Ένα εντυπωσιακό βίντεο με πλοία που κυριολεκτικά χάνονται μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και πάλι ξεπηδούν στην επιφάνεια.

Συγκλονιστικές στιγμές με τις ανθρώπινες κατασκευές να παλέυουν με τη μανία του υγρού στοιχείο και να επιβιώνουν.

To Instagram αποκτά πλεόν μια εύχρηστη πλατφόρμα επικοινωνίας μέσω φωτογραφιών

Πριν από λίγο, το Instagram ανακοίνωσε μέσω του επίσημου blog του ότι ανανεώνει την υπηρεσία ανταλλαγής μηνυμάτων, Instagram Direct, φέρνοντας μερικές ευπρόσδεκτες αλλαγές που το μετατρέπουν σε μια εύχρηστη πλατφόρμα επικονωνίας μέσω φωτο-μηνυμάτων.  

Όπως αναφέρει στην ανάρτησή του, οι χρήστες του Instagram με την αναβάθμιση που είναι διαθέσιμη τόσο για Android όσο και για iOS λειτουργικά, μπορούν πλέον να μοιράζονται και ιδιωτικά με φίλους και followers, φωτογραφίες και υλικό που έχουν ανεβάσει στο feed τους, αντί να κάνουν μαζικά tags, όπως συνέβαινε έως τώρα.  

Παράλληλα, οι 85 εκατομμύρια χρήστες του Instagram -από τα 300 εκ. συνολικά- που χρησιμοποιούν την υπηρεσία Instagram Direct σε μηνιαία βάση, μπορούν πλεόν να απαντούν σε μηνύματα με φωτογραφίες, καθώς και με emoji.  

Παρακολουθήστε το σχετικό, επεξηγηματικό βίντεο που δημοσίευσε προ ολίγου το Instagram: 

Όπως Μάκβεθ, πολιτικοί τείνουν να δεσμευτούν νέες αμαρτίες να καλύψει τους παλιούς πλημμελήματα τους. Και πολιτικά συστήματα να αποδείξουν την αξία τους από το πόσο γρήγορα θα θέσει τέλος στη σειριακή υπαλλήλων τους, αλληλοενισχύονται, λάθη πολιτικής. Κρίνοντας από αυτό το πρότυπο, η ευρωζώνη, η οποία περιλαμβάνει 19 δημοκρατίες, υστερεί σε σχέση με τις μεγαλύτερες μη-δημοκρατική οικονομία στον κόσμο.

Μετά την έναρξη της ύφεσης που ακολούθησε το 2008 παγκόσμια οικονομική κρίση, φορείς χάραξης πολιτικής της Κίνας πέρασε επτά χρόνια αντικαθιστώντας φθίνει η ζήτηση για καθαρές εξαγωγές της χώρας τους με ντόπια επενδυτική φούσκα, φουσκωμένα από επιθετικές πωλήσεις γης της τοπικής αυτοδιοίκησης. Και όταν η στιγμή της αναμέτρησης ήρθε αυτό το καλοκαίρι, οι ηγέτες της Κίνας δαπανήθηκαν 200 δισεκατομμύρια $ από τα hard-earned συναλλαγματικά αποθέματα για να παίξει το βασιλιά Canute προσπαθεί να συγκρατήσει την παλίρροια μιας ήττα της χρηματιστηριακής αγοράς.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η τραυματική βλάβη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών μόνο ενίσχυσε την αποφασιστικότητα των ηγετών της ΕΕ να το στηρίξουν. Όσο περισσότερο το σύστημα εκτέθηκε ως μη βιώσιμα, οι περισσότεροι υπάλληλοι πεισματικά επέμενε σε αυτό - και το πιο αισιόδοξο αφηγήσεις τους. Το "πρόγραμμα" Ελληνική είναι ακριβώς μια άλλη ενσάρκωση της ρόδινης πολιτική αδράνεια της Ευρώπης.

Τα τελευταία πέντε χρόνια της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη έχουν μια αξιόλογη κωμωδία των λαθών. Ο κατάλογος των λαθών πολιτικής είναι σχεδόν ατελείωτες: αυξήσεις των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τον Ιούλιο του 2008 και ξανά τον Απρίλιο του 2011? επιβάλλει τη σκληρότερη λιτότητα στις οικονομίες αντιμετωπίζουν τη χειρότερη ύφεση? έγκυρες πραγματείες υποστηρίζοντας παρασιτισμού γείτονα ανταγωνιστική εσωτερική υποτίμηση? και μια τραπεζική ένωση που δεν έχει κατάλληλο σύστημα ασφάλισης των καταθέσεων.

Πώς μπορούν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί να ξεφύγει με αυτό; Μετά από όλα, η πολιτική τους ατιμωρησία έρχεται σε έντονη αντίθεση, όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι υπάλληλοι είναι τουλάχιστον υπόλογοι στο Κογκρέσο, αλλά και στην Κίνα, όπου θα μπορούσε κανείς να απαλλαγεί για να σκεφτόμαστε ότι οι υπάλληλοι είναι λιγότερο υπεύθυνες από τους ευρωπαίους ομολόγους τους. Η απάντηση έγκειται στον κατακερματισμό και σκόπιμα άτυπου χαρακτήρα της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης.

Κινέζοι αξιωματούχοι δεν μπορούν να είναι υπόλογοι σε ένα δημοκρατικά εκλεγμένο κοινοβούλιο ή συνέδριο? αλλά κυβερνητικά στελέχη έχουν ένα ενιαίο σώμα - την επταμελή μόνιμη επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου - στην οποία πρέπει να ευθύνονται για τις αποτυχίες τους. Η ευρωζώνη, από την άλλη πλευρά, διέπεται από το επισήμως ανεπίσημη Eurogroup, το οποίο αποτελείται από τους υπουργούς οικονομικών των κρατών μελών καθώς και εκπροσώπους της ΕΚΤ και, όταν μιλάμε για «οικονομικά προγράμματα στα οποία εμπλέκεται,« το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Μόνο πολύ πρόσφατα, ως αποτέλεσμα των εντατικών διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους πιστωτές της, έκαναν τους πολίτες της Ευρώπης συνειδητοποιούν ότι η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, η ευρωζώνη, διοικείται από έναν οργανισμό που δεν έχει γραπτούς κανόνες της διαδικασίας, οι συζητήσεις κρίσιμα ζητήματα "εμπιστευτικά" (και χωρίς να λαμβάνονται λεπτά), και δεν είναι υποχρεωμένη να απαντήσει σε κάθε εκλεγμένο όργανο, ούτε καν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Θα ήταν λάθος να σκεφτούμε την αντιπαράθεση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και το Eurogroup ως μια σύγκρουση μεταξύ αριστεράς στην Ελλάδα και συντηρητική ενσωμάτωση της Ευρώπης. Η δική μας "Άνοιξη της Αθήνας» ήταν για κάτι πιο βαθύ: το δικαίωμα ενός μικρή ευρωπαϊκή χώρα να αμφισβητήσει μια αποτυχημένη πολιτική που καταστρέφει τις προοπτικές μιας γενιάς (ή δύο), όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και αλλού στην Ευρώπη.

Η Αθήνα την άνοιξη συνετρίβη για λόγους που δεν είχε τίποτα να κάνει με την ελληνική κυβέρνηση για αριστερά. Από καιρού εις καιρό, η ΕΕ απέρριψε και υποβαθμίζονται πολιτικές κοινής λογικής.

Έκθεμα Α είναι οι θέσεις των δύο πλευρών σχετικά με τη φορολογική πολιτική. Ως υπουργός Οικονομικών στην Ελλάδα, πρότεινα μια μείωση του συντελεστή για φόρο επί των πωλήσεων, του φόρου εισοδήματος και του φόρου εταιριών, προκειμένου να διευρυνθεί η φορολογική βάση, να αυξήσει τα έσοδα, και να δώσει στην Ελλάδα σπασμένο οικονομία ώθηση. Δεν οπαδός του Ρόναλντ Ρέιγκαν θα τσακωθεί με το σχέδιό μου. Η ΕΕ, από την άλλη πλευρά, απαίτησαν - και επέβαλε - αυξήσεις σε όλες τις τρεις φορολογικούς συντελεστές.

Έτσι, εάν συμπλοκή στην Ελλάδα με τους ευρωπαίους πιστωτές της δεν ήταν μια αριστερά-δεξιά αντιπαράθεση, τι ήταν; Ο Αμερικανός οικονομολόγος Clarence Ayres έγραψε κάποτε, σαν να περιγράφει τους υπαλλήλους της ΕΕ: «Πληρώνουν πραγματικότητα, η φιλοφρόνηση του καταλόγιζε να τελετουργική κατάσταση, αλλά το πράττουν για τους σκοπούς του καθεστώτος, η επικύρωση δεν είναι ότι για την επίτευξη της τεχνολογικής αποτελεσματικότητας." Και να ξεφύγουμε με αυτό, επειδή οι ​​ιθύνοντες της ευρωζώνης δεν υποχρεούται να απαντήσει σε κάθε κυρίαρχο όργανο.

Εναπόκειται σε εκείνους από εμάς που επιθυμούν να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα της Ευρώπης, και να μειώσει το ακαθάριστο αδικίες του, να εργαστούν προς την κατεύθυνση περαιτέρω πολιτικοποίηση της ευρωζώνης ως ένα πρώτο βήμα προς τον εκδημοκρατισμό της. Μετά από όλα, η Ευρώπη δεν αξίζει μια κυβέρνηση που είναι τουλάχιστον περισσότερο υπόλογες από εκείνο της κομμουνιστικής Κίνας;

Πηγή: Project Syndicate 

Στην «Κοιλάδα του Πυριτίου» γράφτηκαν μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της Ιστορίας του 20ού αιώνα. O φωτογράφος Doug Menuez ήταν εκεί. Στην έδρα των καινοτόμων εταιρειών, στις επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας, στην καρδιά των γεγονότων που έκαναν κλικ στο μέλλον.

Μυθικές προσωπικότητες σε σπάνια στιγμιότυπα. Στο λεύκωμά του «Fearless Genius: The Digital Revolution in Silicon Valley 1985-2000» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Atria Books, αποτυπώνεται το ανθρώπινο πρόσωπο της πρωτοπορίας.

Ο Bill Gates, ο Steve Jobs και οι γκουρού της τεχνολογίας που έκαναν τις δυναμικές τους ιδέες πραγματικότητα, παρουσιάζονται σε μια σειρά προσωπικών στιγμών.

Η καθημερινότητα των ανθρώπων που άλλαξαν τις ζωές μας σε μεγάλες εικόνες. Οι οραματιστές που δημιούργησαν χιλιάδες θέσεις εργασίας και παρήγαν πρωτόγνωρο πλούτο, είχαν πολλές ομοιότητες με τους κοινούς θνητούς. Από το 1985 έως το 2000, ο φωτογράφος Doug Menuez ήταν προσκεκλημένος των πανίσχυρων CEO, καταγράφοντας τη ρουτίνα τους, το χάι και τη νταουνίλα τους, τα γιούπι και τις μαύρες τους. Ο φακός του φωτίζει τις αθέατες πλευρές των αληθινών success stories και το εταιρικό teamwork. Αυτά είναι μερικά ντοκουμέντα από τις 250.000 λήψεις που διαθέτει στο ανεκτίμητο φωτογραφικό του αρχείο.