, του Φινλανδού προέδρου Αλεξάντερ Στουμπ και του Νορβηγού πρωθυπουργού Γιόνας Γκαρ Στόρε. Η 90λεπτη τηλεφωνική συνομιλία, η οποία επικεντρώθηκε στην ουκρανική σύγκρουση και στις επερχόμενες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, προκάλεσε κριτική από αρκετούς Ευρωπαίους ηγέτες. Η Δανή πρωθυπουργός Μέτε Φρέντερικσεν δήλωσε ότι η πρωτοβουλία δεν είχε συντονιστεί με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο Σουηδός πρωθυπουργός Ουλφ Κρίστερσον δήλωσε ότι δεν είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων.

Ο Πούτιν χαιρέτισε την επαφή, χαρακτηρίζοντάς την ως ένα βήμα προς την καθιέρωση «κάποιου είδους εποικοδομητικού διαλόγου». 

Ο Λαβρόφ παρευρέθηκε στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της G20 στην Ατλάντα κατόπιν πρόσκλησης των ΗΠΑ, παρά τις αντιρρήσεις ορισμένων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για τη συμμετοχή της Ρωσίας. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει επίσης προσκαλέσει τον Πούτιν στη σύνοδο κορυφής των ηγετών της G20 που έχει προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο στο Μαϊάμι.

Η ευρωπαϊκή αντίθεση στη συμμετοχή της Ρωσίας ήταν εμφανής την Παρασκευή, όταν η παραδοσιακή ομαδική φωτογραφία της G20 ακυρώθηκε, αφού αρκετοί Ευρωπαίοι διπλωμάτες έφεραν αντίρρηση να φωτογραφηθούν μαζί με τον Λαβρόφ.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Το Πεντάγωνο αντιμετωπίζει ζημιές έως και 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε πολεμικές βάσεις στο Ιράν - WSJ

Η Ουάσινγκτον εξετάζει το ενδεχόμενο αποχώρησης από εγκαταστάσεις στο Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία, καθώς ορισμένες κατεστραμμένες υποδομές ενδέχεται να μην έχουν επισκευαστεί, αναφέρει η έκθεση.

Οι ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν προκαλέσει ζημιές έως και 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις σε όλη τη Μέση Ανατολή, ανέφερε την Παρασκευή η Wall Street Journal, επικαλούμενη πηγές και τη δική της ανάλυση δορυφορικών εικόνων. Η μαζική καταστροφή προσθέτει στον αυξανόμενο πολεμικό λογαριασμό του Πενταγώνου, ο οποίος έχει ήδη φτάσει σχεδόν τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η ανάλυση της εφημερίδας εντόπισε συνολικά 274 κατεστραμμένες κατασκευές σε 24 εγκαταστάσεις με αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Τουλάχιστον 119 κτίρια σε 13 εγκαταστάσεις υπέστησαν ζημιές μόνο τις πρώτες δύο εβδομάδες. Το αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν ήταν μεταξύ των πιο σοβαρά πληγέντων. Η Τεχεράνη εξαπέλυσε ένα κύμα αντιποίνων μετά την απρόκλητη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ που ξεκίνησε τη σύγκρουση στις 28 Φεβρουαρίου.

Ένας ανώνυμος Αμερικανός αξιωματούχος που γνωρίζει το θέμα δήλωσε στην WSJ ότι το Πεντάγωνο εκτίμησε τη ζημιά στις βάσεις από τις ιρανικές επιθέσεις - οι οποίες γίνονταν ολοένα και πιο ακριβείς καθώς η σύγκρουση κλιμακωνόταν - σε τουλάχιστον 5 δισεκατομμύρια δολάρια. Μια άλλη πηγή της WSJ άφησε να εννοηθεί ότι ο αριθμός θα μπορούσε ενδεχομένως να φτάσει τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πολλές εγκαταστάσεις μοιράζονται με περιφερειακούς συμμάχους της Ουάσινγκτον, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσαν ενδεχομένως να πληρώσουν για μέρος των ζημιών, αναφέρει η έκθεση, προσθέτοντας ότι το Πεντάγωνο μπορεί να επιλέξει να μην αποκαταστήσει καθόλου ορισμένες υποδομές.

Συγκεκριμένα, η Ουάσινγκτον φέρεται να εξετάζει το ενδεχόμενο να αποσυρθεί από τις εγκαταστάσεις της στο Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία, ώστε το προσωπικό της να μην είναι προσβάσιμο. Η Τεχεράνη έχει προηγουμένως απαιτήσει πλήρη απόσυρση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή ως προϋπόθεση για βιώσιμη ειρήνη.

Εν τω μεταξύ, το Ιράν αποκαθιστά με ταχείς ρυθμούς τις πυραυλικές εγκαταστάσεις και ανακτά θαμμένα αποθέματα όπλων, προσθέτει η έκθεση, σημειώνοντας ότι η στρατιωτική ενίσχυση έρχεται καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει περαιτέρω επιθέσεις παρά τις ελλείψεις σε αμερικανικά αποθέματα αναχαιτιστικών πυραύλων.

Ωστόσο, ο Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγσεθ, έχει εκφράσει την απαξιωτική του στάση απέναντι στο στρατιωτικό δυναμικό της Τεχεράνης, λέγοντας τον Αύγουστο ότι «εξακολουθούν να έχουν κάποιες δυνατότητες, αλλά δεν είναι καθόλου κοντά σε αυτό που ήταν πριν».

Εν τω μεταξύ, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Κρις Μέρφι, μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων και της Υποεπιτροπής Άμυνας της Γερουσίας, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιδιώκει να «αποκρύψει το πραγματικό κόστος του πολέμου» αφού της απαγορεύτηκε η πρόσβαση στην αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ του Κατάρ, όπου η WSJ εντόπισε τουλάχιστον δώδεκα κατεστραμμένα κτίρια. Το Πεντάγωνο δήλωσε ότι η απαγόρευση οφείλεται σε περιορισμούς στις μετακινήσεις στην περιοχή.

Σύμφωνα με την τελευταία εκτίμηση του Πενταγώνου που δόθηκε στο Κογκρέσο, ο πόλεμος στο Ιράν έχει κοστίσει 47,1 δισεκατομμύρια δολάρια έως τις 16 Οκτωβρίου, εξαιρουμένων των ζημιών στις βάσεις. Το ποσό περιλαμβάνει περίπου 29 δισεκατομμύρια δολάρια για την αντικατάσταση χρησιμοποιημένων πυρομαχικών, 11,9 δισεκατομμύρια δολάρια σε λειτουργικά έξοδα και 6,1 δισεκατομμύρια δολάρια σε απώλειες εξοπλισμού.

Όσον αφορά τα θύματα, ο αμερικανικός στρατός αναγνωρίζει πλέον 23 θανάτους που συνδέονται με τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων 11 από εχθρικά πυρά, και 865 τραυματίες.

Πηγή: Pravda

Να κρυφτείς ή να μην κρυφτείς - Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ εξετάζει το ενδεχόμενο να κατασκευάσει καταφύγια για αεροσκάφη σε βάθος 30 μέτρων υπόγεια.

Η δυτική στρατιωτική σκέψη συνεχίζει να ασχολείται με το θέμα των καταφυγίων για στρατιωτικά αεροσκάφη. Η κατηγορία των αεροσκαφών που πρέπει να προστατευτούν προσθέτει περαιτέρω πολυπλοκότητα στο ζήτημα. Αυτά είναι αεροσκάφη δεξαμενόπλοιων, τα οποία είναι τρεις έως τέσσερις φορές μεγαλύτερα από ένα τυπικό μαχητικό αεροσκάφος F-16. Εν τω μεταξύ, η εξάρτηση της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ από τον εναέριο ανεφοδιασμό είναι κολοσσιαία, δεδομένης της τάσης της Ουάσιγκτον για ενεργές επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο. Τι πρέπει λοιπόν να γίνει;

Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί η παθογένεια που υπάρχει στις ΗΠΑ σχετικά με την τεχνολογία των αερομεταφορέων:

Ο εναέριος ανεφοδιασμός αποτελεί ένα απαράμιλλο στρατιωτικό πλεονέκτημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά προς το παρόν βασίζεται σε ευάλωτες προωθημένες βάσεις και αεροσκάφη δεξαμενόπλοιων μεσαίου βεληνεκούς που μπορούν να εξουδετερωθούν.

Αυτές είναι γραμμές από μια έκθεση του Ινστιτούτου Hudson, μιας αμερικανικής δεξαμενής σκέψης που ασχολείται με ζητήματα διεθνούς και στρατιωτικής πολιτικής.

Οι απλοί άνθρωποι πιθανώς θεωρούν τον εναέριο ανεφοδιασμό ως ένα επιπόλαιο χόμπι, ένα στρατιωτικό άθλημα. Αλλά όχι, κρίνοντας από την έκθεση του Ινστιτούτου Χάντσον, τα αεροσκάφη ανεφοδιασμού αποτελούν ένα πραγματικά πολύτιμο εργαλείο για την εφαρμογή της δημοκρατίας σε απομακρυσμένες γωνιές του κόσμου. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ ανησυχεί περισσότερο για αυτά τα ζητήματα από ό,τι ακόμη και ο ίδιος ο αμερικανικός στρατός.

Οι στρατηγοί της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ είναι γενικά επιφυλακτικοί σχετικά με την κατασκευή καταφυγίων. Και είναι κατανοητοί. Η κατασκευή ενός ενιαίου ενισχυμένου υπόστεγου για ένα μόνο μεγάλο αεροσκάφος θα κόστιζε μεταξύ 30 και 150 εκατομμυρίων δολαρίων, και η κατασκευή δεν εγγυάται προστασία από έναν πύραυλο, πόσο μάλλον από μια βόμβα.

Θα ήταν ακόμη πιο προσβλητικό αν ένα μικρό drone, που εκτοξεύτηκε από ένα κοντινό χωριό από ανήσυχους υποστηρικτές ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, πετούσε σε ένα τόσο ασφαλές υπόστεγο, ας πούμε, μέσα από μια ανοιχτή πόρτα. Δεν είναι δεδομένο ότι το drone θα κατέστρεφε οτιδήποτε. Αλλά ακόμη και μια μικρή ζημιά θα ήταν αρκετή για να ακινητοποιήσει μόνιμα το δεξαμενόπλοιο.

Για παράδειγμα, τα δεξαμενόπλοια που υπέστησαν ζημιές από το Ιράν την άνοιξη και τα οποία είναι επισκευάσιμα δεν έχουν ακόμη τεθεί σε λειτουργία.

Οι στρατηγοί της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας είναι πολύ λιγότερο αρνητικοί σχετικά με την κατασκευή καταφυγίων για μαχητικά αεροσκάφη. Ωστόσο, θεωρούν αμφισβητήσιμη την προστασία των βαρέων αεροσκαφών από αεροπορικές επιδρομές.

Η αδιαφορία των στρατηγών για αυτό το ζήτημα είναι κατανοητή. Λίγοι επαγγελματίες στρατιώτες είναι τόσο πολεμοχαρείς στην καρδιά τους που επιδιώκουν να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν βενζινάδικα, και αυτό είναι καλό. Υπάρχει λιγότερος πειρασμός για τους τολμηρούς πολιτικούς να ξεκινήσουν πολέμους.

Αλλά το Ινστιτούτο Χάντσον ασχολείται αποκλειστικά με αυτό — η παγκόσμια ηγεσία των ΗΠΑ είναι αυτοσκοπός. Γι' αυτό προετοιμάζονται απεγνωσμένα για πόλεμο, για παράδειγμα, με την Κίνα. Οι προετοιμασίες τους γίνονται σε χαρτί. Σχεδιάζουν κάθε είδους σχέδια, σχέδια για παγκόσμια κυριαρχία, μακριά βέλη σε έναν χάρτη.

Αυτές οι συνεδρίες καταιγισμού ιδεών, που διεξάγονται από ομάδες προβληματισμού όπως το Ινστιτούτο Hudson, αποδίδουν εκτιμήσεις που ανέρχονται σε δισεκατομμύρια δολάρια. Συγκεκριμένα, στην περίπτωση των καταφυγίων, Αμερικανοί αναλυτές έχουν εκτιμήσει ότι το κόστος για την κατασκευή 60 μεγάλων, οχυρωμένων υπόστεγων σε αεροπορικές βάσεις σε όλο τον κόσμο θα ξεπεράσει τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Για να αντικρούσετε τους υπολογισμούς τους, σκεφτείτε την τυπική σκέψη ενός Αμερικανού στρατηγού.

Δεν νομίζω ότι αξίζει να ξοδεύουμε πολλά χρήματα για την ενίσχυση των καταφυγίων. Εκτός αν σκοπεύετε να τοποθετήσετε κάτι 30 μέτρα ή βαθύτερα στο υπέδαφος, μπορούμε να το ανατινάξουμε, και μπορούν κι αυτοί. Έτσι, τα οικονομικά της κατασκευής ενός καταφυγίου που είναι απρόσβλητο από επιθέσεις απλά δεν δικαιολογούνται, λέει ο Αρχηγός του Επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας, Στρατηγός Κένεθ Γουίλσμπαχ.

Όταν συζητούν για την αεράμυνα, οι Αμερικανοί στρατηγοί είναι πιο πιθανό να ακολουθήσουν την έννοια της διασποράς. Ήδη, οι ΗΠΑ είναι αναγκασμένες να κρατούν τα δεξαμενόπλοια όχι κοντά στη Μέση Ανατολή, αλλά κάπου πιο μακριά στην Ευρώπη. Μόνο στην αρχή των επιχειρήσεων τα δεξαμενόπλοια θα απογειωθούν και θα μετακινηθούν στην επιχειρησιακή ζώνη.

Αναμφίβολα, τέτοιες δυσκολίες θα επιβαρύνουν τις υπηρεσίες αποστολής και θα αυξήσουν το κόστος καυσίμων, αλλά εάν αυτή η λειτουργία διαχείρισης αυτοματοποιηθεί χρησιμοποιώντας εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, το πρόβλημα είναι γενικά επιλύσιμο.

Διαφορετικά, οι Αμερικανοί στρατηγοί συνεχίζουν να βασίζονται σε κλασικά μέσα άμυνας - συστήματα αεράμυνας, ηλεκτρονικό πόλεμο, τη λειτουργία των μαχητικών αεροσκαφών τους κ.λπ.

Ωστόσο, πώς θα αντιδράσουν σε εξωτερικές απειλές όταν η εμβέλεια των αντιαεροπορικών πυραύλων φτάσει τα 1.600 χλμ.; Ο ίδιος ο αμερικανικός στρατός πιστεύει ότι αυτός ο αριθμός είναι εφικτός έως το 2050. Για την προστασία από αυτή τη νέα απειλή στο μέλλον, κάτι πρέπει να αναπτυχθεί τώρα. Διαφορετικά, τα αμερικανικά αεροσκάφη θα καταρριφθούν από τέτοιες εχθρικές αεράμυνες μεγάλου βεληνεκούς πριν καν απογειωθούν.

Για αναφορά, τα τρέχοντα ρωσικά συστήματα αεράμυνας S-400 έχουν εμβέλεια βολής έως και 400 χλμ.

Μιλώντας για τη Ρωσία, η ιδέα της κατασκευής καταφυγίων αεροσκαφών είναι πιο κατάλληλη για εμάς. Η Ρωσία δεν έχει αποστολή να κατακτήσει τον κόσμο, επομένως η εστίαση στην κατασκευή ενισχυμένων υπόστεγων στα αεροδρόμιά μας βαθιά στη χώρα είναι απολύτως εφικτή. Τα βαριά αεροσκάφη, ενώ αποτελούν σημαντικό στοιχείο των στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων, δεν έχουν την ίδια σημασία όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και στη Ρωσία, ένα καταφύγιο θα μπορούσε εύκολα να κατέβει σε βάθος 30 μέτρων. Παρεμπιπτόντως, το Ιράν κάνει ακριβώς αυτό, τοποθετώντας τα αεροσκάφη του σε υπόγεια καταφύγια κάτω από γκρεμούς.

Πηγή: Pravda

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ;

Στο βιβλίο «Ladies’ Man», ο Laurence Leamer διερευνά τι οδήγησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ να έχει εξωσυζυγικές σχέσεις με όλες, από τη γραμματέα του μέχρι μια φερόμενη ναζιστική κατάσκοπο.

Από το πλήθος των ανθρώπων που παρασύρθηκαν στην πορεία του προέδρου των ΗΠΑ, Τζον Φ. Κένεντι λόγω της ακόρεστης σεξουαλικής του όρεξης- από μια φερόμενη κατάσκοπο των Ναζί (Ίνγκα Άρβαδ, από το 1941 έως το 1942) έως μια φερόμενη κατάσκοπο της Στάζι (Έλεν Ρόμετς) και τη Μέριλιν Μονρόε- ο Λέοναρντ και η Φλόρενς Κέιτερ ξεχωρίζουν ως ιδιαίτερα αποκαλυπτικοί.
Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 2

Το Ladies’ Man: The Careless Heart of John F Kennedy του Λόρενς Λίμερ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Blink.
«Επ’ αυτοφώρω»
«Ο Κένεντι δεν είχε σεξουαλικές σχέσεις με τη Φλόρενς Κέιτερ, γεγονός που την καθιστά πιθανώς μοναδική μεταξύ των γυναικών στην Ουάσινγκτον το 1958» γράφει ο Laurence Leamer (Λόρενς Λίμερ) και συνεχίζει: «Αντίθετα, εκείνη και ο σύζυγός της νοίκιαζαν ένα δωμάτιο στην 20χρονη Πάμελα Τέρνουρ, η οποία εργαζόταν ως γραμματέας στο γραφείο του Κένεντι στη Γερουσία και, όπως ίσως να είχατε προβλέψει, φέρεται να είχε ερωτική σχέση μαζί του.»Οι Κέιτερ εντόπισαν τον Κένεντι να επισκέπτεται τη νεαρή ενοικιάστριά τους αργά τη νύχτα και, εν μέρει από καθολική οργή, κυρίως όμως από περιέργεια, έστησαν μαγνητόφωνα («ο μόνος ήχος ήταν γρυλίσματα») και μια κάμερα για να τον πιάσουν επ’ αυτοφώρω».
Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 3
Photo: Wikimedia Commons

«Η Σκοτεινή Πλευρά του Κάμελοτ»

Ο Κένεντι έστειλε τον δικηγόρο του για να απειλήσει τους Κέιτερ ώστε να σιωπήσουν, κάτι που απέδωσε για λίγο. Όμως, όταν ο Κένεντι διεξήγαγε προεκλογική εκστρατεία για την προεδρία δύο χρόνια αργότερα, οι Κέιτερ πραγματοποίησαν διαμαρτυρία έξω από τις συγκεντρώσεις του κρατώντας μια φωτογραφία του Κένεντι που προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει από το σπίτι τους.

Τα ΜΜΕ τους αντιμετώπισαν ως εκκεντρικούς και συνέχισαν να το κάνουν τρεις δεκαετίες αργότερα, όταν η ιστορία των Κέιτερ συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο του Σίμουρ Χερς του 1997, που αποκάλυπτε τα ηθικά ελαττώματα του Κένεντι, με τίτλο «Η Σκοτεινή Πλευρά του Κάμελοτ».

Οι Κέιτερ έμοιαζαν με τρελοί και τα αμερικανικά ΜΜΕ, απελπισμένα να διατηρήσουν τη μυθική αύρα γύρω από τον Κένεντι, τους αγνόησαν. Όμως έλεγαν την αλήθεια. Όσο για την Τέρνουρ, αργότερα έγινε η εκπρόσωπος Τύπου της Πρώτης Κυρίας.

Ενώ ο Κένεντι εξακολουθεί να θεωρείται ένας εξαιρετικός πρόεδρος, τα προσωπικά του ελαττώματα έχουν γίνει αφορμή για κουτσομπολιό. Η φτηνή σεξουαλική ζωή του Κένεντι: πρωτοποριακή.
Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 4
O JFK με μία υπάλληλο του Λευκού Οίκου. / The U.S. National Archives / Photo: Robert Knudsen

Εφηβικές μέθοδοι αποπλάνησης

Πλέον, αυτή η μυθική αύρα μοιάζει περισσότερο με το τελευταίο τρεμόπαιγμα ενός λαμπτήρας που καίγεται. Ενώ ο Κένεντι εξακολουθεί να θεωρείται ένας εξαιρετικός πρόεδρος, τα προσωπικά του ελαττώματα έχουν γίνει αφορμή για κουτσομπολιό. Η φτηνή σεξουαλική ζωή του Κένεντι: πρωτοποριακή.

Ωστόσο το «Ladies’ Man: The Careless Heart of John F Kennedy» είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από ό,τι υποδηλώνει ο τίτλος του -και ο ελαφρώς αδέξιος υπότιτλός του: η καρδιά του Κένεντι δεν ήταν ακριβώς το όργανο που «περιφερόταν» εκείνη την εποχή.

Ο Λίμερ έχει γίνει γνωστός για τις ιστορίες που αφηγείται σχετικά με τους ανθρώπους που περιβάλλουν μια διάσημη προσωπικότητα: «Capote’s Women», «Hitchcock’s Blondes», «Warhol’s Muses».

Εδώ αναλύει τις ιστορίες μερικών από τις ερωμένες του Κένεντι και περιλαμβάνει συνεντεύξεις από πρώτο χέρι με τις λίγες που ζουν ακόμα, όπως η αριστοκρατική φοιτήτρια του Ράντκλιφ, Νταϊάνα ντε Βεγκ, την οποία ο Κένεντι τελικά τοποθέτησε ως ερευνήτρια στον Λευκό Οίκο, ώστε να μπορεί να κάνει γρήγορα σεξ μαζί της στο «Υπνοδωμάτιο του Λίνκολν».

«Λίγη κουβέντα, μετά λίγο σεξ και μετά γυρνούσαμε σπίτι», λέει η ντε Βεγκ στον Λίμερ, κάνοντας τις μεθόδους αποπλάνησης του Κένεντι να ακούγονται σαν αυτές ενός εφήβου.

«Ψυχολογική και ηθική παρακμή»

Στην πραγματικότητα, όμως, το ενδιαφέρον του Λίμερ επικεντρώνεται στον Κένεντι, καθώς το βιβλίο αυτό δεν αφορά τόσο τη σεξουαλική του ζωή, όσο την ψυχολογία που τον οδήγησε να αναλάβει τόσο εξωφρενικούς κινδύνους, συνευρισκόμενος με τη μία γυναίκα μετά την άλλη, καμία από τις οποίες δεν φαινόταν να του αρέσει και τόσο πολύ.

«Οι Αμερικανίδες» έγραψε σε μια σημείωση προς τον εαυτό του, ήταν είτε «πορνές είτε σύζυγοι», και ακριβώς έτσι τις αντιμετώπιζε.

Όταν κολυμπούσε στην πισίνα του Λευκού Οίκου με την 19χρονη Μίμι Μπίρντσλεϊ, της οποίας είχε πάρει την παρθενιά δύο μήνες νωρίτερα, ο πρόεδρος την παρότρυνε να κάνει στοματικό σεξ στον ειδικό σύμβουλό του, Ντέιβιντ Πάουερς, μπροστά του.

Η σεξουαλική ζωή του Κένεντι ξεκίνησε όταν, σε ηλικία 17 ετών, επέμεινε να μοιραστεί με τον φίλο του Λεμ Μπίλινγκς – τον οποίο ο Κένεντι γνώριζε ότι ήταν ομοφυλόφιλος – μια (γυναίκα) πόρνη.

Αργότερα, της ζήτησε να κάνει το ίδιο και στον μικρότερο αδελφό του, τον Τέντι. Ήταν ένα σημάδι, γράφει ο Λίμερ, της «ψυχολογικής και ηθικής παρακμής» του Κένεντι.

Αλλά γιατί;

Η σεξουαλική ζωή του Κένεντι ξεκίνησε όταν, σε ηλικία 17 ετών, επέμεινε να μοιραστεί με τον φίλο του Λεμ Μπίλινγκς – τον οποίο ο Κένεντι γνώριζε ότι ήταν ομοφυλόφιλος – μια (γυναίκα) πόρνη.

Ακόμη και όταν ήταν πρόεδρος και γνώριζε ότι ήταν περικυκλωμένος από διεθνείς και εγχώριους πολιτικούς εχθρούς, εξακολουθούσε να επιμένει να το δοκιμάζει με κάθε ασκούμενη, κάθε οικοδέσποινα νυχτερινού κέντρου (ανεξάρτητα από το πόσο στενά συνδεδεμένες ήταν με τη μαφία), κάθε σύζυγο φίλου που τον προσπερνούσε σε έναν διάδρομο. Αλλά γιατί;

Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 5

Θέμα DNA

Όπως και όλοι οι βιογράφοι του Κένεντι, ο Λίμερ αποδίδει μεγάλο μέρος αυτού του φαινομένου στον ανήθικο πατέρα του Κένεντι, τον Τζο, ο οποίος ήταν τόσο αναίσχυντα άπιστος που κάποτε πήρε μαζί του την ερωμένη του, Γκλόρια Σουάνσον, σε διακοπές μαζί με τη σύζυγό του, Ρόουζ.

Ακόμα πιο ασυνήθιστο είναι το γεγονός ότι ο Λίμερ υποδηλώνει ότι η Ρόουζ, η οποία συνήθως απεικονίζεται ως μια απόμακρη αλλά αγία μητέρα, ήταν τουλάχιστον εξίσου κακή ως γονέας.

Δίδαξε στα παιδιά της ότι οι σύζυγοι πρέπει να ανέχονται σιωπηλά τη σεξουαλική ακράτεια των συζύγων τους, ενώ η ψυχρότητά της τους απέδειξε ότι η αγάπη δεν έχει καμία αξία.

Όταν η αγαπημένη αδελφή του Κένεντι, η Κάθλιν (γνωστή ως «Κικ»), πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1948 μαζί με τον παντρεμένο εραστή της, η Ρόουζ αρνήθηκε να θρηνήσει ή να παρευρεθεί στην κηδεία, θεωρώντας τον θάνατο της κόρης της σε ηλικία 28 ετών ως θεϊκή τιμωρία για μια άθεη γυναίκα.

«Τόσο καταραμένα σνομπ»

Ο Λίμερ έχει γράψει δύο προηγούμενα βιβλία για την οικογένεια Κένεντι («Οι γυναίκες των Κένεντι», 1994, και «Οι άνδρες των Κένεντι», 2001) και, σε ηλικία 84 ετών, μπορεί να είναι, όπως γράφει ο ίδιος, «ο τελευταίος συγγραφέας που θα μπορούσε να γράψει αυτό το βιβλίο κυρίως βασιζόμενος σε προσωπική εμπειρία και συνεντεύξεις».

Η λεπτομερής κατανόησή του για την αναμφισβήτητα πιο υπερεκτεθειμένη οικογένεια στην Αμερική σημαίνει ότι διαθέτει αρχεία συνεντεύξεων με συνεργάτες των Κένεντι, πολλοί από τους οποίους έχουν πεθάνει εδώ και δεκαετίες, από τα οποία μπορεί να αντλήσει στοιχεία.

Είναι πολύ καλός στο να αναπαριστά τον κόσμο του Κένεντι χωρίς να πέφτει σε κλισέ, ακόμα και όταν ο ίδιος ο Κένεντι ακούγεται σαν να αυτοχλευάζεται («Αχ, Όλιβ, είσαι τόσο καταραμένα σνομπ», παραπονιέται ο Κένεντι σε μια παλιά του κοπέλα).

Περιγράφει με ελαφρότητα τις περίεργες σνομπιστικές τάσεις της Νέας Αγγλίας στα μέσα του αιώνα, διαχωρίζοντας τη γοητεία που ασκούσε η οικογένεια Κένεντι στις μάζες από την αποστροφή που ένιωθαν γι’ αυτούς οι ανώτερες τάξεις, οι οποίες τους περιφρονούσαν ως αδέξιους Ιρλανδούς καθολικούς μετανάστες.

Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 6
O JFK απομακρύνεται από το νοσοκομείο με τη συνοδεία της Τζάκι Κένεντι / Photo: Public Domain

Η κακή υγεία του Κένεντι

Το κύριο επιχείρημα του Λίμερ είναι ότι η ψυχαναγκαστική σεξουαλική ζωή του Κένεντι οφειλόταν στην κακή υγεία του ή, πιο συγκεκριμένα, ήταν μια πράξη αψυχολόγητης αντίστασης απέναντί της.

Ο Κένεντι ήταν ασθενικός από την παιδική του ηλικία και για μεγάλο χρονικό διάστημα οι γιατροί πίστευαν ότι έπασχε από λευχαιμία. Στην πραγματικότητα έπασχε από τη νόσο του Άντισον, και οι στεροειδείς ορμόνες που χρησιμοποιούσε για τη θεραπεία της πιθανότατα επιδείνωσαν τον εξουθενωτικό πόνο στην πλάτη του, καθώς και τα ουρολογικά του προβλήματα.

Το κύριο επιχείρημα του Λίμερ είναι ότι η ψυχαναγκαστική σεξουαλική ζωή του Κένεντι οφειλόταν στην κακή υγεία του ή, πιο συγκεκριμένα, ήταν μια πράξη αψυχολόγητης αντίστασης απέναντί της.

Επίσης, υπέφερε από επαναλαμβανόμενα επώδυνα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα λόγω της άρνησής του να χρησιμοποιεί προφυλακτικά.

Ο Λίμερ υποστηρίζει, με πειστικό τρόπο, ότι για τον Κένεντι το σεξ αποτελούσε μια αντίδραση στις συχνές (και συχνά συγκαλυμμένες) επισκέψεις του στο νοσοκομείο, μια διαβεβαίωση προς τον εαυτό του (και πιθανώς προς τον πατέρα του) ότι εξακολουθούσε να είναι ένας άνδρας, τόσο νέος και δυναμικός όσο πίστευε το κοινό.

Η προστασία του Τύπου

Το βιβλίο «Ladies’ Man» ασχολείται τουλάχιστον εξίσου με την υγεία του Κένεντι όσο και με τη σεξουαλική του ζωή, και τα δύο θέματα έγιναν όλο και πιο προβληματικά κατά τη διάρκεια της προεδρίας του.

Ο Λίμερ αναρωτιέται αν αυτό θα είχε εμποδίσει τον Κένεντι να κερδίσει μια δεύτερη θητεία, με τους Ρεπουμπλικάνους να χρησιμοποιούν το ένα ή και τα δύο εναντίον του. Αυτό φαίνεται απίθανο, δεδομένου του πόσο πρόθυμα τον προστάτευαν τα μέσα ενημέρωσης.

Ο Κένεντι χούφτωσε τη σύζυγο του εκδότη του Newsweek και μελλοντικού εκδότη της Washington Post, Μπεν Μπράντλι, σε μια κίνηση που εκείνη περιέγραψε ως «μια αρκετά έντονη επίθεση». Ακόμα και μετά από αυτό, ούτε μια λέξη για τις σεξουαλικές τάσεις του Κένεντι δεν δημοσιεύτηκε στον σοβαρό Τύπο.

Όταν η Τζάκι έπαθε αιμορραγία και το μωρό γεννήθηκε νεκρό, ο Κένεντι δεν σκέφτηκε καν να επιστρέψει στο σπίτι, αλλά συνέχισε να πλέει με την Pooh.
Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 7
Photo: Public Domain

Η ξανθιά «Pooh»

«Τότε, και σε κάποιο βαθμό ακόμα και σήμερα, οποιαδήποτε συζήτηση για τις ακατάπαυστες ερωτικές περιπέτειες του Κένεντι θεωρούνταν άσχετη, ανάξια ενός σοβαρού ιστορικού ή δημοσιογράφου» σχολιάζει η Hadley Freeman στους Times και συνεχίζει:

«Ίσως, αλλά αυτό αποτελεί επίσης μια βολική δικαιολογία για να αποφευχθεί η συζήτηση ενός θέματος που πάντα έριχνε σκιές στον επιχρυσωμένο μύθο. Η σεξουαλική ζωή ενός ατόμου μπορεί να μην είναι το πιο σημαντικό πράγμα για αυτόν, αλλά λέει κάτι για τον χαρακτήρα του- και η σεξουαλική ζωή του Κένεντι σίγουρα έλεγε πολλά για τον δικό του.

»Αν έπρεπε να επιλέξω τη χειρότερη στιγμή του Κένεντι σε αυτό το βιβλίο, θα ήταν όταν, λίγο πριν η Τζάκι Κένεντι γεννήσει το πρώτο τους παιδί, ο Κένεντι χάρισε στον εαυτό του ένα ταξίδι με γιοτ στη Μεσόγειο, συνοδευόμενος από μερικές νεαρές γυναίκες, μεταξύ των οποίων «μια εκπληκτική αλλά όχι ιδιαίτερα έξυπνη ξανθιά που δεν φαινόταν να έχει όνομα, αλλά αναφερόταν στον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο ως “Pooh”.

»Όταν η Τζάκι έπαθε αιμορραγία και το μωρό γεννήθηκε νεκρό, ο Κένεντι δεν σκέφτηκε καν να επιστρέψει στο σπίτι, αλλά συνέχισε να πλέει με την Pooh. Τελικά αποβιβάστηκε από το γιοτ μετά από αρκετές ημέρες, όταν ένας φίλος του επισήμανε: “Αν θέλεις να θέσεις υποψηφιότητα για την προεδρία, καλύτερα να γυρίσεις αμέσως στο πλευρό της γυναίκας σου”».

Γιατί ο JFK ρίσκαρε τα πάντα για το περιστασιακό σεξ; 8
31 Αυγούστου 1963, Μασαχουσέτη - O JFK τρώει παγωτό στο σκάφος του «Honey Fitz» / Photo: Wikimedia Commons

Υπερβολικά ανθρώπινος

H στάση του Κένεντι απέναντι στο σεξ έλεγε πολλά για τον ίδιο, και τίποτα από αυτά δεν ήταν θετικό. Η στάση του απέναντι στις δια βίου ασθένειές του και στον χρόνιο πόνο έλεγε επίσης πολλά για τον ίδιο, και πολλά από αυτά ήταν εξαιρετικά αξιοθαύμαστα.

Η εκπληκτική ανθεκτικότητά του, ακόμη και ως παιδί, τον κάνει μερικές φορές να φαίνεται σχεδόν υπεράνθρωπος.

Ο Λίμερ δείχνει έξυπνα πώς αυτές οι δύο πλευρές της ζωής του Κένεντι- το σεξ και ο θάνατος, η σκληρότητα και το θάρρος- ήταν απόλυτα συνυφασμένες, και γι’ αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από τον ήρωα που τόσοι πολλοί ήθελαν να είναι, ή τον ακόαλστο που οι επικριτές του επέμεναν ότι ήταν.

Ήταν υπερβολικά ανθρώπινος, ζώντας σε μια εποχή που ο Τύπος αντιμετώπιζε ακόμα τα δημόσια πρόσωπα ως θεούς.

*Το Ladies’ Man: The Careless Heart of John F Kennedy του Λόρενς Λίμερ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Blink.