ενημέρωση 4:03, 17 November, 2026

Ουκρανικό - Η κωλοτούμπα του Μερτς για τον Πούτιν και η εκπροσώπηση της Ευρώπης

Ξαφνικά ο Γερμανός καγκελάριος, που δεν σήκωνε ούτε τηλέφωνο από τη Μόσχα, είναι έτοιμος να συναντήσει τον Πούτιν και οι Ευρωπαίοι «μαλώνουν» για το ποιος θα τους εκπροσωπήσει στις διαπραγματεύσεις

H μεγάλη είδηση δεν ήρθε ούτε από το Αμπου Ντάμπι ούτε από τη Μόσχα, όπου ταξίδεψαν το πρωί της περασμένης Πέμπτης οι απεσταλμένοι του Τραμπ, Στίβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, για να συζητήσουν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν τα επόμενα βήματα στις διαπραγματεύσεις για το Ουκρανικό και κυρίως αν και ποιον ρόλο θα έχουν οι Ευρωπαίοι, από τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος έβαλε στο τραπέζι ζήτημα για μια συνολικά «νέα αρχιτεκτονική της Ευρώπης».

Τα νέα ήρθαν από το Δουβλίνο όπου συνεδρίαζαν εκπρόσωποι των 47 χωρών της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, μιας ουσιαστικά άτυπης ομάδας δίχως θεσμικό χαρακτήρα, από χώρες που «μοιράζονται κοινές αξίες». Ο καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς με το πιο φυσιολογικό ύφος του κόσμου δήλωσε ότι «ένας καγκελάριος φυσικά και θα πρέπει να δει τον πρόεδρο της Ρωσίας». Μάλιστα του απεύθυνε σχεδόν και μια έμμεση πρόσκληση, λέγοντας ότι αν ο Πούτιν έρθει στην επόμενη σύνοδο του G20 θα μπορούσαν να συναντηθούν εκεί.

Ουκρανικό: Η κωλοτούμπα του Μερτς για τον Πούτιν και η εκπροσώπηση της Ευρώπης

Για όσους έχουν στοιχειώδη μνήμη η δήλωση αυτή αποτελεί μια στροφή 180 μοιρών ή απλώς ομολογία αποτυχίας της μέχρι τώρα πολιτικής του επικεφαλής της κυβέρνησης του Βερολίνου που μέχρι τώρα αρνιόταν πεισματικά ακόμα και να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τη Μόσχα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στο Βερολίνο προκάλεσε μειδιάματα όταν προσπάθησε να πείσει τους δημοσιογράφους ότι «η Γερμανία ήταν πάντα πρόθυμη για διάλογο, απλώς τώρα υπάρχουν οι συνθήκες που δεν υπήρχαν παλιότερα».

Τι έλεγε ο Μερτς

Μόλις πριν από μερικούς μήνες σε σχετική ερώτηση βουλευτών στην Μπούντεσταγκ ο Μερτς δήλωνε ότι δεν έβλεπε κανένα λόγο για ανάληψη κάποιας πρωτοβουλίας για επαφή με τη Μόσχα, απορρίπτοντας τον διάλογο. Νωρίτερα τον Σεπτέμβριο του 2025 ο Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης περιέγραψε τον Ρώσο πρόεδρο ως «ίσως τον πιο σοβαρό εγκληματία πολέμου της εποχής μας» και υποστήριζε ότι ο κατευνασμός αποτελεί την πιο ακατάλληλη μέθοδο αντιμετώπισής του, αρνούμενος κάθε διάλογο. Κατά καιρούς μάλιστα είχε απαξιώσει σχετικές ιδέες που είχαν ακουστεί από το Παρίσι και τη Ρώμη. Ηδη από το καλοκαίρι του 2025 ο Μερτς απέκλειε ακόμα και την τηλεφωνική επικοινωνία, ειρωνευόμενος μάλιστα τον προκάτοχό του, Ολαφ Σολτς, που είχε επιτύχει κάτι τέτοιο.

Μια αδιέξοδη πολιτική

Ποιες είναι λοιπόν οι συνθήκες που άλλαξαν; Αυτή η απότομη αλλαγή στάσης έχει προφανώς να κάνει με το τελεσίγραφο από την αμερικανική πλευρά ότι, αν οι Ευρωπαίοι θέλουν να έχουν κάποιο λόγο στην επόμενη μέρα των συνομιλιών, δεν μπορεί να συνεχίζουν να αρνούνται οποιαδήποτε μορφή επαφής με τη Μόσχα και να θυμίζουν παρεξηγημένα παιδαρέλια που έχουν πεισμώσει και δεν μιλάνε.

Κυρίως όμως η κωλοτούμπα έχει να κάνει με τα ρήγματα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η προσπάθεια του Μερτς να εκβιάσει την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο, απειλώντας να τινάξει στον αέρα τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό επταετίας της Ε.Ε., θα περάσει ίσως στην Ιστορία ως μια από τις μεγαλύτερες διπλωματικές γκάφες, αλλά και ως υπόδειγμα γερμανικής αλαζονείας και πολιτική μυωπίας. Ο Μερτς κατάφερε να στρέψει εναντίον του ανοιχτά τέσσερις χώρες, που σχολίασαν ότι αυτό είναι ανοιχτός εκβιασμός: Βουλγαρία, Σλοβακία, Ουγγαρία και Τσεχία, ενώ και μια σειρά άλλοι ηγέτες μπορεί να μην εξέφρασαν δημόσια τη δυσφορία τους, αλλά βρήκαν τη γερμανική «πρωτοβουλία» απαράδεκτη.

Με άλλα λόγια ο καγκελάριος όχι μόνο δεν κατάφερε να διασφαλίσει τα 70 δισεκατομμύρια που λείπουν στην Ουκρανία για να μην κηρύξει πτώχευση, αλλά τοποθέτησε ακόμα έναν εκρηκτικό μηχανισμό στα θεμέλια της ευρωπαϊκής συνοχής. Βεβαίως η θέση του είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολη, αφού κατανοεί ότι μπορεί το πνεύμα να είναι πρόθυμο να συνεχίσει να στέλνει δισεκατομμύρια στο Κίεβο, όμως το ταμείο ασθενεί. Την περασμένη Τετάρτη το Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, οι αποκαλούμενοι «5 Σοφοί» της γερμανικής οικονομίας, προειδοποίησε ήδη για μια άλλη τεράστια τρύπα που ανοίγει σταδιακά λόγω της «οικονομίας του πολέμου» και των μυθικών ποσών που η κυβέρνηση έχει προϋπολογίσει να δαπανήσει για την άμυνα, συνολικά 780 δισεκατομμύρια τα επόμενο πέντε χρόνια. Ηδη για το 2027 υπολογίζονται 140 δισεκατομμύρια. Τα ποσά αυτά, επισημαίνουν οι «5 Σοφοί», προέρχονται από πιστώσεις και κατά παρέκκλιση από το συνταγματικά κατοχυρωμένο φρένο χρέους. Αν αυτή η τακτική συνεχιστεί, τότε το 2040 το δημόσιο χρέος της Γερμανίας θα αγγίξει το 100% του ΑΕΠ από το 63% που είναι σήμερα.

Ο χάρτης της Ουκρανίας

Μέσα σε αυτό το τοπίο καθίσταται όλο και πιο αφόρητο το βάρος της «αμέριστης και ακλόνητης στήριξης» της Ουκρανίας την οποία διατυμπανίζει σε κάθε ευκαιρία ο καγκελάριος που κάποτε είχε υιοθετήσει τυφλά το «σχέδιο νίκης» του Ζελένσκι. Τα χρήματα λείπουν, η κοινωνία καλείται διαρκώς σε θυσίες, τώρα μάλιστα και με τη φρέσκια υπογραφή των «5 Σοφών», και γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι θα πρέπει ο πόλεμος να λάβει τέλος. Εστω και αν χρειαστεί να αλλάξει κάπως η εικόνα της Ουκρανίας στον χάρτη, όπως με αφοπλιστική ειλικρίνεια λέει ο Τραμπ.

Το Βερολίνο επιδιώκει την ύστατη στιγμή να σώσει τα προσχήματα και να δώσει μια εικόνα συμμετοχής στις αποφάσεις της επόμενης ημέρας. Η εικόνα του Αμπου Ντάμπι με τους Ευρωπαίους να παραμένουν μόνοι ως φτωχοί συγγενείς στο… διπλανό δωμάτιο ήταν μάλλον προσβλητική και δεν μπορεί να επαναληφθεί. Αυτό που ισχύει για τον Μερτς ισχύει φυσικά και για την Ευρωπαϊκή Ενωση, που θα επιδιώξει τώρα να εξασφαλίσει κάποια θέση στο τραπέζι.

Μια θέση στο τραπέζι

Εδώ ξεκινούν άλλα ζητήματα, αφού οι θέσεις δεν είναι πολλές και οι υποψήφιοι περισσότεροι. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν θα ήθελε, αλλά ήδη πολλοί τονίζουν ότι θεσμικά δεν είναι δική της υπόθεση αυτή η εκπροσώπηση. Και γενικά δεν έχει και τα καλύτερα πιστοποιητικά από προηγούμενες «εκπροσωπήσεις». Η Εσθονή Κάγια Κάλας, εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικής πολιτικής με τη φήμη της «ρωσοφάγου», κρίνεται επίσης ακατάλληλη από πολλούς. Λογικά θα πρέπει ο κλήρος να πέσει στον πρόεδρο του Συμβουλίου, τον Πορτογάλο Αντόνιο Κόστα, κάτι που δεν φαίνεται να ενθουσιάζει πάντως και πολύ το Βερολίνο. Αυτή που δήλωσε πρώτη ότι δεν θα είχε πρόβλημα με κάτι τέτοιο ήταν η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, αλλά και εκπρόσωποι μικρότερων χωρών.

Οσο για τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν αυτός επιμένει να θυμίζει τον «ηγετικό» του ρόλο μέσα στην Ε.Ε. διακινώντας ένα κοινό ανακοινωθέν στο Δουβλίνο, που φέρονταν έτοιμες να υπογράψουν τουλάχιστον 40 χώρες της ΕΠΚ. Σε αυτό τονιζόταν με βαρύγδουπο ύφος το αυτονόητο και ελαχίστως πρωτότυπο πως «τα υπογράφοντα κράτη υπενθυμίζουν ότι η πορεία προς την ειρήνη στην Ουκρανία θα πρέπει να αποφασιστεί από κοινού με την Ουκρανία και ότι οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την ευρωπαϊκή ασφάλεια μπορεί να επιλυθεί μόνο σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους». Αλλά από μια πρωτοβουλία όπως η ΕΠΚ που προέκυψε ως γαλλική ιδέα για έναν «όμιλο φιλολογικών αναστοχασμών» και παρηγοριάς για όσες χώρες περιμένουν μάταια να ενταχθούν στην Ε.Ε., χωρίς καμιά οντότητα σε επίπεδο διεθνούς δικαίου, δεν μπορεί να περιμένει κανείς κάτι παραπάνω από κοινοτοπίες. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί ο Στιβ Γουίτκοφ προτιμά να συνομιλεί με τον «έναν» Πούτιν, παρά με μια ομάδα «αντιφρονούντων» μεταξύ τους Ευρωπαίων που προτάσσει ο καθένας «τι δεν θέλει», αλλά αδυνατούν να συμφωνήσουν όλοι μαζί στο τι ακριβώς θέλουν.

Διεθνής κατακραυγή για τον ισραηλινό βομβαρδισμό του νοσοκομείου Νάσερ

Ισραηλινοί βομβαρδισμοί έπληξαν τα ξημερώματα της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2026, το Νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιούνις στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, σκοτώνοντας έξι ανθρώπους, ανάμεσά τους ένα δεκατριάχρονο παιδί και τον 52χρονο γενικό χειρουργό Ριζκ Αμπού Σαΐρα, ο οποίος σκοτώθηκε δίπλα σε έναν από τους ασθενείς του. Τουλάχιστον 28 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του νοσοκομείου, δρα Άχμεντ αλ-Φάρα, δύο πύραυλοι έπληξαν την εγκατάσταση χωρίς καμία προειδοποίηση, θέτοντας εκτός λειτουργίας τα χειρουργεία, τις χειρουργικές κλινικές, το ακτινολογικό τμήμα και τα εργαστήρια. Το ένα από τα δύο βλήματα, τύπου GBU-39/B, κατασκευής Boeing, δεν εξερράγη.

Το Νάσερ, το τελευταίο νοσοκομείο στη Γάζα που παρείχε εξειδικευμένες χειρουργικές επεμβάσεις, αδυνατεί πλέον να περιθάλψει ασθενείς. Η επίθεση έθεσε εκτός λειτουργίας τις χειρουργικές υπηρεσίες, τις χειρουργικές αίθουσες, το ακτινολογικό τμήμα και τα εργαστήρια ενός νοσοκομείου που εξυπηρετεί περισσότερους από ένα εκατομμύριο Παλαιστινίους, στην πλειονότητά τους εκτοπισμένους.

Στην κηδεία του Αμπού Σαΐρα, ο συνάδελφός του, δρ Μοχάμεντ Ζακούτ, τον αποχαιρέτησε ως έναν από τους «ευγενέστερους και ικανότερους γιατρούς», που δεν είχε απουσιάσει ούτε μία ημέρα στα τρία χρόνια του πολέμου και «έπεσε μάρτυρας στο πόστο του, ανάμεσα στους ασθενείς του». Ο Αμπού Σαΐρα συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ American Doctor, όπως και ο χειρουργός Μοχάμεντ Οντάινι, ο οποίος τραυματίστηκε κρίσιμα και δίνει μάχη για τη ζωή του.

Ο ισραηλινός στρατός ανέλαβε την ευθύνη για το πλήγμα, ισχυριζόμενος ότι στόχευε διοικητή της Χαμάς. Είναι η έβδομη φορά που το νοσοκομείο έγινε στόχος από την έναρξη του πολέμου.

Στο μεταξύ, ο απολογισμός των ισραηλινών επιθέσεων το τελευταίο 24ωρο ανήλθε σε οκτώ νεκρούς Παλαιστινίους και 29 τραυματίες. Από την έναρξη της λεγόμενης «εκεχειρίας», στις 11 Οκτωβρίου 2025, τουλάχιστον 1.622 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί και 5.878 έχουν τραυματιστεί, ενώ σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της Γάζας ο καταγεγραμμένος απολογισμός από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έχει φτάσει τους 74.653 νεκρούς και 176.007 τραυματίες.

Τους βομβαρδισμούς έχουν καταδικάσει οι κυβερνήσεις της Ισπανίας, Αιγύπτου, Τουρκίας, Κατάρ, Ιορδανίας, ενώ ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας έκανε λόγο για έγκλημα πολέμου, ζητώντας διερεύνηση και λογοδοσία.

Ακολουθεί η ανακοίνωση του BDS Greece:

Τα ξημερώματα της Πέμπτης, 12 Νοεμβρίου 2026, ο ισραηλινός στρατός διέπραξε ακόμη ένα αποτρόπαιο έγκλημα στη Γάζα. Βομβάρδισε το Ιατρικό Συγκρότημα Νάσερ στη Χαν Γιούνις, ένα από τα τελευταία λειτουργικά νοσοκομεία της νότιας Γάζας, πλήττοντας απευθείας τα χειρουργεία του.

Το ισραηλινό πλήγμα διαπέρασε, σύμφωνα με τις τοπικές αναφορές, την οροφή και τον τρίτο όροφο του κτιρίου Αλ-Γιασίν, για να εκραγεί στον δεύτερο όροφο, ακριβώς εκεί όπου βρίσκονται οι χειρουργικές αίθουσες. Συντρίμμια, κατεστραμμένες οροφές, καλώδια που κρέμονται, αίματα, διαλυμένος ιατρικός εξοπλισμός.Τουλάχιστον 6 νεκροί και 28 τραυματίες. Ανάμεσα στους δολοφονημένους ο 52χρονος χειρουργός Δρ. Ρεζίκ Αμπού Σαΐρα και ένα 13χρονο παιδί που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο.

Ο γιατρός που επί χρόνια έδινε καθημερινά τη μάχη για να κρατήσει ζωντανούς τους συμπατριώτες του, που χειρουργούσε μέσα στην πολιορκία, τις ελλείψεις και τους βομβαρδισμούς, δολοφονήθηκε μέσα στον ίδιο τον χώρο όπου έσωζε ανθρώπινες ζωές.

Τα χειρουργεία, οι χειρουργικοί θάλαμοι, το ακτινολογικό και τα εργαστήρια τέθηκαν εκτός λειτουργίας.

Η αμερικανική υπογραφή του εγκλήματος: Boeing – GBU-39/B

Οι φωτογραφίες που δημοσίευσε το Eye on Palestine αποκαλύπτουν συντρίμμια βόμβας ολίσθησης GBU-39/B, αμερικανικής κατασκευής, της Boeing. Πρόκειται για κατευθυνόμενο όπλο ακριβείας, σχεδιασμένο να πλήττει συγκεκριμένους στόχους.

Αυτή είναι η πραγματική σημασία των δυτικών «έξυπνων όπλων» στη Γάζα: μπορούν να στοχεύσουν ακόμη και τον συγκεκριμένο όροφο ενός νοσοκομείου!

Το Νάσερ έχει ξαναζήσει αυτή τη φρίκη.

Στις 25 Αυγούστου 2025, το ίδιο νοσοκομείο υπέστη τη δολοφονική διπλή επίθεση («double tap»). Αφού χτύπησαν το κτίριο, οι ισραηλινές δυνάμεις χτύπησαν ξανά, όταν διασώστες, υγειονομικοί και δημοσιογράφοι είχαν σπεύσει να βοηθήσουν. Τουλάχιστον 20 άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ τους πέντε δημοσιογράφοι.

Σήμερα, περισσότεροι από 1.600 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από ισραηλινές επιθέσεις μετά την έναρξη της υποτιθέμενης «εκεχειρίας» του Οκτωβρίου 2025.

Η γενοκτονία συνεχίζεται. Η συστηματική καταστροφή του συστήματος υγείας της Γάζας αποτελεί μέρος της. Η εξόντωση των γιατρών, η καταστροφή των χειρουργείων και η στέρηση της περίθαλψης καταδικάζουν σε θάνατο ακόμη και όσους επιβιώνουν από τις βόμβες.

Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εξοπλίζουν το Ισραήλ. Η ΕΕ συνεχίζει να του προσφέρει πολιτική κάλυψη και προνομιακές σχέσεις. Η ελληνική κυβέρνηση βαθαίνει τη στρατιωτική συνεργασία με το κράτος του απαρτχάιντ, χρηματοδοτώντας την πολεμική του βιομηχανία με δισεκατομμύρια.

Το BDS Greece απαιτεί:

▪️ Πλήρες και άμεσο στρατιωτικό εμπάργκο στο Ισραήλ.

▪️ Διακοπή κάθε στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ και ακύρωση των εξοπλιστικών συμβάσεων.

▪️ Διεθνείς κυρώσεις, ανεξάρτητη διερεύνηση των εγκλημάτων και δίωξη των υπευθύνων.

▪️ Άμεση άρση του αποκλεισμού και προστασία των νοσοκομείων της Γάζας.

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΟΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ!

ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ – ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ – ΚΥΡΩΣΕΙΣ!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!».

Πηγή: infowar

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Οι στρατιωτικές δαπάνες του Βερολίνου κινδυνεύουν με εκρηκτική αύξηση του χρέους, σύμφωνα με ειδικούς

Το δημόσιο χρέος του Βερολίνου αναμένεται να φτάσει σχεδόν το 100% του ΑΕΠ έως το 2040, προειδοποίησαν οικονομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης.

Η συνεχιζόμενη στρατιωτική ενίσχυση της Γερμανίας, η οποία χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό μέσω κρατικού δανεισμού, θα μπορούσε να ωθήσει το δημόσιο χρέος σχεδόν στο 100% του ΑΕΠ έως το 2040, προειδοποίησε ανεξάρτητος κυβερνητικός συμβουλευτικός φορέας, προτρέποντας το Βερολίνο να περιορίσει άμεσα τις δαπάνες.

Η βαθιά ριζωμένη πολιτισμική και πολιτική αποστροφή της χώρας προς το χρέος έχει γλιστρήσει κάτω από το βάρος μιας διαβρωμένης οικονομίας και ενός προγράμματος επανεξοπλισμού που στοχεύει στην αντιμετώπιση της υποτιθέμενης απειλής από τη Ρωσία.

Η Γερμανία ξεκίνησε ένα πρόγραμμα στρατιωτικής ενίσχυσης και αναδιάρθρωσης ύψους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ (122 δισεκατομμύρια δολάρια) μετά την κλιμάκωση της ουκρανικής σύγκρουσης το 2022 υπό τον τότε καγκελάριο Όλαφ Σολτς. Ο διάδοχός του, Φρίντριχ Μερτς, έχει εντείνει αυτή την πολιτική, δεσμευόμενος να μετατρέψει τον γερμανικό στρατό στην ισχυρότερη συμβατική δύναμη της Ευρώπης, διατηρώντας παράλληλα τη στρατιωτική υποστήριξη προς το Κίεβο.

«Τα δημόσια οικονομικά στη Γερμανία δέχονται αυξανόμενες πιέσεις. Στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, τα προβλεπόμενα έσοδα δεν θα επαρκούν για να καλύψουν τις προγραμματισμένες δαπάνες μακροπρόθεσμα», προειδοποίησε το Γερμανικό Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (GCEE) στην ετήσια έκθεσή του που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη.

Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Φορολογουμένων της Γερμανίας, το χρέος της χώρας αυξάνεται αυτή τη στιγμή κατά 7.052 ευρώ ανά δευτερόλεπτο, με κάθε πολίτη να χρωστάει ουσιαστικά 34.046 ευρώ εκ μέρους του κράτους.

Αν και ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ της τάξης του 100% δεν είναι από μόνος του μοιραίος - οι ΗΠΑ βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε λίγο πάνω από 125%, ενώ η Ιαπωνία είναι εδώ και καιρό πάνω από 200% - αποτελεί πολύ πιο ανησυχητική υπόθεση για μια χώρα της Ευρωζώνης. Επειδή τα μέλη του ενιαίου νομίσματος μοιράζονται το ευρώ, έχουν περιορισμούς στα εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να διαχειριστούν τη νομισματική πολιτική ή να δημιουργήσουν κέρδος από το δικό τους χρέος ανεξάρτητα από την ευρύτερη νομισματική ένωση.

Για την ίδια την Ευρωζώνη, μια πιο χρεωμένη Γερμανία αφαιρεί ένα σημαντικό περιθώριο ασφαλείας. Η Γερμανία ιστορικά διατηρεί τον οικονομικό χώρο για να λειτουργεί ως δημοσιονομική άγκυρα κατά τη διάρκεια των επαναλαμβανόμενων κρίσεων χρέους της Ευρώπης.

Τα γερμανικά ομολογιακά δάνεια (Bunds) χρησιμεύουν επίσης ως το κύριο σημείο αναφοράς χωρίς κίνδυνο και ως ασφαλές περιουσιακό στοιχείο για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Επειδή άλλα μέλη τιμολογούν το χρέος τους έναντι των ομολόγων Bund, οποιαδήποτε σημαντική απώλεια δημοσιονομικής πειθαρχίας στη Γερμανία, με αποτέλεσμα την αύξηση των αποδόσεων των ομολόγων Bund, θα μπορούσε να προκαλέσει αστάθεια σε ολόκληρο το μπλοκ. Τουλάχιστον, το βασικό κόστος δανεισμού για κάθε χώρα της Ευρωζώνης θα δεχόταν ανοδικές πιέσεις.

Το Βερολίνο φαίνεται να αποφεύγει τον παραδοσιακό του ρόλο ως δημοσιονομική άγκυρα. Η κυβέρνηση αγνόησε τις προειδοποιήσεις στα τέλη του 2025 από την Bundesbank ότι η Γερμανία βρισκόταν σε καλό δρόμο για να καταγράψει το μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα από την επανένωση έως το 2028. Η κυβέρνηση του Merz τροποποίησε το συνταγματικό φρένο χρέους για να χρηματοδοτήσει την ενίσχυση του στρατού και ψήφισε έναν προϋπολογισμό του 2026 που διέθετε ένα ποσό ρεκόρ 108,2 δισεκατομμυρίων ευρώ για την άμυνα και 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτική βοήθεια για την Ουκρανία.

Το GCEE συμβουλεύει την κυβέρνηση να καταργήσει σταδιακά τις εξαιρέσεις από το φρένο χρέους που έχουν επιτρέψει την προσπάθεια επανεξοπλισμού που τροφοδοτείται από το χρέος.

«Πάνω απ' όλα, οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται απότομα και χρηματοδοτούνται μέσω δανεισμού», δήλωσε στο AFP ένα μέλος του συμβουλίου, ο Achim Truger. «Από οικονομική άποψη, απλώς δεν είναι λογικό να χρηματοδοτούνται αμυντικές δαπάνες αυτής της κλίμακας μόνιμα μέσω χρέους».

Ο Μερτς μέχρι στιγμής αρνείται να αλλάξει πορεία και έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει την στρατιωτική ενίσχυση και να παράσχει χρηματοδότηση στην Ουκρανία, παρά αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε «διαρθρωτική κρίση» στη γερμανική οικονομία.

«Δεν θα παρεκκλίνω ούτε χιλιοστό από τη θεμελιώδη πεποίθησή μου ότι, ειδικά τώρα, πρέπει να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας έναντι της Ρωσίας», δήλωσε τον Σεπτέμβριο, υποστηρίζοντας την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και τη συνέχιση της βοήθειας προς το Κίεβο.

Η Μόσχα έχει απορρίψει επανειλημμένα την ιδέα ότι αποτελεί απειλή για την Ευρώπη ως «ανοησία» και πιστεύει ότι η εχθρική ρητορική που προέρχεται από τις πρωτεύουσες της ΕΕ έχει ως στόχο να αποσπάσει την προσοχή των λαών από τα αυξανόμενα εσωτερικά προβλήματα.

Πηγή: RT

 

Τι θέλει η Μόσχα πέρα ​​από την Ουκρανία; Οι συνομιλίες προσφέρουν μια πιο ξεκάθαρη απάντηση

Η Ρωσία και οι ΗΠΑ συζητούν μια ευρύτερη συμφωνία για την ασφάλεια, ενώ οι διχασμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες αγωνίζονται να μετατρέψουν την οικονομική ισχύ σε διπλωματική επιρροή.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2021, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν παρέδωσε έναν κατάλογο συγκεκριμένων προτάσεων για μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας στην τότε Βοηθό Υπουργό Εξωτερικών Κάρεν Ντόνφριντ. Αυτό το πλαίσιο είχε ως στόχο να λάβει υπόψη τα συμφέροντα της Ρωσίας. Ουσιαστικά, αυτή η ανοιχτή επιστολή προς το ΝΑΤΟ ήταν η τελευταία προσπάθεια ειρηνικής επίλυσης ζητημάτων χωρίς την προσφυγή στη βία. Εκείνη την εποχή, η Ουάσιγκτον αγνόησε τις προτάσεις της Ρωσίας. Μόλις δύο μήνες αργότερα, η Ρωσία ξεκίνησε τη στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία.

Τώρα, σχεδόν πέντε χρόνια αργότερα, οι αρχές της ευρωπαϊκής ασφάλειας έχουν γίνει απροσδόκητα το κεντρικό θέμα στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.

Γιατί συνέβη αυτό; Ποιος είναι ο ρόλος της Ευρώπης σε αυτό; Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων στο Άμπου Ντάμπι, τις οποίες πολλοί είχαν αντιμετωπίσει με σκεπτικισμό; 

Ρωσία και ΗΠΑ στο τραπέζι

Ας ξεκινήσουμε με την τελευταία ερώτηση. Πράγματι, οι συνομιλίες δεν οδήγησαν σε καμία σημαντική πρόοδο. Τα μέρη συμφώνησαν μόνο σε μια ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου. Αυτή η ανταλλαγή ήταν προγραμματισμένη και, αν δεν είχε πραγματοποιηθεί, θα είχε πυροδοτήσει συζητήσεις. 

Ωστόσο, για πρώτη φορά, οι συνομιλίες σχετικά με την Ουκρανία επεκτάθηκαν πέρα ​​από την ίδια την Ουκρανία και άγγιξαν τα υποκείμενα ζητήματα που πυροδότησαν τη σύγκρουση εξαρχής. Με άλλα λόγια, για να δανειστούμε τη φράση του Κρεμλίνου, τα μέρη έφτασαν τελικά στο σημείο να συζητήσουν τις «βασικές αιτίες της σύγκρουσης».

 Σύμφωνα με το Κρεμλίνο, το ζήτημα της Ουκρανίας μπορεί να επιλυθεί μόνο στο πλαίσιο ευρύτερων συμφωνιών σχετικά με τις αρχές της μελλοντικής συνύπαρξης στην Ευρώπη - δηλαδή, της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της. Για να επιλύσει αυτό το ζήτημα, η Μόσχα ξεκίνησε την στρατιωτική επιχείρηση και σκοπεύει να τη συνεχίσει για όσο χρειαστεί, καθώς δεν βλέπει άλλα μέσα για την επίτευξη των στόχων της.

Τον Οκτώβριο, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ότι το μόνο ανεπίλυτο ζήτημα που εμποδίζει το τέλος του πολέμου είναι το εδαφικό καθεστώς του Ντονμπάς. Τώρα, βλέπουμε μια μετατόπιση.

Προφανώς, ο Πούτιν κατάφερε επιτέλους να μεταφέρει τη θέση του στις ΗΠΑ και ο Λευκός Οίκος την αποδέχτηκε. Το κατά πόσον το έκανε ειλικρινά είναι ένα άλλο ερώτημα. Παρ' όλα αυτά, για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, έχει αναδυθεί ένα κατάλληλο πλαίσιο για διαπραγματεύσεις.

Επιπλέον, σύμφωνα με αρκετές διαρροές, οι ΗΠΑ ζήτησαν από τη Ρωσία να παρουσιάσει τις προτάσεις της για μια μελλοντική συμφωνία ασφαλείας με την Ευρώπη. Αυτό είναι παρόμοιο με την περσινή κατάσταση, όταν η στάση της Μόσχας αποτέλεσε τη βάση του ειρηνευτικού σχεδίου 28 σημείων του Τραμπ.

Η Ευρώπη θέλει μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Πριν από τις διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι, οι Ευρωπαίοι εκπρόσωποι αρνήθηκαν κατηγορηματικά να συζητήσουν το θέμα της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Στις 9 Νοεμβρίου, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε ότι οποιεσδήποτε συζητήσεις θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μόνο μετά από εκεχειρία στην Ουκρανία, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά μια θέση που κατείχε τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συνάντησης στο Άμπου Ντάμπι (από την οποία αποκλείστηκαν αξιοσημείωτα οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι), εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα της ΕΕ μια κοινή δήλωση, στην οποία ανακοινωνόταν ότι η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν ανοιχτά στο να συζητήσουν ένα νέο πλαίσιο ασφαλείας ακόμη και πριν από την επίλυση της σύγκρουσης.

 Τι συνέβη; Λοιπόν, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει ότι αν συνέχιζαν να επιμένουν, το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης θα κρινόταν χωρίς αυτούς. Μπορεί να είναι ταπεινωτικό για την Ευρώπη να μένει στην αίθουσα αναμονής, αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο σημαντικό είναι η αυξανόμενη αταξία εντός της ίδιας της Ευρώπης.

Η σκληρή στάση των Βρυξελλών και του Βερολίνου δεν υποστηρίζεται πάντα ούτε καν από το ευρωπαϊκό mainstream. Για παράδειγμα, ίσως θυμόμαστε πώς οι ηγέτες της Νορβηγίας και της Φινλανδίας κάλεσαν πρόσφατα τον Πούτιν.

Εάν αυτή η αντίσταση συνεχιστεί, οι χώρες της περιφέρειας της ΕΕ μπορεί να είναι οι πρώτες που θα αλλάξουν συμμαχία. Τελικά, οι μεγάλες δυνάμεις θα ευθυγραμμιστούν επίσης με τη θέση ισχύος - συγκεκριμένα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ - για να εξασφαλίσουν όποια οφέλη μπορούν.

Το Κρεμλίνο γνωρίζει πολύ καλά αυτή τη δυναμική. Κατά τη χθεσινή συνάντηση με τον Στιβ Γουίτκοφ και τον Τζάρεντ Κούσνερ, ο Πούτιν δήλωσε ότι η συνεργασία με την Ευρώπη έχει νόημα μόνο εάν η Ευρώπη επιθυμεί πραγματικά την ειρήνη. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη μπορεί να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις με τους όρους της Ρωσίας και να αντιμετωπίσει τα θεμελιώδη ζητήματα της ευρωπαϊκής ασφάλειας μαζί με τη Ρωσία - ή μπορεί να παραμείνει στην «αίθουσα αναμονής». 

Η Γερμανία αναζητά χρηματοδότηση

Αυτή τη στιγμή, η Γερμανία - ή μάλλον, η άρχουσα ελίτ της με επικεφαλής τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς - αποτελεί το κύριο γεράκι στην Ευρώπη. Ο Μερτς παραμένει ακλόνητος στη θέση του: Η Γερμανία δεν θα δεχτεί τίποτα άλλο παρά μια άμεση κατάπαυση του πυρός και η Γερμανία θα υποστηρίξει την Ουκρανία για όσο χρειαστεί.

Κάποιος θα μπορούσε να το αποδώσει αυτό στο παραδοσιακό γερμανικό πείσμα, αλλά πιθανότατα πηγαίνει πιο βαθιά. Ο Μερτς αναζητά απεγνωσμένα κεφάλαια για να υποστηρίξει την Ουκρανία το επόμενο έτος. Έχει μάλιστα απειλήσει να μπλοκάρει τον προϋπολογισμό της ΕΕ, εκτός εάν όλες οι χώρες της ΕΕ συμφωνήσουν να χρηματοδοτήσουν ένα νέο δάνειο αλληλεγγύης για το Κίεβο. 

Ας εξετάσουμε τι σημαίνει αυτό. Ο προϋπολογισμός της ΕΕ είναι ένας από τους κύριους ακρογωνιαίους λίθους της Ευρώπης - χωρίς διασταυρούμενη χρηματοδότηση, η ΕΕ δεν θα υπήρχε. Η ίδια η Γερμανία θα έχανε το κύριο εργαλείο της για να επιβάλλει τη θέλησή της τόσο στα μικρότερα ευρωπαϊκά έθνη όσο και στα μεγαλύτερα που αγωνίζονται υπό το βάρος του χρέους.

Επομένως, η θέση των «γερακιών» εξαρτάται από το αν η Ουκρανία θα λάβει χρηματοδότηση για το επόμενο έτος. Εάν δεν μπορέσουν να προωθήσουν ένα νέο δάνειο αλληλεγγύης για το Κίεβο, η Γερμανία ίσως χρειαστεί να αλλάξει τη στάση της.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα τέτοιο σενάριο αυτή τη στιγμή. Ωστόσο, ακόμη και από τη Μόσχα, μπορεί κανείς να δει ότι οι διαπραγματεύσεις προχωρούν με δυσκολία. Για χάρη της επιτυχίας τους, τα τελευταία ουκρανικά σκάνδαλα κρύβονται κάτω από το χαλί - ζητήματα όπως οι φυλακές βασανιστηρίων και το πρόσφατο σκάνδαλο διαφθοράς που αποκάλυψε ένα τεράστιο δίκτυο διακίνησης ναρκωτικών που φέρεται να προστατεύεται από την κορυφαία ηγεσία της Ουκρανίας.

Εν τω μεταξύ, ακόμη και μια απλή αναφορά σε αυτά τα θέματα σε ανεξάρτητα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης θα μπορούσε να παράσχει πρόσθετα, αν όχι αποφασιστικά, επιχειρήματα για την αυξανόμενη ευρωπαϊκή παράταξη υπέρ της ειρήνης.

Η Ουκρανία στο τραπέζι

Πέρα από τα συνεχιζόμενα σκάνδαλα διαφθοράς, η Ευρώπη έχει σαφή κατανόηση της στρατιωτικής κατάστασης στην Ουκρανία. Κατανοεί ότι το μέτωπο συγκρατείται με δυσκολία και ότι δεν υπάρχουν πραγματικές προοπτικές επιτυχίας επί τόπου. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιχείρηση Βιβάλντι, η οποία ουσιαστικά απέτυχε και έκτοτε έχει ξεχαστεί.

Τα μεσοβραχίονα της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της βιομηχανικής της βάσης, διαλύονται συστηματικά από τις ρωσικές δυνάμεις. Οι ουκρανικές εξαγωγές έχουν μειωθεί κατακόρυφα, οδηγώντας σε παύση σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, όπως η μεταλλουργία, η εφοδιαστική, το λιανικό εμπόριο και η γεωργία.

 Η Ευρώπη καταλαβαίνει πολύ καλά ότι θα πρέπει να αντισταθμίσει τα χαμένα έσοδα, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να δώσει στην Ουκρανία όλο και περισσότερα χρήματα χωρίς να έχει τέλος.

Τα αποτελέσματα της εκστρατείας βαθέων επιθέσεων κατά της Ρωσίας κατάφεραν ένα σημαντικό πλήγμα στην πολεμική παράταξη στην Ευρώπη. Νωρίτερα αυτή την άνοιξη, αυτές οι επιθέσεις διαφημίστηκαν ως μια ακόμη «αλλαγή των όρων» -  η ιδέα ήταν ότι με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της, η Ουκρανία θα γονάτιζε τον Πούτιν και θα τον ανάγκαζε να αποδεχτεί τους ειρηνευτικούς της όρους. Αυτή η αφήγηση βοήθησε στην εξασφάλιση του δανείου των 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την Ουκρανία. 

Η στρατηγική του βαθέος χτυπήματος απέτυχε, ωστόσο, και τώρα, κανείς στην ΕΕ δεν είναι πρόθυμος να δώσει στην Ουκρανία περισσότερα χρήματα.

Όταν οι ΗΠΑ πρότειναν να διεξαχθούν συζητήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, η Ουκρανία βρέθηκε στο περιθώριο. Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, δεν έχει καθόλου φωνή. Το ζήτημα θα επιλυθεί χωρίς την Ουκρανία.

Είναι σαφές γιατί ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι αισθάνεται άγχος: κατανοεί πλήρως ότι το αποτέλεσμα πέντε ετών πολέμου - με αποτέλεσμα την απώλεια του ενός τετάρτου του εδάφους της χώρας, του μισού πληθυσμού, του 80% των ενεργειακών πόρων, του 90% της μεταλλουργίας και του 60% των εξαγωγών - πιθανότατα θα είναι ότι οι «μεγάλοι παίκτες» θα καταλήξουν σε συμφωνίες χωρίς αυτόν στο τραπέζι. Όπως λέει και η παροιμία, δεν υπάρχει τίποτα φθηνότερο από μια παρεχόμενη υπηρεσία.

Τι ακολουθεί;

Καταρχάς, θα πρέπει να δούμε αν ο Merz μπορεί να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση. Πιθανότατα, θα τα καταφέρει, αλλά δεν θα είναι εύκολο.

Όσον αφορά την αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ασφάλειας, είναι σαφές ότι η Ευρώπη πρέπει να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις· χωρίς τη συμμετοχή της, το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί.

Πρόσφατα, υπήρξε μια πρόταση από τη ρωσική πλευρά για τη σύναψη συμφώνων μη επίθεσης με μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμεύσει ως ένας σταθερός λειτουργικός συμβιβασμός.

Όσον αφορά την Ουκρανία, ωστόσο, δεν μπορούν να υπάρξουν συμβιβασμοί. Κατά τη διάρκεια συνάντησης με τους απεσταλμένους των ΗΠΑ στο Κρεμλίνο, ο Πούτιν δήλωσε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εγκατάστασης ξένων στρατευμάτων στην Ουκρανία θα οδηγούσε σε επανάληψη του πολέμου.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0